Znajomą ścieżką

Fabuła bardzo ciekawa,akcja trzyma w napięciu. Historia opowiada o 12-letniej Marysi,która po zapaleniu opon mózgowych wyjeżdża w Bieszczady. W górach poznaje zwyczaje i obyczaje natury zwierzą,a także ludzi. Przepiękna,poruszająca książka bardzo zachwyciła mnie.

Czasy II wojny światowej. Siasiek i Nisia przemierzają Polskę w poszukiwaniu utraconego JA. Perypetie dwojga dzieciaków a zarazem już dorosłych z wyboru losu, opisuje lektura . Czas wojenny to wspólna pomoc, czas pokory wobec danego nam losu, ciągłe ukrywanie, ciągła ucieczka przed złem i walka z nim. Dzieciaki dorastają, wraca pamięć ludzi życzliwych.

Czuję się poniekąd jak ekspertka od tej książki, hah. Nie bez powodu też pisałam o niej swój licencjat na filologii polskiej. Trzy razy czytałam powieść o Rozalce, co "wszystko przewraca do góry nogami" i powiem szczerze, że za każdym razem bawiłam się przednio. Przy każdej lekturze znajdowałam też coś nowego, kolejną myśl, refleksję. Nie jest to tylko książka dla dzieci. Jest w niej ponadczasowa historia, która może łączyć pokolenia. Niesie ze sobą paletę wartości, które chętnie przemyciłabym uczniom, zadając tę powieść jako lekturę. Z tej książki bije dobro i po jej przeczytaniu robi się lżej na duszy. Bowiem Anna Kamieńska, pomimo cenzury uchwyciła autentyczny obraz PRL-owskiego miasteczka. Zawarła zarówno patologie społeczne, jak i próby naprawy rzeczywistości. Mamy tu problem alkoholizmu, niepełnosprawności, choroby psychicznej, wdowieństwa i sytuacji samotnych matek, ramy, w których musiała zmieścić się kobieta, ale również dziewczynka. Autorka porusza też kwestię warunków mieszkaniowych oraz presji, jaka ciążyła na dzieciach, które oprócz chodzenia do szkoły, musiały pomagać rodzicom w gospodarstwie. Są to trudne tematy, ale Kamieńska przedstawia je w przystępny dla młodego czytelnika sposób. Przeważnie jest to pejzaż optymistyczny, ale można też dostrzec także smugi prawdziwego życia. Jest to moja ulubiona książka z charakterną młodą bohaterką w polskiej literaturze. Rozalka Bożek to dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Wszędzie jest jej pełno. Nie bez powodu zdobyła miano Rozalki Olaboga. Ta niezmordowana mała kobietka, choć wciąż słyszy: "świata nie przerobisz", nie zamierza się poddawać. Jest niczym wróżka chrzestna dla mieszkańców miasteczka. Wnosi swoją osobą radość w monotonną wiejską rzeczywistość.

"Zorro,załóż okulary" to świetna, dziś może trochę zapomniana literatura młodzieżowa, ale jeśli kiedyś ktoś po nią sięgnął choć raz w latach młodości, dziś wraca do niej z nostalgią szkolno-dziecięcych wspomnień. To książka z tych która nigdy nie przestaje się podobać, czytana z wypiekami na twarzy(gęsto-często na lekcji pod ławką)wtedy jak i teraz. Myślę, że taka "randka "z książkami z dzieciństwa może być(a dla wielu z NAS-jest)ZACHWYCAJĄCĄ PRZYGODĄ....:) Dzięki Nozomi:),za ciepłe, miłe i mądre słowa nie tylko na temat tej książki....:)

Moja ocena tej książki jest totalnie subiektywna, gdyż była to jedna z moich ukochanych książek z dzieciństwa, dziś powróciłam do niej po latach z niezwykłym wzruszeniem. Ta książka była w moim domu jako książka z dzieciństwa jeszcze mojej mamy i pamiętam, że już wtedy dla mnie była totalnie niedzisiejsza, mimo, że sama, tak jak tytułowa Majka, wychowywałam się na wsi i moi rodzice mieli gospodarstwo rolne, to pamiętam, że byłam poruszona tym, jak dużo Majka i inne dzieci z tej książki miały obowiązków, jak ciężko pracowały. Ale też duża część uroku tej książki to właśnie to ukazanie, jak żyły dzieci kiedyś, jak świat wyglądał inaczej, kiedy wodę trzeba było nosić ze studni, a telewizję można było oglądać tylko w szkolnej świetlicy. To, co mnie w Majce porusza najbardziej już jako osobę dorosłą to ukazanie kruchych, delikatnych relacji między dziećmi, tego, jak nieraz skomplikowane jest zawieranie i utrzymywanie przyjaźni, kiedy jest się dzieckiem. Majka jest też zupełnie niewyidealizowaną postacią, ma różne słabości, wątpliwości, nie jest idealną uczennicą, a jednocześnie kiedy dziś o niej czytam to widzę, jak bardzo jest empatyczna i wrażliwa. Zamierzam tę książkę podsunąć mojej bratanicy Majce i przekonać się, na ile ta książka będzie dla niej ciekawa i zrozumiała.

Jak dla mnie super lektura. Sama przygoda ciągnie się od początku książki. Harcerze przemierzają dawną Czechosłowację od Tatr polskich , a kończywszy w Pradze na zamku w Hradczanach . Młodzi zdobywcy przygód wyruszają w dwóch grupach aby przybyć do Pragi . Jest to zakład pomiędzy obozem chłopców harcerzy a obozem dziewcząt harcerek. Oczywiście na jakie natrafiają perturbacje w związku z podróżą dowiesz się czytając. Narracja dawnego ustroju jaki panował w europie wschodniej nie przeszkadza w czytaniu. Jest to garść wspomnień do dawnej epoki , którą się przeżyło w młodości. Nie jest nachalna .

Bardzo sympatyczna książka, choć początkowo niesamowicie irytowała mnie główna bohaterka - pusta i głupia gęś, zdolna myśleć jedynie o kieckach, pomadach i świecidełkach, a której największą ambicją było złapać bogatego męża. No to uważaj, babo, czego sobie życzysz... Głupota i próżność dziewczyny ściąga nieszczęście na nią samą oraz jej rodzinę. Tamit przechodzi twardą szkołę życia, w trakcie której dociera do niej, że istnieją rzeczy ważniejsze niż uroda i bogactwo.

Po tą książkę sięgnąłem dlatego, że kiedyś miałem okazję przeczytać opowiadanie pt. "Dzień Staśka z Powiśla", tej samej autorki. To opowiadanie pochodzi właśnie z tej książki (zbioru opowiadań). Są to opowiadania o codzienności życia podczas wojny, a szczególnie życia dzieci. Ze wszystkich opowiadań tylko "Dzień Staśka..." był napisany w 1943, czyli podczas wojny. I jest najbardziej przejmujący. Pozostałe opowiadania pisane są w latach '50 i jest w nich więcej dystansu. "Staśka" czyta się, jak relację z wydarzeń, które właśnie się stały, a pozostałe opowiadania czyta się na zasadzie "tak to na przykład wyglądało". Ale i tak są bardzo wartościowe. Książkę czytałem moim dzieciom wczesnoszkolnym bo uważam, że wrażliwość na okrucieństwa wojny to ważna sprawa, może jeszcze zanim zaczną oglądać hollywoodzkie filmy. A tu pokazane jest dobitnie, jak wojna odbiera dzieciom wszystko. Jak niewinna zabawa niesie ze sobą tragiczne konsekwencje. Jak opieka nad zwierzęciem ociera dziecko o śmierć. Jak nieusłuchanie mamy (z powodów, wystarczyłyby dla każdego dziecka w czasie pokoju) może oznaczać dla mamy wyrok śmierci. Pokazane jest też jak wszechobecny staje się głód i brak żywności.

Mam do tej książki sentyment - przeczytałam ją jako nastolatka i byłam zachwycona. Potem przeczytałam inne książki Marii Pruszkowskiej: Przyślę panu list i klucz, Życie nie jest romansem, Piękne dni Aranjuezu. Wszystkie bardzo lubię, mam i czasem do nich zaglądam.

Autorka książki " Uczniowie Spartakusa ", w której po raz pierwszy spotkałem się z Rzymem, gladiatorami, ideami, że wolność nie jest dana nikomu za darmo, że jest droga. Czasami trzeba za nią oddać życie. Rekomendowana książka to inny temat. Kontynuacja losów bohatera z książki " Polną ścieżką ". Ruiny powojennej Warszawy, w której osierocona grupa nastolatków uczy się życia, walczy z szabrownikami i odgruzowuje zniszczoną Starówkę. Napisana w czasie sowieckiej okupacji, dlatego zawiera typowe dla tamtego okresu wstawki propagandowe. Obecnie mogą śmieszyć, ale ( pamiętam ) wtedy brałem je na poważnie. Jak gdzieś zdobędziesz to przeczytaj, to też polska literatura. Na pewno lepsza od tego co współcześnie proponuje młodzieży lewacka i tęczowa nawiedzona kompania. POLECAM !!!

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla dzieci, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Świetna książka! Mimo, że jest to powieść przygodowa dla dzieci to czyta się ją naprawdę dobrze. Fakty o Korei przedstawiane w książce jest rzetelne i ciekawe tak, że mogą zaskoczyć nawet dorosłego. Zdecydowanie polecam tę książkę dorosłym jako namiastkę literatury faktu, ale także dzieciom, bo książka mimo swojego wieku może nadal uczyć i zarażać pasją do podróżowania i zainteresowania Azją (w szczególności Koreą). Jeszcze raz polecam!

Walka o wolność Warszawy tuż przed trzecim rozbiorem Polski przedstawiona z perspektywy jedenastoletnich bliźniąt. Historia może trochę naiwna, bo dzieciom udało się wystrychnąć na dudka dwóch pruskich szpiegów, jednak jest budująca i pokazuje, jak dzieci przeżywają ważne historyczne wydarzenia.

Typowa lektura o młodzieży. Pewna grupa dzieciaków bawi się w indian nad jeziorem . Zabawa przeradza się w zabawę detektywów . Sytuacje zmieniają się bardzo szybko, wartka akcja i zabawne potyczki. To wszystko można odczuć czytając lekturę Adama Bahdaja Tańczący słoń . Bardzo miła przygoda wakacyjna nad polskim jeziorem . I to jest to.

Świat tego lasu i tych przygód totalnie we mnie został, mam wrażenie jakbym śniła tę książkę, jakby mi się to przydarzyło (być może naprawdę potem mi się śniły te obrazy). Nocne eskapady bohaterki tropiącej kłusownika po ciemnym, ale białym od śniegu lesie, jej upór i odwaga, dylematy szkoła czy ratowanie zwierząt - wydawało się bliskie, takie, że można było tego dotknąć. No cóż, bardzo chciałam być Kiką i pewnie myślałam, że nią jestem. Do tego chyba zgrabna zagadka naprawdę kryminalna, możliwe, że pierwsza w moim czytelniczym życiu.

Po pierwsze, autor opisu tej książki albo jej nie czytał, albo jest idiotą. O autorze okładki nie wspominając. Ani o tym, kto ją umieścił w kategorii "literatura dziecięca". Pozycja rewelacyjna, czyta się lekko, wchłaniając jednocześnie ogromną dozę informacji przyrodniczych. Do tego znakomity humor i odpowiedni poziom sarkazmu.

Kaśka ma z okna widok na krainę dachów. Wśród licznych kominów wypatrzyła jeden dziwny, w kształcie grzybka, najwyraźniej nadający sygnał SOS. Na pomoc w rozwiązaniu tej zagadki przybywa Rokiś – mały diabełek. Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2016/12/03/rokis-i-kraina-dachow/

Jedna z tych książek, które czytałam w dzieciństwie na okrągło. Akcja toczy się na wsi w latach 50-tych XX wieku. Może i socrealistyczna, ale ciepła, nienachalnie ucząca miłości i szacunku do ludzi i przyrody, z wojną i jej skutkami w tle powieść. Zilustrowana przez Konstantego Sopoćkę, solidnie wydana, stoi na półce do dziś. Obok "Dzieci z Leszczynowej Górki" - czyli wcześniejsza historia oraz "Skarb pod wiatrakiem" - dalsze dzieje bohaterów "Wiatraka".