Medycyna Rockefellera. Służba zdrowia i kapitalizm

Książka „Złoty spisek” autorstwa Ferdinanda Lipsa to fascynująca i wnikliwa analiza roli złota w światowym systemie finansowym. Autor, będący doświadczonym bankierem i ekonomistą, pokazuje kulisy współczesnej gospodarki, wyjaśniając, jak decyzje polityczne i działania banków centralnych doprowadziły do odejścia od standardu złota i wprowadzenia pieniądza papierowego. Lips z pasją tłumaczy, dlaczego złoto od wieków stanowi fundament zaufania w ekonomii oraz dlaczego nadal powinno być traktowane jako prawdziwa, trwała waluta. Lektura tej książki pozwala lepiej zrozumieć historię pieniądza oraz mechanizmy, które rządzą globalnym systemem finansowym. Autor przekonuje, że współczesny system oparty na długu i dodruku pieniądza jest kruchy i podatny na kryzysy, a złoto może stanowić bezpieczną alternatywę i ochronę wartości w długim okresie. Choć miejscami książka bywa wymagająca, a styl nie zawsze jest lekki, treść rekompensuje to bogactwem faktów, argumentów i historycznych przykładów. „Złoty spisek” to lektura, która nie tylko poszerza wiedzę ekonomiczną, ale też skłania do refleksji nad tym, komu naprawdę służy obecny system finansowy i jakie są jego konsekwencje dla zwykłych ludzi. To pozycja obowiązkowa dla osób zainteresowanych ekonomią, historią pieniądza i niezależnym myśleniem o finansach. Ferdinand Lips pokazuje, że złoto wciąż pozostaje symbolem stabilności, wolności i prawdziwej wartości w świecie, w którym papierowy pieniądz coraz częściej traci na znaczeniu.

Dobra broszura informacyjna na niezwykle ważny temat, a przy tym krótka. Mimo iż w 2023 r. Niemcy już nie są czołowym producentem i konsumentem węgla brunatnego na świecie (zostały wyprzedzone przez Chiny),przytoczony przez Wiecha fakt historyczny, jak również wypadki związane z Lasem Hambach, unaoczniają klimatyczną hipokryzję Niemców. Ciekawa była też sama historia miksu energetycznego w Niemczech - od boomu na węgiel kamienny w latach 50. i 60. XX wieku poprzez wzmożoną eksploatację złóż węgla brunatnego w latach 80., aż do współczesnych eksperymentów z OZE - choć wciąż przy znacznym udziale węgla brunatnego (20% w 2022). Wady: autor niestety często cytuje sam siebie, mimo, że nie jest żadnym autorytetem w dziedzinie energetyki. Jako źródła występują głównie linki do popularnych gazet. Ponadto pisze z retorycznym zadęciem charakterystycznym dla niektórych osób z prawniczym wykształceniem, a prawie każdy rozdział opatruje cytatem z którejś z piosenek Jacka Kaczmarskiego.

Książka bardzo ważna, interesująca i odkrywcza, ale tak drobiazgowa w postaciach i zależnościach, że trudno przez nią przebrnąć. Tak na prawdę warto przeczytać kilka pierwszych i ostatnich rozdziałów by poznać tezę i wnioski, a środek, jako naukowy dowód można sobie darować. Kto się nie pogubi w gąszczu nazwisk i organizacji? Pomimo, że jest to praca quasi naukowa ,to należy i warto po nią sięgnąć by zrozumieć jak jesteśmy okłamywani i manipulowani.

