Deadlock #3

Cóż to był za emocjonujący tom! Jestem absolutnie zakochana w sielankowych klimatach, w których bohaterowie po wyznaniu sobie miłości, rozpoczynają wspólne życie. Nie ma lepszego uczucia, kiedy wracasz do ulubionej historii, żeby po raz kolejny cieszyć się szczęściem, które ich łączy. To takie satysfakcjonujące. W tym tomie obserwujemy, jak Seiji i Shin przechodzą na kolejny etap w związku, i tym samym próbują odnaleźć się w nowej sytuacji. To takie słodkie, kiedy starają się uszczęśliwiać siebie nawzajem, mimo iż nie mają za bardzo doświadczenia w tych sprawach. I tutaj bardzo podoba mi się w mangach Niyamy, że kluczowa jest tu komunikacja. Pomimo swoich sprzecznych charakterów, chłopaki się jej uczą, pokazując, że rozmowa o potrzebach i pragnieniach jest podstawą budowania zdrowej relacji. Poza tym mamy dużo scen miziania, przeplatanego ze sporą dawką humoru. Świetne są te sceny, w których Seiji rzuca te swoje teksty, żartując sobie z biednego Shina (to jest jeszcze lepsze niż w 1 tomie, bo teraz są parą i może się nad nim "znęcać" do woli haha),a tłumaczenie jest po prostu genialne, bo parskam ze śmiechu jak głupia. Jak zwykle poboczni bohaterowie nie zawodzą i robią świetną robotę w interakcji z naszą parką, fajnie nakręcając ciąg dalszy fabuły. W tym tomie moimi ulubieńcami jest inna para chłopaków, która również pojawiła się w poprzednim tomie, ale tutaj dostała więcej czasu antenowego, dzięki czemu bardziej ich polubiłam. Oczywiście nie zapominając o kotce, która jest istną gwiazdeczką w tym tomie. Jej właścicielem jest Seiji, ale teraz jak jest w związku z Shinem, to są normalnie jak trzyosobowa rodzinka i to jest bardzo urocze. Czytanie tej mangi sprawiło mi dużo radości i mogłam się przy niej fajnie zrelaksować.

powiem tak bardzo podobała mi się ta manga ale na początku tej mangi fabuła wogle się nie rozwijała i w pewnej chwili pomyślałem co za gówno ale potem z rozwijającymi się wydarzeniami stawała się bardzo ciekawa tak bardzo że przeczytałem ją dwa razy pod rząd

Cudne jak zwyke, ale moim zdaniem magna mogla by byc troche dłuższa w sęsie mogla by sie konczyc np tak ze Yuuto mog tam zacząs to swoje szkolenie, Dick zabil by Corvusa(aka. Nathana) I np mogi by sie odnalesc i zyc dlugo szczęśliwie <3 Ale to tylko ja sobie cos wymyslilam więc nie wiem..

Uwielbiam w mangach różnice wieku między bohaterami, ale tutaj na dodatek mamy zamianę stereotypowych zachowań głównej parki. Seiji to zdziecinniały facet w średnim wieku, który prowadzi mały sklepik, a Shin to młodszy dojrzały chłopak, który jest policjantem, zakochanym od paru lat w tym pierwszym. Interakcje pomiędzy nimi to jest po prostu istna komedia. Czasami Seiji wali takie teksty, że nie da się głośno nie śmiać. Dosłownie, co mu ślina na język przyniesie. Chociaż w romantycznych chwilach, ich role czasami się odwracają, a wręcz się zgrywają i to jest mega urocze. Szczególnie zapadła mi w pamięć pewna scena, przy próbie pierwszego zbliżenia, w której obaj bohaterowie zachowali się bardzo dojrzałe, szanując nawzajem swoje uczucia, przez co cała sytuacja wypadła jakby wydarzyła się w zdrowym związku. To było przedstawione w tak naturalny sposób, że aż mnie zatkało. Pierwszy raz spotkałam się ze sceną w mandze, w której wzajemne zrozumienie ma większe znaczenie niż potrzeba wynikająca z pożądania. Chapeau bas dla autora, naprawdę dobrze wykonana robota! Jak zawsze u Niyamy mamy bardzo bogate tło pobocznych bohaterów, którzy są aktywną częścią historii, co mi się bardzo podoba, zaczynając od kolegi policjanta, babeczki z zarządu, a kończąc na kocie. Oby to trio brało równie udział w kontynuacji tej historii. Mój jeden minus jest taki, że do ostatniego rozdziału, nie byłam przekonana, czy Seiji odwzajemnił miłość Shina (bo pożądanie jak najbardziej). Sposób przedstawienia tego procesu jakoś nie do końca mnie przekonał-to wszystko było zbyt szybkie. Mimo to "Mój policjant" zalicza się do tych publikacji na rynku wydawniczym, które mocno wciągają, a przeczytanie na jeden raz i odłożenie na półkę po prostu tu nie wystarcza.

