Nudzimisie i pierwsza Gwiazdka

Jeśli szukacie czegoś zabawnego, co porwie bez reszty Wasze pociechy [6-8 lat], to zdecydowanie spróbujcie „Kłopoty? Są koty!” Marcina Przewoźniaka z ilustracjami Piotra Stachery. Czytałam to Młodemu przed snem, i wierzcie mi lub nie, śmiał się w głos! Ta nietuzinkowa opowieść o czterech kotach zamieszkujących piwnicę kamienicy przy ul. Kląskającej i przeżywających przekomiczne przygody jest w stanie doprowadzić do łez ze śmiechu nawet dorosłego. Podobało mi się swobodne wyśmiewanie różnych tematów, bez tzw. poprawności politycznej. Nie jest to też króciutka książeczka, więc zapewni rozrywkę na wiele wieczorów. Młody sam prosił codziennie, byśmy czytali dalej, co samo w sobie jest najlepszą rekomendacją. Spytałam go specjalnie, by powiedział parę słów o swoich wrażeniach: „Fajna książka, dużo się śmiałem. Pan Ping-Pong najlepszy i scena, gdy koty głośno miauczały”. A legendarna „dziupa z kuciaka” weszła do naszego codziennego słownika ;)

@mamcia_tomusio_lilusiowa To rewelacyjna książka detektywistyczna. Bardzo podoba mi się motyw Szpulki, którą tworzy kłębek nerwów głównej bohaterki, Julki. Bardzo ciekawe jest to, że czytając książkę mamy kilka dróg do wyboru, to właśnie mały czytelnik decyduje, który trop chce wpierw sprawdzić. To książka o tym jak radzić sobie z trudnymi emocjami, a także o tym jak rozwiązać problem, jak krok po kroku rozwiązać zagadkę. A zagadka dotyczy zaginięcia ulubionej lalki Julki o imieniu Lulu. Czy Julce uda się znaleźć zgubę? Jakie ciekawe techniki detektywistyczne będzie znała Szpulka? Na końcu znajdziecie zabawę "Po nitce do Szpulki", która bardzo nam się spodobała, zakręcony labirynt nitek. Piękne ilustracje, ciekawy tekst to recepta na sukces.

W drugiej części oczyma dziecka oglądamy: Janów Podlaski, Gniezno, Zamek Książ, Płock, Wieliczkę, Zakopane i Tatry, Wosłowice wraz z arboretum, okolice rzeki Krutyni, Przemyśl, Zabrze, Zamość i Kraków. Jest... niezwykle, bo maluch zauważa inne rzeczy niż dorosły, elektronicznie (kody QR robią robotę) a nawet kulinarnie. Polecam!

Wrocław. Poznań, Szczecin, Warszawa. Puszcza Białowieska, Gdańsk, Kraków, Jaskinia Niedźwiedzia, Łódź, Wolin, Duszniki-zdrój, Opole. To nie jest przewodnik turystyczny dla dzieci, to raczej kilka luźno ze sobą związanych anegdoto danym mieście (miejscu) opowiedzianych przez malucha. Ma to swój urok, dlatego z chęcią biorę się za kolejną część.

"Do jasnej śrubki galwanizowanej" wołam, cytując fragment przeczytanej właśnie książki - ależ historia! "Witajcie w Wynalazkowie" Waldemara Cichonia wciąga od pierwszych stron i robi to lepiej niż niejeden odkurzacz samosprzątający 😉 Ciekawa fabuła, wspaniałe ilustracje Pawła Widery i niesztampowi bohaterowie - to wszystko sprawia, że tę książkę chce się czytać! A dzieje się w niej sporo. Poznamy Tosię i Tośka, urocze rodzeństwo, które wyjeżdża na wakacje do swojego wujka Inwentoriusza. Mieszka on w Wynalazkowie, miasteczku pełnym wynalazców, nieustanne dokonujących innowacyjnych odkryć, ulepszeń i usprawnień technologicznych. Potrafią oni godzinami konstruować kolejne elementy tworzonych misternie nowoczesnych gadżetów, które w ostateczności i tak wymagają poprawek. Kompletnie przy tym nie zwracają uwagi na sprawy najbardziej istotne. Dla pochłoniętego pracą odkrywcy nie liczy się bowiem nic innego. Tośka i Tosiek pełni są obaw, czy nuda nie da im się nadmiernie we znaki. Tymczasem tuż po przyjeździe natrafiają na tajemniczego jegomościa w czarnym kapeluszu. Kim jest? I dlaczego ich śledzi? Jakie ma zamiary? Czy rodzeństwo rozwikła tę tajemniczą zagadkę? Co ukrywa przed światem wuj? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdziecie oczywiście na kartach książki. Wiele w niej pomysłów na ciekawe przedmioty, które czasem przydałyby się nam w codziennym życiu 😊 Nowa historia napisana przez Waldemara Cichonia przypadła nam do gustu. Mam nadzieję, że fani przygód kota Cukierka podzielą nasze zdanie.