Philippe de Villiers - wieloletni deputowany do francuskiego Zgromadzenia Narodowego i Parlamentu Europejskiego w swojej głośnej książce z 2019 odsłania kulisy władzy i rzuca nowe światło na fundamenty współczesnej Europy. Jako naoczny świadek brukselskich mechanizmów, poczuł się zobowiązany do ujawnienia tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami unijnych instytucji. Jak sam przyznaje: „Widziałem, jak unijny twór powoli się psuje i zaczyna pękać w szwach. Było to na długo przed Brexitem czy nadejściem Orbána”. Villiers ze szczególną wnikliwością analizuje postać Jeana Monneta, uznawanego za głównego architekta wspólnoty. Francuski polityk stawia śmiałą tezę: słynne „Wspomnienia” ojca integracji to w rzeczywistości apokryf, a on sam działał jako amerykański agent wpływów. W jego ocenie, gdy literacka legenda nie wystarczyła, wykreowano nowy mit założycielski – Deklarację Schumana z 9 maja 1950 roku. Villiers dowodzi jednak, że cały projekt federacji europejskiej był od początku sterowany przez Waszyngton i fundusze CIA. Autor skrupulatnie śledzi te wpływy, zaczynając od Ligi Narodów, gdzie Amerykanie przeforsowali Monneta na stanowisko zastępcy sekretarza generalnego. Ten „Europejczyk myślący po amerykańsku”, doskonale zadomowiony na Wall Street, stał się w oczach Villiersa globalistą najwyższej próby. To w USA, pod okiem tamtejszych elit biznesowych, narodziła się idea Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a tajne misje Monneta, jak ta w Algierze w 1943 roku, odbywały się bez francuskiej akredytacji, za to pod ścisłym nadzorem Amerykanów. W dalszej części przygląda się budowie struktur unijnych, w których kluczową rolę odegrał również George Ball, prawnik z Chicago, który osobiście redagował statuty Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Co ciekawe, to nowojorska kancelaria Balla doradzała komisjom do spraw wspólnego rynku w kwestiach spornych na linii Europa - USA. Współpracownik de Gaulle’a, Jean Foyer, wtajemniczył autora w tzw. „metodę Monneta”. Polega ona na procesie „ząbek po ząbku”, powolnym, ale nieuchronnym dokręcaniu unijnej śruby, aż suwerenność państw zostanie zdławiona. Villiers ujawnia ten mechanizm: oddawanie władzy mianowanej Komisji, prymat prawa unijnego nad narodowym i podpisywanie traktatów in blanco pod płaszczem mitycznego „ducha traktatu”. W kolejnym rozdziale analizuje postać Waltera Hallsteina, pierwszego przewodniczącego Komisji EWG. Villiers przypomina, że ten wpływowy budowniczy Europy był oficerem Wehrmachtu i instruktorem narodowosocjalistycznego prawa. Po wojnie trafił do amerykańskiego obozu Fort Getty, gdzie w ramach „Sunflower Project” został uformowany do pracy w amerykańskiej administracji. To spod jego pióra wychodziły między innymi kluczowe traktaty, które odebrały państwom prawo weta. Autor kolejno odsłania kulisy Grupy Bilderberg oraz organizacji ACUE (American Committee on United Europe). Według Villiersa ACUE, wspierana przez fundacje Rockefellera i Forda, była finansową przykrywką CIA, mającą na celu budowę zjednoczonej Europy jako instrumentu amerykańskiej polityki. Ceną za to wsparcie była pełna zależność informacyjna od Departamentu Stanu w Waszyngtonie. W końcowych rozdziałach Villiers przechodzi do bezlitosnej analizy współczesności. Traktat z Maastricht nazywa „drugim murem”, który odizolował narody od suwerenności. Wskazuje na postępującą erozję społeczeństw odartych z własnej kultury, ostrzega przed ideologią gender, eutanazją oraz transhumanizmem, które oznaczają zanik etyki. Autor dostrzega hipokryzję Zachodu, który na przykład potępia polski patriotyzm i Marsz Niepodległości, milcząc jednocześnie wobec neonazistowskich akcentów na Ukrainie. Jego diagnoza jest krótka: komunizm zatoczył koło. Unia Europejska powiela totalitarne mechanizmy, stając się miękką dyktaturą. Zgodnie z tą logiką narzucanie otwarcia granic dla masowej imigracji służy rozmyciu tradycyjnych wspólnot i ostatecznemu osłabieniu państw narodowych. Analizując kierunek, w którym podąża Europa, Villiers przypomina słowa Lorda Lothiana o unii federalnej i ostrzega przed rządem światowym. Fundamentem tych ostrzeżeń jest najmocniejszy atut publikacji – bogata dokumentacja. Kopie oryginalnych pism nadają wiarygodności śmiałej tezie autora: „Stany Zjednoczone Europy to w rzeczywistości Stany Zjednoczone w Europie. Dopełnieniem tej wizji jest niepokojąca deklaracja Jamesa Warburga o nadchodzącym rządzie światowym, który powstanie poprzez podbój lub akceptację. Choć wydana w 2019 roku książka nie obejmuje ostatnich wstrząsów geopolitycznych, jej diagnoza kryzysu państw narodowych wydaje się dziś bardziej aktualna niż kiedykolwiek. W oczach globalnych mocarstw, takich jak Stany Zjednoczone i Rosja, Europa coraz częściej jawi się nie jako podmiot, lecz jako byt pozbawiony podmiotowości i własnego głosu na arenie międzynarodowej. To lektura rzetelna i intrygująca, oparta na wnikliwej kwerendzie. Autor, zgodnie z własną metaforą, wyciąga jedynie nitkę z kłębka kłamstw, dając czytelnikowi impuls do samodzielnego rozplątania reszty tej złożonej historii.

