Przepraszam, żabo!

Sympatyczny retelling bajki o trzech świnkach i Wielkim Złym Wilku, który tego właśnie dnia, poza spełnianiem ważnych obowiązków zawodowych (niszczenie kolejnym świnkom ich małych chatek samo się przecież nie zrobi),musi się również zaopiekować czternaściorgiem swojego potomstwa, co mu wcale pracy nie ułatwia. A może jednak wszystko dobrze się skończy? Albo jeszcze lepiej? Przekonajcie się sami :) Dużo humoru sytuacyjnego i zabawne ilustracje.

Książka o tym, co kryje się za dziecięcym "nic", które możemy usłyszeć, gdy pytamy, co robią. Fajny jest podział tekstu na pisane prozą dialogi z mamą czy dziadkiem i pisane wierszem fragmenty opisujące zabawę głównej bohaterki. Ilustracje są dynamiczne i ciekawe. Książka pokazuje, że siła dziecięcej wyobraźni jest wielka, ale, jeśli chcemy, możemy do tego świata fantazji wejść razem z dziećmi.

Książka mnie zaciekawiła, bo uważam, że ważne jest zwracanie uwagi na otoczenie, na to, w jaki sposób projektuje się miasta i wsie. I warto taką edukację wprowadzać już od najmłodszych lat. Tytułowy potwór uświadamia mieszkańcom Miastoszewa, co powinno być dla nich istotne w ich otoczeniu, bo są za nie odpowiedzialni. Wydaje mi się, że formą książki może być interesująca dla dzieci.

Książka jest przede wszystkim przepięknie wydana, w dużym, przejrzystym formacie. Pierwsze wrażenie jest naprawdę bardzo pozytywne, widać że ilustrator włożył wiele pracy w przygotowanie oprawy graficznej, która będzie idealna dla dzieci - przyciąga uwagę. Druga kwestia to sama opowieść. Bardzo pouczające i mądre przesłanie jakie wynika z puenty książki, daje wiele możliwości do rozmowy z dziećmi na temat odrzucenia, lęku przed nieznanym, czy też samej akceptacji czyjejś odmienności. Polecam gorąco opinię czteroletniej czytelniczki na temat tej właśnie pozycji :) https://www.spreaker.com/user/13227592/w-robaczkowie-wielki-pozar-laki

"Gdzie się podział czwartek?" ano był wczoraj i minął, by ustąpić miejsca piątkowi. Książeczka, która opowiada o misiu i jego przyjacielu, którzy bardzo nie chcą, by dzień urodzin Misia, przypadający na czwartek, się skończył. Przecież było tak miło i wesoło. Balony, tort i prezenty... dlaczego ten czwartek nie może trwać wiecznie? Książeczka dla młodszych dzieci, która pokazuje upływ czasu. Jednak wcale nie musi to być smutny fakt, trzeba tylko umieć docenić i zapisać w pamięci te dni, które chcemy, by zostały z nami na zawsze i cieszyć się na nadejście nowych, a któż wie, może jeszcze bardziej ekscytujących? 🤔

