Książę chaosu

Rozbudowana saga o walce rodzeństwa książąt Amberu o tron – historia pełna intryg, zdrad i manipulacji rzeczywistością. To monumentalna opowieść, miejscami rozwlekła i nużąca, lecz stawiająca fundamentalne pytanie: czy władza nieuchronnie czyni nas potworami? W świecie Amberu – podobnie jak w naszym – ambicja, polityczna czy biznesowa, potrafi wypaczyć ludzkie oblicze, zamieniając pragnienie wielkości w żądzę dominacji i zdrady.

Rozbudowana saga o walce rodzeństwa książąt Amberu o tron – historia pełna intryg, zdrad i manipulacji rzeczywistością. To monumentalna opowieść, miejscami rozwlekła i nużąca, lecz stawiająca fundamentalne pytanie: czy władza nieuchronnie czyni nas potworami? W świecie Amberu – podobnie jak w naszym – ambicja, polityczna czy biznesowa, potrafi wypaczyć ludzkie oblicze,...

Grande finale jednego z najsłynniejszych cykli literatury fantasy, który ówcześnie był fabularną nowością wprowadzającą wiele ciekawych rozwiązań i pomysłów do owego gatunku. Dzisiaj to tylko punkt do odhaczenia w encyklopedii klasyków, która duchowo pozostała w erze przełomu lat 70/80-tych. Zakończenie drugiej sagi i całości świata Cieni, Dworców Chaosu i królestwa Amberu to zwykłe i kolejne przy tym ganianie się autora z czytelnikiem po planszy w kotka i myszkę. Wszystkie najważniejsze i ciekawe tematy jak: walka z tajemniczym wrogiem czyhającym na życie Merlina, zemsta za przeszłość rodziców, nienawiść byłej uzdolnionej magicznej miłości, walka Dobra ze Złem o dominację czy wielki quest fantasy o artefakty mocy powstawania światów i walki z armią najemników, przestają ostatecznie mieć jakiekolwiek tutaj znaczenie fabularne. Zelazny na koniec wraca do najnudniejszej sprawy swoich książek, które pogrążyły pierwszą sagę, czyli o walkę o tron w jednym z królestw. Książe chaosu to magiczna telenowela rodzinna, która nagle wprowadza na koniec mnóstwo nowych nic nie znaczących postaci, na siłę domyka byle jak wszystkie wątki, pobieżnie odhacza lub olewa znaczące konfrontacje rodzinne i co najważniejsze zapomina o suspensie i akcji w kulminacyjnym momencie powieści. W odróżnieniu od zakończenia losów Corwina w Dworcach, w Księciu otrzymamy tylko rozmowę rodzinną o tron piekielnego królestwa i małą beznamiętną bitwę na czary. Istotne postacie jak Luke, uwięziony Corwin, czy tematy porwania Coral, zemsty Julii, walki o Klejnot czy armię najemników Daltona zostaną wymazane z historii bez wyjaśnienia i olane przez pisarza. Przypomina to celowo otwarte zakończenie na możliwy 11-tom, jednak Zelazny nigdy nie miał tego w planach. Merlin miota się po światach, wchodzi w dyskursy z siłami wyższymi i najbliższą rodziną, ustawia planszę pod polityczne machinacje, i ostatecznie nic innego tutaj nie otrzymamy. Książe chaosu to zawód równie proporcjonalny do jakości całych Kronik Amberu, i chociaż saga miała swoje nieliczne przebłyski jakości, a autor wprowadził parę ciekawych pomysłów od których później czerpali natchnienie jego spadkobiercy, to ostatecznie wywołał tylko ziewanie i spadek napięcia wraz z każdą kolejną książką, z której z intrygującego dreszczowca robiła się następna fantastyczna Moda na Sukces. Szkoda zmarnowanego potencjału.

Grande finale jednego z najsłynniejszych cykli literatury fantasy, który ówcześnie był fabularną nowością wprowadzającą wiele ciekawych rozwiązań i pomysłów do owego gatunku. Dzisiaj to tylko punkt do odhaczenia w encyklopedii klasyków, która duchowo pozostała w erze przełomu lat 70/80-tych. Zakończenie drugiej sagi i całości świata Cieni, Dworców Chaosu i królestwa Amberu...

Jako młodzian czytałem Zelaznego, nie dobrnąłem wtedy jednak do końca. Cały cykl po raz drugi ocenia jako REWELACYJNY!! i dziwię się, że nie ma jeszcze jakiegoś serialu. Końcówka jednak rozczarowuje, mnie przynajmniej

Jako młodzian czytałem Zelaznego, nie dobrnąłem wtedy jednak do końca. Cały cykl po raz drugi ocenia jako REWELACYJNY!! i dziwię się, że nie ma jeszcze jakiegoś serialu. Końcówka jednak rozczarowuje, mnie przynajmniej

A więc chaos i porządek są po prostu dwiema stronami tego samego medalu.

Cykl był bardzo nierówny, pozostawia pewien niedosyt, ale można też dobrze poczuć się w świecie Cieni i przywiązać do bohaterów. Momentami skomplikowana sieć powiązań i intryg przyprawiała o zawrót głowy.

Ostatecznie jednak, w moim odczuciu, seria wypada na plus.

A więc chaos i porządek są po prostu dwiema stronami tego samego medalu.

Cykl był bardzo nierówny, pozostawia pewien niedosyt, ale można też dobrze poczuć się w świecie Cieni i przywiązać do bohaterów. Momentami skomplikowana sieć powiązań i intryg przyprawiała o zawrót głowy.