Świetna książka pokazująca "od kuchni" to o czym mainstream nas nie informuje . Warto po nia sięgnąć by lepiej zrozumieć obecne perturbacje polityczne i geostrategiczne.Mankamentem są za dlugie przypisy na każdej stronie przez co często przerywa sie literaturę zerkając do źródła.

Pedro Baños Bajo ( León , 1960 ) to hiszpański pisarz i żołnierz , pułkownik piechoty armii w rezerwie, specjalizujący się w geostrategii , obronności, bezpieczeństwie, terroryzmie dżihadystycznym i wywiadzie... Autor posługując się konkretnymi przykładami relacji między państwami łopatologicznie pokazuje, że każde państwo kierowało się, kieruje i będzie kierować własnym interesem (korzyścią). Dla osoby jeszcze wierzącej w "świat wartości" książka będzie szokiem. Dla kogoś mającego kontakt z rzeczywistością raczej kompendium wiedzy o nieustającej rywalizacji państw.

Danuta Mikołajewska uzyskała tytuł doktora nauk medycznych, specjalisty chorób wewnętrznych. Nabyła odpowiednie kwalifikacje i kompetencje ku wypowiadaniu się na tematy zdrowotne. Odznaczyła się zdrowym rozsądkiem w analitycznym myśleniu. Zauważyła negatywne zmiany w otaczającym nas świecie, więc w książce poruszyła nie tylko tematy zdrowotne. Pandemia okazała się fałszywką. Wirus był produktem inżynierii genetycznej, a praktyczne jego użycie bronią biologiczną. Obostrzenia, zamknięcie gospodarki, kwarantanny spowodowały głównie szkody ekonomiczne i psychologiczne. Celem nie była ochrona przed śmiertelnym wirusem, lecz zabranie praw i wolności obywatelskich oraz pozbawienie ludzi własności (nieruchomości, samochody, kapitał firmy, oszczędności...). Pogwałcono godność człowieka i konstytucje wielu krajów demokratycznych. Ograniczono prawa obywatelom. Oto skrótowy schemat pandemii. Celem była władza absolutna. Środkiem do osiągnięcia tego celu był zewnętrzny wróg, czyli wirus. Narzędziem realizującym zlecone zadania były media. Taka sytuacja miała powodować wzrost wpływów wojska i policji, by eliminowały niebezpieczeństwa w osobach przeciwstawiających się fałszowi (obrazom pokazywanym w telewizji) obecnej narracji władzy i nieposłusznych zaleceniom, nakazom, zakazom, nowym pseudoobowiązkom. Ludzie – jak w transie – ulegli lękowi z powodu wirusa i dlatego posłusznie wykonywali wolę władzy, a "panika w praktyce oznacza stan zawężonego postrzegania". W łatwy sposób zostały ograniczone prawa i wolności obywatelskie. Nastąpił serwilizm środowiska naukowego i lekarskiego; "zaniżanie norm i zmiany definicji od lat są stałą tendencją w medycynie, przy czym inspiracja nie pochodzi ze środowisk medycznych". Struktura społeczna zaczęła transformować oraz tracić swoje prawidłowe i normalne cechy. Zaczęła kształtować się polaryzacja w społeczeństwie. Cytat z artykułu Gazety Polskiej pod tytułem "Masowa psychoza jako broń" autorstwa Jerzego Targalskiego: "Społeczeństwo sterroryzowane strachem o życie nie jest zdolne do stawiania oporu, ponieważ zmieniło się w zbiór jednostek wzajemnie się siebie obawiających. Więzi społeczne zanikają, co na wypadek agresji zewnętrznej pozwala zająć kraj bez jednego wystrzału. Ową psychozę są w stanie wygenerować dwie grupy zawodowe: dziennikarze i politycy. (...) Powstaje masowa psychoza społeczna, której każdy kto się nie podporządkuje zostaje napiętnowany". Autorka przytoczyła dane liczbowe i właśnie te fakty "mówiły" same za siebie. Zadaniem przeprowadzanych testów było uwiarygodnienie pandemii, "testy dają możliwość manipulowania przebiegiem pandemii w zależności od zapotrzebowania politycznego. Przykład: testowanie górników na Śląsku ". Wskaźniki epidemiologiczne, takie jak śmiertelność, zapadalność, chorobowość, wirulencja – nie uzasadniały paniki wywołanej przez polityków i media. Decyzje rządowe zostały podjęte w sposób arbitralny, bez wzięcia pod uwagę argumentów merytorycznych, czyli racjonalnych, a oparto się na emocjonalnej fali... doniesień! Ogromny nacisk na działania rządowe wywierało lobby firm farmaceutycznych. Ta pandemia była majstersztykiem, świetnie obmyślanym planem przez bardzo inteligentnych i przebiegłych ludzi, będących na usługach multimiliarderów, którzy zainwestowali krocie