Półmorderca

W wieku senioralnym….

Tytuł powieści Hakana Nessera „Półmorderca” zdecydowanie zachęca do czytania. Zwłaszcza osoby, które lubię sensację, kryminał i tego typu różne akcje. Jeśli dodać do tego, że człek poza domem, na wyjeździe, w cichym hoteliku w środku miasta średniej wielkości, o nie, błąd – Białystok to duże miasto, prawie 300 tysięcy mieszkańców, to wszystko jest już jaśniejsze. A jeśli wyjazd na kilka dni to i walizka. W pewnym wieku, i nie jest to XXI, taka walizka musi być jak najlżejsza, zatem nie książka w wersji papierowej, ale nowoczesny czytnik. Całkiem fajny, bo w formacie A5 i lekki jak piórko.
Kiedy więc przychodzi wieczór lub człowiek pije pierwszą poranną kawę, można taki czytnik wziąć do ręki, legnąć w hotelowym wyrze z miękkim materacem i oddać się lekturze.
Tak więc zaczęłam czytać… I nudno się zrobiło. Za oknem mgła, mżawka, wcale nie grudzień, tylko nadal listopad, a w opowieści o kryminalnym tytule dwóch seniorów, z czego jeden to główny bohater. Wloką się ulicami, jeden z balkonikiem, spotykają się co jakiś czas i nadużywają alkoholu, co w ich wieku wskazane nie jest, ale jakoś leczą tego kaca i wegetują dalej….
Już miałam wyłączyć książkę, kliknąć w coś innego, ale machnęłam ręką. Jak wygląda starość oczami kobiety, wiem z autopsji, ale na facetach się nie znam. Dobra, skoro zostałam skazana na tę książkę, to czemu nie. Przeczytam.
I oto główny bohater spotyka ją. Kogo? No sam jeszcze nie wie. Wysyła tego z balkonikiem, żeby ją szpiegował, bo może ona to ona. Balkonik oczywiście się psuje, jego właściciel zostaje unieruchomiony, a główny wspomina. Rozdziały z akcji bieżącej zaczynają się mieszać z tymi o latach minionych. Główny był kiedyś młody i zakochany, ale jak to w czasach młodości bywa, miłość natrafia na przeszkody. Czy można je pokonać? Różnie to bywa. W powieści Nessera jest rozwiązanie. Oczywiście pod koniec, żebyś czytelniku przebrnął przez kolejne strony na swym czytniku i doczekał wreszcie wyjaśnienia tytułu. Ale niestety, całość nie wciąga. Chwilami jest powolna jak facet idący z balkonikiem. Czasami nudna jak opisy przyrody w dawnych powieściach. Nic, tylko je ominąć, bo niczego istotnego do treści nie wnoszą. Czyli wstęp do akcji – nic ciekawego, akcja – bez blasku i tempa, rozwiązanie akcji – do przewidzenia. Treść niczym nas nie zaskakuje. A szkoda, bo tytuł fajny. Zatem widzimy, jak właśnie tytuł potrafi przyciągnąć czytelnika. Pamiętam lekcje w szkole, kiedy interpretowaliśmy tytuły utworów. Taki Żeromski był mistrzem w ich tworzeniu. Aż chce się zacytować… „Rozdziobią nas kruki, wrony…”, „Ludzie bezdomni”, nieszczęsna „Siłaczka”… Wszędzie metafora nawiązująca do treści utworu.
A tu proszę – zwykła komercja, na którą ja też dałam się nabrać.

W wieku senioralnym….

Tytuł powieści Hakana Nessera „Półmorderca” zdecydowanie zachęca do czytania. Zwłaszcza osoby, które lubię sensację, kryminał i tego typu różne akcje. Jeśli dodać do tego, że człek poza domem, na wyjeździe, w cichym hoteliku w środku miasta średniej wielkości, o nie, błąd – Białystok to duże miasto, prawie 300 tysięcy mieszkańców, to wszystko jest już...

