Sakamoto Days vol. 4

To już szósty tom Kaiju no.8, poprzedni pozostawił czytelników w niemałym napięciu. Bez spoilerów, Kafka Hibino ma osobliwy problem, który sprawia, że jego użyteczność na polu walki pozostawia wiele do życzenia. Czy sobie z tym poradzi, kto mu pomoże, czy zdołają pokonać no.9? Choć już znam część odpowiedzi, to na koniec obecnego tomiku, autor znowu stosuje zaskakujące zakończenie. Nie mogę się doczekać, aby przeczytać następną część. Seria Kaiju to shonen, którego lwia część opiera się na walkach. Pojawią się również, odrobina humoru, ale w porównaniu do pierwszego tomu, jest raczej więcej dramatyzmu, niż satyry. Trudno się dziwić, sytuacja zrobiła się śmiertelnie poważna. Podoba mi się w tej mandze tempo akcji, ogólna fabuła i wątki poboczne, które się lekkie, wyważonego i nie rozpraszają. To jest tytuł rozrywkowy i tak się go czyta. Rysunki wystarczająco ładne, szczegółowe, pasujące kreską i klimatem. Trochę mroczne projekty postaci i potworów, ale nie na tyle, aby powiedzieć, że jest to horror. Przeciwnie, część antagonistów wygląda dość zabawnie, ale współgra to ze sobą, dając ciekawą mieszankę. Jeśli jeszcze nie znacie, to polecam serdecznie jako lekką i przyjemną rozwałkę.

W końcu kupiłam. Miałam brać od razu jak wyjdzie pierwszy tom... Jednak stało się inaczej. I sama nie wiem, gdzie ja resztę tomów pomieszczę. Nie mówiąc już o takim tasiemcu jak One Piece. Z tego co kojarzę to odrzuciłam mangę trochę podobnie jak One piece. Zaczęłam od mangi. O ile styl mi nie pasował w OP. To w łowcy niska jakoś skanów oraz sporo teksu męczyły moje oczy. Wtedy oznajmiłam, że lepiej czytać serię na papierze. Wtedy czytając online nie można było sobie powiększać tekstu. W 2011 roku jednak miało się pojawić w nowym wydaniu anime. Wciągnęło mnie mocno, prócz artu z tymi owadami i co tam było dalej. Gon jakoś nie przypadł mi do gustu. Taki nijaki. Dobry i tyle. Słyszałam, że dalej już taki nie jest. Tak więc, w mandze się przekonam czy się zmieni na lepsze. Moją ulubioną postacią jest Killua. Typowy shounen. Wyróżnia się tym, że nie ma postaci żeńskich na początku. Potem się jakieś pojawią, ale nie grają pierwszych ról ani nie ma jakiegoś romansu z głównymi postaciami. Co jest na plusie. W tym gatunku strasznie kiepskie są te wymuszone romanse.

