Patronat Kiedy pojawia się myśl, że nadchodzi starość? I czy w ogóle się pojawia – czy to bardziej proces, który zdarza się przeoczyć? Albo ignorować?
Dziewięćdziesięciotrzyletnia aktorka Halina Kwiatkowska powiedziała, że była tak bardzo zajęta pracą, że do osiemdziesiątki nie zdążyła zauważyć, że się starzeje. Czym więc jest owo starzenie się, kiedy głowa wciąż pcha do działania i kiedy chcielibyśmy zrobić jeszcze tak wiele – podróżować, zbudować dom, założyć nowy biznes, zakochać się – a musimy liczyć się z ograniczeniami, jakie pojawiają się wraz z wiekiem?
Bohaterowie Minut przyglądają się tym momentom z dużą uważnością i zaskoczeniem. Głębsze zmarszczki, ulgi w komunikacji miejskiej czy coraz większa bateria leków. Starość zwykle zbiega się też z brakiem zainteresowania młodych, z którymi coraz trudniej znaleźć wspólny język. Iza Klementowska towarzyszy seniorom na spacerze, w kawiarni, na potańcówkach, odwiedza ich w pustych ogromnych domach i w maleńkich pokojach wykrojonych z mieszkań ich dzieci lub współdzielonych z innymi pensjonariuszami domu spokojnej starości. Słucha o tęsknocie za miłością utraconą zbyt wcześnie, ale też o miłości odnalezionej dopiero w jesieni życia.
Ta książka pomaga oswoić starość, ale pokazuje też, że wbrew pozorom może tętnić życiem bardziej niż za młodu. I że właśnie wtedy można poczuć wolność.
Szukamy ofert...Wstrzymałam się z recenzją wczorajszej premiery by przed napisaniem opinii wziąć udział w spotkaniu z autorką i był to bardzo dobry wybór. Utwierdziłam się bowiem w przekonaniu, że oto dostaliśmy książkę nie tylko świetnie napisaną i ważną społecznie ale też wzbudzającą niezwykle silne emocje, nie pozwalającą przejść obojętnie wobec tematu, skłaniającą do refleksji a nawet do trudnych, bolesnych zwierzeń. Spotkanie było poruszające bo i sposób w jaki Iza Klementowska potraktowała swoją bohaterkę - starość - jest nieprzeciętny i w swojej subtelności bardzo osobisty dla każdego czytelnika. "Starość nie wyszła Panu Bogu" powtarzamy czasem wśród znajomych. Ta sama starość nie wychodzi nam, ludziom tkwiącym w kulcie młodości, przestającym zauważać seniorów. Ale nie o nas są te rozmowy, one są o tych, którym przychodzi w jesieni życia poznać smak nowego domu i otoczenia, o tych, którzy tęsknią i oskarżają o swą samotność nawet tych, którzy śmieli ich zostawić umierając. Autorka zabiera nas do domów dzieci, które mają stać się teraz także domem rodziców i dziadków, do domów pogodnej starości, do domów, w których kończą życie pary szczęśliwe wspólną starością lub pojedynczy samotnicy pod opieką MOPSu. To z ust mieszkańców każdego z tych miejsc padają słowa przeróżne ale zawsze budzące emocje. Bo jeśli się cieszą to i w nas rośnie nadzieja na piękną starość z dobrą opieką, z pasjami i młodymi, którzy spełniają się jako wolontariusze. Bo jeśli płaczą i tęsknią, to i w nas budzi się lęk o ostanie lata naszych bliskich i nas samych. Bo przecież, Moi Mili, od tej pory życia, dzielą nas tylko "Minuty". Pomiędzy rozmowy autorka wkleja krótkie informacje o miejscu osób starszych, mniej sprawnych, często chorych, w różnych społecznościach. Bywa, że ta wiedza szokuje, zawsze zaskakuje a my myślimy, że to straszne ale bywa i tak, że pomyślimy: a może tak lepiej? Autorka zostawia nas z pytaniami o eutanazję, o decydowanie o losie seniorów, o pomoc w opiece, która u nas prawie nie istnieje. Czyta się tę książkę z niesamowitą empatią, nawet trudne osoby, które własnymi błędami odcięły się od rodziny budzą współczucie. Bo tak już stworzone jest koło samsary, że zawiera ono też starość. Okres, który może być piękny i straszny zarówno dla odchodzących jak i dla tych, którzy im towarzyszą. Boję się starości i przyznaję się do tego bez wahania. Być może będę miała kogoś u boku, być może będę prowadziła internetowy dziennik z ogromu zajęć, jak mieszkańcy krakowskiego domu, być może będę ściskała za rękę denerwującego dziadka, który będzie dla mnie całym światem a być może będę chciała odejść błagając o to, by skończyły się już "minuty, które wloką się jak godziny" napędzane samotnością, poczuciem "bycia meblem" w domu bliskich, tęsknotą za prawdziwym znaczeniem słowa "dom". Przepiękna i niezwykle smutna jest to książka wsparta w finale cenną rozmową z psycholożką szpitala geriatrycznego. Autorka przemierzyła wiele miejsc i spotkała wiele odcieni starości. Podzieliła się nimi z niezwykłym talentem, rzetelnością i chyba także z czułością. Bardzo polecam tę lekturę, jest dla każdego z nas. Jak starość... Pani_Ka Czyta Dziękuję Autorce i Wydawnictwu za niezwykłą lekturę i spotkanie.
