Star Wars: Inkwizytorka. Droga Czerwonego Ostrza

Taki serial Andor tylko z perspektywy Jyn Erso. Wypełnia lukę z Łotra 1 o całej młodości samej Jyn aż do zwerbowania jej przez rebelię. Książkę czyta się lekko, szybko, ma odpowiednią długość i nie ma też dłużyzn. Nie jest to historia lekka bo bohaterka miała pod górkę właściwie cały czas ale napisane jest to sprawnie i ciekawie. Warto przeczytać.

Podobnie do poprzedniej części: bardzo fajny pomysł, ale wykonanie niestety bez fajerwerków. 90% opowiadań jest niestety nijakich, brak im ekstra pomysłu, bohatera, formy, czegoś, co je wyróżni, przez co niestety zapominamy je 10 min po przeczytaniu. Wśród nich są oczywiście perełki, mi do gustu przypadły: "Oczy Imperium" i "Zasady (ewentualnego) przetrwania dla pilotów". Polecam fanom Star Wars, ale szału nie oczekujcie :)

Kurde szczere to spodziewałem się sporo więcej... Hype na otwarcie trzeciej fazy był spory, ale mam wrażenie, że finalnie moje oczekiwania przerosły to co dostałem. To wciąż fajna pozycja, ale ponownie cierpi na te same problemy co cała Wielka Republika (poza książkami, które czytałem w drugiej fazie). Wszystko jest niesamowicie przeciągnięte do granic możliwości, ta historia nie musiała mieć prawie 500 stron! Z pozytywów to chyba najciekawsze są przygody Avar i Portera w Strefie Okluzji. George Mann konkretnie i szybko opisuje akcje, która wciąga, pędzi i nie może się zatrzymać - daje to fajny efekt, zwłaszcza podczas scen walki. Podoba mi się jak Porter farmi aure w każdym możliwym momencie i że pierwszy raz chyba od 'Światła Jedi' Avar stanowi serce Wielkiej Republiki (co na ostatnich stronach książki jest wręcz do bólu wypisane wielkimi literami xD). Gorzej jeśli chodzi o pozostałych Jedi i ich miliony narad, rozmów i analiz na Coruscant. Nie dziwie się, że Elzar był cały czas sfrustrowany, ja też byłem. Zwłaszcza, gdy od kilku pozycji praktycznie Nihilowie ciągle dokopują Jedi, nie zależnie co się wydarzy. Marchion Ro jest tak mocno chory z nienawiści, że człowiek w pewnym momencie ma go dosyć... Niemniej dalej jest sigiemką, jeśli wiecie o czym mówię... Podsumowując to fajnie spoko, ale to książka która mogła być kilkoma zeszytami komiksu xD Smut Radar - czyżby na końcu zostaje zateasowany nadchodzący romans między Elzarem, a Avar??? Czy jestem już pijany...

Książka idzie torem fabularnym obok Bitwy o Jedhe i Kataklizmu, ale jednocześnie zamyka inne rozpoczęte wątki. Początek jest fatalnie nudny, szczerze nie chciało mi się czytać o kolejnej grupce, parze Jedi, lecącej na Dawne. Koniec końców był mały twist ale nie jakiś szokujący, zakończenie było satysfakcjonujące. Może trochę postać Mardy nie jest dla mnie logiczna, raz teraz taka a innym razem zupełnie inna od swojego charakteru. Wyprawa na Planetę X bardzo ciekawa, mogło być tego więcej, ostro czuć było wątkiem z filmu Obcy.

