My, trans

Ciężko ocenić książkę jako dzieło literackie per se, bo to bardzo ważny reportaż. Rozmowy aktorów i absolwentów szkół filmowych z panią Korwin Piotrowską są poruszające, przykro się to czyta po prostu. Uczniowie szkół przez lata doświadczali przemocy i nie mogli powiedzieć nie, bo grożono im wywaleniem ze szkoły, niezdaniem lub nieznalezieniem pracy w przyszłości. Dobrze, że młodsze pokolenie się sprzeciwia i wspólnie próbują coś zmienić. A, i ważne, sztuka nie wymaga aż takich poświęceń. Nic nie jest warte łamania drugiego człowieka.

Pozycja bardzo ważna i potrzebna, nie tylko dla rodziców nastolatków. Sama mam małe dzieci, ale chcę wiedzieć już, jakich błędów nie popełniać i na co zwrócić uwagę w przyszłości, a nie dopiero jak już coś może zacząć się dziać. Będę polecać dalej wszystkim, którzy mają w swoim otoczeniu dzieci.

Reportaż jest próbą nakreślenia problemów polskiej psychiatrii z perspektywy pacjentów oraz rodziny i personelu medycznego. Każda z historii jest indywidualna i pokazuje inne bolączki systemu zdrowotnego. Pomimo wielu trudności i częstego zderzenia się z realiami polskiego systemu jest w tym reportażu kropla optymizmu (np. opisana rola asystenta zdrowienia). Nie jest to pozycja, która daje przepis na rozwiązanie wszystkich problemów związanych z leczeniem psychiatrycznym w Polsce ale dobrze, że taki reportaż powstał dla szerszego grona czytelników, bo dla wielu osób temat zdrowia psychicznego to nadal temat z marginesu zainteresowania.

3.5 ale zaokrąglam do góry.
Reportaż o surogacji, który bardzo szeroko podchodzi do sprawy i przedstawia ten temat przede wszystkim za pomocą rozmów z ludźmi w surogację zaangażowanych - nie tylko samymi surogatkami, ale też rodzicami, pośrednikami, osobami zaangażowanymi w pomoc w procedurze. Książka rozwiewa wiele mitów na ten temat i przedstawia racje każdej grupy bez oceniania.
Zabrakło mi pogłębienia jednego tematu - tego co, w przypadku, gdy rodzi się dziecko chore lub poród kończy się nie tak, jak zakładano. Było to jedynie wspomniane; przywołano parę historii z tym związanych, jednak w mojej opinii za mało. Było też troszkę chaotycznie, sama inaczej bym uporządkowała ten tekst.
Jak udowadnia autor, wiele opinii bierze się z braku wiedzy, a ta książka jej dostarcza. Warto być świadomym i się dowiedzieć, zanim wyda się osąd.

Książka będąca zbiorem wywiadów z psychiatrami, psychologami i terapeutami poświęcona, no właśnie – najogólniej można napisać, że życiu i zdrowiu psychicznemu dzieci i nastolatków. Rozmówcy podejmują różne wątki i schorzenia psychiczne – od zwyczajnej depresji, po stany lękowe, zaburzenia odżywiania, po schizofrenię. Wartością tej książki jest to, że większość z nich pracuje w publicznej służbie zdrowia, i dzięki temu po raz kolejny można obserwować bezwład, niedofinansowanie i chaos organizacyjny. I tylko dzięki pasjonatom (lekarzom, pielęgniarką, całemu personelowi) możemy zawdzięczać, że ten system jeszcze funkcjonuje. Marta Szarejko dotyka najgłębszych zakamarków zawodu psychiatry, pyta również o techniki leczenia i sam etos pracy. Jest też sporo odniesień do zdrowia i wychowania w ogóle. Jedną z myśli wynotowałem sobie i myślę, że będę do niej często wracał, a mianowicie to, że całe wychowanie to szukanie równowagi między pozwoleniem na rozwój, a stawianiem dziecku granic.