Kiedy przygotowujesz się do rozmów z dzieckiem na poważne tematy, warto szukać wsparcia w literaturze dziecięcej. W tak delikatnych kwestiach jak płciowość, zawsze nim zaproszę dziecko do wspólnej lektury, najpierw czytam sama wybraną książkę. Tak też zrobiłam w przypadku książki "Skąd jestem?", która wyczerpująco, lecz niezwykle stosownie, z zachowaniem pewnego smaku i taktu odpowiada na tytułowe pytanie. Bohaterem i jednocześnie narratorem książki jest Leoś, chłopiec w wieku przedszkolnym. Pewnego dnia rodzice informują go, że będzie miał młodszą siostrę. Leoś jest bardzo ciekawy tego jak dziecko dostało się do brzucha mamy, chce znać wszystkie szczegóły łącznie z tym, w jaki sposób jego siostra przyjdzie na świat. Mama bardzo obrazowo wyjaśnia chłopcu jak dochodzi do zapłodnienia, używa do tego klucza i dziurki do zamka w drzwiach. Pada określenie "penis" i "cipka". Z kolei rozciągliwa gumka do włosów pokazuje jak rozciąga się pochwa podczas porodu siłami natury. Mama wspomina także o tym, że czasami lekarze muszą rozciąć brzuch kobiety, by wyjąć z niego dziecko. Leoś dowiaduje się również skąd wziął się jego pępek i w jaki sposób odżywia się dziecko. Chłopiec nadaje pępkowi symboliczne znaczenie, który w jego pojęciu jest pamiątką po nici łączącej go z mamą i tatą. Delikatne, pastelowe ilustracje oddają ciepły klimat książki. Prócz scenek z życia rodziny i symbolicznego przedstawienia więzi, znalazły się tutaj także Ilustracje nagich ciał chłopca i jego rodziców w nawiązaniu do zewnętrznych różnic pomiędzy ludźmi ze względu na płeć. Dla jakiego wieku dedykowana jest książka? To już zależy od Was oraz poziomu rozwoju Waszego dziecka, a także tego, czy Wy sami jesteście gotowi na to, by bez skrępowania rozmawiać z dzieckiem na TE TEMATY.

„Lody we wszystkich smakach” to picturebook, który rozświetla i wywołuje szeroki uśmiech. Jestem przekonana, że Ola i Oskar mają tę moc i nawet w największym ponuraku obudzą wewnętrzne dziecko. Lekturka gwarantuje kilka beztroskich chwil, ożywia wyobraźnię i zachwyca swoim urokiem. Minimalistyczne, pełne humoru i niewymuszonego wdzięku obrazki Pawła Mildnera z pewnością oczarują nie tylko dzieciaki, ale również wszystkich dorosłych, którzy mają słabość do pięknych i charakternych ilustracji. Mówiąc krótko rozkosznie lekka i przepyszna lektura. Sięgnijcie, a nie będziecie żałować. Cała recenzja tutaj: https://tiny.pl/tb8n4

Zwykła rodzina - mama i dzieci... Mama, która pędzi do sklepu i w biegu robi zakupy. Mama, która pogania dzieci i szybko odprowadza je do szkoły. Mama, która biegnie do pracy. I zawsze ledwo zdąża na czas. Pewnego dnia zdarza się coś ... niesamowitego. Budzik nie dzwoni. Wszyscy zaspali. I trzeba biegać jeszcze szybciej... Mama i dzieci są już tym zmęczone. Na następny dzień czeka je spora niespodzianka. Galopująca niespodzianka. Książka ma duży format, cudowną wyklejkę z pędzącymi mamami z rozwianym włosem oraz świetne ilustracje. Barwne, przyciągające oko i z nutką humoru są idealnym uzupełnieniem tekstu. Historia inaczej jest odbierana przez dzieci (zabawna i śmieszna) a inaczej przez dorosłych, bo my niestety wiemy, że bywa prawdziwa.

Bardzo przyjemna książeczka, bo trudno nazwać ją książką, ze względu na niewielką ilość treści. Ilość może nie przytłacza, za to jakość i owszem. Opowiastka jest zabawna, sympatyczna i wywołuje uśmiech na twarzy dziecka. A obrazki? Są wprost cudne. Świetnie uzupełniają treść i sprawiają, że młody czytelnik oczu od kolejnych kartek oderwać nie może. Aż żal, iż nie ma takich książek więcej. Nawet sprawdziłam, co autor jeszcze napisał, tak mi się spodobała. Polecam.

Książka z serii SPEcjalne moce, traktująca o autyzmie. Do czytania dzieciom w wieku wczesnoszkolnym. Tekst główny to opowiadanie dla dzieci, które w prosty sposób pokazuje najczęstsze zachowania autystyczne. Jest też "obudowa metodyczna" czyli uwagi dla rodziców i nauczycieli oraz wskazówki omówienia tekstu z dzieckiem. Świetna pomoc dla dorosłych, którzy mają czas by rozmawiać z dzieckiem, wyjaśniać, czytać i pokazywać swoim dzieciom, że "inny" nie znaczy gorszy.

