Histeria urbanogenes

Dużo ciekawych faktów (fascynujący rozdział o konflikcie płci u kaczek) i erudycyjna, całkiem przekonująca polemika z wallace-owską teorią ewolucji wyłącznie adaptacjonistycznej i eugenicznej. Intrygujące teorie na temat rozwoju ludzkiej anatomii, struktur społecznych i zachowań homoseksualnych - wszystko zdaniem Pruma wzięło się stąd, że samice homininów starały się rozszerzać swoją autonomię seksualną. Chwilami trochę za dużo trochę publicystycznej żonglerki słownej, ale z drugiej strony książka dzięki temu zyskuje więcej werwy. W tłumaczeniu zdarzają się kalki z angielskiego, ale ogólnie jest zupełnie dobre. Książka popularnonaukowa w sam raz: bez uproszczeń, stymulująca intelektualnie, ale niemęcząca.

Nieco zbyt powierzchowna, często powtarzane są te same informacje. Ale duży plus za opisanie szerszego tła, umieszczenie głowonogów w ewolucyjnym kontekście. Kolejny plus za wywołanie refleksji o sensie życia, przemijania i zwrócenie uwagi na wartość ochrony oceanicznych i morskich ekosystemów.

Bardzo ciekawa książka. Choć właściwie spodziewałam się jej treści, i nie było dla mnie absolutnie zaskoczeniem, że zwierzęta SĄ empatyczne i potrafią się troszczyć o innych. Moja suczka bojąca się wody, wskoczyła do niej gdy usłyszała krzyk mojej mamy, by ją ratować. Książka zawiera mnóstwo podobnych przykładów, z życia różnych gatunków. Książka mega. Nie jesteśmy pępkiem świata jako ludzkość. Mamy zwierzęcych przodków. Polecam.

Książka, zgodnie z tytułem, opowiada o historii stomatologii – pełnej bólu i cierpienia pacjentów – aż do czasów, gdy pojawiły się nowoczesne środki przeciwbólowe oraz zaawansowane instrumenty lecznicze. Po jej lekturze można śmiało stwierdzić, że to, co dziś dzieje się za drzwiami gabinetu dentystycznego, jest niczym w porównaniu z tym, przez co musieli przechodzić pacjenci na przestrzeni wieków.

