Sekret Panny Watanuki #5

Ten tom jest taki o. Nic nowego, co nie było w poprzednich, ewentualnie Enra zaczął próbować robić podchody w... zdobyciu Komachi? Ciężko w sumie tak to nazwać, bo po prostu ktoś mu powiedział, że ma być dla niej milszy i tyle. Więc ten romans ponownie prawie stoi w miejscu. 6/10

Nie ukrywam, lubię mangi takie jak te - nie udające tego, czym nie są. A czym są, to od razu widać - po prostu ostrym gejowskim porno, bez ambicji, praktycznie bez fabuły, za to wypełnionym po brzegi "mięskiem". I muszę przyznać - te Scarlet Beriko wychodzi nader dobrze - jest namiętnie, gorąco i gdy trzeba, czuć chemię. Do tego ładna kreska, niezłe kadrowanie, ale nadal - to tylko porno. Pozbawione głębszych ambicji, choć, co dla mnie jest plusem, z wątkiem piłkarskim. Jeżeli macie ochotę na końską dawkę męsko-męskiej erotyki, polecam. Ale w każdym innym wypadku szczerze i zdecydowanie odradzam. "Dłonie Minoriego" są czym są, nawet na moment nie udając, że jest inaczej. A ja szczerze nie cierpię sytuacji, w których tytuł próbuje ukazywać głębię i rozterki moralne będąc tylko tanim erotykiem.

Kolejna manga , którą zacząłem jakiś czas temu i czas Ją zakończyć. I 2 tom zaczyna się , gdy Sachi i Jej porywacz robią naleśniki i dziewczyna jest szczęśliwa. A bohater zastanawia się czym tak właściwie jest ich relacja. A później w sieci widzą jak jakiś zamaskowany mężczyzna podaję się za bohatera i przyznaję się do uprowadzenia dziewczyny i mówi również , że będzie uprowadzał dalej i dziewczyna mówi bohaterowi , że to nie fair , bo jeśli porwie to wina spadnie na Niego , a ten mówi , że tak i tłumaczy bohaterce , że mimo tego co o nim myśli jest przestępcą. A po jakimś czasie w sieci pojawiają się wypowiedzi dziewczyn ze szkoły bohaterki i mówią , że modlą się o Jej powrót , a ta nazywa ich hipokrytkami , bo nic o Niej nie wiedzą i nie rozumieją , że teraz jest szczęśliwa , a z kolei bohater mówi Jej , że jeśli chcę uciec teraz ma okazję , ale Sachi się wkurza i rzuca w Niego poduszką , a z kolei On się cieszy , że na Niego nakrzyczała , a sama bohaterka zastanawia się co do Niego czuję. I później widzimy jak cięgle ogląda nagrania z mężczyzną , który podaję się za Jej porywacza i zaczyna podejrzewać , że to Jej nauczyciel , który Ją molestował. I przez chwilę myśląc o Nim sięga po nóż , ale wtedy zjawia się bohater. A później okazuję się , że dzięki bohaterowi Sachi wkręciła się w oglądanie filmów. A my obserwujemy bohatera w pracy i zaczyna tam pracować pewna dziewczyna(Sato) która od razu zakochuję się w bohaterze i próbuję do Niego zagadać , ale On Ją zlewa. Jednak dziewczyna w końcu zdobywa Jego numer , a gdy wraca do domu zaczyna iść za Nim , ale On się orientuję i mówi Jej by odpuściła i lepiej będzie jak będzie się od Niego trzymała z daleka. A następnie Sato dowiaduje się , że bohater się zwolnił i prosi kierownika by dał Jej do Niego adres , bo chcę go przeprosić wierząc , że zwolnił się przez Nią i idzie do niego , ale okazuję się , że podał fałszywy adres. A w tej samej chwili bohater pali swój fałszywy dowód tożsamości. A z kolei bohaterka oglądając nowe nagranie niby porywacza orientuję się , że to faktycznie nauczyciel i na dodatek przez to nagranie przesłał Jej wiadomość , że mają się spotkać w schowku na terenie szkoły. I bohaterka w pewnym momencie prosi by bohater obiecał , że nie da się aresztować i , że się z Nią ożeni i ten przyrzeka , ale wie że może nie dotrzymać tej obietnicy. I później idzie na zakupy i przechodzi obok szkoły Sachi i nawet mija Jej nauczyciela i myśli o tym , że jeśli by tu pracował to mógłby ocalić Sachi , a po jakimś czasie wraca do domu i z przerażeniem odkrywa pod drzwiami policjantów , którzy rozmawiają z mieszkańcami i , gdy bohater nie chcę ich wpuścić jeden z nich zaczyna być podejrzliwy i koniec końców bohater ich wpuszcza i wtedy zaskoczony odkrywa , że Sachi nie ma. Fantastyczny 2 tom. Szkoda , że tak długo nie czytałem. Historia nadal wciąga i ciężko się oderwać choć na chwilę. Relacja bohaterów coraz bardziej się rozwija i oboje się zastanawiają co tak naprawdę ich łączy , ale widać że bohater mimo wszystko jakoś się o Nią troszczy. Choćby ta scena pod szkołą. No i ciekawy wątek z Sato , która zakochała się w bohaterze i chcę go odnaleźć. Coś czuję , że jeszcze namiesza , ale mimo wszystko Ją lubię. No i rewelacyjny koniec. Najpierw ta policja , a po chwili okazuję się , że Sachi nie ma. Gdzie się podziała? Czyżby poszła spotkać z nauczycielem? Zaraz biorę się za kolejny tom

