Rick i Morty Przedstawiają. Tom 1

Pierwszy tom polskiego wydania zawiera pięć pierwszych zeszytów serii oraz kilka bardzo krótkich dodatkowych opowieści. Jestem wielkim fanem serialu, wiedziałem dokładnie czego można się spodziewać po tym komiksie i dokładnie to dostałem, czyli ostrą jazdę bez trzymanki w jedynym i niepowtarzalnym stylu od pierwszej do ostatniej strony! Komiks z oczywistych względów musi różnić się od serialu, ale mniej więcej trzyma jego klimat. Końcowa ocena obniżona z 7 na 6 z powodu złej godziny na zegarze w garażu Ricka w pierwszym zeszycie. Niedopuszczalny błąd...

Trochę odgrzewanych wątków. Invincible utknął w innym wymiarze, udało mu się wrócić, nie było go przez kilka miesięcy i ponownie zauważa, co się zmieniło przez ten czas. Nie wiem, który to już raz, ale recykling motywów jest iście męczący. Tak samo jak to, że musi bronić swojej rodziny, która jest bezbronna wobec złola, którym okazał się jeden z jego dotychczasowych sprzymierzeńców - ten sam, przez którego Mark utknął na długi czas w świecie równoległym. Tylko że to też niejaki odświeżenie starego wątku. Robot postanawia dokonać czegoś złego w imię większego dobra, superbohaterowi mu się przeciwstawiają, chociaż nie wszyscy. No i kto by się spodziewał, że puszczony wolno złol postanowi zrobić wszystko, żeby się zemścić i zacznie tworzyć swoją własną armię z wykorzystaniem bardzo szybko dojrzewającej rasy? Trochę to rozumiem - po co autor ma się męczyć i wymyślać coraz to nowsze zagrożenia, skoro wystarczy nie zabijać superzłoczyńców i pozwolić im wracać do jakiś czas? Fajnym wątkiem jest walka z udziałem Battle Beasta, który wreszcie spotkał godnego przeciwnika. Rysownik bardzo dobrze się spisał z przedstawieniem zmagań. Podobała mi się też historia z udziałem dziecka Eve i Niezwyciężonego, którzy opuścili Ziemię w poszukiwaniu cennego spokoju. Który trudno znaleźć na planecie z zupełnie obcą kulturą, jedzeniem et cetera. Ale najbardziej zapadającym w pamięć wątek jest gwałt dokonany na głównym bohaterze. Nie, żebym niezdrowo ekscytował się czymś takim, jednakże bardzo podziwiam Kirkmana za podjętą próbę zmierzenia się z tak trudnym tematem. Przedstawienie go z perspektywy mężczyzny jest krokiem w stronę zwiększenia świadomości, że panowie także mogą zostać ofiarami gwałtu. I że to wcale nie jest powód do śmieszkowania. Spodobała mi się próba wejścia w psychikę takiej osoby, która obwinia się za to, co się stało. Że ma wyrzuty sumienia, że nie starała się wystarczająco mocno, żeby uciec przed napastniczką, że nie zrobiła czegoś więcej, żeby to powstrzymać. W której głowie pojawiają się myśli, że może tak naprawdę podświadomie też tego chciała, dlatego nie opierała się na tyle, by zniechęcić gwałcicielkę. Która źle reaguje na dotyk najbliższej mu osoby i nie jest w stanie wydusić z siebie słowa o tym, co przeszła.

Kolejny zbiorczy tom przygód Ricka i Morty'ego. Trzy pierwsze części (które stanowią całość) to klasyczna głupkowata i chaotyczna przygoda tej dwójki, choć tym razem ważną postacią jest również Summer. Czwarta część również nie odbiega specjalnie od typowej przygody Ricka i Morty'ego. Niestety ostatnia część jest dość kiepska fabularnie i dodatkowo jest jeszcze zupełnie inaczej (fatalnie) narysowana i znacznie odstaje klimatem od całości. Czwarty tom jako całość jak najbardziej się broni.

LASTWOMAN AND SON „Lastman” to kolejny europejski przedstawiciel tak zwanej „french mangi”. Z mangą oczywiście nie ma co go nawet porównywać, chyba że zrównać tu jedynie pewną samą koncepcję wydawniczą i estetyczną, ale w oderwaniu od nich, dzieło Vivesa, Sanlaville’a i Balaka to bardzo sympatyczna seria z gatunku szeroko pojmowanej fantastyki. Seria, którą czyta się lekko, szybko i przyjemnie, głównie dzięki udanemu żonglowaniu znanymi wszystkim motywami. Podróż w pogoni za Richardem Aldanem trwa. W trakcie wyprawy Adrian i Marianne trafiają do Paxton. To jakże futurystyczne miejsce na pierwszy rzut oka wydaje się skrzyć bogactwem. Prawda jest jednak taka, że pod otoczką luksusu kryje się coś o wiele bardziej mrocznego, niż można by sądzić. Co tu czeka na bohaterów? Wśród nowych przygód i niebezpieczeństw powoli na jaw zaczyna wychodzić przeszłość Richarda… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/10/last-man-4-bastien-vives-michael.html