2420 
1440 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Minuty. Reportaże o starości
Genialne reportaże, które również pokazują to, jak zupełnie inaczej może wyglądać starość. Jak różni ludzie różnie ją przeżywają — choć oczywiście są wspólne mianowiniki. Na pewno bywała dla mni trudna i przejmująca, ale zdecydowanie warto było ją przeczytać.
Genialne reportaże, które również pokazują to, jak zupełnie inaczej może wyglądać starość. Jak różni ludzie różnie ją przeżywają — choć oczywiście są wspólne mianowiniki. Na pewno bywała dla mni trudna i przejmująca, ale zdecydowanie warto było ją przeczytać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tospodziewałam się czegoś lepszego. dla mnie zbyt mało refleksyjne.
spodziewałam się czegoś lepszego. dla mnie zbyt mało refleksyjne.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toReportaż.
Człowiek zajęty codziennym pędem: praca, dom, dzieci, życie towarzyskie marzy o chwili dla siebie. Jednak kiedy dzieci pójdą na swoje a emerytura zastuka do drzwi tego czasu nagle robi się nadmiar. Minuty wbrew zasadom jakoś dziwnie wydłużają się.... Na domiar złego zdrowie zaczyna szwankować, samotność doskwierać. Wiadomo, ile ludzkich istnień - tyle historii. Autorka starała się pokazać życie seniorów poruszając najbardziej powszechne problemy: samotność, relacje z bliskimi, zdrowie, seksualność. Postrzeganie starszych ludzi przez otoczenie a także przez nich samych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat uległo zmianie. Przynajmniej większe miasta dają możliwości takie jak Uniwersytety Trzeciego Wieku czy różne "kluby seniora", gdzie można aktywnie spędzić czas. Jednak zdarza się często też tak, że ludzie starsi nie potrafią odnaleźć się w nowej rzeczywistości, izolują się, popadają w depresję. No cóż, życie - nikt nie mówił, że będzie łatwo ;)
Reportaż.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzłowiek zajęty codziennym pędem: praca, dom, dzieci, życie towarzyskie marzy o chwili dla siebie. Jednak kiedy dzieci pójdą na swoje a emerytura zastuka do drzwi tego czasu nagle robi się nadmiar. Minuty wbrew zasadom jakoś dziwnie wydłużają się.... Na domiar złego zdrowie zaczyna szwankować, samotność doskwierać. Wiadomo, ile ludzkich istnień - tyle historii....
Tytuł wielce sugestywny... starość przedstawiona w różnym świetle i różnych wymiarach, poprzez radosne korzystanie z ostatnich "minut" życia, aż do najsmutniejszych aspektów jego schyłku. Momentami naprawdę trudna emocjonalnie książka, zwłaszcza jeśli ma się gdzieś za plecami trudną starość w rodzinie... To wciąż temat zamiatany pod dywan, stanowiący czasem nierozwiązywalny problem i, niestety, pozostawiony sobie bez większego wsparcia ze strony instytucji państwa.
Tytuł wielce sugestywny... starość przedstawiona w różnym świetle i różnych wymiarach, poprzez radosne korzystanie z ostatnich "minut" życia, aż do najsmutniejszych aspektów jego schyłku. Momentami naprawdę trudna emocjonalnie książka, zwłaszcza jeśli ma się gdzieś za plecami trudną starość w rodzinie... To wciąż temat zamiatany pod dywan, stanowiący czasem nierozwiązywalny...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak to zazwyczaj bywa w przypadku zbioru historii, reportaże były bardzo nierówne. Najmniej podobały mi się te krótkie, ledwo jednostronicowe, a najbardziej przykuły moją uwagę: listy matki do córki i dwa opowiadania z końca zahaczające o seksualność. Za niepotrzebny uważam wywiad zamieszczony po wszystkich historiach. Po 3 stronach stwierdziłem, że go jedynie przekartkuję i przejrzę.
