Karmazynowy kniaź. Tom 2.

Kosz dostał to na co zasługiwał. Zabiegi okoliczności godne hollywoodzkich produkcji. Satysfakcjonujące domknięcie wątków. No i origin story Putina:) fajnie się czytało. Polecam

Kosz dostał to na co zasługiwał. Zabiegi okoliczności godne hollywoodzkich produkcji. Satysfakcjonujące domknięcie wątków. No i origin story Putina:) fajnie się czytało. Polecam

Zmęczyłem się bardzo tym Karmazynowym Kniaziem. Bardzo dziwne, bo całego Skazańca przeczytałem z wielką przyjemnością. Odnoszę wrażenie, że te książki pisał ktoś zupełnie inny. Styl pisania na poziomie wypracowań sumiennego ósmoklasisty. Rozwlekłe, nic nie wnoszące opisy przemyśleń, nieskończone powtarzanie tych samych faktów, drętwe dialogi. Od powtarzania fraz: „tak zwane”, „przysłowiowe”, „szepnął w duchu” zacząłem dostawać wysypki nerwowej. Powieść bardzo słabo wydana, interpunkcja fatalna, przecinki pojawiają się w przypadkowych miejscach. Zdarzają się nawet błędy ortograficzne np „chucpa”. Przeczytałem do końca tylko ze względu na sentyment do Skazańca. Wielka szkoda, bo postać Kozłowskiego i jego historia dają możliwość napisania super powieści.

Zmęczyłem się bardzo tym Karmazynowym Kniaziem. Bardzo dziwne, bo całego Skazańca przeczytałem z wielką przyjemnością. Odnoszę wrażenie, że te książki pisał ktoś zupełnie inny. Styl pisania na poziomie wypracowań sumiennego ósmoklasisty. Rozwlekłe, nic nie wnoszące opisy przemyśleń, nieskończone powtarzanie tych samych faktów, drętwe dialogi. Od powtarzania fraz: „tak...

Zakończenie - petarda!!!

Zakończenie - petarda!!!

Pierwsza część losów Wiktora Kozłowa nie do końca mi się spodobała. Druga część już była na poziomie do którego przyzwyczaił mnie Spadło.
Plusy:
- stopniowe odsłanianie tajemnic życia człowieka, który skazał Ropucha na wieloletnie więzienie;
- Ropuch mógłby wcześniej opuścić więzienie, ale było to nie na rękę jego „przyjacielowi”, zawsze potrafił szantażem wymusić pozostawienie go w celi;
- do czego może człowieka popchnąć ambicja, niepochamowana żądza władzy;
- jakim trzeba być chorym despotą, żeby zlecić zabicie własnej rodziny;
- ludzie przy władzy nie liczą się z nikim i niczym (aktualnie też mamy taką sytuację);
- bardzo spodobał mi się motyw sparaliżowanego Wiktora, który nie miał wpływu na swój los, musiał liczyć na innych, ale się przeliczył;
- retrospekcje z 1945 i spotkanie we Wronkach pokazane z perspektywy Kozłowa;
- wyjaśnienie wielu wątków pojawiających się w cyklu „Skazaniec”;
- pełna satysfakcja z zakończenia, Wiktor skończył tak jak na to sobie w życiu zasłużył (wisienka na torcie).
Minusy:
- nie do końca podobało mi się nękanie chorego człowieka przez jego podwładnego.
Ogółem książka bardzo dobra.

Pierwsza część losów Wiktora Kozłowa nie do końca mi się spodobała. Druga część już była na poziomie do którego przyzwyczaił mnie Spadło.
Plusy:
- stopniowe odsłanianie tajemnic życia człowieka, który skazał Ropucha na wieloletnie więzienie;
- Ropuch mógłby wcześniej opuścić więzienie, ale było to nie na rękę jego „przyjacielowi”, zawsze potrafił szantażem wymusić...

Ciekawy, nietypowy pomysł na przedstawienie historii życia Wiktora Kozłowskiego, bardzo dobrze zrealizowany. Brawo dla autora za wyobraźnię i styl. Czyta się bardzo płynnie i przyjemnie.
Zakończenie- perełka :)
Dużo lepsza od części 1, która prawdę powiedziawszy jest niepotrzebna.
Tą pozycją kończę historię Skazańca:
- seria Skazaniec: świetna wciągająca, prawie każda część trzyma poziom
- spin offy: dosyć nierówne, niektóre bardzo dobre, inne słabsze
Ogólnie: zdecydowanie polecam!
Fantastyczna, unikatowa seria!

Ciekawy, nietypowy pomysł na przedstawienie historii życia Wiktora Kozłowskiego, bardzo dobrze zrealizowany. Brawo dla autora za wyobraźnię i styl. Czyta się bardzo płynnie i przyjemnie.
Zakończenie- perełka :)
Dużo lepsza od części 1, która prawdę powiedziawszy jest niepotrzebna.
Tą pozycją kończę historię Skazańca:
- seria Skazaniec: świetna wciągająca, prawie każda...