Bardzo przyjemna historia przedstawiająca losy postaci pojawiającej się epizodycznie w ,,Świecie do góry nogami" tej samej autorki. Chwytająca za serduszko w momentach poważnych i zabawiająca w komediowych. Postacie jednak w porównaniu do wspomnianego tytułu, zdają się być bardziej rozbudowane, a ich relacje lepiej zarysowane. Polecam, manga wciąga jeszcze lepiej niż wcześniejsze tytuły z uniwersum ^^

Wątek kryminalny to niemal podstawa amerykańskich seriali i filmów. Choć to może i dobrze skoro akcja ulokowana jest w USA. Poważną wadą jest, że postacie są do siebie podobne i ciężko się zorientować kto jest kto. Całość ok, choć mało zachęca do dalszej lektury. W sumie z pierwszego tomu najciekawszy był fragment niemangowy, dodający sporą dawkę humoru i ciekawe spojrzenie na głównych bohaterów.

Świetny 1 tom. Polubiłem też głównego bohatera - Kirishima , a także dziewczynkę - Yaeka. Na plus również świetna postać ojca dziewczynki , a także przyjaciel bohatera - Sugihara. Relacja Kirishimy i Yaeki również świetna. Na początku dziewczynka jest małomówna , ale z czasem ich relacja zmienia się na lepszą. Świetne było jak Kirishima przyszedł na dzień otwarty do szkoły dziewczynki , a Ona była szczęśliwa i ukryła się za rysunkiem zawstydzona. Albo jak Kirishima czesał jej włosy i zepsuł fryzurę. Dowiedzieliśmy się również , że mama dziewczynki miała jakiś wypadek i teraz jej w śpiączce , a Yaeka nie chcę do niej iść , bo nigdy się nie budzi , ale Kirishima przekonuję ją , że powinna iść i dziewczynka chcę iść. Śmieszne też było jak bohater spotyka po latach Yaekę i mówi , że jest urocza i w ogóle nie podobna do ojca , a ten ojciec taki tekst do niego - "Tak Ci spieszno do grobu Kirishima?":D Widać również , że dziewczynka odmienia bohatera , bo wcześniej masakrował innych bandytów, a teraz gdy miał jednego bandziora załatwić pomyślał o Yaecę i pozwolił tamtemu uciec. A na koniec mangi dziewczynka mówi mu , że jest bardzo miły i chciałaby być taka jak On. A On mówi , że na pewno będzie lepszą osobą niż on. A potem pali papierosa i myśli o jej słowach i myśli także , że to wszystko miało być tylko częścią pracy. Czyli widać , że się przywiązał do dziewczynki. I to go przeraża. Słodkie też było jak zestresowana Yaeka chciała dać tacie rysunek , a on ją pochwalił i pogłaskał po głowie. I oboje byli szczęśliwi. Albo jak Yaeka czekała na Kirishimę i usnęła na kolanach taty , a gdy się budziła i bohatera wciąż nie było to znów szła spać na kolana , a ten ojciec sobie myślał , że kolan już nie czuję:D I na plus dodatkowy rozdział , gdzie pokazano jak Kirishima I Sugihara się poznali. Okazało się , że Sugihara okradał sklep pewnej staruszki , a on się dowiedział i zabrał go z tego sklepu i kazał mu zrobić herbatę:D A jak go pochwalił za dobrą herbatę to Sugihara padł na kolana i błagał by zrobił z niego sługę , bo zawsze chciał by ktoś go pochwalił:D

Pierwszy raz zetknęłam się z tą mangą online, a jej fabuła urzekła mnie tak bardzo, że postanowiłam kupić fizyczny egzemplarz. Jest to zdecydowanie przezabawna i przede wszystkim pozbawiona toksyczności opowieść. Fabuła jest oryginalna, a za razem bardzo komfortowa. Minusem tej mangi jest to, że akcja rozwija się zbyt szybko. Czuję, że gdyby autorka chciała, z łatwością mogłaby rozbić wydarzenia w pierwszego tomu na kilka osobnych, nie gubiąc przy tym na polocie, a dodając szczegółów, które mogłby zbliżyć czytelnika do bohaterów. Charakter So Izuhary jest tak oryginalny, że aż szkoda zamknąć go w dwóch, krótkich tomach. Pomimo wszystko, polecam, bo manga zdecydowanie ma TO COŚ.

