Nie wszyscy pójdziemy do raju

Książkę dobrze i szybko się czyta, ciekawie ukazuje dorastanie w polskiej rzeczywistości, zarysowując prowincjonalne relacje, wpływy kościoła, mentalność w zmieniającej się Polsce. Autorka potrafi uchwycić pewną nostalgię za dzieciństwem, mimo trudności, z którymi może się wiązać. Niestety, poza tym z książki niewiele wynika - zabrakło puenty.

Książkę dobrze i szybko się czyta, ciekawie ukazuje dorastanie w polskiej rzeczywistości, zarysowując prowincjonalne relacje, wpływy kościoła, mentalność w zmieniającej się Polsce. Autorka potrafi uchwycić pewną nostalgię za dzieciństwem, mimo trudności, z którymi może się wiązać. Niestety, poza tym z książki niewiele wynika - zabrakło puenty.

📚 To książka o szukaniu siebie. O odkrywaniu tożsamości i mierzeniu się z tym, kim naprawdę jesteśmy.

📚 Historia młodej dziewczyny dorastającej na początku XXI wieku - w czasach, gdy o homoseksualizmie mówiło się szeptem, a często wcale. Z czasem uświadamia sobie, że to właśnie kobiety ją fascynują. Jednocześnie budzi to w niej ogromny strach i poczucie wstydu, bo wie, że w tamtych czasach taki temat był tabu.

📚 Co istotne, przez większą część książki nie mamy pewności, czy to, co opowiada główna bohaterka, jest prawdą. Ona sama podkreśla, że lubi kłamać - trudno więc odróżnić rzeczywistość od kłamstwa, co dodaje historii specyficznego charakteru.

📚 Uwielbiam ten nostalgiczny klimat lat 90. i wczesnych dwutysięcznych - świat był wtedy prostszy, a małe rzeczy cieszyły najbardziej. Ta książka przypomina też, jak bardzo zmieniło się podejście do osób homoseksualnych w Polsce przez ostatnie 20 lat.

📚 Podobało mi się, że wątki rodzinne, przyjaźnie, pierwsze miłości i straty zostały pokazane subtelnie. Temat tożsamości nie przytłacza, tylko naturalnie przeplata się z codziennością bohaterki.

📚 Ale…czasem gubiłam się w tej historii. Motyw podróży wydawał mi się zbędny, a przeskoki w czasie wprowadzały chaos. Może taki był zamysł, ale momentami trudno było się połapać.

📚 Mam więc bardzo mieszane uczucia. Nie wiem, czy ta książka mi się podobała, ale wiem, że zostawiła po sobie dziwne i trudne do opisania wrażenie. I to chyba też ma swoją wartość.

Ocena: 5,5/6 ⭐️ Przeciętna/Dobra

📚 To książka o szukaniu siebie. O odkrywaniu tożsamości i mierzeniu się z tym, kim naprawdę jesteśmy.

📚 Historia młodej dziewczyny dorastającej na początku XXI wieku - w czasach, gdy o homoseksualizmie mówiło się szeptem, a często wcale. Z czasem uświadamia sobie, że to właśnie kobiety ją fascynują. Jednocześnie budzi to w niej ogromny strach i poczucie wstydu, bo wie, że...

Książka, która myślę, że rezonuje z każdą dziewczyną, która skreśla z bingo przynajmniej 2 słowa: oaza/lesbijka/małe miasteczko/wakacje dzieciństwa.

Książka, która myślę, że rezonuje z każdą dziewczyną, która skreśla z bingo przynajmniej 2 słowa: oaza/lesbijka/małe miasteczko/wakacje dzieciństwa.

Tło czasowe jest świetnym powrotem do młodości dla urodzonych w latach 80. Ogólnie wzrusza i porusza tematy ważne i na czasie.

Tło czasowe jest świetnym powrotem do młodości dla urodzonych w latach 80. Ogólnie wzrusza i porusza tematy ważne i na czasie.

Dobrze napisana książka. Duszna i przeciekająca emocjami. Lata 90 i kolejne już w polskiej prozie rozliczenie z tym okresem, choć z rzadziej przyjmowanej, queerowej perspektywy. Czytało mi się dobrze, ale raczej nie zostanie ze mną na długo.

Dobrze napisana książka. Duszna i przeciekająca emocjami. Lata 90 i kolejne już w polskiej prozie rozliczenie z tym okresem, choć z rzadziej przyjmowanej, queerowej perspektywy. Czytało mi się dobrze, ale raczej nie zostanie ze mną na długo.