Ostatnio jest miniBOOM na książki o starości i kilka z nich przeczytałem. Po "Minutach" już widzę, że sobie tego typu literaturę odpuszczę, bo porusza praktycznie takie same wątki. Rozumiem potrzebę - starzejące się społeczeństwo itd., ale takie pozycje nie wnoszą nic nowego i nie poszerzają mojej wiedzy.
Jak to zazwyczaj bywa w przypadku zbioru historii, reportaże były bardzo nierówne. Najmniej podobały mi się te krótkie, ledwo jednostronicowe, a najbardziej przykuły moją uwagę: listy matki do córki i dwa opowiadania z końca zahaczające o seksualność. Za niepotrzebny uważam wywiad zamieszczony po wszystkich historiach. Po 3 stronach stwierdziłem, że go jedynie przekartkuję...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toEbook w abonamenice legimi.
Ależ mnie umęczył ten groch z kapustą! Nie rozumiem, jaki zamiar miała autorka, ukazując tak różnorodne sytuacje seniorów – w różnych krajach, o różnym stanie zdrowia, w różnej sytuacji finansowej. Nieuporządkowane to wszystko, raz pisze o Polsce, po czym przeskakuje do innych krajów. W dodatku rozdziały literacko różniące się bardzo poziomem. Niektóre opowieści ckliwe, próbujące wycisnąć łzy u czytelnika, przypominające słabe opowiadania z czasopism, czytywanych w kolejce do lekarza czy fryzjera, które trudno nazwać reportażem. Inne bardziej rzeczowe, ale też bez jakiegoś konkretnego wniosku. Każdy rozdział zaczyna się krótką notką o sytuacji ludzi starych w różnych ludach, o których nigdy dotad nie słyszałam. Jedyne, co warto przeczytać, to ostatni rozdział, rozmowa z Anetą Hanusiak, psycholożką Szpitala Geriatrycznego EMC Silesia w Katowicach i założycielką Terapii Katowice (prywatnej),która podaje konkretne wskazówki osobom opiekującym się seniorami, jak reagować na szczególnie trudne sytuacje, jak rozpoznać demencję starczą, przekonać seniora do wizyty u lekarza, zauważyć depresję itp. Brakowało mi za to nazw i adresów instytucji czy organizacji w Polsce, wspomagających seniorow i ich opiekunów. Książka słaba bardzo, jeżeli chodzi o potraktowanie tematu. I mówi to Wam seniorka z generacji 70+ 😊. Czytajcie na własną odpowiedzialność. Ja nie polecam.
Ebook w abonamenice legimi.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAleż mnie umęczył ten groch z kapustą! Nie rozumiem, jaki zamiar miała autorka, ukazując tak różnorodne sytuacje seniorów – w różnych krajach, o różnym stanie zdrowia, w różnej sytuacji finansowej. Nieuporządkowane to wszystko, raz pisze o Polsce, po czym przeskakuje do innych krajów. W dodatku rozdziały literacko różniące się bardzo poziomem....
Wszechstronny reportaż, który porusza różne aspekty starości. Od eutanazji przez miłość z dużą różnica wieku, od niedołężności poprzez korzystanie z życia. Starość jest różna, tak jak różni są ludzie i ich losy. Dla mnie bardzo ciekawa i polecam.
Wszechstronny reportaż, który porusza różne aspekty starości. Od eutanazji przez miłość z dużą różnica wieku, od niedołężności poprzez korzystanie z życia. Starość jest różna, tak jak różni są ludzie i ich losy. Dla mnie bardzo ciekawa i polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątek mega mocny, potem tendencja spadkowa ale reportaż dobry, mimo trudnego tematu.
Początek mega mocny, potem tendencja spadkowa ale reportaż dobry, mimo trudnego tematu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo cenny reportaż społeczny, świetnie napisany. Autorka skupia się na niewygodnym temacie starości, który jest często pomijany, mimo że dotyczy każdego z nas.
Bardzo cenny reportaż społeczny, świetnie napisany. Autorka skupia się na niewygodnym temacie starości, który jest często pomijany, mimo że dotyczy każdego z nas.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZabrakło mi uwzględnienia takich punktów jak: ubóstwo, problemy z uzyskaniem odpowiedniej opieki medycznej i brak wiedzy na temat instytucji do jakich może się osoba starsza zgłosić.
Zabrakło mi uwzględnienia takich punktów jak: ubóstwo, problemy z uzyskaniem odpowiedniej opieki medycznej i brak wiedzy na temat instytucji do jakich może się osoba starsza zgłosić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to