Od razu widać, że autorka się rozwija z każdą mangą. Kreska staje się bardziej wyrazista, choć urocza niezdarna którą prezentowała w dwóch pierwszych mangach również ma swój urok. Do tego historia tutaj jest bardziej dojrzalsza, manga zdecydowanie dla dojrzalszego czytelnika. Do mnie trafia idealnie. Jak na ten moment przeczytałam wszystkie dzieła autorki Hagi i mam szczerą nadzieję, że będzie jeszcze tworzyć mangi boys love bo ma w tym talent i zawsze przyjemnie się to czyta.

Taka manga do przeczytania na raz. Jest przyjemna, urocza, momentami zabawna, kreska jak dla mnie okej. Pomysł ciekawy z wykorzystaniem różnych bogów japońskich, jednak manga trochę przewidywalna. Dla mnie jednak największym minusem mangi jest satyra, zbyt dużo tego jest i niestety nie wszystko jest zabawne. Pozostałe poważniejsze momenty bardzo na plus, a nawet leciutkie wzruszenie.

Mangi to nie powieści (przepraszam za oczywistość tego zdania). Zawsze oceniając jakąkolwiek mangę starałam się nie porównywać danej historii do przeczytanych wcześniej książek. Dla mnie było oczywiste, że z 250 stronicowej mangi nie dowiem się o bohaterach tyle samo co z 500 stronicowej powieści. Zwłaszcza jednotomowe mangi stanowiły dla mnie przyjemną rozrywkę, ale bohaterowie zwykle nie zostawali ze mną na dłużej. W przypadku "Rozmytego zmierzchu" miałabym ochotę powiedzieć, że jest to coś wręcz niesamowitego. Bohaterowie byli dla mnie tak realni jakby stali tuż obok. Pięknie narysowana opowieść przesuwała mi się przed oczami niczym świetny film. Zdecydowanie polecam <3

Zaznaczam, opinia może być bardzo błędna, bo czytałam w pewną bezsenną noc, o trzeciej nad ranem. I nie bardzo wiem, jak to ocenić. Jest to zbiór krótkich form dotyczących, albo i nie, postaci znanych z "Gry Uczuć" i "Historii o niekończącym się nieszczęściu". Jest też kilka historii o innych bohaterach. Jak to zwykle z one-shotami bywa, poziom jest różny, od naprawdę frapujących, bo zupełnie przeciętne. Nie mniej, ze względu na jedną z historii ocenę podwyższam. Nie napiszę o którą chodzi, ale zdecydowanie mnie zaintrygowała i szczerze zapragnęłam poznać ciąg dalszy tej opowieści. Szkoda, że w tym tomiku jego nie uświadczymy. Jak zwykle u Chise Ogawy jest całość jest bardzo frapująca i wciągająca. Poznajemy różne, niekoniecznie przyjemne odcienie miłości. Jest dużo seksu, aż mnie to zaskoczyło, i trochę BDSM, więc czujcie się uprzedzeni. Jest też miejscami ten lepki klimat, za który pokochałam "Czerwony teatr". Kreska bardzo mi się podoba. Po prostu jest piękna. Choć, niewątpliwie postacie są bardzo do siebie podobne i czasem się myliłam o którym z bohaterów jest dana historia. Całość polecam, ale tylko osobom znającym wcześniejsze tytuły i osobom pełnoletnim. Nie tylko ze względu na sceny erotyczne, raczej ze względu na ogólny klimat i problemy bohaterów.

Protagonista zdający sobie sprawę z tego, że żyje w świecie rządzącym się prawami BL, sporo celnych pstryczków dla schematów rządzących się tym gatunkiem to... Jednak brak tutaj czegoś co dałoby smak, a kończymy na "nie dosolonej zupie". Bohater "Nornik" snuje się pomiędzy kliszami, by uniknąć, czy wręcz zostać przez nie ominiety. Wypada to jak odhaczanie punktów na liście klisz- par, a Protagonista na tło. Za celność sztamp daje gwiazdkę wyżej i szansę na tom następny.