Książka opowiada 11 historii ocalałych z obozów koncentracyjnych z czasów II wojny światowej traktująca i rzeczach, ubraniach jak u higienie w tych strasznych czasach. Polecam, by docenić w dzisiejszych czasach konsumpcjonizmu i dostatku, nie widzimy jak pozornie proste przedmioty oraz środki higieniczne jak mydło, ręcznik czy pasta mogą być ekskluzywne i jednocześnie kluczowe dla zdrowia, gdy ich brak. Świadczy o też, że bycie schludnym i zadbanym to jednocześnie bycie godnym człowieczeństwa.

Życiowa pozycja, ku pokrzepieniu, ku przestrodze. Myślę że po tą książkę przede wszystkim powinny sięgnąć osoby z podobnymi doświadczeniami żeby się przekonać że nie są same, inni też mieli pod górkę niestety....ale warto żyć po swojemu i nie spoglądać już wstecz. Polecam

Była to książka dziwaczna. Mam wrażenie, że jej format to luźne myśli autora rozpisane gdzieś na kartkach. W wyniku połączenia ich powstała książka. Była momentami emocjonalna ale też czułam jakbym w trakcie musiała układać puzzle żeby zdania łączyły się w coś więcej. Tak jakby nie były na swoim miejscu. Myślę, że jest to minus, który sprawił, że nie żyłam tą historią tak jak chciałam tego doświadczyć.

Bardzo ciekawe spostrzeżenia, cieszę się że mogłam przeczytać tak dokładną analizę programu superniania i spojrzeć z perspektywy osoby dla której naprawdę liczy się dobro dzieci. Myślę że fajnie że autorka przedstawiła sprawę w szerokim stopniu- nie tylko jeden program ale wiele innych dokładnie przeanalizowała. Dla mnie to też był taki antyporadnik - czego nie robić mojemu dziecku. Gratuluję Pani Ani tak udanego doktoratu.

Są książki, które czyta się dla historii. I są takie, które zostają w głowie, bo zmuszają do myślenia o własnym życiu. Szwedzka sztuka kochania należy właśnie do tej drugiej kategorii. To książka o miłości, relacjach i samotności, ale pokazana z trochę innej perspektywy niż ta, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Jeśli ciekawi Was, jak wygląda podejście do związków w Szwecji i co z tego może wynikać dla nas, naprawdę warto sięgnąć po tę pozycję. Autorka przygląda się relacjom w szwedzkim społeczeństwie i zestawia je z tym, jak myślimy o miłości w Polsce. Rozmawia z ludźmi, analizuje zwyczaje i pokazuje, jak różne mogą być definicje bliskości, małżeństwa czy partnerstwa. W książce pojawia się temat niezależności, potrzeby wolności, ale też samotności, która w nowoczesnym świecie dotyka coraz więcej osób. To nie jest sucha analiza ani poradnik o tym, jak budować związek. Raczej zbiór obserwacji, które momentami potrafią zaskoczyć, a czasem skłonić do zastanowienia się nad własnymi przekonaniami. Dla mnie to była bardzo ciekawa lektura właśnie przez te różnice kulturowe i odwagę w zadawaniu pytań o to, czym dziś właściwie jest miłość. W czasach, które coraz częściej nazywa się epoką samotności, taka refleksja wydaje się szczególnie potrzebna. Może warto na chwilę zatrzymać się przy tym temacie i sprawdzić, czy nasze wyobrażenia o związku, małżeństwie i partnerstwie nadal są aktualne.

Czytałam tę książkę parę miesięcy po własnej diagnozie ZSA. Po kilku pierwszych stronach miałam myśl: "o boże, to dosłownie książka o mnie" (z dokładnością do życiowych szczegółów). Polecam każdej dziewczynie* w spektrum - autorka porusza różne problemy, które napotykamy w życiu. Mam wrażenie, że zostawiła mnie z większą ilością pytań niż odpowiedzi, co uważam za ogromny plus, bo są to pytania, których wcześniej sobie nie stawiałam. Polecam też każdej osobie, która chce zrozumieć osoby autystyczne, którym przypisano płeć żeńską przy urodzeniu.