Bardzo dobra książka! Bardziej naukowa niż popularna, ale jeszcze zupełnie przystępna i ciekawa. Faktycznie fascynująca historia ale myślę, że w dużej mierze za sprawą autora, bo nie każda książka o ewolucji tak dobrze się czyta ;) Chyba kolejny autor, którego można czytać w ciemno ;) bardzo dobrze pisze. Bardzo mnie też książka wciągnęła, bardziej nawet niż kilka poprzednich, choć ta była jakby trudniejsza, to jednak także no po prostu lepsza niż jakieśtam ciekawostki zebrane - tutaj jest historia ewolucji na Ziemi opowiedziana od początku do końca, być może autor pominął nieco rośliny, za to zwierzęta, w szczególności naczelne omawia już dość dokładnie, łącznie z tym czy były inne opcje? Czy na innych planetach mogło wyewoluować życie podobnie, a może inaczej? Czy ewolucja była nieunikniona i dlaczego? Po prostu fascynujące tematy :) Owszem, zdarzyło mi się odlecieć kilka razy myślami, ale to bardziej przez akurat dość stresujący moment w życiu, niż książkę, no a i tak zdarzało się to znacznie rzadziej niż przy poprzednich, które niby były "lżejsze", a jednak nie tak dobre. Dzięki tej książce zrozumiałem też jedną ważną rzecz w moim życiu (dzięki niej i "Ciemnej stronie człowieka" Michaela Ghiglieri, którą równocześnie czytam tylko że "papierową"),o której nie będę się tu rozpisywać, tak tylko chciałem sobie zaznaczyć. Kilka cytatów zaznaczyłem, na początek wyjaśnienie jak to jest z tą teorią ewolucji: "To prawda, ewolucja jest teorią, ale w świecie nauki rzeczą najwyższą, do jakiej może aspirować idea, jest… stać się teorią. To również oznacza, że siła faktów może ją obalić, ponieważ teoria jest naukowa tylko wtedy, gdy można poddać ją próbie, jeśli można ją z czymś zestawić i, w pewnych przypadkach, udowodnić, że jest błędna. Naukowcy nie tworzą dogmatów niepodważalnych (ani nikomu ich nie narzucają). Kwestionowanie teorii, wszystkich bez wyjątku, jest esencją nauki. Ale jeżeli czas płynie, a kumulujące się fakty i dane nie przeciwstawiają się teorii, zyskujemy względem niej coraz większą pewność. Nabieramy przekonania, że w przyszłości może zostać ulepszona i że nie dowiedzie się, że jest radykalnie fałszywa. Wtedy zamienia się w teorię uznawaną. (...) Żeby jakoś to zobrazować: w kwestii teorii ewolucji nauka ma tyle samo wątpliwości co w kwestii teorii heliocentrycznej – czyli żadnych." (pdf.str. 30) I kilka innych po prostu ciekawych/ważnych dla mnie: "Tak więc metoda naukowa z gruntu wyklucza założenie, że natura kieruje się celem, ale w zamian nie proponuje nam próżni, niczego lub zupełnej ignorancji, ponieważ cele zastępuje prawami, założenia – przyczynami. W świecie fizycznym, do którego przynależymy, nie ma żadnego planu, nie ma woli, by stało się to czy coś innego, są za to prawa materii, które rządzą jej funkcjonowaniem. Prawa, które mogą zostać poznane przez umysł zwierzęcia ludzkiego! Nauka aspiruje do tego, by zrozumieć, jak działa świat, jakimi rządzi się prawami, i nie ma najmniejszego zamiaru nadawać mu sensu (znaczenia) filozoficznego czy moralnego." (pdf.str. 39) "Można by pomyśleć, że całe dzieło Darwina jest twierdzeniem przeciwstawiającym się teorii żyjącego przed nim Anglika, Williama Paleya, autora książki zatytułowanej Nature Theology, w której bronił istnienia planu w świecie organicznym. Najlepszym przykładem jest ludzkie oko z jego zadziwiającą doskonałością techniczną. Zaprzeczyć, że zostało zaprojektowane przez istotę inteligentną (Boga),byłoby tym samym, co, widząc zegar, założyć, że jest tam od zawsze, jak kamień, a nie, że z pewnością musiał go skonstruować zdolny zegarmistrz, argumentował Paley. W tej konieczności istnienia Projektanta Darwin różnił się od Paleya – jak my wszyscy, którzy za nim poszliśmy. Moim zdaniem Paley jest najwybitniejszym przedstawicielem idei zastosowania zdrowego rozsądku do objaśniania zjawisk natury. Jego argumentacja opiera się na analogii, metaforze. Jeżeli organizmy, przede wszystkim zwierzęta, przypominają maszyny, muszą mieć autora podobnego do nas, Inżyniera. Jako że istoty żywe są o wiele bardziej doskonałe niż nasze maszyny (a tym bardziej niż te z początku XIX wieku),ich autor musi być znacznie lepszy od nas, istot ludzkich. To ciekawe, jak ten argument zwraca się przeciwko Paleyowi, ponieważ maszyny stworzone przez ludzi są jednak, w pewnym sensie doskonalsze niż te biologiczne. Już wyjaśniam. Mimo że istoty żywe mają zdumiewające cechy (performances, jak mówi Monod),gdy przyjrzeć im się z bliska, w ich anatomii pojawia się wiele fuszerek, niezrozumiałych, absurdalnych błędów, jakich żaden człowiek nigdy nie popełniłby w projekcie przemysłowym. To logiczne, ponieważ inżynier pracuje na kartce lub na ekranie komputera, zaczynając od zera. Natomiast gatunki biologiczne pochodzą z przeobrażenia innych, wcześniejszych, i to w nich widać. Bardzo dobitnie ktoś (Francuz François Jacob, laureat Nagrody Nobla wraz z Jacques’em Monodem) powiedział, że ewolucja majsterkuje. Jak zobaczymy dalej, to właśnie ludzkie oko jest dobrym przykładem fuszerki w projekcie." (pdf.str. 39-40) "Rzecz jasna, obecnie nikt już nie broni ślepego determinizmu genetycznego, ale niewielu naukowców utrzymuje też, że ludzi nic nie łączy ze zwierzętami w kwestii zachowania i że nie warunkują nas – w odróżnieniu od zwierząt – geny, choćby pod postacią predyspozycji do nauki. Czy nie byłoby to popadanie w dualizm francuskiego matematyka i filozofa Kartezjusza: wyznawanie teorii, że istota ludzka składa się z ciała i umysłu, natomiast zwierzę jest jedynie maszyną zbudowaną z tkanek organicznych, automatem z nie większą ilością osobniczego życia niż nasz samochód, który nie przysparza nam dylematów, gdy musimy go zezłomować, jak się zużyje w ciągu lat?" (pdf.str. 202) - nasuwa mi się tu komentarz do ostatniego zdania: chyba tobie! XD gdyż akurat jestem w procesie pożegnania ze starym samochodem i nie jest łatwo ;) Dlatego trochę mnie to rozbawiło. Tym niemniej cały cytat to słuszne spostrzeżenie. "Nicholas Humphrey zadaje sobie pytanie, do czego służy świadomość „ja”, opierając się na założeniu, że musi do czegoś służyć, skoro została wykształcona poprzez dobór naturalny. Do powracającego pytania (które zadawał już sobie Denis Diderot) o to, czy automatom (urządzeniom, komputerom, robotom) można wszczepić świadomość (duszę),dodaje pytanie o  to, jak by to można było zauważyć. To znaczy: jakie skutki wywołuje świadomość? Żabie, a nawet krowie, odpowiada Humphrey, nie przydałaby się na nic i  dlatego jej nie posiadają. I  to jest rzecz ważna: świadomość „ja” nie jest użyteczna dla wszystkich gatunków, jedynie dla tych o  złożonej biologii społecznej, na przykład ludzi, i do pewnego stopnia szympansów, i może psów (…)." (pdf.str. 229) Książka zahacza nawet o temat sztucznej inteligencji, z czego przytoczę szczególnie ciekawy fragmencik: "Algorytmy komputerowe są realizowane przez procesory oparte na substracie krzemowym, zaś doznania (ból, gorąco, głód),stany emocjonalne (przerażenie, czułość, wściekłość, smutek i przygnębienie) oraz myśli ludzkie opierają się na chemii węglowej (ta sama chemia organiczna jest wspólna dla całego życia na Ziemi). A skoro subiektywność zależy wyłącznie od jej zaprogramowania, nie powinno być zasadniczej różnicy pomiędzy algorytmami krzemowych urządzeń a algorytmami biochemicznymi zwierząt i człowieka, pomiędzy czipem a neuronem." (pdf.str. 230) "(…) mówi Conway Morris, że ewolucja jest sposobem świata na poznanie siebie samego." (pdf.str. 268) (czytana/słuchana: 11-13.03.2026) 5/5 [8/10]