w produkcję branży farmaceutycznej. Społeczeństwo zostało zdominowane przez dezinformację. "Technologia informatyczna umożliwia tworzenie niezwykle sugestywnego obrazu multimedialnego. Obrazu noszącego wszelkie znamiona autentyzmu, ale niebędącego prawdziwym odzwierciedleniem rzeczywistości". "(...) świat wykreowany przez telewizję jest światem bajki". Obrazy telewizyjne głęboko wzbudzały duże emocje, a w takim pobudzonym stanie było brak refleksji, nastąpiła blokada racjonalnego myślenia. "Pozbawieni nadziei emeryci, mający do dyspozycji wyłącznie niepokój i udrękę, spędzają starość w towarzystwie telewizji. Dziś ich przerażenie osiągnęło apogeum". Nasunęło się wiele pytań. "Jak to możliwe, że administracyjne granice chińskich prowincji okazały się dla wirusa naturalną przeszkodą, a strefy klimatyczne i oceany nie stanowiły żadnej?" Dlaczego wirus tak słabo działał w Afryce, gdzie zwykle wybuchają epidemie siejące śmiertelne żniwo? Dlaczego najbardziej zostały zaatakowane państwa o najlepiej rozwiniętej demokracji i najlepszym standardzie życia? Dlaczego w niektórych dziwnych przypadkach wirus nie przekraczał granic państwowych, czyżby intuicyjnie wyczuwając, że nie wolno nielegalnie ich przekraczać? "(...) w miarę rzekomego rozprzestrzeniania się koronawirusa drastycznie zmniejszyła się liczba zachorowań na grypę. Rozważania podsumujemy dowcipem: >>Mówi grypa do korony: Jestem groźniejsza, zabijam więcej ludzi. Na to korona: Ale ja mam lepszy marketing<<". Maseczki nigdy nie chroniły przed koronawirusem, SARS-Cov-2 był "przynajmniej dziesięciokrotnie mniejszy od przestrzeni pomiędzy nićmi. To tak, jakby zamykając furtkę od ogrodu, usiłowano wzbraniać wstępu komarom. Stężenie dwutlenku węgla pod maseczką uważa się za porównywalne z długo niewietrzonym pomieszczeniem. Wewnętrzna powierzchnia sprzyja zatem kumulacji mikroorganizmów, powodując, że ryzyko zarażenia rozmaitymi drobnoustrojami dzięki maseczce paradoksalnie wzrasta". Danuta Mikołajewska wyjaśniła kwestię osławionych respiratorów. Podłączenie pacjenta do tego urządzenia pomogło mu... odejść na tamten świat, a nie uzdrowić go! Tylko około dwudziestu procent pacjentów przetrwało taką terapię, a potem u nich pojawiło się mnóstwo powikłań, w tym nastąpiło dwudziestokrotnie częściej zapalenie płuc, co przy tak osłabionym organizmie często doprowadziło do śmierci. Autorka pisała o papieżu Franciszku, ponieważ jego zachowanie stanowiło element plandemii wzmacniany na płaszczyźnie religijnej. Ów namiestnik świętego Piotra utworzył 13 grudnia 2020 roku Radę na rzecz Inkluzywnego Kapitalizmu, by usankcjonować działania najbogatszych światowych przedsiębiorców (Rothschildów, Rockeffelerów...). Papież sprzyjał idei Nowego Porządku Świata (New World Order),podważał tradycję Kościoła, promował szczepionki – czyżby był wilkiem ubranym w owczą skórę? Jego zachowanie okazało się podobne do demontażysty Kościoła od wewnątrz. Oto tego przykłady: brak katolickiego powitania, przyklękania, znaku krzyża i błogosławieństwa na placu świętego Piotra; obnoszono po Ogrodach Watykańskich pogańskiej figury Pachamamy (bogini ziemi – według Inków); deklaracja z Abu Zabi podważyła pochodzenie Jezusa Chrystusa; adhortacja "Amoris laetitia" o rozwodach; encyklika "Fratelli tutti" z neomarksistowskim nawoływaniem; wsparcie islamizacji (chcącej unicestwić chrześcijaństwo!) Europy; "lewicowe spłycenie nauki o człowieku. O Bogu niewiele, o Chrystusie prawie wcale". Ciekawostki: Laboratorium w Wuhan mieściło się przy Gaoxin Road 666 – dziwna zbieżność z szatańską liczbą. Szczepienia przeciw tężcowi w Kenii w marcu 2020 roku były akcją sterylizacji kobiet "po cichu", ale depopulacyjny przekręt medyczny wyszedł na jaw. Podobny proceder przeprowadzono już wcześniej na Filipinach, w Meksyku i w Nikaragui – wszędzie pod auspicjami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Negatywy rażące moje oczy: druk zawierał błędy interpunkcyjne (brak kropki czy przecinka) i niewłaściwe formy wyrazów. Autorka nie nabyła umiejętności budowania pięknych zdań, ale przekazywana treść była zrozumiała. Z tych przyczyn obniżyłem ocenę do 9 gwiazdek.