Ostatecznie jednak, w moim odczuciu, seria wypada na plus.

Choć zakończenie jest logiczne i wszystko wyjaśnia, to pozostawia pewien niedosyt.

Choć zakończenie jest logiczne i wszystko wyjaśnia, to pozostawia pewien niedosyt.

Dużo niedomówień, dużo się dzieje. Trochę wątków niezakończonych i nierozwiązanych. Mimo wszystko dobrze się czyta.

Dużo niedomówień, dużo się dzieje. Trochę wątków niezakończonych i nierozwiązanych. Mimo wszystko dobrze się czyta.

Cóż za ogromne rozczarowanie...
Seria o synu Corwina zaczęła się znacznie ciekawiej niż poprzednia o jego ojcu i przez kilka tomów utrzymywała całkiem przyzwoity poziom i tak aż do tych dwóch ostatnich nieszczęsnych części, gdzie nagle okazało się, że gdzieś tam w tle toczy się odwieczna wojna, pomiędzy potężnymi siłami, znaki, które były znakami, nagle są świadome, ludzie ich marionetkami i de facto, wszystkie wcześniejsze wydarzenia i historia zostały wynicowane na drugą stronę. Całość zaczęła toczyć się w absurdalny sposób, motywacje co do działań niektórych postaci (np. Julia) są jeszcze bardziej kuriozalne. Podobnie zresztą jak wytłumaczenie zniknięcia Corwina, czy przedstawienie postaci Dary w tych tomach.
I na koniec dochodzi jeszcze to zakończenie, które w zasadzie zakończeniem nie jest, ot tak, zawieszono wszystko w oczekiwaniu na kolejną część i nie domknięto dosłownie niczego.
Cieszę się ogromnie, że mam to z głowy i mam nadzieję, że nigdy się na tę serię już nie natknę.

Cóż za ogromne rozczarowanie...
Seria o synu Corwina zaczęła się znacznie ciekawiej niż poprzednia o jego ojcu i przez kilka tomów utrzymywała całkiem przyzwoity poziom i tak aż do tych dwóch ostatnich nieszczęsnych części, gdzie nagle okazało się, że gdzieś tam w tle toczy się odwieczna wojna, pomiędzy potężnymi siłami, znaki, które były znakami, nagle są świadome, ludzie...

Ostatnia część Kronik Amberu nie zawodzi. Merlin lawirujący między potęgami Amberu i Chaosu nie chce opowiedzieć się jednoznacznie po jednej ze stron czym naraża się obu. Jednocześnie cały czas wspiera swoich przyjaciół i oni również starają się mu pomagać. Nie ustaje również w poszukiwaniach swojego ojca księcia Corwina. W finałowej scenie mamy magiczne starcie, które ostatecznie kończy cały konflikt.

Ostatnia część Kronik Amberu nie zawodzi. Merlin lawirujący między potęgami Amberu i Chaosu nie chce opowiedzieć się jednoznacznie po jednej ze stron czym naraża się obu. Jednocześnie cały czas wspiera swoich przyjaciół i oni również starają się mu pomagać. Nie ustaje również w poszukiwaniach swojego ojca księcia Corwina. W finałowej scenie mamy magiczne starcie, które...

Po skończeniu całej tej serii, mam wrażenie, że ona nie jest dokończona. Ostatecznie nie wiadomo czy Merlin objął władzę czy też nie.
Ogólnie seria jest bardzo dobra, ale raczej nie będę do niej wracać. Nie zachwyciła mnie aż tak.

Po skończeniu całej tej serii, mam wrażenie, że ona nie jest dokończona. Ostatecznie nie wiadomo czy Merlin objął władzę czy też nie.
Ogólnie seria jest bardzo dobra, ale raczej nie będę do niej wracać. Nie zachwyciła mnie aż tak.

Ostatni tom i ostatnie starcie Lurgusa i Wzorca, Węża i Jednorożca. Umiera Swayvill, władca Dworców Chaosu, a Merlin okazuje się trzecią w kolejności do objęcia tronu, a może okazać się pierwszą. Czy pragnie zostać władcą Dworców Chaosu? Jakie plany związane z nim ma jego starszy brat Mandor i Dora, jego matka? Merlin wraca do Dworców Chaosu. Uzyskuje pomoc z nieoczekiwanej strony. Jednak zostaje znowu porwana Coral, a razem z nią Klejnot Wszechmocy. Jeżeli którakolwiek ze stron go przejmie, to zwycięży. Merlin powinien być w dwóch miejscach naraz. Czy mu się uda zachować równowagę między Lorgusem i Wzorcem? Czy uwolni swojego ojca? Czy zostanie władcą Dworców Chaosu? Do ostatnich stron szale przechylają się raz na jedną, raz na drugą stronę.
Cała seria jest przyjemną i lekką rozrywką. Ogromnym plusem całej serii są występujące postacie, które są niejednoznaczne. W trakcie powieści, w miarę poznawania nowych faktów, potrafią zmienić poglądy, przyznać się do błędów. Nie jest to świat czarno- biały, ale pełen barw i odcieni, a przez to ciekawy.

Ostatni tom i ostatnie starcie Lurgusa i Wzorca, Węża i Jednorożca. Umiera Swayvill, władca Dworców Chaosu, a Merlin okazuje się trzecią w kolejności do objęcia tronu, a może okazać się pierwszą. Czy pragnie zostać władcą Dworców Chaosu? Jakie plany związane z nim ma jego starszy brat Mandor i Dora, jego matka? Merlin wraca do Dworców Chaosu. Uzyskuje pomoc z nieoczekiwanej...