"Jak kózka uczyła się pływać" zaczyna się od pewnego rodzaju rewolucji, bo oto dnia pewnego zwierzęta postanowiły pójść do szkoły. Kaczka, koń, gąsienica, koza, słoń, rybka, mrówka i inne zwierzęta rozpoczęły naukę różnego rodzaju aktywności fizycznej. Nauczyciele byli bardzo surowi i nieugięci, czasem wręcz bezlitośni i do dzienniczków wpadała dwója za dwóją, podczas gdy koń, kaczka i rybka uczyli się wspinania na drzewo, gąsienica i słoń latania, koza próbowała swych sił w pływaniu, a mrówka - na przekór wymaganiom kadry nauczycielskiej - wolała dźwigać na grzbiecie okruchy i inne ciężary. Ostatecznie zwierzęta próbując opanować umiejętności wykraczające poza ich naturalne możliwości, przestały być dobre w czymkolwiek - rybka i kaczka pływały średnio, słoń biegał słabiej niż na początku, a koza już nie skakała tak jak wcześniej. Nauczyciele z rezygnacją kręcili głowami obserwując bezskuteczne wysiłki zwierząt. W końcu spakowali się i opuścili swoich uczniów. I właśnie wtedy nastąpił przełom, bo każdy z przyjemnością znów zaczął uprawiać tę dyscyplinę, w której czuł się najlepiej. Jaki morał płynie z tej opowieści? Nie musisz być najlepszy we wszystkim. Rób to, co sprawia Ci radość i czyni Cię szczęśliwym. Bardzo ładnie zilustrowana książka, z przekazem, który powinien towarzyszyć nam na co dzień.

To śmieszna historyjka o dobrym wilku, który wypadł z książki. Uciekając przed kotem, szukając schronienia wchodził do innych książek, jednak albo nie pasował do tej bajki, albo był za późno..aż trafił do jednej bajki, w której został..i co więcej, nie zdradzę😁 Czyta się ją przyjemnie i można się pośmiać, u nas czytana już kilka razy.

Jedzie rodzinka do babci - na wieś, do nowoczesnej artystki z dredami. Babcia proponuje wnuczętom budowę domku na drzewie - Werka jest przeszczęśliwa! Natomiast Mati znajduje inną rozrywkę - łapanie w stawie karpi na podbierak. Jest zabawa! I jest karp - złota rybka! Jakie życzenie spełni złota rybka? Tylko jedno! Czego zażyczy sobie Mati? I jak to się skończy? Dzieciom na pewno spodoba się ta przygoda. Fajnie przemycony wątek, że gry na smartfonie przegrywają z domkiem na drzewie i innymi super zabawami!

Przed Wami kolejny tom cyklu o żubrzej rodzinie podróżującej po naszym kraju. Czteroosobowa familia zwiedza parki narodowe odkrywając ich piękna przyrodę i poznając zwierzęta w nich żyjące. Tym razem trafiają w Tatry. Polinka jest oczarowana skoczną kozicą. Tylko kto kopie pod nią dołki? Podejrzenie pada na niedźwiedzia... Czy żubry poradzą sobie z tą zagadką? A może detektywi zostaną zaskoczeni? Mam słabość do tej serii książeczek dla dzieci. Mało tekstu, sporo wiedzy, dużo humoru i cudowne ilustracje Tomasza Samojlika. W środku znajduje się mapa według, której przebiega podróż żubrów. Nie martwcie się, można czytać nie po kolei. Na dodatkowych dwóch stronach są ciekawostki dotycząc mieszkańców konkretnych parków. Tym razem zdobędziemy kilka informacji o świstaku.

