Wyrocznia Awarisu

Świetnie napisana przygodówka. Jula i Franek przyjeżdżają do babci na wakacje. Dinard to pięknie położone nadmorskie miasteczko w urokliwej Bretanii we Francji. Na początku dzieciaki się trochę nudzą. Franek wiecznie tkwi z nosem w książkach i nigdzie nie wychodzi. Babcia dorabia sobie opieką nad okazałymi willami, których właściciele wyjechali. Rodzeństwo w jednym z takich domów odkrywa starodawne zdjęcie piątki dzieci - przyjaciół, którzy spędzali każde wakacje razem. Co dzieci te sobie obiecały? Jaką tajemnicę ukryły? Jaką przygodę przeżyły? Narracja jest toczona w dwóch liniach czasowych - w terażniejszości oraz za czasów przedwojennych - w roku 1927. Świetna, wciągająca lektura z dreszczykiem emocji i poszukiwaniem skarbów w letniej, wakacyjnej atmosferze. Jak najbardziej polecam! Na okładce rekomendacja 9+.

Magia do góry nogami podobała mi się niesamowicie i nawet fakt, że minął już rok od momentu czytania, nie sprawiło to, że zapomniałam o wydarzeniach z książki. Dlatego z radością zabrałam się za czytanie drugiego tomu – Papier, nożyczki, kamień. Czy kontynuacja sprostała moim oczekiwaniom? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2021/10/24/papier-nozyczki-kamien-emily-jenkins-sarah-mlynowski-lauren-myracle/

Książka sprawnie napisana. pełna fantazji, przygód i podróżniczej pasji .... ale z jednym zastrzeżeniem - ze będzie ją czytał bardzo młody czytelnik, który nie zna wielu ,klasycznych już, pozycji przygodowych. Jest to bowiem książka pełna kalek, znanych koncepcji i pomysłów. Nie ma w niej nic oryginalnego i charakterystycznego. . Czyli do szybkiego przyjemnego przeczytania i równie szybkiego zapomnienia.

Dwunastoletnia Matylda dostaje pod opieką gosposi podczas świąt. Rodzice dziewczynki przyjęli dodatkowe zlecenie i wyjechali na kilka tygodni za granicę. Dziewczynka jest wielką fanką kryminałów. Przeczytała książki o każdej znanej postaci detektywistycznej i zna działania najwybitniejszych przedstawicieli tego fachu, takich jak Sherlock Holmes, Herkules Poirot oraz panna Marple. Jej okolica jest spokojna i nie dochodzi w niej do żadnych zbrodni, więc hobbistycznie rozwiązuje tajemnice z życia innych ludzi. Niespodziewanie Matylda trafia na znanego i podziwianego detektywa Roryka, któremu ratuje życie. Dziewczyna w zamian za przysługę wyświadczoną detektywowi prosi o posadę stażystki w jego biurze detektywistycznym. Roryk Nieśmiał nie jest znany tylko ze skuteczności, ale i z nietypowego sposobu rozwiązywania powierzonych mu zleceń. Nie przesłuchuje świadków i stara się unikać ludzi. Detektyw jest bardzo nieśmiały i zdecydowanie za miły. Te fakty można w bardzo łatwy sposób wykorzystać. Widząc tę postać można się zastanawiać, jakim cudem udało mu się rozwiązać tyle zagadek? Książka odpowiedni dla czytelników w każdym wieku. Opowieść wciąga już od pierwszych stron. Akcja z każdą stronom posuwa się naprzód. Niespodziewane zakończenie i wiele humoru. Nie będę ukrywać książka jest jedną z moich ulubionych. Postać Roryka jest według mnie po prostu słodka w swojej bezradności, a bardziej nieśmiałości w rozmowach z ludźmi. Matylda za to kontrastuje ze swoim towarzyszem jako rozmowna i pełna życia, a czasem i irytująca w odczuciu rozmówców dziewczynka. Ogólna ocena: 10/ 10