Jeśli zastanawiacie się, czemu nagle w tym roku czytam znacząco więcej i czemu 25 skończyłam 3 [!] książki, to odpowiedź jest taka, że dostałam bana na SM i nie mam co robić w pracy, innego niż czytanie legimi (kody z biblioteki są też dłużej niż w zeszłym roku).
To jest książka losowo wybrana na tym legimi, kodem "o, LGBT i autorka ma na imię jak ja". Bywają gorsze sposoby na wybranie książki.

Podoba mi się forma tej książki. Podoba mi się klamra narracyjna, podoba mi się, że każdy rozdział jest Stacją Pierwszą. Jest to raczej książka do doświadczenia niż do zrozumienia, do poczucia vib'eu niż wyniesienia z niej fabuły. Nie wiem, jaka jest fabuła, nie wiem, jaki jest cel, ale choć nie identyfikuję się z bohaterką, to poniekąd ją rozumiem.
Także nie rozumiem, ale czuję.

Jeśli zastanawiacie się, czemu nagle w tym roku czytam znacząco więcej i czemu 25 skończyłam 3 [!] książki, to odpowiedź jest taka, że dostałam bana na SM i nie mam co robić w pracy, innego niż czytanie legimi (kody z biblioteki są też dłużej niż w zeszłym roku).
To jest książka losowo wybrana na tym legimi, kodem "o, LGBT i autorka ma na imię jak ja". Bywają gorsze sposoby...

Powieść Górskiej nie jest zła, ale niestety niewiele z niej wynika. Temat dorastania młodej lesbijki w małym polskim mieście w czasie transformacji to niewątpliwie kwestia ciekawa i z bogatym potencjałem, który "Nie wszyscy pójdziemy do raju" niestety nie eksploatuje wystarczająco. Górska czasem dociera w ciekawe miejsca, pokazuje mrok i beznadzieję czasu który opisuje, mimo to jednak jest to pisanie dość płaskie i, w negatywnym tego słowa znaczeniu, pamiętnikarskie i przenostalgizowane. Powieść ma zdecydowanie warte uwagi momenty, ale chwilami niestety jest również zupełnie niestrawna. Koniec końców pozostawia z poczuciem nijakości - rzemieślniczej, emocjonalnej, intelektualnej.

Powieść Górskiej nie jest zła, ale niestety niewiele z niej wynika. Temat dorastania młodej lesbijki w małym polskim mieście w czasie transformacji to niewątpliwie kwestia ciekawa i z bogatym potencjałem, który "Nie wszyscy pójdziemy do raju" niestety nie eksploatuje wystarczająco. Górska czasem dociera w ciekawe miejsca, pokazuje mrok i beznadzieję czasu który opisuje,...

Narratorka, jej przyjaciółka i dziewczyna marzeń podróżują starym autem, które mocno niedomaga. Są przez to zmuszone do nieplanowanego przystanku, a czas oczekiwania na pomoc w szczerym polu zajmuje im przejmująca, wielopoziomowa i wieloczasowa opowieść głównej bohaterki o swoim życiu pełnym niedopasowania, straty i prób bycia sobą.

Bardzo, bardzo dobra jest ta książka. Dawno nie czytałam czegoś, co wywarłoby na mnie tak duże wrażenie.

Książka ma swoją specyficzną konstrukcję, która jest pofragmentowana. Kilka okresów przeszłości miesza się z teraźniejszością, przez co wciąż zastanawiamy się, co wydarzyło się po czym. Mimo że jestem osobą z ogromną potrzebą uporządkowania, to doceniam taki zabieg - myślę, że ma on swoje funkcje. Dzięki niemu czujemy się, jakbyśmy rzeczywiście słuchali urywków wspomnień, które często przychodzą do głowy w losowej kolejności.

Na opisanie wszystkich elementów, które robią ogromny efekt, nie starczyłoby mi miejsca. Naprawdę, w tej książce jest ich wiele. Klimat sakralny miesza się z profanum, a genialny język autorki sprawia, że niemal co kilka stron musiałam ją odkładać, żeby coś przemyśleć. Język i styl sprawiają, że niemal widzimy opisywane obrazy rzeczywistoci. Są bardzo wizualne, przez co naprawdę przenoszą w lata młodości bohaterki.

