W złej wierze

Książka „W złej wierze” Jacek Piekiełko czyta się całkiem przyjemnie, choć trudno powiedzieć, żeby robiła jakieś wielkie wrażenie. Styl autora jest przystępny i sprawia, że lektura płynie płynnie – nie trzeba się specjalnie wysilać, żeby zrozumieć, o co chodzi, co jest zdecydowanie plusem, jeśli szuka się czegoś łatwego do przeczytania. Momentami zdarzają się fragmenty ciekawsze, które przyciągają uwagę, ale równie często trafiają się momenty, które zwyczajnie mijają bez większego efektu – nie drażnią, ale też nie zostają w głowie.

Całość sprawia wrażenie poprawnej i solidnej, ale brakuje jej czegoś, co wyróżniałoby ją spośród innych książek – takiego „czegoś”, co sprawiłoby, że nie da się jej odłożyć, bo człowiek musi czytać dalej. To raczej lektura do wzięcia w wolnym czasie, kiedy nie oczekuje się od książki ani wybuchowych emocji, ani głębokich refleksji. Z jednej strony można się przy niej zrelaksować, z drugiej – po skończeniu ma się wrażenie „było okej, nic szczególnego”.

Ogólnie to taki neutralny, solidny wybór – nie zachwyca, ale też nie rozczarowuje. Dobrze nada się dla osób, które chcą coś przeczytać, nie angażując się przesadnie emocjonalnie ani intelektualnie, a przy tym po prostu spędzić czas z przyjemną, choć niewybitną lekturą.

Książka „W złej wierze” Jacek Piekiełko czyta się całkiem przyjemnie, choć trudno powiedzieć, żeby robiła jakieś wielkie wrażenie. Styl autora jest przystępny i sprawia, że lektura płynie płynnie – nie trzeba się specjalnie wysilać, żeby zrozumieć, o co chodzi, co jest zdecydowanie plusem, jeśli szuka się czegoś łatwego do przeczytania. Momentami zdarzają się fragmenty...

"W złej wierze” to moje pierwsze spotkanie z autorem, skusiło mnie do przeczytania to, że akcja książki rozgrywa się w moim okolicach.
Autor nie wykłada wszystkiego na tacy, zostawia pewne niedopowiedzenia, które dodatkowo potęgują odbiór historii.
Zadowoleni będą zarówno miłośnicy szybkich zwrotów akcji, jak i Ci zainteresowani psychologicznymi aspektami ludzkiego zachowania.

"W złej wierze” to moje pierwsze spotkanie z autorem, skusiło mnie do przeczytania to, że akcja książki rozgrywa się w moim okolicach.
Autor nie wykłada wszystkiego na tacy, zostawia pewne niedopowiedzenia, które dodatkowo potęgują odbiór historii.
Zadowoleni będą zarówno miłośnicy szybkich zwrotów akcji, jak i Ci zainteresowani psychologicznymi aspektami ludzkiego...

Ernest Doroszewski jedzie z żoną na porodówkę, po drodze do szpitala niestety samochód odmawia posłuszeńtwa. Pomoc w nagłej sytuacji oferuje nieznajomy mężczyzna. Marta, żona Ernesta wsiada do samochodu, aby jak najszybciej dotrzeć do szpitala. To ostatni moment, kiedy Ernest widzi swoją żonę…

No niestety nie podobała mi się ta książka. Cały czas miałam wrażenie, że autor co rozdział zmieniał koncepcję i zamiast wykreślać tekst, który nie pasował do najnowszego zamysłu, to co rozdział dodawał nowe fakty, które nie miały podstaw we wcześniejszych wydarzeniach. Wyszło jedno wielkie zagmatwanie z pomieszaniem.

Ernest Doroszewski jedzie z żoną na porodówkę, po drodze do szpitala niestety samochód odmawia posłuszeńtwa. Pomoc w nagłej sytuacji oferuje nieznajomy mężczyzna. Marta, żona Ernesta wsiada do samochodu, aby jak najszybciej dotrzeć do szpitala. To ostatni moment, kiedy Ernest widzi swoją żonę…

No niestety nie podobała mi się ta książka. Cały czas miałam wrażenie, że autor...

Ciekawa ksiazka . Napisana z perspektywy kilku bohaterów. Postać profilera najbardziej mnie męczyła. Całość znośna, duży plus za zakończenie. Polecam

Ciekawa ksiazka . Napisana z perspektywy kilku bohaterów. Postać profilera najbardziej mnie męczyła. Całość znośna, duży plus za zakończenie. Polecam

Historia, która wciąga od samego początku. Gdy Ernest wiezie żonę na porodówkę, po drodze wysiada mu auto. Jakiś nieznajomy zatrzymuje się, by udzielić im pomocy. Marta chętnie się zgadza, ale każe mężowi ogarnąć auto. Następnie znika bez śladu, rozpływa się w powietrzu. Nie ma jej w żadnym szpitalu, nie daje też znaku życia.