„Żubr Pompik. Wyprawy. Milczenie orlika” to książeczka, którą wczoraj czytałem synowi na dobranoc – i muszę przyznać, że jest to jedna z ciekawszych serii dla młodego czytelnika, zwłaszcza jeśli – tak jak mój syn – uwielbia zwierzęta. W tej części siostra Pompika, Polinka, poszukuje silnych wrażeń, ponieważ wszystko inne zaczyna ją już nudzić. Kiedy razem spotykają orlika, Polinka postanawia usłyszeć jego krzyk. Problem w tym, że ptak uparcie milczy. Pomimo wielu zabawnych prób, orlik nie zmienia zdania i spokojnie tłumaczy młodym żubrom, dlaczego nie zamierza krzyczeć. Co ciekawe, orlik krzykliwy to symbol Magurskiego Parku Narodowego – i to właśnie ten park odwiedzają bohaterowie w tej części serii. Książeczki z cyklu o żubrze Pompiku są pięknie ilustrowane, a dialogi proste, zabawne i przyjazne najmłodszym. Dodatkowo, na środku książki znajduje się sekcja pełna ciekawych informacji na temat orlika krzykliwego – idealna dla małych miłośników przyrody. Zdecydowanie polecam nie tylko tę część, ale i pozostałe książeczki z serii. To doskonałe połączenie edukacji i przyjemnej lektury przed snem. Czytajcie!

Edukacyjna książeczka dla dzieci, które uczą się liczyć do 10 / mogą i więcej/. Format duży. Dobry gatunek papieru. Duża wyrazista czcionka czarna, dla liczebników czerwona. Twarda oprawa. Przepiękna okładka zewnętrzna jak i wewnętrzna. Zilustrowała perfekcyjnie, ciekawie, zachęcająco i niebywale pięknie Justyna Hołubowska- Chrząszczak. Masa kolorów, żywych, soczysta zieleń, ale nic nie jest przejaskrawione. Kotki mają fantastyczne fizjonomie , a przy tym miny na pyszczkach, aż zwala z nóg. Historyjka wierszowana , zgrabnie ujęta, w sposób ciekawy. Zaczyna się od jednego kotka siedzącego na płocie, który odbywa wycieczkę po okolicy . Przyłączają się do niego kolejne kotki, tak ,że w rezultacie mamy ich 10 w kocim zbiorze. Każdy kotek jest inaczej umaszczony, różni się wielce od pozostałych, nawet też wiekowo. Postacie są barwne nie tylko na ilustracji. Następuje zwrot akcji i kotków co pewien czas ubywa po jednym. Pięknie to opisane w postaci rymów. Po drodze zmienia się też pora dnia na ilustracjach. Doskonale to jest zobrazowane. Od świtu do gwiaździstej nocy. I z tego też możemy skorzystać pokazując dziecku pory dnia. ,, A kolega kotka z płotka wpadł do szopy szukać młotka. Wpadł do szopy i, rzecz prosta, tylko JEDEN kotek został’’. Dzieci uczą się liczenia od jeden do dziesięciu i na odwrót od dziesięciu do zera. Uczą się odróżniać pory dnia. Książka edukacyjna na wskroś dla maluchów. Na podstawie tej książki można wczesnoszkolnym pociechom wytłumaczyć też naukę o zbiorach, w zależności od programu szkolnego. Polecam!

Bardzo ciekawa pozycja o równościach społecznych, podążaniu za tłumem, rozwiązywaniu problemów grupowo i stwarzaniu sobie problemów z niczego. Niestety może być niezrozumiała dla młodszego odbiorcy, za to starsi czytelnicy z pewnością się do niej uśmiechną.

„Książki nie mają skrzydeł” - Brynne Barnes, Rogério Coelho Jeśli szukacie książki która będzie ucztą dla dziecięcej wyobraźni to ten tytuł jest idealny. Każda strona tej książki przenosi nas w magiczny świat książek. Książki tym bardziej te dziecięce potrafią przenieść małych czytelników do innego świata, pełnego magii, wróżek, niesamowitych stworzeń. Książki potrafią zabrać dzieci w niesamowitą podróż w czasie czy też pokazać nowe miejsca. Książki są niesamowite gdy są czytane, gdy są potrzebne, gdy mały czytelnik daje się ponieść wyobraźni. Książki nie są stworze do stania na regale, wtedy są tylko książką, tylko ozdobą. A Książka może być przyjacielem, biletem do innego świata, przygoda może być również zapomnieniem czy pocieszeniem w trudnych chwilach. „Książka jest tylko książką, gdy jej nikt nie czyta. I z nudów wrasta w półkę, Ciągle nie odkryta. Kiedy jest zamknięta Jak związana wstążką Wtedy i tylko wtedy Jest jedynie książką…”

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej.