Dziedzictwo Odyseusza. Podróż, obcość i tożsamość, identyfikacja, przestrzeń Gandalf.com.pl

Ryszard Kapuściński Słowo wstępne
„(…)
Od czasu neolitu natura człowieka jest naturą sedentarną. Przywiązanie do Heimatu, do własnego miejsca urodzenia, poczucie dumy z konkretnego miejsca, skąd się pochodzi, jest właściwe tą pryncypialną cechą identyfikującą człowieka i jego tożsamość.
Ludzie podróżują głównie z dwóch przyczyn. Po pierwsze, z przymusu; migracje w dawnych czasach wynikały głównie z tego, że trzeba było szukać pożywienia- ono nie było w zasięgu ręki - wobec tego trzeba było podróżować.(…)
Jeszcze inni podróżowali, ponieważ zostawali wypędzeni z miejsc swojego urodzenia- albo z powodu wojny, głodu, jakiejś zarazy, chorób, z braku wody, albo poszukując pracy czy lepszego bytu ekonomicznego. (…)
Jest jeszcze inna (…) To jest turystyka, czyli właściwie podróż pozorna, bo w podróży turystycznej człowiek szuka momentu, żeby sobie odpocząć. Nie wolno go za to potępiać…
(…) jaki będzie ten świat w XXI wieku. On może przetrwać tylko jako świat wielokulturowy, a napięcia w tej dziedzinie są ogromne i wcale nie mają tendencji do zanikania, lecz raczej do nasilania się”.(s.11-13)
Dziedzictwo Odyseusza. Podróż, obcość i tożsamość, identyfikacja, przestrzeń. Red. M. Cieśla – Korytowska, O. Płaszczewska, Universitas, Kraków 2007.

Słowo wstępne Ryszarda Kapuścińskiego
otwiera dyskusję na temat literatury i podróży,
będącej pokłosiem konferencji naukowej
zorganizowanej
przez Katedrę Komparatystyki Literackiej
Wydziału Polonistyki UJ (2005)
pod honorowym patronem autora
Podróży z Herodotem.

W Dziedzictwie ...
odnajdziemy istotne teksty z ideą literackiej
i kulturowej podróży, którym patronuje sam Odyseusz,
by wymienić tylko kilka:
• Homer, Odyseja,
• J. Słowacki, Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu,
• O. Paz, Labirynt samotności,
• R. Kapuściński Podróże z Herodotem.

W jednym tomie
pod red. M. Cieśli – Korytowskiej i O. Płaszczewskiej
zgromadzono głosy prezentujące istotę
mitu o wędrówce,
czyli o świecie bez tajemnic,
ale i człowieku – jego tożsamości i obcości.

Rzecz rzadka i znakomita!!!

Warto zostawić potencjalnego Czytelnika ze słowami:
„Człowiek obdarzony zmysłem dziejów nie może poznawać stojąc”. (s. 45.)
S. Symotiuk, Przechadzka jako czynność filozoficzna [w:] idem, Filozofia i genius loci, s.112.

10/10

Ryszard Kapuściński Słowo wstępne
„(…)
Od czasu neolitu natura człowieka jest naturą sedentarną. Przywiązanie do Heimatu, do własnego miejsca urodzenia, poczucie dumy z konkretnego miejsca, skąd się pochodzi, jest właściwe tą pryncypialną cechą identyfikującą człowieka i jego tożsamość.
Ludzie podróżują głównie z dwóch przyczyn. Po pierwsze, z przymusu; migracje w dawnych...