Alfred założył upragnione biuro detektywistyczne, a za nim pierwsze sukcesy. Przed nim nie lada wyzwanie i to w odległym kraju. Wraz ze Stefanem, Maćkiem i panią Jadzią wyruszają do Egiptu. Mają zająć się poszukiwaniami pewnej zaginionej figurki. Jest tylko jeden problem – ktoś ich śledzi. Czyżby zamierzał przeszkadzać im w odkryciu prawdy? Czy Alfred z przyjaciółmi dowiedzą się prawdy? Co ich jeszcze spotka w Egipcie? To tom drugi, a ponieważ pierwszy okazał się naprawdę udaną książką, z niemałymi oczekiwaniami sięgnęliśmy po niego. Jak wrażenia? Tak samo pozytywne, jak przy tomie poprzednim. Historia w książce okazała się dość ciekawa, wciągająca, a momentami zaskakująca. Zagadkę dziecko odkrywa razem z bohaterami i uwierzcie nam, wcale nie jest to takie proste. Śmiało mogę napisać, że jest to jedna z ciekawszych książek detektywistycznych dla dzieci od 6 roku życia. Tekst jest napisany większą czcionką, a to sprawia, że doskonale zda egzamin dla dzieci dopiero zaczynających przygodę z czytaniem. Ilustracje ciekawe, adekwatne do treści. Zdecydowanie przyciągają wzrok i zachęcają do sięgania po książkę. „Alfred Wiewiór. Tom 2. Alfred Wiewiór i posążek faraona” to drugi tom serii detektywistycznej dla dzieci. Synowi zdecydowanie przypadła do gustu i z przyjemnością polecam. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2023/02/alfredwiewioriposazekfaraonawydawnictwowilga.html

Jestem prawdopodobnie jakieś 25 lat starsza od docelowego czytelnika, nie mam nic wspólnego z Bolesławcem (oprócz epizodu sprzedaży ich ceramiki),a przy książce bawiłam się świetnie! Dwa razy śmiałam się tak głośno, że mało dziecka nie obudziłam. Sama intryga może nie jest jakoś specjalnie interesująca, w końcu to kryminał dla dzieci, ale język Autorki i sposób opisania postaci, a zwłaszcza dialogów i myśli, jest naprawdę doskonały, dość nietypowy jak no współczesną literaturę dziecięcą. Niezależnie od wieku potencjalnego czytelnika polecam – mnie bawiło, i na pewno sięgnę po drugi tom.

To miały być z pozoru zwykłe wakacje. Tymek, mieszkaniec Ząbkowic Śląskich, nie ma wielkich planów na lato. Jego rodzice są pochłonięci pracą, a on sam najczęściej odwiedza pana Seweryna i jego sklep z grami planszowymi. To właśnie tam poznaje Tosię — wnuczkę właściciela, która spędza wakacje w mieście. Ich spotkanie zbiega się z serią niepokojących wydarzeń: miasto opanowują koty. Dosłownie. Ulice Ząbkowic zalewa fala miauczących stworzeń, których obecność zaczyna dezorganizować codzienne życie mieszkańców. Coś wisi w powietrzu, choć nikt jeszcze nie potrafi powiedzieć, co dokładnie. W tym samym czasie rodzina Tymka adoptuje kota ze schroniska — czarny, tajemniczy czworonóg otrzymuje proste imię: Kot. Z pozoru zwykły, szybko okazuje się kimś zupełnie innym, niż mogłoby się wydawać. To właśnie on stanie się przewodnikiem Tymka i Tosi w przygodzie, która zacznie się tu i teraz, ale poprowadzi ich daleko — w przestrzeni i w czasie. Odkrywając tajemnicę związaną z Pałacem Marianny Orańskiej, dzieci zostaną wciągnięte w niezwykłą podróż 150 lat wstecz, do świata, w którym każde zdarzenie może mieć wpływ na to, co dzieje się dziś. "Tymek, Czarny Kot i zagadki Pałacu Marianny" to dynamiczna powieść detektywistyczna z wyraźnym wątkiem fantastycznym i historycznym. Nie brakuje w niej tajemnic, tropów i nagłych zwrotów akcji, ale też subtelnych momentów, w których liczą się rozmowy, spojrzenia i decyzje. W centrum tej opowieści stoi Kot — postać niejednoznaczna, obdarzona intuicją, pełne magii. Autorka prowadzi czytelnika przez wartką historię, w której łatwo się zatracić. Trzeba być czujnym — tu nic nie dzieje się przypadkiem. Ale pod tą przygodową fasadą kryje się również coś głębszego: opowieść o przyjaźni, o zaufaniu i o tym, jak wspólne działanie potrafi zmienić bieg wydarzeń. Zakończenie pozostawia czytelnika z niedosytem — chciałoby się zostać z bohaterami dłużej. Na szczęście można to zrobić, bo cała seria liczy obecnie trzy tomy.