Na początku zaznaczę, że opisywana sceneria: diecezja legnicka czy świdnicka, leżące na przeciwległym końcu Polski, są mi kompletnie nieznane, podobnie jak opisywane osoby, nie mam więc możliwości konfrontacji doświadczeń Autora z doświadczeniami znajomych byłych kleryków czy wiernych, z którymi wspomniani kapłani też mają kontakt, ani tym bardziej z własnymi. Okładka pozwala się domyślić, czego możemy się spodziewać: sensacyjny, antyreligijny tytuł, "Wydawnictwo Krytyki Politycznej", "PATRONAT / MATRONAT"[SIC!]: Fundacja Wolność od Religii, Polska Laicka. Na wstępie otrzymujemy przedmowę autorstwa Adama Nowaka (kim on jest - nie podano), napisaną językiem rodem ze stalinowskich materiałów antyklerykalnych. Na szczęście potem jest już znacznie strawniej. Najlepiej się tę książkę czyta gdy autor po prostu relacjonuje swoje doświadczenia w seminarium duchownym wraz z jego specyficznymi zwyczajami, wadami wykładowców, dziwactwami i prozą życia w środowisku mocno koszarowym. Część uwag dotyczących braku przygotowania do pracy na parafii z wiernymi czy do towarzyszenia im w trudnych chwilach jest bardzo trafnych. Dobrze, że opisuje dalekie od ideału postawy, przytaczając konkretne sytuacje, konkretne zachowania przełożonych czy wykładowców (czasem również samych kleryków - vide smutny przykład ich śladowego zaangażowania w tak potrzebny pensjonariuszom wolontariat w Domu Pomocy Społecznej mimo początkowych szumnych deklaracji). Wydaje się, że wielu z opisywanych duchownych nie powinno nawet ukończyć seminarium, a co dopiero brać udział w przygotowaniu kleryków do kapłaństwa. Te relacje odbieram jako rzetelne i obiektywne - osoby decyzyjne powinny z takich doniesień wyciągnąć wnioski, a winnych na ciepłych posadkach powinny spotkać zasłużone konsekwencje. Reakcją na niektóre rewelacje może być tylko klasyczny facepalm: "Już w trakcie rekolekcji[przed święceniami diakonatu] stwierdziliśmy, że oto za niecały tydzień będziemy diakonami, a... nie mamy bladego pojęcia o tym, co diakon robi podczas mszy!" - no litości, nawet co bardziej ogarnięci ministranci takie rzeczy wiedzą. Część uwag negatywnych Autora uważam za zwyczajne czepianie się - jakby nie wiedział, dokąd trafił. Za dużo dla niego tomizmu - panie Robercie, to teologia katolicka, nie świeckie studia na kierunku "filozofia"! Że o innych religiach tylko krytycznie i apologetycznie - Autorze, to seminarium katolickie a nie studia religioznawcze! Ze typowo naukowe tematy potraktowane po macoszemu - przecież nie po to idzie się do seminarium! Samborski krytykuje nawet nazwę przedmiotu "Wprowadzenie do Pisma Świętego", "argumentując", że jakoś na akademii medycznej nie ma "Wprowadzenia do anatomii" a na chemii "Wprowadzenia do pierwiastków". A przecież wielu obszernych dziedzin nie da się przerobić na jednym kursie, stąd obecność nazw przedmiotów typu "Podstawy....", "Wprowadzenie do..." czy "Encyklopedia...." na wielu kierunkach studiów - to przedmioty, w ramach których studenci z założenia mają poznać tylko podstawy. Razi mnie to, że Autor jest bardzo mocno przekonany, że intelektualnie góruje nad innymi. Ba, on został ateistą, bo uważał na wykładach, a inni "ani nie potrafią, ani nie chce im się tego wszystkiego rozumieć". Nie wykluczam, że na jego roku mogły trafić się jednostki niezbyt lotne, ale odnieść można wrażenie, że wszyscy wierzący są głupi, tylko Robert Samborski jaśnie oświecony. No i dla niego liczy się tylko fizyka, biologia i chemia. Że całkiem wielu wiernych czy nawet duchownych dokonywało ważnych odkryć właśnie w tych dziedzinach jakoś Autor zapomina, przypisując chrześcijanom w ogólności, a katolikom szczególne intelektualne braki. Najgorzej dzieje się, gdy autor porzuca rolę osoby relacjonującej i zaczyna teoretyzować i filozofować. Bez tego książka byłaby znacznie lepsza. Pod koniec pojawia się więcej nacechowanych bardzo negatywnymi emocjami wynurzeń Autora, który ujawnia: jest homoseksualistą, homoseksualizm jest naturalny, a Kościół zbrodniczy bo go nie akceptuje. Choć historia wyrzucenia już diakona a prawie prezbitera Roberta z seminarium przedstawiona jest rzeczowo i bez niepotrzebnego emocjonowania się (w sumie mógł się spodziewać...), ostatni rozdział to znów wielkie negatywne emocje. W sumie to stanowisko dość częste u osób, które odeszły od dotychczas praktykowanej wiary czy to na rzecz innego wyznania, czy to ateizmu. Jestem świeżo po lekturze książki Tulii Topy, która odeszła od Świadków Jehowy i teraz tym bardziej doceniam podejście Autorki, która potrafiła pokazać negatywne strony swojej dawnej wspólnoty wyznaniowej i uzasadnić swoją decyzję bez popadania w niezdrowe emocje czy epatowania obraźliwymi epitetami. Podsumowując tę przydługawą opinię: książka jest bardzo ciekawa, ale ma słabsze fragmenty - te zbyt nacechowane emocjonalnie, no i patrzymy na Kościół oczami apostaty, co dla jednych będzie wadą, a dla innych zaletą.

W czerwcu 2018 roku w warszawskim klubie go-go nowa dziewczyna tańczy dla klientów i ich bawi , rozmawia z innymi pracownicami. Koleżanki nie wiedziały, że jest dziennikarką rozpoczynającą właśnie pracę nad reportażem o polskim świecie -sekspracy. Pytania, które postawiła sobie na początku – kto pracuje w Polsce i świadczy usługi seksualne? jak te osoby postrzegają swoje zajęcie? – zaprowadziły ją na plan filmu porno, do klubu swingersów, przed internetowe sekskamerki i na spotkania z kobietami do towarzystwa. Poznani tak bohaterowie i bohaterki książki opowiedzieli jej o swoim życiu, wyborach i trudnej relacji ze społeczeństwem. Mówili otwarcie, szczerze i prosto w oczy. Bez wstydu, chociaż właśnie tego się od nich oczekuje. Odważny i bezkompromisowy reportaż Karoliny Rogaskiej to nowe spojrzenie na osoby, które oceniamy zbyt łatwo i bezlitośnie. To ćwiczenie z empatii pokazujące, jak daleko jesteśmy zdolni posunąć się w próbie zrozumienia drugiego człowieka. To wreszcie wciągająca opowieść, w której znaleźć można odpowiedzi na pytania, które wstydzimy się zadawać. Czy zawsze słusznie wydajemy opinię o " takich " ludziach " i czy sami , gdyby zmusiły nas okoliczności nie sięgnęli byśmy po wszystko , aby zapewnić sobie i najbliższym utrzymanie ? Nie sądź a nie będziesz sądzony !