Piękna opowieść, taka przestrzenna, płynna, wielowątkowa. Popularnonaukowa, o trzech rodzajach stworzeń -żyjących w wielkich, głębokich wodach, w powietrzu i na ziemi. Chociaż oczywiście i papugi i szympansy żyją też na drzewach, więc to taki umowny podział. Autor pokazuje, opisuje, jak zatracić się w obserwacji życia, w zrozumieniu inności, w zachwycie nad pięknem życia. Opisuje prawdziwe zwierzęta i prawdziwych badaczy, prawdziwe problemy i prawdziwe zachwyty. Opisuje jak zwierzęta tworzą kulturę, zalezności, przekazują wiedzę i komunikują się, tworzą systemy i wzory, których ludzie często nie widzą, bo się nie potrafią zatrzymać. Lub po prostu zbyt są w siebie zapatrzeni. Ale, na szczęście, wielu jest takich ludzi którzy patrzą i widzą, słuchają i słyszą, doświadczają i zachwytu i odpowiedzialności, i dzięki temu, być może, nie całe to piękno przepadnie.

Książka jest niezła, jednak nierówna. Część opisująca kulturę i zwyczaje plemienia Piraha wciąga, natomiast część dotycząca językoznawstwa zdecydowanie „dla koneserów” i mocno musiałam przemęczyć niektóre spcjalistyczne fragmenty Wszystkich, którzy mogą się obawiać „moralizowania” w książce, gdy odkryją że autor jest misjonarzem, uspokajam- absolutnie Dan uniósł ten temat, wyodrębnił go w osobnym rozdziale (więc można pominąć). Nie zachęcam do pomijania, bo jego spojrzenie na ten temat też jest zaskakująco świeże i niestandardowe

Książka w sposób naprawdę bardzo przystępny przybliża czytelnikowi zagadnienia związane z gospodarowaniem gruntami, ich nawożeniem, trudną korelacją w dystrybucji żywności miedzy bogatszymi i biedniejszymi. Ciekawymi dla mnie rozdziałami były także te dotyczące wpływu opakowań żywności na głodowanie :) jak również te związane z GMO. Co najważniejsze, nie dostrzegłem oznak sprzyjania przez autora którejkolwiek ze stron zielonego sporu. Konkretna, obiektywna analiza, która wysuwa wśród czytelników wnioski. Bardzo polecam!