Naprawdę fajna pozycja, będąca bezpośrednią kontynuacją 'Konwergencji'. Nie czuję, żeby dużo mnie ominęło nie czytając pozostałych książek w tej fazie (podobno dla głównej fabuły tak),ale czytając te dwie historie można się naprawdę dobrze bawić samemu w sobie. Alex Greylark i Gella Natai są luźno jednymi z ciekawszych postaci w Wielkiej Republice i jeżeli kiedyś powrócą to chętnie się dowiem co u nich słychać. Poza tym miłą niespodzianką było wplątanie w tę historię niewielkich ilości Yody i Yaddle. No i była postać o imieniu Cippa to zawsze śmieszne… Na tym etapie mogę stwierdzić, że książki drugiej fazy Wielkiej Republiki bardziej mi siadły od pierwszej, mam wrażenie, że były bardziej konkretne i nie było w nich aż tyle fillerów, co w pierwszej fazie. Tutaj mimo objętości to wszystkie wydarzenia były istotne do przeprowadzenia tej fabuły, więc doceniam. Oguem to fajna sprawa te Star warsy chyba, ale śpiący już jestem, a jutro do roboty znowu to dobranoc. Smut Radar - 'Konwergencja' miała w sobie o wiele więcej romantyzmu i napięcia s*xualnego, tutaj już znowu po katolicku i nawet Axel przestał podbijać do Gelli…

Daje pełniejszy obraz Lourny Dee, pozwala poznać historie tej antagonistka i częściowo zrozumieć jej motywy. A dzięki swojej konstrukcji wynikającej z tego, że książka jest transkrypcją audiobooka, szybko się czyta. Ciekawa pozycja rozbudowująca okres Wielkiej Republiki.

Księżniczka Alderaanu pokazuje Leię jeszcze zanim stała się ikoną Rebelii. To historia dojrzewania, ale nie w szkolnym sensie tylko politycznym, moralnym i emocjonalnym. Leia nie jest tu od razu nieustraszoną liderką, lecz dziewczyną rozdwojoną między obowiązkiem wobec rodziny a wewnętrzną potrzebą działania. Najciekawsze jest to, jak książka buduje Alderaan: planetę pokoju, dyplomacji i ideałów, które powoli zderzają się z brutalną rzeczywistością Imperium. Leia uczy się, że dobre intencje nie zawsze wystarczą, a neutralność bywa formą przyzwolenia na zło. To nie jest opowieść pełna bitew jej siłą są rozmowy, decyzje i konsekwencje. Dzięki temu Leia jawi się jako postać ludzka: uparta, inteligentna, czasem niecierpliwa, ale zawsze wierna temu, co uważa za słuszne. Książka dobrze tłumaczy, skąd wzięła się jej odwaga i dlaczego później była gotowa poświęcić wszystko dla Rebelii.

Świetna książka. Tak bardzo brakuje czegoś w czasie sequeli a dostaliśmy coś naprawdę nieźle napisanego między 2 a 3 filmem. Fajna akcja, kilka misji, powrót bohaterów z innych książek nowego kanonu. Może i Rey było mało ale za to w końcu Poe dostał większą rolę. Idealnie wypełnia lukę po Ostatnin Jedi, gdzie Ruch Oporu właściwie już nie istniał. Warto przeczytać

W dobie popkulturowych różności, nawet w obrębie uwielbianego Uniwersum czy danego gatunku, tematyki, wątków, typów ulubionych postaci, warto być otwartym na zmiany i swego rodzaju osobiste wyzwania w tym, co, jak i dlaczego ,,wyznaje się”, jakim jest się tego miłośnikiem, wokół swojej pasji książkowej, filmowej, czy chociażby serialowej. Jednym z najbardziej ostatnio krytykowanych zarówno przez media, jak i swój wewnętrzny fandom (bo ten akurat wykazuje oznaki rozdarcia i podzielenia na ,,środowiska”, które wprost uwielbiają zjadać się nawzajem) jest Świat Gwiezdnych Wojen. Po słynnej marce, po jej Imperium, które budował przez około 35 lat George Lucas, a które dzisiaj według wielu geeków i tak zwanych specjalistów popkultury z racji przejęcia przez Disneya w 2012 roku zaczyna powoli umierać, wielu z nas ,,jeździ” jak po najgorszego sortu rozrywce, zarzucając – w szczególności ,,białym kołnierzykom” Korpo-Myszki Miki oraz tym, którzy sprawują kontrolę nad Lucasfilm Ltd., np. Kathleen Kennedy - byle jaką jakość tworzonych filmów, seriali animowanych i live-action oraz w odniesieniu do danych tytułów: brak konkretnych budujących fanów jak i markę pomysłów w nich wtłaczanych, idei na coś nowego w galaktycznym Świecie bądź na wyciągniętą z ,,wora przeszłości” klasykę, którą w sprytny i intuicyjny sposób można by odświeżyć lub dodać do niej coś nowego. Najgorsze, co jest swego rodzaju podsumowaniem jak i rozwinięciem myśli powyższego wstępu do omówienia pewnego książkowego dzieła ze starwarsowych soczyście mocnych materii, w tym wszystkim jest to, że my galaktyczni nerdzi, którzy ,,tak niby uwielbiamy Gwiezdne Wojny!” boimy się różnorodności – jakbyśmy nie chcieli czegoś nowego i ryzykownego zarazem; to samo tyczy się stajni twórców, czy całego organizmu Lucasfilm Ltd., który nie chce ryzykować budowy swojej przyszłości w oparciu o coś nowego, skoro dotychczas produkowany ,,towar” dość dobrze się sprzedawał, nadal sprzedaje i będzie sprzedawał, mimo momentów spadku formy. I żeby by było ironicznie ,,śmieszkowo” nikt, czy to Disney, czy pojedyncze osoby z którejś z Korporacji bądź środowisko fanów, nie przyznaje się, że choćby i w najmniejszym stopniu było odpowiedzialne za ów, mówiąc krótko, ,,jakościowo-realizacyjno-ilościowy” stan rzeczy w serduchu jednej z najbardziej pożądanych franczyz tematycznych treści na całym globie, którą dekady temu zapoczątkował ,,Papa Lucas”. To specyficzna marka, która potrzebuje odbudowania nazwijmy to nici zaufania, ot jej solidnego i trwałego zawiązania na końcach każdej ze stron, dopiero wtedy będzie można mówić o stabilizacji przyszłości planów i produkcji Disneya oraz jego od 2012 roku ,,lucasowskiego przybranego dziecka”. Nikt nie chce wojny o popkulturę w tym Uniwersum, tym bardziej na ,,otwartym gruncie”, gdy w dobie rozbudowanej wymiany informacji i cholernie szybkiego dostępu do ,,Internetów” w każdej chwili może do niej dołączyć każdy. Czy to za 5 czy 10 lub 16 lat, nieważne, co by nie było, Uniwersum, które lubię określać ,,galaktycznymi wojażami z mieczami świetlnymi, Jedi, Sithami, wszechobecną wypełniającą wszystko Mocą, baśniowym dualizmem z Imperium oraz Rebelią czy Najwyższym Porządkiem i Ruchem Oporu, jako tymi przedłużeniami idei walki dobra ze złem w rolach głównych”, będzie wciąż i wciąż istnieć. Owszem ,,starwarsy” są globalnym mitem, który wciąż jest żywy i istnieje, bo wierzy w niego cały świat, jednak na najbardziej podstawowym poziomie lucasowska marka to ekonomiczne Imperium, które wciąż musi produkować, aby chociażby trwać i utrzymywać określony dochód, który dalej i dalej będzie pchał rozwój firmy w określonym kierunku. I tak, nowego kontynentu tym stwierdzeniem nie odkryję, ale warto to podkreślić: czy to książka, komiks, czy to film, Gwiezdne Wojny nieustannie ,,wypluwają” kolejny ,,content” do doświadczenia przez fanów, kolejną pozycję do obejrzenia, do dyskutowania o niej, do kupowania związanych z nią mnóstwa gadżetów. Tylko ci, którzy stoją za sterami Lucasfilm Ltd. i Disneya wiedzą (albo im się wydaje, że wiedzą – zależy to od punktu widzenia na ów problem, czy to z osoby fana, grupy fanów, czy tych, co ,,starwarsy” realizują),co według nich marce tej jest potrzeba, aby zarabiała, rozwijała się i była czymś dużo, dużo większym niż tylko ,,zapychającą wolny czas jak spora sterta kupska i papieru w muszli klozetowej, taką tam sobie rozrywką”. I tylko ci ludzie, którzy albo rozumieją fanów, albo i nie, albo dają wolną rękę twórcom w obrębie marki albo i nie w ostateczności powinni być odpowiedzialni za to, co w danym momencie wypuszcza na popkulturowy rynek dóbr gwiezdnowojenna franczyza. Jak do tej pory, uśredniając, Świat nie zawodzi się na Galaktyce ex-Georga Lucasa: typowy kanapowy i ten niedzielny miłośnik Star Wars szanuje to Uniwersum, wciągnięty w to od wielu, wielu lat nerd... nie do końca. Dlatego przez ostatnie 5 lat, a może i troszkę więcej, zaczyna powstawać wiele eksperymentalnych, pojedynczych albo krótkich serii, filmów, czy ,,jednostrzałowych” książek i komiksów, które owszem tworzone są dla wszystkich