Lubię Nessera, więc bez obaw sięgnęłam po tę książkę. Nie zaskoczył mnie fakt, że nie jest to klasyczny kryminał, bo już jeden jego niekryminał mam za sobą. "Półmorderca" , choć mamy tu do czynienia z morderstwem, jest raczej półromansem, bo dzieje się wokół historii pewnej pary. Książka niespieszna, acz urocza. Czasem bohater przypominał mi swoim zachowaniem mężczyznę imieniem Ove.

Lubię Nessera, więc bez obaw sięgnęłam po tę książkę. Nie zaskoczył mnie fakt, że nie jest to klasyczny kryminał, bo już jeden jego niekryminał mam za sobą. "Półmorderca" , choć mamy tu do czynienia z morderstwem, jest raczej półromansem, bo dzieje się wokół historii pewnej pary. Książka niespieszna, acz urocza. Czasem bohater przypominał mi swoim zachowaniem mężczyznę...

Dawno nie czytałam nic Nessera, więc od razu chwyciłam z półki w bibliotece nowy tytuł i nie jestem zachwycona. Historia nudna, przeczytałam do końca, bo jestem fanką autora i uwielbiam wszystkie inne jego książki. Ta jest trochę inna i po prostu mnie nie wciągnęła. Mimo wszystko polecam, żeby wyrobić sobie własną opinię.

Dawno nie czytałam nic Nessera, więc od razu chwyciłam z półki w bibliotece nowy tytuł i nie jestem zachwycona. Historia nudna, przeczytałam do końca, bo jestem fanką autora i uwielbiam wszystkie inne jego książki. Ta jest trochę inna i po prostu mnie nie wciągnęła. Mimo wszystko polecam, żeby wyrobić sobie własną opinię.

Przepiękna, wzruszająca, zaskakująca. Byłaby "dziesiątka", gdyby nie jeden, ale bardzo istotny szczegół dotyczący głównej motywacji bohatera, a co potem? Wojciech Żołądkowicz jako lektor w pełni oddał nastroje narratora, bardzo żałuję, że tak rzadko tego aktora można oglądać na kinowym ekranie.

Przepiękna, wzruszająca, zaskakująca. Byłaby "dziesiątka", gdyby nie jeden, ale bardzo istotny szczegół dotyczący głównej motywacji bohatera, a co potem? Wojciech Żołądkowicz jako lektor w pełni oddał nastroje narratora, bardzo żałuję, że tak rzadko tego aktora można oglądać na kinowym ekranie.

Książka Półmorderca to pamiętnik starszego człowieka Adalberta. Pan około osiemdziesiątki z nadwagą, niestroniący od alkoholu, spędza ostatnie lata życia na spisywaniu wspomnień. To pewnego rodzaju spowiedź i rachunek sumienia. Towarzystwa dotrzymuje mu kolega w podobnym wieku i o równie specyficznym sposobie bycia. Przez ich czarny humor ta książka mnie kupiła. Starsi panowie jadą po sobie, naśmiewają się ze swojego wieku, przeklinają i się obrażają a równocześnie nie lubią się rozstawać i przeraża ich samotność.
Ich życiową monotonię przerywa spotkanie z kobietą z przeszłości Adalberta. Próbują ją znaleźć i czegoś o niej dowiedzieć. Ich życie się zmienia i nabiera więcej sensu. Główny bohater musi się śpieszyć, aby zdążył opowiedzieć swoją historię.

Książka jest w bardzo surowym klimacie Szwedzkim. Żarty są zimne jak lód a bohaterowie nie zjednują sobie przychylności. Mamy długie, melancholijne wywody nad historią życia, która niektórych może znudzić. Mnie się podobało. Książka jest o niebo lepsza od "Morderców tropimy w czwartki", gdzie również na tapet brane były osoby starsze. Tam prychałam z irytacji a tutaj kilka razy się uśmiechnęłam. Nie mam pojęcia dla kogo jest ta pozycja :) Polecam ją i fanom kryminałów, pasjonatom czarnych komedii, jak również obyczajówek. Ta książka to umysłowa wspinaczka, warta każdej spędzonej z nią chwili.