Mocna książka. Wszyscy jesteśmy hipokrytami. Nie chcemy wiedzieć, skąd bierze się nasze jedzenie, ignorujemy cierpienie zwierząt w przemyśle spożywczym, ale jednocześnie oburzamy się na myśliwych. Ubolewamy nad losem wielorybów, ale nie mamy problemu z jedzeniem tuńczyka złowionego sieciami, które jednocześnie zabijają tysiące innych ryb. Wzruszamy się na filmach o orangutanach tracących domy przez wycinkę lasów, a jednocześnie bezrefleksyjnie sięgamy po batoniki z olejem palmowym. Kilka razy miałem zgrzyt, kiedy zaczynał przesadnie bronić myślistwo czy kiedy mówił o kastracji dziko żyjących kotów, że to zabieranie im macierzyństwa. No jest wiele takich wątków, myślę, że każdy z nas znalazłby coś, przy czym się oburzy,, ale i tak książka warta przeczytania, bo pokazuje, że świat przyrody nie jest prosty i że każdy nasz wybór, czy to kupno mięsa, czy rezygnacja z niego, ma swoje konsekwencje.

„Mała księga kosmologii” to krótka, ale wymagająca pozycja. Choć objętościowo nie jest obszerna, nie oznacza to, że czyta się ją szybko. Autor porusza wiele złożonych tematów, które wymagają skupienia i niejednokrotnie dłuższego zastanowienia. Szczególnie interesujące, ale zarazem najtrudniejsze, były dla mnie treści poświęcone MPT (mikrofalowemu promieniowaniu tła). Lyman Page przedstawia ten temat w sposób dość szczegółowy i szeroki, co zdecydowanie stanowi wartość tej książki.

Dobra rzecz, która w sumie podejmuje głównie temat myślenia - sporo tu jest o filozofii nauki, o tym, jak się ją właściwie uprawia i co może nam powiedzieć o świecie, jakie są implikacje stawianych przez ludzi pytań (łącznie z tytułowym),o co chodzi w fizyce, a o czym w teologii. Ciekawy rozdział o Plutonie i o kulisach zmiany jego klasyfikacji na planetę karłowatą, w sumie wcześniej nie znałam szczegółów tej sprawy. Interesujące też przedstawienie sprawy Galileusza z różnych perspektyw, z uwzględnieniem ówczesnej polityki czy osobistych uraz papieża. Ewentualnym minusem jest oczywista amerykańskość autorów, która odbija się na stylu. Na szczęście nad irytującymi potocyzmami czy chwilowymi łopatologiamo przeważa jednak bardziej subtelny dowcip i intelektualny ciężar dialogów.

Bardzo dobra książka - przekrojowa, w holistyczny sposób traktująca branżę wydobywczą z jej destrukcyjnym wpływem na środowisko i perspektywami dalszego funkcjonowania, zwłaszcza w kontekście jeszcze dostępnych zasobów, których pozyskanie ma sens ekonomiczny. Jak na książkę "branżową" jest to pozycja bardzo ciekawie napisana, co jest rzadkością w tego typu opracowaniach. Poszczególne rozdziały zostały napisane przez różnych autorów, w związku z tym niektóre są ciekawsze, inne mniej - chociaż w przypadku takiej książki, jednak bardziej zależy to od tematyki danego rozdziału. Nie ma wątpliwości, że paliwa i minerały kopalne pozwoliły doprowadzić naszą cywilizację do stanu rozwoju jaki mamy obecnie, jednak jednocześnie wpłynęło to negatywnie na stan środowiska i naruszyło równowagę klimatu, a same surowce jako nieodnawialne - wcześniej czy później się skończą (niektóre całkiem niedługo),a nie wszystkie mają swoje substytuty. I o tym wszystkim jest ta książka, napisana w tonie chłodnej analizy, bez nadmiernego alarmizmu, ale też bez optymizmu.