entuzjastów Galaktyki, ale ,,uderzyć!” pod względem pozytywnym mają przede wszystkim w gusta tych oddanych franczyzie geeków, nerdów, nawet ortodoksyjnych i konserwatywnym zwolenników, tak zwanych ,,specjalistów od Klasycznej Trylogii”. Dostaliśmy mini-serial o Kenobim, dodający sporo treści i nowych wątków do Kanonu, także kinowe Spin-Offy z Hanem Solo i ekipą ,,Łotra 1” w roli głównej, dość ciekawe komiksy, choćby i ten o początkach Kylo Rena w Ciemnej Stronie Mocy i zakonie Ren, a także pewną, wydaną w Polsce dopiero niedawno, będącą zbiorem opowiadań książkę, przygotowaną dla nas, geeków, na pewną wielką gwiezdnowojenną rocznicę – książkę, której postanowiłem z niekłamaną wręcz przyjemnością poświęcić swój hobbystyczny czas na tyle na ile będzie trzeba, i którą to niniejszym z taką samą radością omawiam i recenzuję. Star Wars to nie tylko firma, ale i marka, Świat rozrywki, symbol popkultury; to po prostu Organizm Twórczy lubiący zaskakiwać swoich miłośników. Owym zaskoczeniem okazała się wspominana powyżej powieść, a tak właściwie to zbiór mini-powieści, pisanych przez ,,starwarsowych” czy ogólnie gatunkowo fantastyczno-naukowych i temu podobnych weteranów, mistrzów w swojej profesji. Na ową pozycję, mającą mimo wszystko prosty, ale i sprytny i ciekawy tytuł ,,Star Wars. Z pewnego punktu widzenia. 40 opowieści na 40-lecie Nowej Nadziei” zapracowali swój wkład pisarski, wtłoczyli w całość około 550 stron ,,mięska” galaktycznych treści m.in. Meg Cabot, Pablo Hidalgo, Nnedi Okorafor, Wil Wheaton czy Gary Whitta. Co istotne pierwotnie publikacja pojawiła się w 2018 roku, a pisana była nieco wcześniej, w Polsce zagościła na naszym rynku dopiero w 2024 roku, a jak wiemy od premiery filmu ,,The Star Wars”, ot ,,Nowej Nadziei", minęło 47 lat; nieistotne, że Polska nieco spóźniła się z tłumaczeniem i wydaniem tych opowiadań, ale ważne że w końcu one tu są, że mają tą konkretną ilość w zbiorze, w oparciu na konkretną rocznicę konkretnego filmu. Ta specyficzna liczba ,,wiekowa” swych popkulturowych wiosen, które marka Star Wars ma na koncie, także wszystko to o czym wspomniałem wyżej... ma znaczenie. ,,40 Opowieści na 40-lecie…" ,tak, na pewno nie wprowadza czytającego w błąd, ma określone ramy tematyczne i pierwowzór fabularny, a różnorodność opowiadań, cóż, nie sposób będzie zaliczyć ich do Kanonu, chociaż… z drugiej strony nic nie stoi na przeszkodzie, aby tak uczynić – wskazują na to niektóre, nie zdradzając spoilerów z ich treści, opowiadania. Ostatecznie na najbardziej podstawowym poziomie nie ma to znaczenia: czy te dziesiątki, ba!, okrągłe ,,cztery dyszki starwarsowych nowelek” zaliczy się w poczet rozwijanego ,,lore”, czy nie. Najistotniejsze jest to, że one po prostu są, że… można doświadczać ich jedno po drugim, albo wybierać dane opowiadanie ze spisu treści, wracać do niego; że można być świadkiem tego, jak cenne dla artystów pióra światowego formatu w gatunku fantastyki naukowej nadal moi drodzy są Gwiezdne Wojny. Dlatego też te ,,40-latkowe” nowelki z galaktycznych realiów, gdzie króluje Moc i walka na miecze świetlne oraz cała, cała masa ,,dawno, dawne temu w Galaktyce… „ przygód, powinno się traktować jako okazję, prezent, jako alternatywę tego ,,jak mogą wyglądać inne Gwiezdne Wojny”. To, jak potężny jest to wciąż plastyczny materiał, w którym można rzeźbić setki kolejnych tworów: od opowiadań przez powieści a na komiksach i w końcu medium filmowo-serialowym” skończywszy – świadczą o tym napisane tu historie. I co ważne, z racji tego z jakiej okazji zostały one stworzone, jak są długie, jak każde z listy rozbudowane w samej przestrzeni Galaktyki i połączone z tym, co przedstawił Kanon czy nawet Legendy – z tego powodu nie ma nawet okazji, no bo po co, do zagłębiania się nad ,,ewaluacją!” ich calutkiej, jakby uśrednionej jakości. Wiadomo, że będą słabsze i mocniejsze momenty w zawartości tegoż to ,,morza opowiadań” z zakresu Star Wars – to jest zrozumiałe. Powinno wybrać się najlepsze i najsłabsze z nich, ocenić, stworzyć swoją własną średnią ocen z takiego duetu i tak na mniej więcej ocenić ten cykl. ,,Normalne” wyciągnięcie jakieś zdroworozsądkowej z niego noty jest praktycznie… mało co możliwe: dzieje się zbyt dużo, zbyt dobrze, ale i zbyt nachalnie, mamy masę wątków i relacji między bohaterami, czy miejscami etc., gdzie ciężko jest to ,,zebrać razem w kupę” i powiązać np. z Kanonem (choć teoretycznie jest to możliwe.). Dlatego też z tego powodu i Ja na zakończenie niniejszych recenzenckich deliberacji dodam: najlepsze, najbardziej twórcze, najbardziej nietuzinkowe okazało się opowiadanie pt. ,,Historie zapisane w piasku”; to z zupełnie tej ,,nieco gorszej” strony bieguna jakości tych treści opowiadanie, to: ,,Laina”. A samo wydanie, fizycznie, z ,,barwionymi brzegami”, nad którym miałem przyjemność skupić się stopniowo (czytając przy tym inne tytuły z tym Uniwersum nie związane) przez ostatnie naście dni, z tą pięknie wykończoną częścią zewnętrza… dodaje +1 do ogólnej oceny. Czytajcie, doświadczajcie, smakujcie takich ,,alternatywnych” (a może i nie?) starwarsów.

