Okrutna siostra

DNF - książka jest nudna. Ciekawy jest podział na perspektywy, jednak strasznie się ciągnie historia, nic się nie dzieje.

DNF - książka jest nudna. Ciekawy jest podział na perspektywy, jednak strasznie się ciągnie historia, nic się nie dzieje.

Co do książki mam mieszane uczucia. Dobrze się ją czytało. Nie żałuję że poświęciłam tej lekturze kilka wieczorów. Ale z drugiej strony trochę drażnił mnie brak logiki w postępowaniu bohaterów i zbyt długie opisy przyrody w nieodpowiednich momentach.

Co do książki mam mieszane uczucia. Dobrze się ją czytało. Nie żałuję że poświęciłam tej lekturze kilka wieczorów. Ale z drugiej strony trochę drażnił mnie brak logiki w postępowaniu bohaterów i zbyt długie opisy przyrody w nieodpowiednich momentach.

Dawno temu, gdy wchodziłam w erę bycia "dojrzałym czytelnikiem" sięgnęłam już do twórczości Karen Dionne. Wspomnienia przekonują mnie, że "Córka króla moczarów" była czymś naprawdę intrygującym. Ponieważ rok 2026 rereadami stoi - a przynajmniej tak mu wróżę - chętnie zweryfikowałabym swój pierwotny osąd. Póki co, pozostaje mi wiara na przysłowiowe słowo. Skłaniam się jednak ku pozytywnej ocenie mojego ledwie uformowanego czytelniczego gustu. Jak inaczej mogłabym mówić o przebudzeniu dawnej frajdy?

Pani Dionne kolejny raz dała radę! Wiemy co jest grane, wiemy jaki kurs obiera ta łajba - niemal od samego początku. Mimo to, autorka prowadzi historię w sposób znany skądinąd pod nazwą "kuszenie jeszcze-jedno-stronicowe". Trudno się oderwać. Jednocześnie dawno nie napotkałam tytułu tak niekomfortowego, testującego mój system nerwowy i cierpliwość. Cała reszta fabuły to ukłon w stronę koneserów dzikiej natury (niedźwiadki!) i swego rodzaju pochwała jej potęgi. Podobało mi się, bardzo 🐻

Dawno temu, gdy wchodziłam w erę bycia "dojrzałym czytelnikiem" sięgnęłam już do twórczości Karen Dionne. Wspomnienia przekonują mnie, że "Córka króla moczarów" była czymś naprawdę intrygującym. Ponieważ rok 2026 rereadami stoi - a przynajmniej tak mu wróżę - chętnie zweryfikowałabym swój pierwotny osąd. Póki co, pozostaje mi wiara na przysłowiowe słowo. Skłaniam się jednak...

Książka z ciekawym twistem, zarysem bohaterek i przeskokami w czasie. Początek i środek fajnie się czytało, ale końcówka? O rety. Ktoś kto spędził 15 lat w szpitalu psychiatrycznym nagle dostaje olśnienia i jak w Matrixie w ciągu 15 minut uczy się wszystkiego, czego w życiu się nie nauczyła. Na zimowy wieczór całkiem fajna.

Książka z ciekawym twistem, zarysem bohaterek i przeskokami w czasie. Początek i środek fajnie się czytało, ale końcówka? O rety. Ktoś kto spędził 15 lat w szpitalu psychiatrycznym nagle dostaje olśnienia i jak w Matrixie w ciągu 15 minut uczy się wszystkiego, czego w życiu się nie nauczyła. Na zimowy wieczór całkiem fajna.

Jeśli nie przeszkadza wam brak logiki w decyzjach podejmowanych przez bohaterów, naciągana konstrukcja fabuły, w której wątki domykane są wyłącznie „na siłę”, a także nadmiar opisów przy jednoczesnym niedoborze akcji, przewidywalność od pierwszych stron oraz tekturowe relacje między postaciami, to możecie spokojnie sięgnąć po tę lekturę.

Jeśli jednak szukacie przemyślanego, sensownego kryminału z wartką akcją, osadzonego w domu na odludziu, w otoczeniu dzikiej przyrody — możecie się srodze zawieść. Fauna i flora są obecne, to pewne, ale zamiast stanowić tło, zbyt często wychodzą na pierwszy plan. Zamiast przydługich, nużących opisów zwyczajów zwierząt, autorka mogłaby skupić się na budowaniu zagadki i suspensu.

Naciągana czwórka.

Jeśli nie przeszkadza wam brak logiki w decyzjach podejmowanych przez bohaterów, naciągana konstrukcja fabuły, w której wątki domykane są wyłącznie „na siłę”, a także nadmiar opisów przy jednoczesnym niedoborze akcji, przewidywalność od pierwszych stron oraz tekturowe relacje między postaciami, to możecie spokojnie sięgnąć po tę lekturę.

Jeśli jednak szukacie...

Na początku miło mi się czytało, a potem odczułam zmęczenie ciągłymi opisami natury, mebli i zachowań zwierząt. Zaczęłam więc przeskakiwać. Finał, tak jak pisali inni, jest bardzo przewidywalny, a uzasadnienie dlaczego tak, a nie inaczej, jest po prostu naiwne.

Na początku miło mi się czytało, a potem odczułam zmęczenie ciągłymi opisami natury, mebli i zachowań zwierząt. Zaczęłam więc przeskakiwać. Finał, tak jak pisali inni, jest bardzo przewidywalny, a uzasadnienie dlaczego tak, a nie inaczej, jest po prostu naiwne.

Po opisie książka wydawała się bardzo ciekawa faktycznie pierwsze rozdziały bardzo mnie wciągnęły, ale czym dalej tym gorzej.
Książka pełna absurdów, nudna.
Zakończenie przewidywalne.
Niektóre opisy poprostu zbędne.
Jestem bardzo rozczarowana.

Po opisie książka wydawała się bardzo ciekawa faktycznie pierwsze rozdziały bardzo mnie wciągnęły, ale czym dalej tym gorzej.
Książka pełna absurdów, nudna.
Zakończenie przewidywalne.
Niektóre opisy poprostu zbędne.
Jestem bardzo rozczarowana.

"Córka króla moczarów" była lepsza. Ta jest rochę przewidywalna, zwłaszcza że wg mnie tytuł jest lekkim spoilerem. Ale szybko ją wciągnęłam i dobrze się czyta.

"Córka króla moczarów" była lepsza. Ta jest rochę przewidywalna, zwłaszcza że wg mnie tytuł jest lekkim spoilerem. Ale szybko ją wciągnęłam i dobrze się czyta.

Oprócz pewnych fabularnych absurdów bardzo dobrze się czyta. Historia ciekawa, dobrze napisana i z intrygującym zakończeniem.

Oprócz pewnych fabularnych absurdów bardzo dobrze się czyta. Historia ciekawa, dobrze napisana i z intrygującym zakończeniem.

Świetna książka, wciągnęła mnie od pierwszej strony i cały czas trzymała w napięciu. Bardzo lubię styl autorki i chyba muszę odświeżyć sobie Córkę króla moczarów bo pamiętam, że też zrobiła na mnie duże wrażenie.

Świetna książka, wciągnęła mnie od pierwszej strony i cały czas trzymała w napięciu. Bardzo lubię styl autorki i chyba muszę odświeżyć sobie Córkę króla moczarów bo pamiętam, że też zrobiła na mnie duże wrażenie.