To pierwsza książka z ekscytującej serii dla młodych czytelników. Oparta na rodzinie, przyjaźni, lojalności i odwadze "Britfield. Utracona korona" z @wydawnictwo_dwukropek, wraz z głównym bohaterem Tomem, zabierają czytelników w epicką przygodę w Anglii-od tlących się skał Yorkshire do serca Londynu i wreszcie do wspaniałych wybrzeży Dover. A wszystko to w siedemnastu pełnych akcji rozdziałach. Z pomocą swojej najlepszej przyjaciółki, Sary i balonu na ogrzane powietrze, Tom ucieka z sierocińca Weatherly i szponów nieustępliwego detektywa, w pogoni za prawdą o sobie i swoim dziedzictwie. Czy jego rodzice żyją? Czy jest prawdziwym następcą brytyjskiego tronu? Zaczyna się zapierająca dech w piersiach podróż do zaskakującego zakończenia! Autor tworzy prawdziwy świat, który czytelnicy bez problemu mogą ogarnąć. Powieść Stewarta dostarcza również bogactwa informacji o kulturze brytyjskiej oraz historii monarchii i Kościoła anglikańskiego. Znajdziemy tutaj nieprzerwaną akcję, z eskapadami zarówno niebezpiecznymi, jak i zabawnymi, oraz radosnymi ucieczkami. Spisek jest odważny i fascynujący! Przeczytajcie koniecznie! Poczujecie się jak w dziecięcej wersji Mission Impossible! Ta książka wciąga w każdej sekundzie czytania i aż prosi się o filmową ekranizację! Gorąco polecamy zarówno młodym czytelnikom, jak i ich rodzicom!

Zdecydowanie polecam! Bardzo dobrze napisana i skonstruowana historia. Powieść dla dzieci/młodzieży, ale nie jest z kolei taka infantylna jak spora część z tej kategorii, dlatego też ja jako dorosły czytelnik również bardzo dobrze się przy niej bawiłem 🙂 Ba, nawet nie przewidziałem zakończenia, co daje spory plus 🙂