Ta książka to prawdziwa perełka, bowiem dotyczy tematu wręcz nieobecnego, tematu tabu: koncepcji goja w żydowskiej tradycji. Jesteśmy przyzwyczajeni do tego (ograniczmy się do Polski),że to Polacy/katolicy muszą tłumaczyć się ze swojego podejścia do obcego, żyda (jako wyznanie) itp. Zwłaszcza media głównego nurtu wraz z tak (to określę) celebrytami (kto śledzi prasę, TV będzie wiedział o co chodzi, nie będę się rozdrabniać przykładami) stworzyły obraz polskiego wszechobecnego rasizmu, antysemityzmu, faszyzmu, nietolerancji, ksenofobii i Bóg raczy wiedzieć czego jeszcze. To cud, że ktoś tu jeszcze żyje i wstaje rano Słońce. Tak się składa, że nikt nie stara się wyjaśnić żydowskiego fenomenu, jakim jest u nich pojęcie goja, czyli nie-żyda, tego dla nich <o b c e g o>. "Naród wybrany" obwarował swój etnos szeregiem praw, zwyczajów, które skrupulatnie przez wieki były podtrzymywane. Natomiast goj to jest ktoś obcy, przed którym należy się strzec, co też zostało usankcjonowane w pismach żydowskich, zwłaszcza w Talmudzie. Jak zaznacza Izrael Szahak, nie jest ten obraz goja neutralny, wręcz przeciwnie bardzo, ale to bardzo negatywny. Ktoś z gazety "której nie jest wszystko jedno" ;) może napisać, że takie odczytywanie to "wyrywanie z kontekstu i z czegoś jeszcze" i takie tam rzeczy, ale autor książki objaśnia, że dla żydów rozważania czy obcemu (gojowi) pomóc w szabat są we współczesnym Izraelu na porządku dziennym. Jedną z konsekwencji podziału na żydów i gojów to podwójna moralność, przejawiająca się w stosowaniu różnych kryteriów etycznych w stosunku do swoich i obcych. W szkołach talmudycznych, gdzie skrupulatnie studiuje się Torę i inne pisma fragmentów związanych z gojami się przecież nie pomija. Kształtują one to jak żydzi odbierają obcych, a państwo żydowskie nie jest tak absolutnie "świeckie" o czym zresztą pisze autor.