Trzecia część serii o Alfredzie Wiewiórze, detektywie, opowiada o jego urlopie nad morzem. W podróż oczywiście udał się z dwójką najlepszych przyjaciół i panią Jadzią. Ich wycieczka zaczyna się niewinnie, uroczo i sielsko, ale oczywiście bohaterowie muszą też natrafić na pewną zagadkę do rozwiązania. Momentami było gorąco i to nie tylko ze względu na wakacyjny upał 😅 Ta część podobała się nam najbardziej, jest ciekawą, dynamiczna oraz klimatyczna - od razu naszła nas ochota na lato nad morzem 😂 W książce znajdują się ilustracje, a czcionka jest bardzo duża, więc ta seria świetnie nadaje się do nauki czytania dla dzieciaków, które lubią różne zagadki 😁 i rzecz jasna poszukiwania ich rozwiązań 😁 Bardzo fajna, wakacyjna i urocza przygoda ze zwierzęcymi bohaterami, polecamy małym czytelnikom 🥰

Tę pozycję przeczytałam poprzez Legimi szybko zdając sobie sprawę, że to zapis tego, co zostało wcześniej nagrane (często padały zwroty typu "posłuchajcie" itp.). Pozycja jak najbardziej ok, zabrakło mi jedynie miejsc zwiazanych z wieszczami narodowymi, np. kolumny Mickiewicza we Lwowie czy epitafium Słowackiego w koćiele w Krzemieńcu, ale... w sumie to książka dla dzieci, których (jeszcze!) nie obchodzą polscy romantycy.

Poznajcie Chaosa, Wojtka i Karolę – niezwykłe detektywistycze trio! Ale zacznijmy od początku. Chaos to owczarek belgijski, który pewnego dnia pojawia się w domu Wojtka. Przez lata służył w policji u boku taty chłopca – teraz przyszła pora na emeryturę i od tej chwili jego nowym miejscem staje się właśnie dom Wojtka. Między chłopcem a psem bardzo szybko rodzi się więź. I może nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego (w końcu to nie pierwsza historia o przyjaźni dziecka i psa ) gdyby nie jeden szczegół: Chaos mówi ludzkim głosem. Zaczynają się wakacje. Gdy Wojtek z tatą i Chaosem wyjeżdżają do Świeradowa-Zdroju, nie spodziewają się, że to lato przyniesie im coś więcej niż tylko odpoczynek i górskie spacery. Wkrótce okazuje się, że ktoś okradł dom pana Kłopotki – lokalnego kolekcjonera monet. Cenne egzemplarze zniknęły, a dom został splądrowany. Wojtek najwyraźniej odziedziczył po ojcu smykałkę do śledztw, bo postanawia na własną rękę rozwikłać sprawę. Pomaga mu Karola, nowa znajoma, z którą natychmiast łapie wspólny język. Do drużyny dołącza także Chaos, który choć oficjalnie przeszedł już na psią emeryturę, wciąż potrafi wywęszyć to, co dla innych pozostaje niewidoczne. "Chaos i spółka na tropie" to opowieść o dziecięcej intuicji, odwadze i upartości. Bo kiedy dorośli machają ręką, dzieci potrafią zadać to jedno niewygodne pytanie więcej. I nie odpuszczają, dopóki nie znajdą odpowiedzi. To właśnie ta dziecięca determinacja pcha Wojtka i Karolę do działania. Nie dla nagród, nie dla pochwał. Dla zasady – bo wiedzą, że coś tu nie gra. Bo czują, że mogą coś zmienić. A kiedy masz obok siebie kogoś, kto rozumie cię bez słów (a czasem mówi ludzkim głosem, jak Chaos),to naprawdę można więcej. To dynamiczna, pełna przygód powieść detektywistyczna dla młodych czytelników. Ale niech nie zwiedzie Was etykietka "dla dzieci" – to książka, która równie dobrze trafi do dorosłych, jeśli tylko mają w sobie choć ciut ciekawości i gotowości na odrobinę magii.

Bardzo sympatyczna, dobrze napisana (jaka ulga, po dwóch czy trzech gniotach dla dzieci ostatnio przez nas czytanych). Lekki styl nie oznacza wcale uproszczeń, przeciwnie, fraza dość giętka i ciekawa, czyta się to płynnie i kolorowo. Motyw niepełnosprawnego dziecka, i tu specjalne brawa dla autora, naturalnie wpisuje się w fabułę, nie jest demonizowany ani nie epatuje poprawnością polityczną. Psie dialogi, które łatwo byłoby strywializować, brzmią zabawnie. Przeczytamy z dziećmi kolejne tomy, na pewno.