Książka Półmorderca to pamiętnik starszego człowieka Adalberta. Pan około osiemdziesiątki z nadwagą, niestroniący od alkoholu, spędza ostatnie lata życia na spisywaniu wspomnień. To pewnego rodzaju spowiedź i rachunek sumienia. Towarzystwa dotrzymuje mu kolega w podobnym wieku i o równie specyficznym sposobie bycia. Przez ich czarny humor ta książka mnie kupiła. Starsi...

Pozycja napisana dosyć prostym językiem, nie trzyma w napięciu, nie buduje zainteresowania fabułą i nie wciąga w historię. Generalnie są to przemyślenia starszego mężczyzny.

Dopiero na koniec można sobie uświadomić, że właściwie nie wiadomo do czego opowieścią dąży główny bohater.

Bez finału książka miałaby ten sam wydźwięk co z finałem. Co prawda są momenty zabawne jednak daleko książce do sensacji czy thrillera. Przez prosty język czyta się szybko.

Pozycja napisana dosyć prostym językiem, nie trzyma w napięciu, nie buduje zainteresowania fabułą i nie wciąga w historię. Generalnie są to przemyślenia starszego mężczyzny.

Dopiero na koniec można sobie uświadomić, że właściwie nie wiadomo do czego opowieścią dąży główny bohater.

Bez finału książka miałaby ten sam wydźwięk co z finałem. Co prawda są momenty zabawne...

Gdybym miała czytać pewnie odłożyłabym dość szybko ale jako, że miałam wersję audio i dużo wolnego czasu wysłuchałam do końca. Opowieść rozwija się bardzo spokojnie a nawet nudno za to posiada ciekawe zakończenie. Na pewno nie jest to kryminał.

Gdybym miała czytać pewnie odłożyłabym dość szybko ale jako, że miałam wersję audio i dużo wolnego czasu wysłuchałam do końca. Opowieść rozwija się bardzo spokojnie a nawet nudno za to posiada ciekawe zakończenie. Na pewno nie jest to kryminał.

"Półmorderca" to kryminał z rodzaju nieoczywistych opowieści, które nie mają w sobie nawet odrobiny banału i trzymają w napięciu od początku do końca.

Narratorem i głównym bohaterem jest Adalbert, leciwy mężczyzna stroniący od ludzi, lecz niestroniący od alkoholu.
Przyznaje się, że kogoś zamordował przed wielu laty, ale nie wiemy kogo i dlaczego.

Nagle przypadkowo wracają do niego wspomnienia z czasów młodości, która położyła się cieniem na jego późniejszym życiu.

Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych, co bardzo potęguje napięcie, ale pozwala też poznać Adalberta od innej strony.

Całość czyta się z niepokojem i ciekawością, mimo iż akcja nie płynie z zawrotną prędkością. I to właśnie uważam za dużą zaletę powieści.

Polecam gorąco, nie tylko fanom twórczości Nessera. Ja akurat zaliczam się do nich, lecz jestem pewna, że powieść może zaintrygować także tych, którzy nie znają prozy autora.

"Półmorderca" to kryminał z rodzaju nieoczywistych opowieści, które nie mają w sobie nawet odrobiny banału i trzymają w napięciu od początku do końca.

Narratorem i głównym bohaterem jest Adalbert, leciwy mężczyzna stroniący od ludzi, lecz niestroniący od alkoholu.
Przyznaje się, że kogoś zamordował przed wielu laty, ale nie wiemy kogo i dlaczego.

Nagle przypadkowo wracają...

Tak dobrze zapowiadającej się ksiażki dawno nie czytałam. A potem... Jakby ostatni rozdział napisany został przez kogoś innego... kto nie miał pomysłu na zakończenie i napisał coś, byleby szybko skończyć.

Tak dobrze zapowiadającej się ksiażki dawno nie czytałam. A potem... Jakby ostatni rozdział napisany został przez kogoś innego... kto nie miał pomysłu na zakończenie i napisał coś, byleby szybko skończyć.

Nie porwała mnie fabuła. Było nudno i bez emocji. Nie dalam rady wytrwać do końca...niestety

Nie porwała mnie fabuła. Było nudno i bez emocji. Nie dalam rady wytrwać do końca...niestety