Zdesperowany Doroszewski za wszelką cenę próbuje ją odnaleźć. Do poszukiwań przyłącza się również, mimo początkowej niechęci, emerytowany profiler Filip Mastalerz, który w kobiecie dostrzega podobieństwo do swojej zaginionej przed laty żony.

Historia jest nieco zagmatwana. Ernest próbuje samodzielnie rozwikłać zagadkę i odszukać winnego porwania, a także ukarać go. Profiler ma swoje sposoby na dotarcie do prawdy, która okazuje się szokująca i zaskakująca, a jednocześnie… dziwna? Tak. Tak mogłabym określić rolę ojca Mastalerza, chorującego na Alzheimera i przebywającego w zakładzie zamkniętym. Zabrakło motywu i wyjaśnienia zbrodni sprzed lat, a przypadek, który sprawił, że i teraz doszło do tragedii jest niewyobrażalny.

Historia, która wciąga od samego początku. Gdy Ernest wiezie żonę na porodówkę, po drodze wysiada mu auto. Jakiś nieznajomy zatrzymuje się, by udzielić im pomocy. Marta chętnie się zgadza, ale każe mężowi ogarnąć auto. Następnie znika bez śladu, rozpływa się w powietrzu. Nie ma jej w żadnym szpitalu, nie daje też znaku życia.

Zdesperowany Doroszewski za wszelką cenę...

Zmarnowany dobry pomysł. Zaczęło się ciekawie i historia mnie wciągnęła. Potem zaczęły się powtórzenia, dłużyzny i "wypracowania". Od pewnego momentu zaczęłam już tylko kartkować, a ostanie 100 stron darowałam już sobie całkowicie. Tak, że nawet nie wiem "kto zabił".

Zmarnowany dobry pomysł. Zaczęło się ciekawie i historia mnie wciągnęła. Potem zaczęły się powtórzenia, dłużyzny i "wypracowania". Od pewnego momentu zaczęłam już tylko kartkować, a ostanie 100 stron darowałam już sobie całkowicie. Tak, że nawet nie wiem "kto zabił".

Ciekawa, polecam.

Ciekawa, polecam.

Temat całkiem niezły, tak jak piszą moi poprzednicy, ale czegoś mi brakowało. Nie czułam napięcia, nie czekałam z niecierpliwością na rozwikłanie zagadki, za pewnik przyjęłam najprostsze rozwiązanie. Zakończenie niekoniecznie mnie zaskoczyło, ale nie było efektu "łał". Trochę pogmatwane, ale to może na plus ?

Temat całkiem niezły, tak jak piszą moi poprzednicy, ale czegoś mi brakowało. Nie czułam napięcia, nie czekałam z niecierpliwością na rozwikłanie zagadki, za pewnik przyjęłam najprostsze rozwiązanie. Zakończenie niekoniecznie mnie zaskoczyło, ale nie było efektu "łał". Trochę pogmatwane, ale to może na plus ?

Sama nie wiem co myśleć... Fabuła ma duży potencjał, lecz zakończenie choć zaskakujące to pozostawia niejasności, nie lubię tego. Ot tak na lekki wieczór ze średniej klasy kryminałem, jeśli chcecie czytać tylko naprawdę dobre książki to lepiej weźcie co innego.

Sama nie wiem co myśleć... Fabuła ma duży potencjał, lecz zakończenie choć zaskakujące to pozostawia niejasności, nie lubię tego. Ot tak na lekki wieczór ze średniej klasy kryminałem, jeśli chcecie czytać tylko naprawdę dobre książki to lepiej weźcie co innego.

Ta książka ma tyle samo zalet co minusów:
- pierwsze i ostatnie 70 stron jest wciągające, ale środkowe 150 nudne
- wielopiętrowa intryga, która jednak w 90% została ukryte do dosłownie ostatnich 20-30 stron
- niestandardowe postacie i rażące niespójności
- staranne dochodzenie prawdy i motywy typu deus ex machina

Ostatecznie więc 5/10 i raczej odradzam czytanie.

Ta książka ma tyle samo zalet co minusów:
- pierwsze i ostatnie 70 stron jest wciągające, ale środkowe 150 nudne
- wielopiętrowa intryga, która jednak w 90% została ukryte do dosłownie ostatnich 20-30 stron
- niestandardowe postacie i rażące niespójności
- staranne dochodzenie prawdy i motywy typu deus ex machina

Ostatecznie więc 5/10 i raczej odradzam czytanie.