Drugie spotkanie z Tilly nie przypadło mi tak bardzo do gustu, jak to pierwsze. Już wiedziałam z jakimi mocami będziemy się mierzyć, czym zajmują się dziadkowie dziewczynki, kto jest tym dobrym, a kto złym. Liczyłam na kontynuację i niejako ją dostałam. Ale to już nie była lekka opowiastka. Było poważniej i bardziej politycznie niż przygodowo. Czy mi się podobało? Średnio. I raczej nie będę już kontynuować. Tilly to specyficzna dziewczynka. Wywodzi się z rodziny książkowych podróżników, czyli ludzi, którzy potrafią przenieść się do książki i przez pewien czas być jej częścią. Jej dziadkowie prowadzą księgarnię. To tu mieszkała i dorastała Tilly. Nie znała swojego ojca, a o matce wiedziała, że gdzieś zaginęła. Gdy kobieta w końcu została odnaleziona, nie potrafiła sobie znaleźć miejsca w realnym świecie. Swoją córkę pamiętała jako małą dziewczynkę, a obecnie to już była młodsza młodzież. W dodatku pewna postać fikcyjna, która była odpowiedzialna za to, co spotkało matkę Tilly oraz samą dziewczynkę i jej przyjaciela, umknęła i się dobrze schowała. Spowodowało to, że w Głównej Bibliotece musiały nastąpić kadrowe zmiany, które wywołały też inne konsekwencje. Na szczęście Tilly udaje się na kilka przedświątecznych dni do ojca Oskara, do Paryża. Tam jednak odkrywają tajemnice babci chłopca, poznają kolejnych książkowych podróżników i zauważają, że coś złego dzieje się z baśniami. Kto stoi za zmianami w bajkach? Czy Tilly i Oskarowi uda się rozwiązać kolejną zagadkową sprawę? Choć "Tilly i zaginione baśnie" adresowane są do młodszego czytelnika, to były zbyt mocno napakowane polityką. Co prawda specyficzną, związaną z biblioteką i dotyczącą spraw, w których uczestniczą dzieci, ale jednak. Mnie wydało się to nieco nudne. Ale sam pomysł podróży w książkach jest ciekawy i wart kontynuowania.

Bardzo dobra kontynuacja pierwszego tomu, a nawet chyba lepsza. Jak to u Beatty'ego jest bardzo dużo opisów, bardzo dużo, zwłaszcza przyrody - kolejny raz przekonuję się, że natura ma ogromne znaczenie dla autora i to czuć. To może zniechęcać młodszego czytelnika, ale ma znaczenie dla fabuły, więc trzeba się "przemęczyć". Mi to absolutnie nie przeszkadza, bo tutaj wszystko ma sens i wpływa na historię. Dowiadujemy się też kilku nowych rzeczy o Serafinie i jej przyjaciołach. Serafina po raz kolejny musi zmierzyć się ze złem, przez co mamy zagadkę do rozwiązania. Książka ciekawie napisane, jest wartka akcja i kilka zaskakujących zwrotów akcji. Ale to co mnie tak, naprawdę ujmuje w twórczości autora, w każdej jego książce, to właśnie ta wyczuwalna miłość i szacunek do przyrody: zwierząt, drzew, ptaków, do wszystkiego. Bardzo dobra nauka dla czytelnika.