Znakomicie zilustrowana opowieść przedstawiająca terapię Jokera w Azylu Arkham. Komiks świetnie pokazuje, jak wielkie piętno na psychice doktora, jednocześnie męża i młodego ojca, odgrywa obcowanie z Jokerem. Wniosek z tej historii jest następujący: jeśli chcesz przedostać się do umysłu Księcia Zbrodni, to lepiej od razu zrezygnuj, bo w przeciwnym razie to Joker przejmie kontrolę nad twoją głową.

Szósty zbiorczy tom przygód Ricka, Morty'ego i reszty wesołej gromadki nietuzinkowych bohaterów to chyba jeden z najciekawszych tomów - głównie ze względu na zróżnicowanie, bo składa się na niego pięć osobnych historii. Zakończenie części drugiej bardzo ciekawe i... hm... bardzo w stylu Morty'ego. A nawet dwóch... Minus za kiepskie rysunki w części czwartej. No i znowu ten nieszczęsny zegar w części pierwszej...

EUROPEJSKI SHOUNEN Ta seria miała wszelkie prawo się nie udać, bo żeby tworzyć coś na kształt mangi poza granicami Japonii, trzeba spełniać pewne standardy a „Last Man” graficznie ich nie spełnia. A jednak udała się i to zadziwiająco dobrze. Tak dobrze, że z każdym kolejnym tomem, nawet jeśli na początku nie byłem do całości przekonany, bawię się chyba tylko lepiej i czekam aż kolejne części pojawią się na rynku. A czekać jest na co, bo idąc drogą mangowych tasiemców, „Last Man” w chwili, gdy pisze te słowa, liczy już jedenaście tomów, co cieszy, bo polubiłem ten cykl. Wielki turniej trwa! Docieramy w końcu do ćwierćfinałów, ale pozostaje jeszcze kwestia złodzieja. Gdy zmagania na różnych polach trwają, powoli zbliżą się pora by odkryć, co znajduje się poza Doliną Królów. Kto wygra, a kto przegra? Co jeszcze czeka na naszych bohaterów? I dokąd ich to wszystko zaprowadzi? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2021/04/last-man-5-bastien-vives-michael.html

Kosz pełen głów wciągnął mnie od pierwszych stron i okazał się świetnym połączeniem napięcia, tajemnicy i odrobiny czarnego humoru. Spodobała mi się nie tylko dynamiczna akcja, lecz także stopniowo odkrywane sekrety i dobrze napisane postacie. Motyw niezwykłego topora dodaje historii intrygującego, niemal baśniowego klimatu, a główna bohaterka, June, z każdą stroną staje się coraz bardziej zdeterminowana i interesująca. Do tego rysunki doskonale oddają atmosferę lat 80., tworząc odpowiedni nastrój. Po tej lekturze mam ochotę na więcej komiksów z serii Hill House Comics – jeśli reszta jest równie wciągająca, czeka mnie świetna przygoda z horrorem i tajemnicą.

Hitman #4 to nic innego jak kolekcja porcja widowiskowej szalonej akcji, w której jednocześnie nie brakuje nutki dramatyzmu i poruszenia trudniejszych tematów. Jedno jest jednak pewne, lektura tego dzieła wciśnie czytelnika głęboko w fotel i zapewni mu masę dobrej zabawy. Trzecia zbiorcza odsłona przygód Tommy’ego kończyła się dość smutnym powrotem z rodzinnych stron, gdzie odkrył on wiele przykrej prawdy o swojej przeszłości i rodzinie. Garth Ennis nie miał jednak zamiaru pozwolić swojemu bohaterowie na zbyt długie rozpaczanie i załamanie się. Płatny morderca o nadprzyrodzonych mocach powrócił bowiem do miasta chwilę przed ogłoszeniem Gotham „Ziemią Niczyją”. Walka o przetrwanie w mrocznej metropolii dotyka również mieszkańców jego dzielnicy, którzy muszą stawić czoła groźnemu przeciwnikowi, jakim są krwiożercze wampiry. Stwory rodem z horroru były pewne łatwego i sytego posiłku, nie spodziewały się jednak solidnego oporu ze strony dobrze uzbrojonej lokalnej społeczności. Historia wypełniona jest więc solidną porcją akcji, w której ołów lata na prawo i lewo, a posoka leje się na wszystkie strony (czyli to, co tygryski lubią najbardziej). Całą recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-hitman-4/

Trzeci tom przygód Ricka i Morty'ego trzyma poziom dwóch poprzednich. Główna historia przedstawiona w trzech pierwszych rozdziałach jest całkiem ciekawa, ale odbiór trochę psuje nieco inny sposób rysowania. Dodatkowe dwie historie również są bardzo dobre (szczególnie rozdział piąty). Pierwszy tom, w którym nie pojawia się błędna godzina na zegarze (być może dlatego, że nie widać zegara).