Ocena zbiorcza dla tomów #2-#4: Z niesłabnącym entuzjazmem towarzyszę Akirze w jego podróży przez ogarniętą epidemią zombie Japonię. Ostatnio miałam okazję przeczytać trzy kolejne tomy „100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie” autorstwa Haro Asō i Kotaro Takaty. Jak wypada jego wyprawa do domu rodzinnego położonego w odludnych górach? Spełnianie marzeń w postapokaliptycznym świecie trwa w najlepsze. Odnalezienie przyjaciela było wyłącznie początkiem szalonej przygody. Tendo pragnie zostać bohaterem, Kencho szkoli się na komika, a to wszystko przerywane kolejnymi falami zombiaków. W Tokio robi się przy tym coraz tłoczniej. Potrzeba ucieczki z miasta stanowi kanwę dla niezwykłych perypetii, które doprowadzą do stworzenia nietypowej drużyny goniącej za tym, czego od dawna pragnęli w życiu, a nigdy nie mogli zrealizować. Czego nie ma w tej opowieści?! Rekiny-zombie, wystrzałowe pojazdy, starcia z przeszłością i ubogacające poznawanie japońskiej kultury. Trudno nie kibicować bohaterom, którzy w równie oklepanej konwencji decydują się na nieszablonowe przygody. Mają przy tym niesamowicie wiele szczęścia do natrafiania na nieprawdopodobne okoliczności umożliwiające kolejne cele z listy. Fantastyczne wojaże pełne radości nie przeszkadzają przy tym w uderzaniu w poważniejsze tony. Nie każde przedsięwzięcie kończy się dobrze, a czasem porażka stąpa tuż za sukcesem. Wyłącznie potęguje to rollercoasterowy charakter całej fabuły. Pomimo komediowego podejścia do horrorowej tematyki, dostrzegam tu sporo mądrych spostrzeżeń, które mogą wyłącznie pomóc w równie zabieganym współczesnym świecie. Czasem, zamiast walczyć o sukces, prestiż czy pieniądze, warto się poobijać, by przynajmniej odsapnąć od zgiełku hiperproduktywności, który nie daje szczęścia. Niesłychanie wciągnęłam się w tę zombiastyczną opowieść. Z wielką chęcią sięgnę po pozostałe tomy i wręcz nie mogę się doczekać, aż dotrę do tych, które nie ukazały się w wersji animowanej. Tymczasem moja ocena zbiorcza dla tomów #2-#4 to uczciwe 8/10. Polecam.

Opinia całej serii: Bardzo mi się podobała. Kreska przecudowna, fajne prowadzenie fabuły. Kiedy zaczynałam czytać nie mogłam się oderwać, a kiedy musiałam bardzo tego nie chciałam. Fajny character development, szkoda tylko, że zabrakło czasu (?) na rozwinięcie pozostałych bohaterów, bo uważam że ich arc byłby naprawdę ciekawy, ponieważ każda postać wydaje się skrywać ciekawą historię za fasadami publicznego wizerunku. SPOILER (?) Zastanawia mnie tzn crow girl, była ona bóstwem (raczej),które miało z mojej perspektywy za akumulator pewnych działań i niejakiego narratora, dzięki któremu fabuła miejscami miała nabierać sensu i klarowności. W sumie całkiem spoko zabieg, ale jednak nie jestem w 100% co do niej przekonana, ponieważ nie spodziewałam się nadprzyrodzonych postaci i wydarzeń w tej opowieści (oczywiście poza samą reinkarnacją yk). Ostatecznie na nią nie narzekam, bo sama nie mam pojęcia jak poprowadzić fabułę bez niej. KONIEC SPOILERA Kontynuując (moje fascynujące rozważania) Myślę że mam do wypowiedzenia się jeszcze tylko o zakończeniu, które moim zdaniem było bardzo fajnie przemyślane, i mimo tego , że preferuję te wesołe. Podobał mi się pomysł na nie, co muszę przyznać z bólem, bo mnie zabolało. Jedyne co mam do zarzucenia w jego kwestii, to fakt, że było ono bardzo pośpieszone. Myślę, że lepszym pomysłem byłoby rozbicie i tak już grubszego tomiku 16 na dwie części i głębsze rozwinięcie zakończenia w tomie 17, lub może nawet 18. Nie wiem ile takie rozwinięcie mogłoby potrwać, żeby było odpowiednio rozwinięte i równocześnie nie zbytnio przeciągnięte. Ostatnie akty były przedstawione w formie opowieści z punktu widzenia narratora z towarzyszącymi temu ilustracjami. W sumie spoko zabieg, ale (powtórzę) sprawiło to, że zakończenie było króciutkie. Chociaż w sumie może o to chodziło? Niezależnie od wszystkich wad uważam, że jest to manga warta poświęceniu czasu. Anime, mimo, ze obejrzałam tylko pierwszy sezon też polecam. (Za długo czekałam na kolejne, więc kupiłam i przeczytałam mangę)

Ten tomik podobał mi się nawet bardziej, niż pierwszy (mimo braku krwi i flaków :P). Taki wyścig ze śmiercią, trzymający w napięciu. Uwielbiam sposób, w jaki Saeyama prowokuje ludzi, zgrywając idiotę. Zastanawiała mnie postać dziewczyny z Węgier, tak pięknej, jak tajemniczej.

Trochę się fantastyki naczytałem i naoglądałem w 2023 r. Jak zwykle towarzyszyły temu zmienne odczucia. W przypadku tego gatunku coraz trudniej bowiem o oryginalność, a autorzy powielają wiele znanych motywów. Nie spotkałem się jednak z ciekawszym i lepiej napisanym wstępem do historii z innego świata niż w pierwszym tomie mangi Paladyn z ziem dalekich. Tytuł, ukazujący się w Polsce od marca 2023 r. nakładem wydawnictwa Kotori, to adaptacja serii powieści tzw. light novel autorstwa Kanaty Yanagino. Póki co, doczekała się ona 12 tomów, z których w naszym kraju wydano już pięć. Jeśli jesteście miłośnikami fantasy, to naprawdę warto przyjrzeć się temu tytułowi, a oto dlaczego tak jest. Choć Paladyn z ziem dalekich nie zaczyna się w najbardziej oryginalny sposób, to z czasem robi się naprawdę ciekawe. Co najważniejsze, doceniamy kunszt scenariusza, a także kreskę i styl autora mangowej adaptacji, którym jest Mutsumi Okubashi. Już na wstępie dowiadujemy się, że nasz główny bohater wiódł kiepskie, przeciętne życie, ale traf chciał, że odrodził się w fantastycznej, pełnej tajemnic krainie. Wraz z Williamem, bo tak mu na imię, poznamy ten świat. Nim jednak do tego dojdzie, chłopak musi dorosnąć i przygotować się na to co go czeka. Nie kojarzę podobnego wstępu do historii jak ten, z którym miałem do czynienia właśnie w tej mandze. Dlatego już na starcie byłem zaintrygowany tym, co przyniesie mi ta opowieść. Szybko okazało się, że wraz z kolejnymi rozdziałami tego pierwszego tomu było tylko ciekawiej. Zacznijmy może od tego, że Williama poznajemy jako siedmiolatka. Co jednak ważniejsze i ciekawsze, wychowuje go trójka bardzo nietypowych rodziców zastępczych. Owymi rodzicami jest specjalizujący się w walce szkielet Blood, duch obdarzonego niezwykłym intelektem i mocą maga Gusa oraz dbająca o zdrowie, porządek i pełne brzuchy bohaterów mumia Mary. Trzy bardzo charakterystyczne postaci, pod niemal każdym względem różniące się od siebie. Niemal, gdyż łączy ich niezwykle ciepłe uczucie wobec Williama, którego wychowują jak własne dziecko. Na tym jednak nie koniec. Skąd William wziął się pod opieką takiej trójki? Dlaczego te z pozoru potwory zajmują się dzieckiem? I jakie skrywają przed nimi sekrety? To tylko część pytań jakie autor stawia przed czytelnikiem, by następnie powoli udzielać nam na nie odpowiedzi. Z tego co mamy okazję wywnioskować po pierwszym tomie mangi, nie są to nigdy odpowiedzi proste i przewidywalne, co tylko działa na plus tej historii. Paladyn z ziem dalekich naprawdę pozytywnie mnie zaskoczył. Bardzo spodobał mi się fakt, że historia nie gna do przodu, tylko podąża swoim tempem. William się uczy, trenuje, ale także jak każdy dzieciak ma wiele pytań. Tym więcej, gdyż bardzo długo nie dostaje na nich odpowiedzi, co ma być uzasadnione troską Gusa, Blooda i Mary o chłopaka. Ten klimat tajemnic również przypadł zresztą mi do gustu. Pierwszy tom mangi nakreśla przed nami pewne prawidła rządzące tym tajemniczym światem. Dowiadujemy się, że grasują w nim nieumarli, słowa mają bardzo istotne znaczenie w przypadku magii, a nad wszystkim pieczę sprawują przeróżni bogowie. Niby nie jest to nic nowego jeśli chodzi o gatunek fantasy, a jednak sposób w jaki te elementy autor scenariusza wykorzystuje i jak odsłania przed nami tę rzeczywistość jest naprawdę wciągający. Co zaś tyczy się strony wizualnej komiksu, to prezentuje się on bardzo solidnie. Przez większość czasu przyglądamy się czwórce bohaterów, więc autor musiał postarać się by ich wizerunki były dla nas odpowiednio atrakcyjne i ciekawe, i ta sztuka mu się udała. Dodatkowo, pierwszy tom został wzbogacony o kolorowe strony, ale te musicie już odkryć sami.

W mandze mamy do czynienia z klątwami, które powstają poprzez zawarcie paktu człowieka z demonem. Służą do zabijania ludzi. Trudno napisać coś więcej, by nie zdradzić fabuły tego tomiku. Powiem tyle, że pewna postać kojarzyła mi się tutaj z Dorianem Grey'em - piękna fasada, która skrywa paskudne wnętrze. Biorąc pod uwagę, że mam słabość do dziwaków, to oczywiste, że pana klątwo-śledczego polubiłam od razu. ;)

Wreszcie legendarny Yakuza powrócił i znów jest super. Świetne był jak Tatsu był na kursie samoobrony. Albo jak uczył Miku grać w golfa. Lubię ich relację. Fajnie by było gdyby w mandze pojawiły się ich dzieci. Kurde Tatsu jako ojciec:D Niezła byłaby beka. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu

Okey, wcześniej mówiłam o przewidywalności… aleokyrieelejson, drugi tom mi jednak udowodnił, że wcale nie wszystko musi być tu aż tak przewidywalne. Już na samym początku nastoletni Faceci w Czerni z Japonii przypadli mi do gustu, ale im dalej to jest jeszcze lepiej. Akira coraz bardziej zagłębia się w strukturę AMO, a i trafia mu się pierwsza poważna misja – ochrona kosmitki nielegalnie przebywającej na Ziemi, która ma niedługo zostać odebrana przez rodziców. Na początku sprawa wydaje się dość prosta, dodatkowo jest Sho do pomocy. Co może pójść nie tak? Oj, może i to jak… Amamiya może być moją ulubioną postacią… ale to już nie raz wspominałam, że najbardziej lubię typ wesołych błaznów, którzy mówią mniej niż wiedzą oraz swoją prawdziwą siłę i twarz odkrywają dopiero wtedy, gdy jest ku temu potrzeba. Reiji ze swoim sposobem bycia i tym, jak radzi sobie w różnych sytuacjach idealnie się w to wpisuje. Chociaż… zobaczymy jeszcze, bo nie jestem pewna, czy z jego motywacją może mi być po drodze. Na pewno jest po tej ,,dobrej” stronie barykady (tak myślę?),tylko ile (i kogo) może poświęcić dla sprawy? Drugą moją ulubioną postacią może być Chris… Okey, trochę kontrowersyjna osoba, ale uwielbiam ten outfit (serio pracuje na poważnym stanowisku w tajnej organizacji?!) oraz przeuroczy charakter.