Wakacyjna przygoda dzieciaków… prawie nastolatków dla czytelników 7- 12 lat! To kontynuacja akcji Gnomon i tajemnica starego domu. Nie czytałam jej jednak akcja w tej książce jest dla mnie jasna. To wakacyjna przygoda trójki przyjaciół Ptysia, Gusi i Leona. Wakacje spędzają u ciotki Marty i wtedy też zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Wszystko to związane jest z piwnicą, w której dzieciaki spędzają dużo czasu. Dzięki temu krok po kroku, niczym detektywi odkrywają kolejne punkty, które prowadzą … tego nie mogę wam powiedzieć. Jednak historia jest napisana z punktu widzenia dzieciaków, a właściwie nastolatków. Dlatego dorośli nie są tam zbyt pochlebnie opisani, ale za to bardzo trafnie. Znajdziemy też wiele trudnych lub poprzekręcanych w zabawny sposób słów albo dwuznaczności, na całe szczęście jeszcze nie zrozumiałych przez małoletnich. Strach ma wielkie oczy, ale ciekawość jest silniejsza. Dlatego też jest to przygoda dla małych/ średnich / nastoletnich/ i tych większych odkrywców. Dla chłopaków i dziewczyn, którzy nie boją się ciemnej piwnicy czy szkieletu, strasznych odgłosów czy sławnych duchów, których nikt nie widział, a każdy jednak nimi straszy. "Ptyś był przerażony, a kiedy ktoś jest przerażony ma dwa wyjścia – albo schować się pod kołdrę, albo podzielić się swoim przerażeniem z kimś innym." Jednak ta przygoda jest pełna jest śmiesznych sytuacji i ciągłych zwrotów akcji, wielu podejrzanych zdarzeń i ludzi, więc tutaj nie ma chwili na nudę. Ale czas na odkrycie tajemnicy Agatowej Komnaty! I żeby tylko nasza ciekawska trójka chciała się tego dowiedzieć! No niestety, ale wychodzi na to, że dorośli też są tego ciekawi. I tu rozpoczyna się jeszcze większy galimatias. Dlatego polecam, bo wiele się dzieje, jest tajemniczo, trochę strasznie, ale to tylko nasza wyobraźnia, a przede wszystkim liczy się tu odkrycie tajemnicy i każdy krok w dojściu do tego celu. A trafne uwagi na temat zachowań dorosłych, sąsiadów czy społeczności jako ogółu, autorka jak zwykle uwydatniła i celnie wskazała przywary naszego społeczeństwa. CAŁA OPINIA, ZDJĘCIA I CYTATY https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2022/10/131-22-agatowa-komnata-iwona-banach-cos-dla-nastolatkow/

Kiedy pojawia się kolejna książka z serii Wojny dorosłych - historie dzieci, wiemy, że będziemy ją czytać. I chyba po tylu polecajkach nie muszę już tłumaczyć, jak jest wartościowa, interesująca, jak dobrze wymyślona. A gdy w jej ramach ukazuje się historia związana z II wojną światową, to wiem, że Wojtek połknie ją od razu (wszak ten okres w historii to jego konik). Nic więc dziwnego, że książka Andrzeja Perepeczki Jurek Poleszuk. Tułaczka przez pół świata znalazła się w naszej biblioteczce. To nie pierwsza książka w serii pokazująca zsyłkę polskich rodzin w głąb Rosji, co nie znaczy, że niewarta uwagi. Choć nie jest dokumentem, opisane w niej wydarzenia dobrze odzwierciedlają historyczne fakty i przybliżają młodym odbiorcom trudne losy rodzin zamieszkujących tereny opanowane przez Armię Czerwoną. Wykorzystanie dziecka jako nośnika tej historii pozwoliło spojrzeć na historyczne wydarzenia z perspektywy najmłodszych ofiar konfliktów zbrojnych, a jednocześnie dopasować przekaz do możliwości poznawczych kilkuletnich czytelników. Autor nie epatuje okrucieństwem i wyrazistymi scenami, a jednak udaje mu się oddać dramatyzm sytuacji i trudy, jakie musieli znieść zesłańcy w czasie drogi na miejsce kaźni, podczas pobytu na surowej, nieprzyjaznej ziemi, a także podczas długiej tułaczki po opuszczeniu sowchozów. Bo moment wyzwolenia wcale nie był końcem zmagań z losem, a jedynie początkiem skomplikowanej drogi przez państwa i kontynenty. Ta książka jest właściwie lekcją historii w pigułce, ponieważ tak wiele epizodów wojennych skupia się w losie Jurka i jego rodziny. Jak zwykle tekst okraszony jest interesującymi ilustracjami. Kolaże złożone z elementów rysunkowych i starych zdjęć przygotowała Magdalena Pilch. Jest w nich coś nostalgicznego i oddającego klimat tej bolesnej, ale niepozbawionej ciepła i nadziei opowieści. Powieść nie jest przesadnie rozbudowana, jeśli chodzi o ilość treści, a jednocześnie pozostaje bardzo "treściwa", jeśli chodzi o zawartość. Wplecione są w nią wszystkie najważniejsze fakty historyczne, ale ujęte w perspektywie dziecięcych doświadczeń. Również tekst, prosty i klarowny, idealnie pasuje do możliwości poznawczych dzieci już w wieku wczesnoszkolnym i dla nich będzie świetnym wprowadzeniem w tematykę wojenną. Ale i rówieśnicy Wojtka, którzy mają już trochę książek za sobą, nie będą się nudzić, bo choć znając inne książki z serii, wiedzą już co nieco o historii II wojny, to zindywidualizowana historia nadal będzie dla nich interesująca i emocjonująca. To kolejna bardzo wartościowa pozycja z serii Wojny dorosłych - historie dzieci, która spodoba się zarówno czytelnikom nieobeznanym w temacie, jak i tym nieco bardziej świadomym. Ciekawa historia zawarta w prostym, nieprzegadanym tekście, piękne ilustracje i ważne przesłanie. Po raz kolejny się nie zawiodłam i po raz kolejny oboje z Wojtkiem stwierdzamy, że wciąż jesteśmy głodni takich historii. Bo w każdej odnajdujemy coś nowego.