Mocne 7,5/10. Przedstawiona prostym językiem, szeroko omówiona interesująca hipoteza samoudomowienia człowieka, przebiegu tego procesu i jego skutków (w postaci wyjątkowo pokojowej, w porównaniu z innymi gatunkami, koegzystencji, a jednocześnie wyjątkowego na tle innych gatunków planowanego, zorganizowanego okrucieństwa),zestawiona z ciekawymi przykładami udomowienia przez człowieka innych zwierząt. Najsłabszą częścią książki są ostatnie rozdziały ("Wojna" i "Paradoks rozwiązany"),według mnie potraktowane, mówiąc kolokwialnie, po łebkach. Minusem jest także liczba literówek, ale to już wina wydawnictwa. Na pewno warto przeczytać.

Książka bardzo dokładna i rzetelnie opisana. Widać że autor ma pasje do tematu i ciekawie się to czyta. Natomiast książka ma dość dużo niedoskonałości. Pierwsza i największa jest taka że bardziej przypomina to prace magisterską niż książkę samą w sobie. Poza tym Autor też często stosuje wiele nie potrzebnych dygresji jak na przykład, co danego dnia nosił jego kolega po fachu lub jaki przeważnie jest na co dzień. Mimo tych paru przytyków książka jest bardzo ciekawa i warta przeczytania jeśli kogoś interesują tematy związane z ogólną biologią czy informatyką.

Jestem naukowcem i nie czytuję (auto)biografii, ale z tą książką bardzo przyjemnie spędziło mi się czas. Jest dobra, jeśli chcesz dowiedzieć się jak wygląda życie naukowca (w tym, takiego który odniósł największy możliwy sukces, czyli zdobył Nagrodę Nobla). Są tutaj przedstawione zarówno wzloty, jak i upadki, a książka pokazuje, jak naprawdę wygląda świat nauki. Brak tutaj patosu i wzniosłości, dzięki czemu łatwo wejść w imersję. Książka może być też ciekawym spojrzeniem na zagadnienie "osiągnięcia sukcesu" w życiu zawodowym.

Ciekawa, choć wymagająca skupienia, książka pokazująca w telegraficznym skrócie historię powstania naszego świata, jego rozwój na przestrzeni milionów i tysięcy lat, po dzień dzisiejszy oraz skrótowe nakreślenie wizji przyszłości. Choć bardziej dla mnie interesująca i zrozumiała była druga część książki z racji na opis czasów ostatnich 2 tysięcy lat czyli okresu nam współczesnego, doceniam jednakże wkład autora w opis czasów wcześniejszych, który dla zainteresowanych poznaniem tego aspektu życia na Ziemi powinien być mocno intrygujący. Konkludując, książka warta poświęcenia tych kilku godzin lektury.

Świetna, bardzo pozytywna książka. Historie kilkunastu wynalazków, które niekoniecznie są powszechnie znane, ale z pewnością zmieniły życie w sumie milionów ludzi. Autor wykonał świetny research, przeprowadził setki wywiadów, całość zgrabnie opisał w sposób, który aż wygania czytelnika na studia inżynierskie ;) Dla polskiego czytelnika szokiem mogą być podane mimochodem informacje o wsparciu, jakie rząd i wojsko izraelskie udzielają start-upom i naukowcom. Podziw budzi kultura, która ze studiowania Tory może prowadzić do ograniczeń, jakie opisał Shulem Deen w genialnym "Kto odejdzie, już nie wróci. Jak opuściłem świat chasydów", jak i do rozwoju nieustannej nauki, pędowi do wiedzy, odkryć i ciężkiej pracy intelektualnej, jak to jest u Aviego Jorischa. Żeby nie było za słodko - autor doskonale zdaje sobie sprawę z doskryminacji mniejszości arabskiej w Izraelu, mimo to opisuje jedną firmę zbudowaną wg przez Arabów (z opisu wynika, że para jest chrześcijańska),a w kontekście innych pisze o współpracy ponad podziałami, w imię ratowania każdego życia. W posłowiu dodaje podziękowania dla wielu swoich arabskich przyjaciół, którzy pomogli mu w przygotowaniu tej książki czy udzielili wywiadów - nie może jednak podać ich nazwisk, bo oni się tego boją ze względów bezpieczeństwa (sic!). Zdecydowanie pozycja krzepiąca na duchu i inspirująca. Polecam!