Odkrywcza i bardzo potrzebna. Nie rozumiem zarzutu tych, którzy twierdzą, że w książce nie ma nic nowego. Śledztwo, którego akta ujawnia Sumliński wciąż prowadzone jest przez Prokuraturę Krajową. Słusznosć argumentujących oznaczałaby więc, że Prokuratura Krajowa swe śledztwo opiera na "powszechnie znanych faktach". Nie jest tak - i dlatego książka jest warta przeczytania, bo ogrom kwestii wyjaśniających sytuację na granicy jest tu wręcz przytłaczający.

Wiele powtórzeń. Napisane, można powiedzieć - na kolanie, chociaż teorie pokrywają się z rzeczywistością. Po 5 latach widać to w wielu sprawach. Jako społeczeństwo, nie jesteśmy w stanie uchronić się przed powtórką takich działań. I to jest najsmutniejsze.

Nie powiem, ale temat mnie skusił. Spodziewałem się, tego co tam będzie. Nie jakaś szuria, a coś a la spisek żarówkowy. Dobra dziennikarstwa robota, gdzie autor rozmawiał z osobami, którzy byli na spotkaniach, które miały i mają nadal przyłożenie na świat. Na przykład ceny zbóż kształtowane przez korpo a Arabska Wiosna. Takich powiązań zwłaszcza w finansach jest sporo. Kryzys z 2008 roku przewija się dość często. Takie jedno równanie, co zarabiasz właściwe nie wiadomo, od czego też jest. Jak i chciwość.

Nowy Lisi marsz . Czy można zrozumieć współczesne Chiny? Oczywiście, że tak – a przynajmniej można spróbować. Wymaga to wysiłku. Należy na bok odłożyć soczewkę europejskich wartości, cofnąć się nieco w czasie i zacząć postrzegać Chiny jako cywilizacje, a nie tylko państwo w naszym rozumieniu tego słowa. Instrukcja wydaje się trudna, dlatego dobrze jest przejść przez ten proces z dobrym przewodnikiem. Tutaj Lisioł poleca Bogdana Góralczyka i jego książkę „Nowy Długi Marsz. Chiny Ery Xi Jinpinga”. . Sztuka rządzenia, biurokracja, technokracja i merytokracja to cztery podstawowe pojęcia na drodze do lepszego zrozumienia Chin. Lisioł musi przyznać, że to nie była łatwa przeprawa. Mądrości jedno, ale wcielenie tych mądrości w życie, żeby było jak pod niebiosami, to zupełnie inna sprawa. Zwłaszcza że tutaj państwo jest na pierwszym miejscu, nawet kosztem wolności jednostki – nie, to nie jest pomysł realizowany „od wczoraj”, tylko od zawsze. Dlatego przykładanie soczewki z wartościami europejskimi na nic się tutaj nie zda. To zupełnie inny świat. . Do zupy, którą już posiadamy, należy dorzucić kult przeszłości i wielkości Chin. Czerpię się z historii wielkiej cywilizacji, żeby wszystko, co nowe zmienić. Socjalizm? Nie to chiński socjalizm, albo jeszcze lepiej Konfucjański Leninizm. Lisioł podejrzewa, że wszystko potrafią tak przerobić. Czy to dobrze? Odpowiedzcie sobie na to pytanie po lekturze. . Dyscyplina ponad demokracją. Jedność narodu, jedna partia, jedno państwo. To wszystko brzmi jak hasła populizmu, ale w Chinach to po prostu fakt. Podobnie jak wieloletnie rządy Cesarza Li-xiu, który stworzył cały aparat biurokracji, obsadzony potem lisimi kuzynami, żeby partia miała współcześnie skąd czerpać swoje wzorce *lisie mrugnięcie oczkiem*. . Książka do łatwych nie należy i nie przeczytacie jej, bujając połową szarych komórek w obłokach. Warta jest jednak wysiłku, zwłaszcza w dobie współczesnych napięć politycznych. Z każdej strony dobijają się do nas setki informacji, część jest prawdziwa, część to propaganda. Dobrze jest więc mieć wiedzę, żeby samemu rozstrzygać, co rzeczywiście pasuje do Chin, a co jest wierutną bzdurą, serwowaną jako wielki news.

Intrygujący tytuł i opis, który zachęca do zajrzenia za kulisy świata finansów, ekonomii i ogromnych pieniędzy. Autor opisuje własne życie i ciemną stronę dążenia do władzy i przywilejów, ukazuje ścieżki kariery, które nieraz wzbudzały wyrzuty sumienia, życiowe wybory w sferze życia prywatnego i publicznego... Czytając książkę dowiadujemy się wielu ciekawych rzeczy, które nieraz wzbudzą niedowierzanie. Świat z tamtych lat nabiera zupełnie innych barw i wywołuje wiele refleksji i choć książka wydaje się trudna, to jednak jest warta polecenia i poznania. Podzielona na rozdziały, lata ukazuje zmiany w polityce, rządzących światem z różnych państw, siłę pieniądza, ot już sam tytuł sugeruje, że dowiemy się wiele o tym, kim byli ekonomiści od brudnej roboty... Może warto przeczytać jako pewnego rodzaju ostrzeżenie i uczyć się np na błędach innych...

Dziennikarskie śledztwo po meandrach współczesnej polskiej i zagranicznej polityki. Dla Polski wizja katastroficzna się z tego przebija. Według autorów bowiem nasz kraj należy do tzw. strefy zgniotu, więc jeżeli w przyszłości wybuchnie ewentualna wojna światowa, to raczej marne mamy szanse. Bo przez zagraniczne mocarstwa jesteśmy traktowani jako obywatele drugiej kategorii. A najważniejszy w przygotowaniach jest czas i świadomość decydentów i obywateli. Stąd ta książka. Dobrze się czyta ten reportaż. A czy tezy w nim zawarte są prawdziwe? To jak zwykle zweryfikuje przyszłość.

Kontynuacja "Zapisu zarazy" jest zdecydowanie bardziej ciekawa, klarowna i spisana w przyswajalny i zgodny z prawidłami sztuki pisarskiej sposób. Autorzy docierają do sedna sprawy, jeśli chodzi o "tą jedyną i prawdziwą chorobę", która miała w założeniach zdziesiątkować światową populację, a pozostawiła niesmak, niedowierzanie i pytania o sens wielu absurdalnych działań i obostrzeń narzuconych nam przez władze. No i zgony zaniedbanych przez opiekę medyczną pacjentów. To bardzo dobra lektura dla ludzi lubiących dociekać prawdy i nie poddających się ogólnemu szaleństwu. Co jest prawdą, a co nie - każdy odpowie sobie sam. "Wyłącz telewizor, włącz myślenie", czy nie tak?