Ta część porusza znacznie trudniejsze tematy niż poprzednia, więc może zaskoczyć zmianą kalibru. Moje dziecko (lat 7,5) zniosło to dość ciężko, ale mimo wszystko chciało czytać dalej i wyraziło wielki smutek, że - na razie przynajmniej - nie ma kontynuacji. Fanom serii mogę polecić.

Tytuł powieści jest lekko nietrafiony, bo nikt na nikogo nie czeka. Para młodych detektywów amatorów idzie krok w krok za mordercą. Przez nazwisko autorki oczekuje się, że będzie jak u Alfreda Hitchcocka. Na początku "bum", a potem jeszcze więcej "bum". Tutaj fabuła jest jak letnia pogoda - bardzo gorąca, ale czasem popada deszcz. Krótkie rozdziały i prosty język przyspieszają czytanie. Ciekawy pomysł na intrygę, ale wszystko zbyt wyolbrzymione i czasem trochę nielogiczne. Rozumiem, że to literatura bardziej dla młodzieży, ale pewne kwestie powinny zostać zachowane. Dan i Florence to typowa para nastolatków z zacięciem detektywistycznym. Dan to spokojny i rzeczowy chłopak, a Florence to przebojowa i trochę roztrzepana dziewczyna. Mimo pouczeń rodziców, miejscowej policji i mordercy nie potrafią odpuścić. Fajnie wykreowane postacie, które autorka powinna wykorzystać jeszcze nie raz. Reszta postaci przedstawiona jest bardziej epizodycznie. Książka ma dużo fajnych zwrotów akcji, które powodują dynamizowanie fabuły. Zakończenie wydaje się lekko zawodzić, ale to już sprawa indywidualna. Reasumując ciekawa historyjka na letnie dni. Dan wraz z matką archeologiem przeprowadzają się do małej mieściny gdzie odbywają się wykopaliska. Przez nieznośny upał władze postanawiają osuszyć zbiornik z wodą. Wraz z jego opróżnianiem zaczyna się ukazywać wrak samochodu. Co on tam robi i jaki to ma związek z tragedią sprzed lat oraz kradzieżą rezerw złota?

Nie można było Selenie od razu zdjąć rękawiczek? Tyle kłopotów by sobie oszczędzili :D A tak serio - historia się pięknie rozwija, jest ciekawie, jest zaskakująco. Wciągnęłam się w ten świat, polubiłam go. Wyobraźnia autorki jest godna podziwu. Polecam bardzo mocno i młodszym, i starszym dzieciom.

Jakiś czas temu recenzowałyśmy pierwszą część przygód Wiktora i Magdy („Duch z Niewiadomic”),a dzisiaj w nasze ręce dostał się ciąg dalszy historii związanej ze starym pałacem i ukrytym głęboko w piwnicach najprawdziwszym wehikułem czasu. Wiktor od zawsze marzył, że w przyszłości wzbogaci się na tyle, aby kupić zaniedbane zamczysko, jednak ubiegła go rodzina Magdy, która wygrała los na loterii i postanowiła całkowicie odmienić swoje życie. Odrestaurowali zamek, zatrudnili służbę i ku rozpaczy naszej młodej bohaterki, zaczęli wieść życie wyższych warstw społecznych (rozumiejąc to po swojemu). Wiktor ku swojemu zdziwieniu zaprzyjaźnia się z Magdą i wspólnie odkrywają tajemnicę pałacu. Tom drugi ich perypetii oscyluje głównie między ochroną pałacowych piwnic i tajemnicy Róży Niewiadomskiej a trzymaniem ciekawskich z dala od miejsca, w którym ukryty jest ich największy skarb. Dzieci drżą, ponieważ nagle okazuje się, że zainteresowanych piwnicą jest całe mnóstwo: mama Magdy ma pomysł na urządzenie tam siłowni, konserwator zabytków dziwnie często kręci się w okolicy, a świeżo zatrudniony ochroniarz nie tylko przeszukuje rzeczy Magdy, ale także przy każdej okazji kieruje swoje kroki ku podziemiom. Żeby jednak było jeszcze śmieszniej, do pałacu przyjeżdża wakacyjny kolega Arnolda – January Trzmiel. Chłopiec jest synem milionera, dlatego w domu państwa Czereśniaków zostaje przyjęty z wszelkimi należnymi honorami. Wyalienowany mózgowiec pasjonuje się łamaniem szyfrów, dlatego kieruje się zasadą, że każdy stary pałac posiada swoją tajemnicę i on na pewno odkryje tajemnicę TEGO pałacu. Oczywiście odkrywanie idzie mu jak z płatka, ku rozpaczy Magdy i stresowi Wiktora. Czy naszym bohaterom uda się uniemożliwić chętnym wejście do pałacowych piwnic? Nie będzie łatwo, ponieważ dzieci do końca nie będą przekonane, kto jest ich przyjacielem, a kto wrogiem. Będzie dużo konspiracji i jeszcze więcej poszukiwań śladów przeszłości prowadzących do pierwszych właścicieli pałacu. Lekka, przyjemna lektura na wakacyjne popołudnia. Akcja toczy się dość spokojnie, jednak zdarzają się momenty, w których lektura może pochłonąć i zaintrygować. No i oczywiście to książka z serii „To lubię” wydana przez Wydawnictwo Literatura; już samo to jest sygnałem, że szykuje się przygoda. „Milioner z Gdańska” jest średniej grubości książką o twardej, kolorowej okładce. Standardowej wielkości czcionka sprawia, że czyta się komfortowo, jednak polecamy ją dzieciom nieco już zaprawionym w czytaniu, takim 9+. I jest część kolejna, którą niebawem Wam przedstawimy ( tylko doczytamy ).

(Być może wcale nie ma tu spoilerów, ale wolałam zaznaczyć) Jest to druga część przygód Max Einstein. W dzieciach może zaszczepić chęć odkrywania świata nauki, co jest bardzo dużym plusem. Mamy wielu bohaterów, którzy mają wielką wiedzę i dzięki niej pomagają światu. W historii pojawia się również dzieciak z polski, który pasjonuje się robotyką. I przechodzimy do punktu, który w trakcie czytania wbijał mi się w oczy, i spowodował, że ocena jest niższa. Stereotypy. Żaden z bohaterów nie ma tylu przylepionych stereotypów, co Karol z robotami. Żadnemu też , autorzy nie poświęcają tyle uwagi, aby wytypować jego minusy. Karol z Polski jest irytujący i lubi jeść kiełbasę, I mogło być to całkiem zabawne, jednak gdy pojawia się ten wątek co trzecią kartkę... Mimo to, książka podobała mi się. Warto się zapoznać.