Bardzo ważna książka poruszająca temat, który z tyłu głowy ma każda kobieta: aborcję. Zabieg, który powinien być przywilejem każdej z nas, a który stał się narzędziem opresji kobiet i kwestią polityczną. Ta książka oddaje głos kobietom po aborcji. Usłyszałam wiele historii, każda z nich inna. Jedne z bohaterek w ogóle nie chciały zostać mamami, dla innych był to nieodpowiedni moment w życiu, w najcięższych przypadkach mowa o wadach płodu. Jednak wszystkie te historie łączy jedno: bohaterki czuły ogromną ulgę na wiadomość, że nie muszą rodzić, a nie depresję czy traumę, jak próbują nam wmówić środowiska anti-choice. Niejednokrotnie podczas słuchania tej książki aż krew się we mnie gotowała! Bo to nie tylko książka o aborcji, ale też o patriarchacie i opresji kobiet. O tym, jak ingeruje się w nasze decyzje życiowe, naraża zdrowie ducha i ciała, jak próbuje się nas zastraszyć. Szczególnie oburzyła mnie historia nastolatki, która zaszła w niechcianą ciążę z gwałtu i chciała ją usunąć, ale do każdego szpitala jeździł za nią ksiądz z grupą wyznawców i namawiał ją do zachowania ciąży. Albo historia małżeństwa, które nie potrafiło zorganizować zabiegu usunięcia ciąży z letalną wadą płodu, bo lekarze powoływali się na klauzulę sumienia. Uważam, że tacy lekarze w ogóle nie powinni wykonywać tego zawodu. Rozdziały społeczno-historyczne trochę się dłużą, ale przeplatają się z relacjami kobiet, które doświadczyły aborcji, więc znużenie nie jest aż tak odczuwalne. Poza tym świetnie zarysowują one, jak ewoluowało podejście do aborcji na przestrzeni tysiącleci (!), nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Właściwie dopiero niedawno z aborcji uczyniono temat tabu — coś, czego kobiety powinny się wstydzić. A najgorsze jest to, że o losach kobiet i ich ciał wciąż decyduje dziaderstwo — najczęściej księża i politycy, których ten temat nie dotyczy i którzy nie powinni mieć w tej sprawie nic do powiedzenia. Ta książka uświadamia, że aborcja była, jest i będzie, bez względu na to, jak bardzo politycy starają się nas zmanipulować. Dodatkowo poznasz tu numery wsparcia do organizacji zapewniających pomoc aborcyjną i dowiesz się, jak zorganizować usunięcie niechcianej ciąży, co jest kolejnym plusem. Polecam każdej kobiecie — bez wyjątku. (Wyzwanie czytelnicze LC na listopad 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku)

📝 Krótka, intensywna powieść poruszająca temat uzależnienia od alkoholu i jego wpływu na życie jednostki oraz najbliższych. Autorka pokazuje historię kobiet uwikłanych w mechanizmy nałogu, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy doświadczeń – niczym tytułowa matrioszka. To opowieść o współuzależnieniu, relacjach rodzinnych, samotności i próbie wyrwania się z destrukcyjnego schematu. Oszczędna forma i minimalistyczny język wzmacniają przekaz, skupiając uwagę na emocjach i konsekwencjach wyborów. 💭 Moja opinia: Kolejny dowód na to, że najlepsze książki wpadają w ręce totalnie przypadkiem. Niepozorna, minimalistyczna, wydana estetycznie i bez zbędnych fajerwerków – a w środku konkret, który trafia prosto w splot słoneczny. Czyta się ją szybko, ale to nie jest „lekka” lektura. Wręcz przeciwnie – "samo gęste" w krótkiej formie tylko potęguje siłę przekazu. Każde zdanie jest tu jak cios, bez rozwlekania, bez uciekania w ozdobniki. Pierwszy raz miałam taką myśl, że chciałabym mieć kilka egzemplarzy na zapas i wręczać je ludziom – tym, którzy zmagają się z alkoholem albo żyją tuż obok tego problemu. ⭐ 9/10

To nie jest książka, którą można ocenić w kategoriach „podobała mi się” lub „nie podobała mi się”. To nie jest też książka, która powinna się podobać. Ja osobiście jej nienawidzę. Nienawidzę tego, że przemoc domowa wciąż bywa ignorowana. Dlaczego w sądzie osoba, wobec której stosowano przemoc, słyszy pytanie: „Czym Pani sprowokowała męża?” Czuję ogromną irytację i ból za wszystkie kobiety, które musiały przez to przejść. Które musiały nauczyć się żyć na nowo. Sam reportaż zawiera wiele historii przedstawionych z różnych perspektyw — osób krzywdzących, krzywdzonych, psychologów oraz osób prowadzących fundacje wspierające ofiary. Daje to pełniejszy obraz sytuacji i uświadamia, jak wiele takich dramatów rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami domów. Zbyt wiele.