Op: Bezbarwne dni Itaru Yoake 눈 [Opinia ogólna] UBEZPIECZENIA Proponujemy Państwu pełną ochronę. Zadzwoń, umów się na spotkanie i sprawdź naszą wyjątkową ofertę. Do zadań specjalnych zatrudniony zostaje zawsze nasz niezawodny prywatny detektyw, Itaru Yoake, który zajmie się każdą, nawet najcięższą sprawą. Zapraszamy do kontaktu! tel. 000-000-000 Itaru Yoake jest trzydziesto ośmioletnim detektywem po rozwodzie zatrudnionym na zlecenia firm ubezpieczeniowych. W trakcie prowadzenia kolejnej sprawy dostaje pod opiekę ponurego chłopaka o imieniu Kuro, który od samego początku okazuje do Yoake negatywne nastawienie. Zmaganie się z humorami zadziornego nastolatka w momencie, gdy śledztwo utyka w martwym punkcie, jest dla mężczyzny jednym z najgorszych możliwych scenariuszy. Jednak w pewnej chwili dochodzenie ruszy z miejsca a wydarzenia nabiorą niesłychanego tępa, dzięki wypowiedzianym przez Kuro słowom, które umożliwią dorosłemu detektywowi zakończyć to, co zaczął... „Już od dawna niczego nie czuję. Zresztą tak samo jak moje ciało. Nic mnie nie rusza”. Jak doskonale wie większość z Was, uwielbiam wszelakiego rodzaju serie kryminalne, dlatego powyższy tytuł oczywiście nie mógł umknąć mojej uwadze. „Op: Bezbarwne dni Itaru Yoake” to seria, która okazała się dla mnie kolejnym miłym zaskoczeniem. Przyznam, że fabuła jest dosyć oryginalna, ponieważ historia nie tylko kręci się wokół rozwiązywania zagadek, ale również mamy tutaj przytoczony pewien element z życia codziennego, z którym praktycznie każdy miał styczność. Zostajemy wciągnięci w kilkanaście różnych tajemniczych dochodzeń zleconych przez kilka firm ubezpieczeniowych, na których czele staje nasz główny bohater, Itaru Yoake. Detektyw o niepowtarzalnej osobowości. Mamy też Kuro - chłopaka niechętnego do udzielania wszelkiego rodzaju pomocy. Sceptycznie podchodzi do każdego dochodzenia, w którym musi brać udział, ale jest w nic coś wyjątkowego. Niestety po czasie czytania dostrzegłam, że Kuro odsunięto na drugi plan i jest to niestety najgorsza decyzja Pani Kou Yoneda, ponieważ chłopak posiadał pewną ciekawą zdolność, która pomagała detektywowi w rozwiązaniu spraw. Chciałam bardzo się dowiedzieć, czym jest to spowodowane, ale niestety ten wątek został ominięty :( Jeśli miałabym zdecydować, który tomik bardziej mi się podobał, to tutaj o dziwo nie jest to pierwsza część. Zazwyczaj ciężko dorównać drugiemu tomowi do tego pierwszego, ale tutaj było odwrotnie. „I co? Potrafiłbyś...zrobić coś takiego?” Krótko podsumowując, jest to fajny tytuł, w którym widziałam duże zaangażowanie autorki wobec wymyślonych spraw i tego jak one zostały rozstrzygnięte, więc ja mogę go każdemu polecić, przeczytać. „Gdy zapada noc kłamstw, a deszcz chce cię zatrzymać”.

Tom drugi jest równie ciekawy jak pierwszy, jednak z pewnego powodu daje gwiazdkę mniej, ale to już zachowam dla siebie. Początkowa relacja między głównymi bohaterami zapowiadała się zupełnie inaczej, jednak mamy jednak happy end którego nie do końca się spodziewałam. Manga przede wszystkim o dorastaniu, odkrywaniu wewnętrznych uczuć i próbą radzenia sobie z nimi, choć tom pierwszy zdecydowanie lepiej udźwignął temat.

Podobne do pierwszego tomu, ale rzeczywiście wydaje mi się, że jest tu troszkę więcej fabuły. W pierwszym tomie główny bohater musiał przedewszystkim unikać sytuacji, które mogłyby doprowadzić do potencjalnego romansu, a tutaj musi już trochę bardziej kombinować, żeby wybrnąć z paru zagrożeń.

Kreska i wydanie przecudne, wydawnictwo postarało się i wyszło niesamowicie. Bohaterowie ciekawi i świetnie narysowani. Niestety historia nie bardzo była spójna a przeskoki w czasie dezorientowały. Ale oprócz tego całkiem mi się podobało. Polecam od lat 13