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2021/04/weatherman-jody-leheup-nathan-fox-dave.html Weatherman to kawał świetnej historii science fiction, która wciąga od pierwszego kadru. Ile w tym komiksie się dzieje, to wiedzą tylko ci, którzy już go czytali. Jest to absolutnie zajebista opowieść i nie mogę się doczekać drugiej części przygód Nathana. Szczególnie, że jego przyszłość nie jest tak kolorowa, jak barwy które użył Dave Stewart w kadrach. Jeżeli szukacie solidnej historii z elementami science fiction, a do tego barwnych kadrów, które zatrzymają wasz wzrok na dłużej to Weatherman jest komiksem dla Was.

Piąty tom szalonych przygód Ricka i Morty'ego niby trzyma dość wysoki poziom poprzednich tomów, ale czytelnik nie znajdzie w nim absolutnie nic nowego - wszystko to już było. Komiks czyta się się dobrze, ale bez rewelacji. To chyba najsłabszy z pięciu tomów. Dodatkowo historia z Tycim Ricku jest fatalnie narysowana - ten styl rysunku pojawiał się już wcześniej i psuł odbiór całości. Szkoda.

Album zawiera materiały opublikowane pierwotnie w zeszytach All-New Wolverine #31-35, a następnie w tomie All-New Wolverine vol. 6: Old Woman Laura, ze scenariuszem Toma Taylora i z rysunkami Marco Failli, Djibrila Morissette-Phana oraz Ramona Rosanasa. W omawianym komiksie znajdziemy trzy różne historie. W niniejszej opinii każdą we wspomnianych opowieści ocenię oddzielnie, a ocena końcowa albumu będzie średnią obliczoną na podstawie ocen składowych. W pierwszej części albumu (All-New Wolverine #31),możemy zobaczyć, jak Gabby, rosomak Jonathan i Deadpool stawiają czoło zombi królika. Nie będę tu dokładniej opisywał fabuły, bo nie chcę nikomu za spoilerować, zresztą nie ma zbytnio co opowiadać, bo historia jest bardzo prosta i niezbyt długa. Mimo to wspomniany fragment albumu oceniam chyba najlepiej ze wszystkich trzech, bo zdecydowanie najprzyjemniej mi się go czytało. Historia chodzi prosta, to ma jakiś w sobie uroku. Wspomnę jeszcze, że duet Gabby & Deadpool jest świetny. Mnie osobiście bardzo bawią interakcje między wspomniana dwójką. Omawiany fragment albumu jest również najładniejszy. Prace Marco Failli zdecydowanie trafiają w mój gust. Pierwszą część albumu oceniam na 7/10, czyli uznaje ją za dobrą. Druga historia, znajdująca się w omawianym albumie (All-New Wolverine #32) bardzo mocno nawiązuje do wydarzeń przedstawionych w tomie „All-New Wolverine: Sieroty X” i po części je kontynuuje. Wspomniany fragment komiksu jest, jak dla mnie, co najwyżej niezły (ocena 6/10). Przedstawione wydarzenia nie były zarówno niczym niezwykłym, jak i czymś wyjątkowo istotnym. Wizualnie omawiane aktualnie strony wyglądały okey, ale nie powiedziałbym, że rysunki Djibrila Morissette-Phana trafiły w moje gusta. Ostatnią część albumu stanowi historia o tytułowej „Staruszce Laurze”. Akcja niniejszej opowieści, jak łatwo się domyślić, dzieje się w przyszłości, nie jest nam jednak nigdzie jasno powiedziane, czy jest to Ziemia-616 i czy jakieś inne uniwersum itp.… Omawiany komiks bez wątpienia miał być swego rodzaju reinterpretacją opowieści o Staruszku (Wolverinie) Loganie. W niniejszej historii, podobnie jak w dziele Steve’a McNiven’a i Marka Millara, widzimy przyszłość Ziemi i postaci Wolverine'a. Tym razem mamy jednak do czynienia z bardziej „optymistyczną” rzeczywistością. Nie będę ukrywał, że sam pomysł przedstawienia rzeczywistości, w której niemal wszyscy złoczyńcy zostali pokonani, był czymś naprawdę ciekawym, jednak mieć pomysł, a go w ciekawy sposób go sprzedać, to dwie różne kwestie. Największym problemem omawianej historii jest jej zbytnia patetyczność i wyniosłość… Przypuszczam, że niektórzy będą mieli również problem z tzw. feministycznym/postępowym przekazem, bo jak dla mnie jest on w niniejszym dziele ewidentny: twarde i silne kobiety wyruszają na walkę ze złym facetem pragnącym władzy nad światem. W komiksie Steve’a McNiven’a i Marka Millara wątkiem przewodnim historii była chęć uratowania przez Logana swojej rodziny, a nie chęć ratowania świata, czy walki z całym złem… Oczywiście w drugiej połowie dzieła sytuacja trochę się zmieniła, ale początkowo wspomniana historia opierała się na prostszych wartościach. W omawianym komiksie opowieść o „Staruszce Laurze” od początku wydaje się celować w wyniosłe i poważne tony, co dla mnie osobiście stanowi pewien problem… Niniejszą opowieść nie czytało mi się tak przyjemnie, jakby mogło się czytać. Nie będę ukrywał, że mam również problem z zakończeniem omawianej historii, jest ono dla mnie zbyt ckliwe. Ogólnie opowieść o „Staruszce Lurze”, nie jest jakaś tragiczna, ale na pewno nie jest to historia na poziomie tej o „Staruszku Loganie”. Omawiany obecnie fragment komiksu oceniam jako niezły (ocena: 6/10),zarówno, jeśli chodzi o treść, jak również i rysunki, bo jeśli chodzi o aspekty wizualne to one mnie również jakoś nie zachwyciły. Przejdźmy do końcowej oceny albumu… Zgodnie z przyjętymi na początku zasadami ocena końcowa jest następująca: (6+6+7)/3= 6,333… ~ 6. Omawiany album jest, więc niezły, dla mnie osobiście tylko niezły…