To już jedenasta część szalonych przygód kota Cukierka i jego wiernej towarzyszki - Tradycji. To właśnie on jest narratorem książki o samym sobie, dzięki czemu czytelnik ma możliwość zajrzenia w koci umysł, poznać jego naturę i choć częściowo zrozumieć motywy jego nie zawsze akceptowanego przez rodzinę działania. Ale jak wyglądałoby ich życie bez Cukierka? Z pewnością byłoby spokojniej, ale też po prostu nudno... W tej części Cukierek niesłusznie zostanie posądzony i nawet ukarany za przewinienia, których nie popełnił. Ponadto poczuje, że niejaki Napoleon będzie chciał zająć jego miejsce w sercach członków rodziny. Głowa rodziny z kolei uniesie się dumą i solidnie zabierze się za remont, a Cukierek i Tradycja będą mu dzielnie pomagać. Jak to się może skończyć...? Katastrofalne w skutkach okażą się również poszukiwania przez Maćka kamienia filozoficznego przy użyciu zestawu "małego chemika". Niezbyt uda się też pomysł oszczędzania... słów, tym bardziej, że w tym przedsięwzięciu Maćka będzie czynnie wspierać Cukierek. A co się dzieje kiedy ktoś zasmakuje władzy? Nowy porządek w domu pod twardymi rządami taty wywoła protesty i skargi, ale dopiero interwencja mamy uratuje sytuację. I to właśnie znowu mama odnajdzie Tradycję, gdy ta kompletnie przepadnie w zachwycie nad białym szaleństwem i zabawie w "śniegowanego". Mimo powstania już dwucyfrowej liczby książek o Cukierku, ich poziom nie spada - opowiadania są nadal zabawne i wciąż radują zarówno mniejszych, jak i dużych oraz całkiem dojrzałych odbiorców, a ilustracje doskonale uzupełniają treść.

Bardzo dobra książka, tylko nie wiem, czy aby na pewno dla dzieci... Mojej córce bardzo podobała się historia, ale to nie jest napisane językiem dla dzieci. Pan Stelar pisze świetne książki dla dorosłych, ale mali czytelnicy mają nieco inne potrzeby. Ja w każdym razie bawiłam się świetnie :)

„Tajemnica Woźnej Drucik” to już kolejne moje spotkanie z trójką niezwykłych bohaterów – Kasią, Karolem i Wojtkiem, czyli niezastąpioną grupą detektywów z podstawówki. Każda książka z tej serii ma w sobie coś wyjątkowego – coś, co sprawia, że od pierwszej strony wciągam się w fabułę i czuję się tak, jakbym znów wracała do szkolnych korytarzy pełnych gwaru, śmiechu i… sekretów. Tym razem przed bohaterami stoi nie lada wyzwanie: muszą rozwikłać tajemnicę zaginionego złotego pucharu. Brzmi poważnie? I takie właśnie jest! Sinicka po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi łączyć elementy pełne napięcia z lekkością i humorem, który sprawia, że książkę czyta się jednym tchem. Każdy trop prowadzi w zupełnie inną stronę, a podejrzanych nie brakuje. Uwielbiam ten moment, kiedy mogę razem z bohaterami głowić się, kto stoi za całą intrygą – to naprawdę wciąga i daje dużo frajdy. Muszę przyznać, że bardzo lubię tę dziecięcą odsłonę Alicji Sinickiej. Autorka znana jest z powieści dla dorosłych, ale tutaj pokazuje swoje zupełnie inne oblicze – lekkie, pełne empatii, idealnie dopasowane do młodszego czytelnika. Jednocześnie nie spłyca fabuły – historia jest ciekawa, zaskakująca i ma w sobie to coś, co sprawia, że sięgając po nią, trudno się oderwać. Ogromnym walorem tej książki są także ilustracje Łukasza Silskiego. Każdy rysunek nie tylko urozmaica lekturę, ale wręcz nadaje historii nowy wymiar. Dzieci mają dzięki nim szansę lepiej wyobrazić sobie bohaterów i sytuacje, a dla mnie ilustracje są takim małym dopełnieniem klimatu – sprawiają, że książka nabiera jeszcze większego uroku i staje się naprawdę wyjątkowa. „Tajemnica Woźnej Drucik” to opowieść pełna zagadek, przygód i dobrej zabawy. To książka, która uczy, że prawdziwa przyjaźń i współpraca mogą pokonać każdą trudność. Jestem pewna, że spodoba się nie tylko dzieciom, które uwielbiają historie detektywistyczne, ale i dorosłym, którzy chętnie razem z najmłodszymi zagłębią się w ten świat szkolnych tajemnic.