Osobiście nic nie mam do wątków romansowych w książkach, spoko jeśli się pojawią, ale nie jestem też typem czytelnika, który sięgnie po romanse w pierwszej kolejności. Fajnie też, że autorzy powieści z odległej galaktyki sięgają po różne gatunki a nie typowo sci-fi, ale byłoby fajnie, gdyby oprócz romansu działo się coś więcej. Tutaj oprócz wątku głównego jakim jest podróż poślubna Hana i Lei nie dzieje się zupełnie nic. Znaczy niby jest tam jakaś intryga, ale jest ona powtarzana co rozdział, żebyśmy nie zapomnieli, że Leia jest na misji dyplomatycznej. Ogólnie książka trochę mnie wymęczyła przez to, że jest nudnawa. Jednak, jeśli ktoś lubi romanse i spokojniejsze powieści to nawet polecam.

Najbardziej podobał mi się wątek Silandry Sho, taki trochę detektywistyczny. Dołącza do niej trochę przypadkowo Keth i jego droid, który posługuje się jedynie cytatami ze świętego pisma. Szkoda tylko, że w sumie tak smutno się kończy. W tej serii zbyt często giną najciekawsze postaci. Dodatkowy plus za to, że polskie wydanie jest pozbawione tej okropnej nowomowy kaleczącej piękną polszczyznę, co niestety pojawia się nagminnie w gwiezdnowojennych książkach.