"Nie wszyscy..." to niesamowite przedstawienie realiów kobiety, która nie wpasowuje się w normy polskiego i katolickiego wszechświata. Opis przeżyć, przez które przechodzi lesbijka w Polsce, jest bardzo dobry i poruszający, a do tego dochodzi tło religijności, zmian systemowych i dorastania. Ilość refleksji i godzin, które spędziłam na rozmawianiu o tej książce, wychodzi poza skalę, a uważam, że jest to jeden ze wskaźników bardzo dobrej lektury.

Ta książka przeszła moje wyobrażenia i pozostanie na długo w mojej głowie. Autorce bardzo dziękuję za tworzenie reprezentacji na polskich półkach, które mają jej tak niewiele. W szczególności tak pięknych, prawdziwych i poruszających.

~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Narratorka, jej przyjaciółka i dziewczyna marzeń podróżują starym autem, które mocno niedomaga. Są przez to zmuszone do nieplanowanego przystanku, a czas oczekiwania na pomoc w szczerym polu zajmuje im przejmująca, wielopoziomowa i wieloczasowa opowieść głównej bohaterki o swoim życiu pełnym niedopasowania, straty i prób bycia sobą.

Bardzo, bardzo dobra jest ta książka....

Książka o dorastaniu dziewczyny, która odkrywa swoją seksualność i queerowość, będąc częścią wspólnoty katolickiej i wierzącej rodziny. W wersji „do słuchania” towarzyszyła mi na długich spacerach z psem i za każdym razem wprawiała mnie w nostalgiczno-melancholijny nastrój.

Mam mieszane uczucia, bo to książka ważna – po polsku, o nastolatce lesbijce, jej poczuciu winy, zinternalizowanej homofobii i walce ze sobą. Można się z nią utożsamić i poczuć, że nie jest się jedyną lesbijką na świecie, nawet jeśli jest się jedyną lesbijką w swojej wsi (choć w Oazie lub harcerstwie można poznać inne, z tego co zrozumiałam 😉).

Ale… mam wrażenie, że autorka nie mogła się zdecydować, dla kogo ją pisała. Dla nastolatków może być zbyt przemądrzała i trudna, dla dorosłych – zbyt chaotyczna i powierzchowna. Może to błąd, a może celowy zabieg, oddający ten niepewny, płynny stan dorastania?

Z zaciekawieniem jej słuchałam i nie mogłam pozbyć się wrażenia, że czytam wyrywkowe fragmenty czyjegoś nastoletniego dziennika. Czułam wzruszenie i gorycz, współczułam bohaterce, ale jednocześnie trudno było mi ją naprawdę zobaczyć i się do niej zbliżyć.

To książka pełna paradoksów: chaotyczna, ale uczuciowa, głęboka i powierzchowna, emocjonalna i osobista, zabawna i mroczna jednocześnie. Bardziej rozmowa niż klasyczna powieść.

Książka o dorastaniu dziewczyny, która odkrywa swoją seksualność i queerowość, będąc częścią wspólnoty katolickiej i wierzącej rodziny. W wersji „do słuchania” towarzyszyła mi na długich spacerach z psem i za każdym razem wprawiała mnie w nostalgiczno-melancholijny nastrój.

Mam mieszane uczucia, bo to książka ważna – po polsku, o nastolatce lesbijce, jej poczuciu winy,...

Takie wyzwania, zmagania wspomnienia z dorastania i w dziewczynach się zakochiwania. Momentami chaotyczna, nie chronologiczna, ale ma momenty które trafiają prosto w sedno. Klimat pielgrzymek i Abba ojcze miesza się po kryjomu z figlami, zatajonymi marzeniami. Droga odkrywania tożsamości lesbijskiej w Polsce jakies 20lat temu. Poszerzanie horyzontów, możliwości swojej osobowości. Wyzbycie się poczucia winy i wstydu. Wszystko w porządku! Granice mojego języka są granicami mojego świata

Takie wyzwania, zmagania wspomnienia z dorastania i w dziewczynach się zakochiwania. Momentami chaotyczna, nie chronologiczna, ale ma momenty które trafiają prosto w sedno. Klimat pielgrzymek i Abba ojcze miesza się po kryjomu z figlami, zatajonymi marzeniami. Droga odkrywania tożsamości lesbijskiej w Polsce jakies 20lat temu. Poszerzanie horyzontów, możliwości swojej...