Ciekawa książka dla kogoś kto chce akurat zgłębić temat zmian w kościele na przestrzeni lat. Autor jest tradycjonalistą katolickim nawróconym z protestantyzmu i widać to podczas lektury tej książki. Jest bardzo wiele wątków, niektórych na pewno nie było w mainstremowych mediach z niektórymi ( być może) autor przesadził opierając swój opis na plotkach i domysłach. Jednak całościowo książkę na pewno można polecić gdyż jej główne zagadnienie jako opisu dlaczego obecnie mamy kryzys wiary, kościoła oraz szeroko rozumianej nowej liturgii jest doskonale zdiagnozowany.

Książka stanowi zbiór ciętych, publicystycznych tekstów. Podobnie jak "Popioły" - jest niespójna, nierówna. Napisana jest ze swadą, jednakże intelektualnemu meandrowaniu po krętych ścieżkach znaczeń i mnogości wydarzeń, czytelnik nie zawsze jest w stanie dotrzymać kroku. Niejeden pewnie świadomie zrezygnuje z tej wycieczki. Może być bowiem nieprzyjemna...

Powyższy tytuł to lektura dla ludzi o mocnych nerwach, którzy lubią kwestionować oficjalne wersje historii. Nie znajdziemy tu nudnych wykresów, znajdziemy za to potężny ładunek emocjonalny i oskarżenia rzucane pod adresem elit. Czy autorzy mają rację? To już pytanie, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam, konfrontując tę książkę z innymi źródłami. Jedno jest pewne: po tej lekturze inaczej spojrzycie na każdy news dotyczący stosunków polsko-żydowskich.

Takiego Kościoła nie chcę. Nie wiem oczywiście czy wszystko co zostało opisane w książce jest pewną prawdą, nie wiem też na ile ten problem jest istotne w strukturach Kościoła, ale wiem jedno, że jakakolwiek struktura czy organizacja, w którym ideologia jest ważniejsza od człowieka i relacji międzyludzkich wypacza to co powinno być sensem życia, a jest nim kształtowanie naszych więzi w duchu miłości i braterstwa, oczywiście budując na prawdzie. Książka jest zbiorem artykułów w którym poruszono temat funkcjonowania lobby homoseksualnego w strukturach kościelnych prowadzącego często do wypaczenia przesłania Ewangelii. Autorzy łączą to zjawisko z przypadkami wykorzystywania nieletnich, licznymi nadużyciami i generalnie życiem bez wiary przez ludzi, którzy wiarę mają na ustach. Treść nie jest może wnikliwa, główne tezy są ciągle powtarzane więc spokojnie treść można było zmieścić co najwyżej w połowie zawartości książki.

Autor i jego poglądy są kontrowersyjne i często agresywne. Jednak fakty są takie, że od 2024 r. jest polskim posłem do Parlamentu Europejskiego wybranym z list Konfederacji. Jest również liderem partii Konfederacja Korony Polskiej, która pod koniec 2025 r. osiągała poparcie w wysokości prawie 10 % i byłym posłem na Sejm RP w latach 2019/24. W przyszłych wyborach polityk i jego partia może odegrać istotną rolę w powstaniu nowego prawicowego rządu. Mnie osobiście niektóre jego działania bardzo się podobają np. w Jedwabnem, mające na celu kwestionowanie pseudo historycznych ustaleń dotyczących pogromu z 10.07.1941 r. Polityk wzywał w nich do wznowienia ekshumacji, zakazanej przez środowiska żydowskie, a do tej pory służące do oczerniania na całym świecie Polaków jako sprawców tej zbrodni. Uważam też, że polski Sejm nie jest odpowiednim miejscem na celebrowanie żydowskich obrządków !!! Nie podoba mi się działanie osób związanych z Braunem przeciwko usunięciu sowieckich pomników i określenie ich jako miejsca pamięci, najgłośniejsze w Pyrzycach na początku marca 2026 r. Jego wypowiedzi na temat Rosji i Holokaustu też nie są dla mnie do przyjęcia. Jesteś zwolennikiem polityki autora to przeczytasz, nie jesteś, to powinieneś przeczytać, bo w liberalnych środkach masowego przekazu jest dużo kłamstw i przeinaczeń. 10 gwiazdek nie za treść, ale żeby zainteresować lekturą książki w celu wyrobienia sobie swojego zdania na temat poglądów polityka. POLECAM !!!