Chciałem dowiedzieć się czegoś o tajemniczym gatunku małp Bonobo. A tutaj o Bonobo było akurat najmniej. Autor ciągle wraca i opisuje „Ogród rozkoszy ziemskich” Hieronima Boscha. Jest o słoniach szympansach a o Bonobo jak na lekarstwo. Bonobo to jedna z gałęzi ewolucji człowieka i zdecydowanie to są człekokształtne najbliższe ludziom. Bonobo praktycznie nie wykazują agresji w odróżnieniu od Szympansów które w rzeczywistości są bezwzględne i brutalne. Coraz więcej też głosów, że Bonobo niewłaściwie są nazywane szympansem karłowatym. Żyją na wolności wyłącznie w Kongo i są kimś można by rzec w rodzaju człowieka pierwotnego. Badacze zakładają, że Bonobo mają swój język (niestety jeszcze nie rozszyfrowany) a nawet podejrzewa się je o posiadanie religii i wierzeń do czego prawa wydaje się roszczą sobie wyłącznie ludzie. Autor prof. Frans de Waal jest zadeklarowanym ateistą jednak jak na osobę wykształconą przystało potrafi wyrażać swoje poglądy nie obrażając tych o innych przekonaniach. Wręcz ubolewa, że w zasadzie ateizm ma do zaoferowania jedynie walkę z religią. Nie zgadza się z tym, że nauka i religia się zwalczają. Twierdzi odwrotnie, że religia i nauka zawsze się wspierały i współistniały. Zresztą coraz częściej w dzisiejszych czasach nauka opiera się na wierze. Bo co mają nam do zaoferowania fizycy teoretyczni poza teorią w którą można wierzyć lub nie?

Lingwistyczna literatura mnie fascynuje (będąc filologiem z wykształcenia, zamiłowania, choć niestety, nie z zawodu :)) - Pchły i Plotki Dunbara dają dość ciekawy pogląd na możliwe źródła powstania języka. Autor poszedł do tematu od strony biologicznej, jak sama nazwa mówi - język jako forma wymiany informacji, a co za tym idzie, zacieśniania więzi - ale ten temat bardziej porusza w innych swoich książkach. Jest to dość ciekawy wkład, ale - gwoli ścisłości - autor podaje teorię nostratyczną jako coś może nie tyle pewnego, ale szeroko uznanego wśród językoznawców. Co najwyżej koncepcja PIE (języka praindoeuropejskiego) jest powszechnie uznawana, przy sporych zastrzeżeniach dotyczących rekonstrukcji - tzn. zrekonstruowane słowa i reguły gramatyczne nie odzwierciedlają żadnego rzeczywistego języka istniejącego w konkretnym miejscu, a co najwyżej PIE jest diachronicznym zbiorem ostatnich wspólnych przodków słów współczesnych. To znaczy, w takim systemie, staropolskie "pobruszę" będzie obok starej deklinacji "rozumiem" tj. "rozumieję", tak jak "konfekcja", "zwis męski", "komputer", "chromodynamika" - bo każde z tych słów na jakimś etapie istniało w języku polskim. I tyle. Teoria nostratyczna jest popularna głównie w Rosji, a i tak nie do końca. Raczej traktowana jako ciekawostka i możliwość, choć bez entuzjazmu. To tak uwadze czytelników.

Przede wszystkim jest to polemika z koncepcją universal grammar Chomskiego - dość popularnym podejściem w lingwistyce, jakoby struktury gramatyczne zbliżone w wielu językach wynikały z jakiejś wrodzonej "metagramatyki"; co jest dość błędnym kołem, bo wynika raczej z samej struktury rzeczywistości - są rzeczy, są czynności, są osoby oraz relacje między nimi - doszukiwanie się w tym struktury w mózgu, nie w fakcie możliwości procesowania tego i wyrażania, ale w fakcie, że istnieją rzeczy, czynności i relacje, to ślepy zaułek. Choć Chomsky zrobił wiele dla lingwistyki formalnej, tak UG prawdopodobnie okaże się błędnym podejściem. I głównie te tematy Autor porusza, przeciwstawiając jej koncepcję języka jako koncepcji kulturowej, zahaczając o łagodną interpretację hipotezy Sapira-Whorfa.