Bardzo interesująco się słuchało, zwłaszcza w kontekście wydarzeń na Ukrainie. Polecam

Bardzo interesująco się słuchało, zwłaszcza w kontekście wydarzeń na Ukrainie. Polecam

Druga część „Karmazynowego Kniazia” zdecydowanie lepsza od pierwszej. Krzysztof Spadło w dalszym ciągu przybliża nam postać Wiktora Kozłowa, chociaż akcja drugiej części dzieje się wiele lat później. Autor przedstawia nam ostatnie chwile życia głównego bohatera, przenosimy się w lata 90-te XX wieku. Jeden ze współpracowników Karmazynowego kniazia postawił sobie za cel odkrycie jego mrocznej przeszłości. Stopniowe odsłanianie tajemnic jego życia wywołuje duże czytelnicze emocje. Aż trudno uwierzyć, jak dużo człowiek może poświęcić dla osiągnięcia upragnionego celu, którym dla Wiktora była władza. Dla niej poświęcił wiele ludzkich istnień, rodzinę, opuścił ojczyznę. Karmazynowemu kniaziowi dane było żyć długo i dostatnio. Tak jak pragnął, decydował o ludzkich losach, siał postrach wśród podwładnych, miał władzę o którą tak zabiegał. Ale czy jego życie było szczęśliwe? Czy podczas ostatnich swoich dni podsumował swoje życie i żałował swoich okrutnych decyzji? Co odczuwał leżąc ciężko chory, zależny od innych i nie mogąc wpłynąć na ich działania?...
Książka bardzo ciekawa, zaskakująca, odkrywająca wiele tajemnic sprzed lat i opisująca rzeczywistość opartą na ideałach komunistycznej władzy. Zakończenie powieści bardzo nieprzewidywalne i pasujące do obecnych dramatycznych wydarzeń za naszą wschodnia granicą.

Druga część „Karmazynowego Kniazia” zdecydowanie lepsza od pierwszej. Krzysztof Spadło w dalszym ciągu przybliża nam postać Wiktora Kozłowa, chociaż akcja drugiej części dzieje się wiele lat później. Autor przedstawia nam ostatnie chwile życia głównego bohatera, przenosimy się w lata 90-te XX wieku. Jeden ze współpracowników Karmazynowego kniazia postawił sobie za cel...

Kontynuacja losów Wiktora Kozłowa Kozłowskiego. O ile pierwsza część zakończyła się w połowie lat 20, to druga cześć przenosi nas pod koniec lat 90 do byłego Związku Radzieckiego, gdzie tytułowy Karmazynowy Kniaź znajduję się na łożu śmierci.
Jego były współpracownik postanawia dotrzeć do archiwum Wiktora i odkryć mroczną historię Kozłowa.
Pan Spadło przyzwyczaił czytelników do tego że nie można się u niego nudzić, a książki czyta się z wielką przyjemnością
Polecam!!!

Kontynuacja losów Wiktora Kozłowa Kozłowskiego. O ile pierwsza część zakończyła się w połowie lat 20, to druga cześć przenosi nas pod koniec lat 90 do byłego Związku Radzieckiego, gdzie tytułowy Karmazynowy Kniaź znajduję się na łożu śmierci.
Jego były współpracownik postanawia dotrzeć do archiwum Wiktora i odkryć mroczną historię Kozłowa.
Pan Spadło przyzwyczaił...

Co tu można pisać???? Chwalić, chwalić, chwalić autora !!!
Pan Spadło totalnie mnie zaskoczył. Pierwszą część kończy w momencie, gdzie Wiktor musi podjąć współpracę z komunistami, a druga zaczyna się jak Wiktor znajduję się na łożu śmierci.
Zemsta najbliższego współpracownika, tragiczne losu rodziny Wiktora i pojawienie się córki Pesteczki gwarantują, że czas upłynie błyskawicznie przy lekturze. I najważniejsze, Wiktor skończy tak jak sobie na to zasłużył.

Co tu można pisać???? Chwalić, chwalić, chwalić autora !!!
Pan Spadło totalnie mnie zaskoczył. Pierwszą część kończy w momencie, gdzie Wiktor musi podjąć współpracę z komunistami, a druga zaczyna się jak Wiktor znajduję się na łożu śmierci.
Zemsta najbliższego współpracownika, tragiczne losu rodziny Wiktora i pojawienie się córki Pesteczki gwarantują, że czas upłynie...

Rzeczywiście, druga część “Karmazynowego Kniazia” podobała mi się bardziej od pierwszej.
Autor tym razem skonstruował fabułę w zupełnie inny sposób, przy okazji nadając jej kształt powieści sensacyjnej ulokowanej w obszarze wielkiej polityki. Wprawdzie akcja rozgrywa się u schyłku życia Wiktora Kozłowskiego w 1992 r., ale jej zasadniczą treścią jest błyskotliwa kariera polityczna tytułowego bohatera, która doprowadziła go do pozycji jednej z najbardziej wpływowych postaci w ZSRR. Przy okazji wychodzi jego rola w najbardziej spektakularnych wydarzeniach, jakie miały miejsce w świecie polityki w ostatnim półwieczu.
Oczywiście, trzeba brać poprawkę na to, że to wszystko to tylko political fiction, ale wersja przedstawiona przez Krzysztofa Spadło jest zadziwiająco spójna i logiczna, a ponadto wyjaśnia i uzasadnia szereg wątków, które pojawiły się w “Skazańcu”.
Poza pomysłowością i specyficznym stylem autora, który polubiłem już wcześniej, najbardziej imponuje mi to, że pan Spadło całkowicie ogarnia i kontroluje setki wątków, zdarzeń i incydentów zawartych w poprzednich książkach.
Zdecydowanie polecam.

Rzeczywiście, druga część “Karmazynowego Kniazia” podobała mi się bardziej od pierwszej.
Autor tym razem skonstruował fabułę w zupełnie inny sposób, przy okazji nadając jej kształt powieści sensacyjnej ulokowanej w obszarze wielkiej polityki. Wprawdzie akcja rozgrywa się u schyłku życia Wiktora Kozłowskiego w 1992 r., ale jej zasadniczą treścią jest błyskotliwa kariera...