Ciekawa, pomysłowa, angażująca emocje, pobudzająca wyobraźnie... i inspirująca! Taka jest właśnie ta seria. Moja 8-latka kocha przygody, podróże i czytanie. Razem z Polą świetnie się "dogadują". Książka jest pięknie wydana, w twardej oprawie, a duża czcionka ułatwia czytanie. Polecam serdecznie! Na prezent i nie tylko!

Alfred założył upragnione biuro detektywistyczne, a za nim pierwsze sukcesy. Przed nim nie lada wyzwanie i to w odległym kraju. Wraz ze Stefanem, Maćkiem i panią Jadzią wyruszają do Egiptu. Mają zająć się poszukiwaniami pewnej zaginionej figurki. Jest tylko jeden problem – ktoś ich śledzi. Czyżby zamierzał przeszkadzać im w odkryciu prawdy? Czy Alfred z przyjaciółmi dowiedzą się prawdy? Co ich jeszcze spotka w Egipcie? To tom drugi, a ponieważ pierwszy okazał się naprawdę udaną książką, z niemałymi oczekiwaniami sięgnęliśmy po niego. Jak wrażenia? Tak samo pozytywne, jak przy tomie poprzednim. Historia w książce okazała się dość ciekawa, wciągająca, a momentami zaskakująca. Zagadkę dziecko odkrywa razem z bohaterami i uwierzcie nam, wcale nie jest to takie proste. Śmiało mogę napisać, że jest to jedna z ciekawszych książek detektywistycznych dla dzieci od 6 roku życia. Tekst jest napisany większą czcionką, a to sprawia, że doskonale zda egzamin dla dzieci dopiero zaczynających przygodę z czytaniem. Ilustracje ciekawe, adekwatne do treści. Zdecydowanie przyciągają wzrok i zachęcają do sięgania po książkę. „Alfred Wiewiór. Tom 2. Alfred Wiewiór i posążek faraona” to drugi tom serii detektywistycznej dla dzieci. Synowi zdecydowanie przypadła do gustu i z przyjemnością polecam. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2023/02/alfredwiewioriposazekfaraonawydawnictwowilga.html

Po długim czasie powróciłem do serii dla najmłodszych autorstwa Maxa Czornyja. Autor najczęściej kojarzy mi się z krwawymi scenami. Tutaj przybiera mniej brutalną twarz i zabiera nas wraz z młodym Erykiem Deryło oraz swoim bratem i najlepszą przyjaciółką w kolejną fascynującą przygodę. Nasi bohaterowie tym razem zajmują się poszukiwaniem skarbu. Cieszy morał, który płynie z powieści na jej zakończenie. Duży plus dla autora za uświadamianie najmłodszych w tych kwestiach.

"Wędrówka Kropelki" Pauliny Płatkowskiej to urocza i edukacyjna książka dla dzieci, która w przystępny sposób wprowadza najmłodszych w fascynujący świat przyrody. Książka w prosty i zrozumiały sposób wyjaśnia cykl obiegu wody w przyrodzie, śledząc podróż tytułowej kropelki.

Przyjęcie z okazji własnych urodzin to niezwykle ekscytujący moment w życiu nie tylko dzieci. Ale właśnie ci najmłodsi przeżywają najmocniej ten ważny dzień. Towarzyszy im ekscytacja, niecierpliwość związana z oczekiwaniem, łaskotanie w brzuszku i ogromna radość. To wszystko przeżywa także Staś Pętelka. Zbliżają się szóste urodziny Stasia. Trzeba wszystko przygotować. Najpierw zaproszenia, ale jak tu wybrać tylko 10 osób spośród wszystkich Muchomorków...? Potem najtrudniejsze, czyli oczekiwanie... Czas tak wolno płynie, a przecież Staś już jest gotowy, by świętować. Wreszcie sala już jest udekorowana, stoliki zastawione smakołykami, tort czeka, a pierwsi goście nadchodzą. To będzie dzień pełen wrażeń. Będzie podarunek od Jadzi prosto z serca, będzie niepozorny prezent od rodziców, będą pirackie przygody, malowanie buziek, piniata, a także chwila grozy kiedy ktoś straci ząb. Nie zabraknie również akcji ratunkowej zaginionego leniwca ku rozpaczy Jadzi. Lekka i przyjemna książeczka przedstawiająca rzeczywistość bliską dziecku. Większość małych odbiorców poczuje, że śmiało może identyfikować się z tym, co przeżywa Staś. Podoba mi się wyrozumiałość rodziców względem uczuć i potrzeb Jadzi i Stasia, która sprawia, że z książki płynie rodzinne ciepło. Delikatne, ale wyraziste ilustracje doskonale uzupełniają ten przyjazny dziecku klimat.