Ta manga kojarzy mi się z takim typowym anime, gdzie główny bohater jest głośny i wszędzie go pełno niczym Naruto. Astra bo tak nazywa się nastolatek, nie wykazuje żadnych zdolności magicznych zyjac w świecie gdzie ta jest codziennością. A mimo to zakłada, że zostanie arcymagiem i nie omieszka wszystkim o tym przypominać. Z uśmiechem w kąciku śledzi się jego zmagania z codziennością, z magia, z kolejnymi przeszkodami i innymi bohaterami. Manga bogata jest w humor ale i wciąga coraz bardziej rozwijającą się fabuła. Kreska jest po prostu ładna, przyciąga wzrok i chce się śledzić te rysunki z uwaga.

/przeczytane po angielsku/ Manga o przemijaniu, o odrzuceniu, o idealizowaniu przeszłości. O jeden zwrot akcji za dużo (chociaż końcówka też miała swój urok, zwłaszcza ostatni panel). Widać w całości ręke Tatsukiego, zarówno w kreowaniu postaci jak i przedewszytskim w całym artsyle'u. Wciągnęła mnie i połknąłem w całości, wyleczyła mnie z jakiejś niechęci do ponownego czytania tego medium.

Nie miałam większych oczekiwań, przez co jeszcze milej się zaskoczyłam. Nie jest to najoryginalniejsza pozycja, wiele tu jest do przewidzenia, ale dostarcza kupę frajdy - czy to przez akcję, humor, a i nawet całą tą ,,tajemnicę", która dla kogoś, kto choć trochę czyta i ogląda fantastykę tajemnicza bardzo nie jest, ale dla samych bohaterów miło ją śledzić. No i kreska strasznie przypadła mi do gustu. Plus szanuję za szczerość, że mamy simpować do Sho! To jest trochę takie ,,Faceci w Czerni" ale w Japonii. I z nastolatkami. Akira jest pechowcem i przez jego nieporadność wpada sporo zabawnych akcji, ale jednocześnie to nie idiota. Gdy dostaje cel gotów jest ze strachu zejść na zawał... ale też nie cofa się przed wyzwaniem. Nie płacze po niepowodzeniu, tylko zbiera się (z trudem) do kupy i prze dalej. Teraz może być jeszcze za słaby, ale od siedzenia na pewno tej siły nie nabierze. Sho za to, jako ,,pan idealny" działa nie tylko jako przeciwwaga dla tej pierdoły, ale też jako ktoś, kto wprowadza Akirę w ten świat i jak na razie sprawuje nad nim opiekę. Jest... dziwny, ale widać, że dobry z niego chłopak, nawet jeśli może trochę za mocno trzymać się zasad. Świat – choć nie jest oryginalny – to w miarę ciekawy, a i bohaterom naprawdę chce się kibicować i darzyć sympatią. Trochę akcji, trochę humoru, do tego jest na czym zawiesić oko. Dobry, solidny shonenik na zasadach Facetów w Czerni. Ja kupiona po pierwszym tomie.

"Zakazane śledztwa Roma Kamonohashiego" Akira Amano Podeszłam do tego bardzo na luzie i w ciągu jednego wieczoru "ogarnęłam" dwie części. Fabuła nie jest zbyt wybitna, ale przyznam że po raz pierwszy spotkałam się z "kryminałem" japońskim w tej formie. Wiem, że to książki dla młodych czytelników, dlatego nie mogą przerażać makabrycznymi zbrodniami i ta manga właśnie taka jest. Jednak mimo tej "prostoty" naprawdę z wielką przyjemnością czytałam i oglądałam rysunki. Kreska podobała mi się, bo oddawała atmosferę mrocznych tajemnic oraz emocje bohaterów. Z łatwością przeniosłam się wprost do świata tam przedstawionego i odczuwałam każdy moment akcji. Główni bohaterowie mnie intrygowali, a ich relacja bardzo ciekawie się rozwijała. "Związek" genialnego, ale niestabilnego emocjonalnie detektywa i niezbyt rozgarniętego młodego oficera policji co chwilę wywoływał uśmiech na mojej twarzy i był bardzo dobrą rozrywką. Odstresowującą. Manga zawiera kilka odrębnych śledztw z czego każde wpadając do głowy Rona Kamonohashiego od razu zostaje rozwiązane. Nieprawdopodobne, ale zabawne, choć sposób dedukcji jest naprawdę ciekawy. Przytoczę tu jeden przykład - Ron zaczyna od zgłoszonej mało ważnej kradzieży pieniędzy ze skarbonki a ostatecznie rozwiązuje zagadkę morderstwa. Jeśli lubicie się odprężyć pozostając wciąż w klimacie kryminału i zbrodni to bardzo Wam polecam. Dla miłośników powieści kryminalnych takich jak ja to tylko i wyłącznie rozrywka, ale dla młodszych czytelników będzie to na pewno dobry początek do czytania rasowych kryminałów.