Seria “Rick i Morty” to moje ulubione guilty pleasure, które dostarcza mi masy frajdy. W najnowszym, ósmym tomie dostaliśmy filmową przejażdżkę po klasykach kina. Pierwszy epizod to podśmiechujki z “Draculi” i wampirycznych motywów, potem mamy “Dzień świra” z Jerrym w roli głównej, a dalej nabijanie się z “Battle Royale” i “Con Air”. Na koniec dostajemy zbiór krótkich opowiastek, które są równie pomysłowe i intrygujące. Humor w nich jest bardziej skondensowany i intensywniejszy, a i trafi się jakaś sensowniejsza puenta. Ósmy tom trzyma poziom serii. Dostajemy ni mniej ni więcej niż to co otrzymywaliśmy do tej pory. Seria wciąż świetnie sprawdza się jako dobry dodatek do serialu, który przyjemnie wypełni czas oczekiwania na kolejny sezon. Oczywiście komiks nie zastąpi animacji, ale jest bardzo fajną i solidnie przygotowaną odskocznią, do której można wskoczyć w każdym momencie, chociażby nawet od szóstego tomu. Dla fanów pozycja obowiązkowa.

Drugi tom przygód Ricka i Morty'ego nie odbiega klimatem od pierwszego tomu (poza czwartym rozdziałem, bo to nie ich przygody i zupełnie inna jazda) i mniej więcej trzyma jego poziom. Niestety ponownie ocena obniżona z 7 na 6 z powodu złej godziny na zegarze w garażu Ricka (w trzecim rozdziale). Szkoda, że twórcy komiksu nie pamiętali o takich istotnych szczegółach.

Sobota rano, budzisz się koło dziewiątej, ktoś woła na śniadanie; chleb w jajku i herbata Saga, którą wyprosiłeś, bo w paczce miał być mały, pluszowy miś. Bierzesz ten idealny zestaw przed telewizor. Klikasz na pilocie “trójkę” i akurat trafiasz na nowy odcinek “pałer rendżersów”. Po czym budzisz się i przypominasz sobie, że masz 23 lata, jest połowa września 2020 roku, a każdy dzień to próba przetrwania w świecie trapionym pandemią, kryzysem gospodarczym i coraz powszechniejszymi wybuchami agresji. Z twojego pięknego snu pozostaje jedynie Power Rangers, z tym że nie na Polsacie, a na twojej półce w postaci drugiego tomu serii wydawanej w oryginalne przez Boom Studios, a w Polsce przez Egmont. Ze scenariusz odpowiada Kyle Higgins, którego pomysły ilustruje kilkoro autorów i autorek. https://www.filmawka.pl/mighty-morphin-power-rangers-rok-drugi-czyli-udane-spotkanie-z-nostalgia-recenzja/