Ja to chyba nie umiem być bardzo krytyczna w stosunku do książek i filmów (ale nie seriali) z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Tak jak podoba mi się każdy film z tej serii, tak samo nie mam znowu jakichś wielkich zarzutów do ostatniego(na ten moment) tomu o Padme Amidali 😀 “Nadzieja królowej” to kolejny tom z “Trylogii o Padme Amidali” opowiadający o dalszych losach Padme jako senator Naboo. W tej części dostajemy także namiastkę relacji jej z Anakinem, odbywa się ślub, który jest tak pamiętny z filmów. Trwa także Wojna Klonów i sytuacja polityczna coraz bardziej się zagęszcza. I wszystko tak naprawdę podobało mi się. Ciągle coś się działo, nie było chwili nudy czy zastoju. Nie zauważyłam żadnych błędów w tłumaczeniu czy stylistyce. Bardzo przyjemnie szło się przez historię, wszelkie wątki i relacje. Jestem natomiast nieco zawiedziona pod takim względem, że skoro jest to trylogia, to to już ostatni tom tej przygody. Naprawdę wielka szkoda, bo chciałabym zobaczyć upadek Anakina oczami Padme, to co czuła, jak to wyglądało głębiej między nimi, czy coś przeczuwała. Pomimo, że ich związek jest jednym z ważniejszych elementów “Nadziei królowej”, to jest ukazany dosyć pobieżnie, a autorka skupia się bardziej na polityce i starciach w Wojnie Klonów. Nie zrozumcie mnie źle, to, że skupia się akurat na tym nie jest minusem, ale chciałabym więcej tej relacji, bo w końcu jest to jeden z istotniejszych aspektów tego uniwersum. Poza tym jednak książka była przyjemna i wciągająca. No Gwiezdne Wojny albo się lubi, albo i też nie 😀 Instagram: czaro.marownik

21:28:43 Książka bardzo dobra, choć po latach od pierwszego obcowania trochę za dużo było polityki. To trochę abstrakcyjne bo o tym była sama powieść. Mimo wszystko i tak mogła być na spokojnie w nowym kanonie. Całość może trochę za długa ale za to większość życia Palpatine`a i jego mistrza została odpowiednio ujęta. Warto przeczytać. Dla fanów pozycja obowiązkowa