Autorka wgryza się wiertłem głębinowym w kolejne warstwy przeszłości swojego ojca, przez wspomnienia złe, gorsze i niekiedy (z rzadka) dobre, żeby przyszpilić moment i okoliczności jakie pchnęły były uczynnego, wysportowanego i oddanego rodzinie Mirka ku przeobrażeniu się w tak zwanego, cytat odautorski, menela. Bogata forma i brawurowe wykonanie nie pozwalają tej książki odłożyć. Są tu z wyczuciem zbeletryzowane wspomnienia, wątki biograficzne i autobiograficzne, kawał społecznej historii PRL, skomentowane z iskrą wyimki z tekstów naukowych, gorzki czarny humor. Jakkolwiek to nie zabrzmi, świetnie się to czytało mimo ciężaru tematu. Myślę, że autorka przekuła swoje doświadczenia w efekt naprawdę godny uwagi. To też niezmiernie potrzebny głos mówiący o tym, co uzależnienia robią dzieciom, rodzinom i społeczeństwu. Nagrody i nominacje w stu procentach zasłużone. Warto było to przeczytać.

Zbiór opowieści czytelniczek bloga – Chujowa Pani Domu. Historie te okraszone są rozmowami z ekspertami. Wspierająca pozycja, która przekazuje dokładnie to samo co w tytule. Jest nas więcej, dziewczyn, które mają podobne problemy. Nie jesteś w tym sama. Czytamy o samych kobiecych problemach. Depresji po porodowej, bolesnych miesiączkach, problemach z partnerami, samotności. Pozycja mocno wspierająca. Spoko. Polecam

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy. Ta książka to historia dla ludzi o mocnych nerwach. Historia dziecka, które przeszło przez piekło, które doświadczyło ogromu cierpienia, bólu, odrzucenia, przemocy ze strony tych którzy to dziecko powinni za wszelką cenę chronić. Trudna książka o przemocy seksualnej księdza wobec dwunastoletniej dziewczynki, to relacja młodej kobiety, która nie miała dzieciństwa. Musiała opiekować się bratem bo wiecznie pijani rodzice nie zwracali za dzieci uwagi, najważniejszy był alkohol a reszta nie miała znaczenia. I tu pojawia się ON, oprawca, kat, gwałciciel, manipulant, pedofil. Miało być lepiej ale bohaterka trafiła z przysłowiowego deszczu pod rynnę, los okrutnie sobie z niej zakpił, a to wszystko za przyzwoleniem dorosłych, świeckich i duchownych.

"Darcie pierza" Anny Dziewit-Meller to zbiór felietonów pisanych w latach 2017 – 2021. Mimo iż upłynęło kilka lat och ich publikacji, wcale się nie zestarzały. Wciąż są aktualne – i na tym między innymi polega ich siła. O czym pisze autorka? Niemal o wszystkim, przede wszystkim porusza jednak ważne sprawy społeczne, obyczajowe, polityczne… Odwołuje się też do historii oraz swojej przeszłości, zwłaszcza śląskich korzeni. Dużo miejsca Anna Dziewit-Meller poświęca problematyce dotyczącej kobiet – równouprawnienia (a raczej jego braku), kwestiom zdrowotnym, karierze, macierzyństwu, relacjom rodzinnym i damsko-męskim, seksualności… Autorka nie ucieka od tematów trudnych i wciąż uznawanych za tabu, w związku z tym przemilczanym, zamiatanym pod dywan. W wielu felietonach odnajdujemy nawiązania do polskiego piekiełka – głupoty, chamstwa i bezczelności polityków oraz ich totumfackich, do kondycji służby zdrowia, szkolnictwa, związków zawodowych, reakcja na pandemię covidu… Jest też mowa o życiu, przemijaniu, śmierci, pamięci, miłości, przyjaźni, szacunku, o autorytetach i ich braku. Całość napisana jest błyskotliwie, erudycyjnie, ostrym piórem. Powaga przeplata się to z sarkazmem i inteligentnym poczuciem humoru. POLECAM SZCZERZE !