W 3 tomie poznajemy nowego zabójcę(Mashimo) , który bardzo chcę udowodnić innym zabójcą , że jest coś wart i dlatego też chcę zabić Sakamoto , ale gdy go odnajduję w ogóle go nie poznaję. Jednak później znów spotyka zarówno Sakamoto jak i Shina na turnieju strzeleckim i tam w końcu odkrywa prawdę i próbuję ich zabić , ale koniec końców odpuszcza. Następnie mamy Shino i Lu , którzy pilnują sklepu , bo Sakamoto z żoną są na dniu otwartym w szkolę u córki i w pewnym momencie kłócą się i Shin wychodzi , a pod Jego nieobecność w sklepie pojawią się zabójcy i porywają dziewczynę(Wzięli Ją za Shina) i zabierają Ją do laboratorium , gdzie Shin się wychował i zdobył moce. I , gdy Shin oraz Sakamoto to odkrywają ruszają Jej na pomoc , a my poznajemy także przeszłości Shina… 3 tom podobnie jak poprzednie jest świetny. Bardzo lubię relację Shina i Lu. Na plus także przeszłości Shina i w pewnym momencie było mi go naprawdę szkoda. Tak samo na plus nowa postać zabójcy i to jak ciągle się wzrusza i płaczę:D Ciekawe co się wydarzy w 4 tomie

[opinia zbiorcza o serii] Nie chciałem czytać tej mangi. Po tym, jak ogłosiło ją Studio JG i ludzie zaczęli pisać, że o mój jeżu anaszpanie na tapczanie, jakie dobre, sięgnąłem po nią... I odpuściłem czytanie, gdy zobaczyłem roznegliżowaną nastolatkę na krześle ginekologicznym. Pomyślałem sobie - no i pięknie, kolejny fanserwis, bujaj się, panie Tatsu, ja po bakemonogatari mam dość - a chciałem tylko czegoś paranormalnego!. Coś jednak sprawiło, że do tej mangi wróciłem... Mianowicie, zainteresował mnie los demona zaklętego w kotka oraz rozmawiającej z nią babci, nie starzejącej się i wyglądającej jak Bayonetta. A później poszło już jak z płatka. Tak, ta manga jest dziwna, jest absurdalna, jest przy tym głupia, dobra i ciekawa jednocześnie, potrafi nawet wzruszyć... To specyficzne połączenie jest prawdopoodbnie wynikiem wcześniejszej pracy autora Dandadan z autorem Chainsawmana... I tak się zdarzyło, że gdy Yukinobu Tetsu stworzył coś swojego, ludzie to łyknęli - a ja, po czasie, razem z nimi. No bo hej... Chłop, co stracił jaja? Kosmici są na Ziemi i walczą z demonami? Co więcej, Tatsu naczytał się komiksów shoujo, by zrozumieć emocje licealistów, bo czym przerobił to po swojemu i świetnie mu to wyszło! Czytając tę mangę, należy mieć na uwadzę, że będziecie skakali z kwiatka absurdu na kwiatek głupoty i odwrotnie. Niemniej jednak, może, tak jak ja, będziecie się jednak świetnie bawić. Ja się przekonałem.