Ostatnio udało mi się do końca przeczytać "Cenę Zwycięstwa" ostatecznie kończąc moją podróż z eskadrą alfabet i muszę się podzielić swoimi przemyśleniami odnośnie tego tomu, jak i całej trylogi napisanej spod ręki Freeda Zaczynając od finałowego tomu, ta część mnie wciągnęła najbardziej. Mamy tutaj naprawdę w interesujący sposób ukazanie skrzydła cienia oczami Yricy Quell (która stoi między młotem a kowadłem) i jej konspiracja z Soranem Keizem, który dla mnie błyszczał swoją postacią i autorytetem. Dialogi pomiędzy tą dwójką na temat przyszłości żołnierzy (już upadłego) imperium i samych rekrutów, była dla mnie ciekawym doświadczeniem. Freed napisał te postacie tak, że nie możemy od razu stwierdzić kto ma rację, jednak musimy sami, stworzyć własną opinię. Dlatego, podoba mi się fakt, że czytelnik jest traktowany z szacunkiem i nie jest prowadzony za ręke. Co do innych bohaterów, bardzo mi się podobało to, że każdy z abecadła dostał swoje pięć minut i autor pozwolił im się rozwinąć w tym tomie, przez co czytający może być usatysfakcjonowany z finałowej perspektywy i przyszłości pilotów. Bohaterowie stoją na wysokości zadania, doprowadzając do kresu wojny, ostatecznie rozprawiając się z ich głównym wrogiem- 204 imperialnym pułkiem myśliwców "Skrzydłem cienia", jednak nie odbywa się to bez większych komplikacji. Chciałbym jeszcze dodać ostatnie zdania odnośnie całej trylogii Alexandra Freeda. Na początku czułem sprzeczne uczucia co do tej trylogii, odnośnie tego, że jest na początku trudno, albo język Freeda jest ciężki. Jednak jak już powoli zagłębiałem się w poczynania eskadry, to jest to ta seria, która usatysfakcjonowała mnie najbardziej. Dostałem to czego chciałem, czyli obraz wojny jako nie czarno-białe widowisko, tych złych i dobrych. Tylko historie o zwykłych pilotach zderzających się z własną śmiercią i o przyszłe jutro. Mógłbym stwierdzić, że jest to idealna seria dla osób, które uwielbiają Andora, który we mnie wzbudził ten głód na "przyziemne historie" Przechodząc do ostatecznych wniosków. Stwierdzam, że "Eskadra Alfabet" jest trylogią dobrze napisaną, oczywiście zdarzają się wątki ciężkie, bądź przytłaczające. Jednak patrząc na ich zakończenie, mogę stwierdzić, że to jest godna cena dobrej lektury

Część druga serii o Eskadrze Alfabet "Puste Słońce" jest wyraźnie gorsza od części pierwszej. Książka przez większą cześć opisuje cztery historie w których głównymi postaciami są Soran Keize, Yrica Quell, Chass na Chadic oraz Will Lark. Najwięcej miejsca ma ostatnia dwójka, a niestety to moje najmniej ulubione postacie z całej serii. Gdy tylko pojawiamy się u Yrici lub Sorana od razu wciągamy się w opowieść. Natomiast Will od pierwszego tomu konsekwentnie jest irytujący, a wątek Chass dopiero w swoim trzecim akcie robi się interesujący. Ostatecznie podwyższyłam trochę ocenę za ciekawe rozwinięcie nudnego wątku Chass oraz bardzo mocne i zaskakujące zakończenie samej książki.

Nie ukrywam trochę zawiodłem się tą książką, bo słyszałem o niej wiele dobrego. Tytuł fajnie pokazuje wewnętrzne przemiany Republiki w Imperium, życie cywilów podczas Wojny Klonów oraz relacje w rodzinie Ersów jak i ich współpracę z Krennikiem. Niestety to wszystko co książka ma do zaoferowania, brakowało mi większej rozbudowy relacji Ersów z Sawem, czy też większych przepychanek między Tarkinem a Orsonem. Katalizator to po prostu dobra pozycja (najsłabsza z Łotrowo-Andorowych rzeczy) i raczej nie wlatuje do mojego TOP 5, ale warto ją przeczytać.