Jest to prosta historia opowiadająca o romansie dwóch dorosłych mężczyzn. Kajiyama jest kurierem codziennie rozwożącym paczki po swoim rejonie. Do jednego z mieszkań wozi paczki codziennie. Mieszkanie to należy do Aizawy, który z znanych tylko sobie powodów (dowiadujemy się w trakcie) nosi głowę od kostiumu królika. Jest to mangą do przeczytania na raz. W środku znajduje się również druga historia zupełnie innych bohaterów. Mangę przyjemnie i szybko się czyta jednak historia którą tak szybko się czyta da się równie szybko zapomnieć. Jednak w swojej prostocie w jakiś sposób przyciąga. Głównie wynika to z niespotykanego ubioru bohatera, który sprawia, że chcemy dowiedzieć się dlaczego. Jednak po dowiedzeniu się tego łatwo stracić zainteresowanie. Jest to dobra mangą dla osób które dopiero zapoznają się z gatunkiem jakim jest yaoi ponieważ jest to lekka i nie nachalna pozycja. Manga posiada ładna, przejezystą kreskę skupiająca się na postaciach. Tło jest najczęściej białe lub tonowane szarością. Mi osobiście pozycja się podobała jednak nie jest to coś co mam potrzebę przeczytać ponownie.

„Miejsce dla kochanków” to jednotomowa manga, która stanowi zbiór trzech niezwiązanych ze sobą opowieści, z czego tytułowemu opowiadaniu poświęcona jest większa ilość stron. Jest to manga utrzymana w konwencji typowego shoujo romansu, jednak z kontrowersyjnym jak dla mnie motywem (romans kuzynów). Mangę cechuje delikatna kreska, typowa dla mang tego gatunku. Tła są oszczędne, ponieważ tym, na czym ma się skupić czytelnik, są emocje wypisane na twarzach bohaterów. To coś dla miłośników nostalgicznych, ale i lekko kontrowersyjnych historii, gdzie miłość stoi na pierwszym planie.

Manga bardzo bardzo powalona, ale jest to dobrze opisane moim zdaniem. Podoba mi się fakt tego, że główny bohater ma jakiś szacunek do siebie i po odkryciu prawdy na temat swojego "chłopaka" (?) nie zostaje z nim i nie przebacza mu. artstyle oczywiście piękny, ale ilość załamań jakie miałem czytając to i ilość razy rozkmin nad tym czemu to czytam była bardzo duża także trochę wpłyneło to na moją opinię.

„Switched” nie zapowiadało jakoś wielce porywającej historii. O dziewczynie, która nagle znajduje się w innym ciele. I nic nie wskazywało na to, że ta seria miała być nasycona tak wartościowymi i mądrymi rzeczami. Oczywiście nie każdy musi popadać w zachwyty tak jak ja nad słowem rysowanym, ale znalazłam tutaj wiele różnych odczuć, a przecież seria liczy sobie ledwo 3 tomiki. Jak już wspomniałam poznajemy młodziutką Ayumi, która w końcu wiąże się ze swoim ukochanym. Pech jednak chce, że koleżanka, a raczej zwykła dziewuszka z jej klasy Umine postanawia ot tak skoczyć z dachu... Teoretycznie nastolatka powinna być świadkiem tragicznego samobójstwa, a okazuje się, że pada ofiarą zamiany ciał, która wywraca jej życie do góry nogami. I tu rozpoczynamy wraz z naszą bohaterką pogoń za odzyskaniem swojego ciała, swojego życia. Umine wcale nie zamierza jej tego ułatwiać, a Ayumi wbrew pozorom nie zostaje z tym sama. Najważniejszym aspektem całej historii jest to, że bohaterka nie zostaje osamotniona. Ma u swojego boku przyjaciela, który jako pierwszy sam okrywa co się wydarzyło, a jak można się domyśleć pociąga to za sobą masę zdarzeń, które nie raz nas wbiją w fotel (w porywach w łóżko, tak jak i mnie). W piękny sposób autorka ukazała to jak ludzie potrafią być dla siebie podli. Jak wygląd zewnętrzny potrafi być najważniejszą rzeczą pod słońcem. Jak spokojna, nikomu nie wadząca dziewuszka potrafi zbudować wokoło siebie ostrokół, który niemalże podłącza pod prąd. Słowa ranią bardzo mocno, dotykają duszy i zostawiają w niej blizny, których często – gęsto nie da się już zabliźnić. A mimo to jest światełko w tunelu, że kiedy się powie głośno o swoich pragnieniach, o swoich potrzebach, o tym, że przecież zawsze jest obok ktoś kto poda nam pomocną, bezinteresowną dłoń. Powiem Wam, że nawet się popłakałam na tej opowieści. Nie spodziewałam się, że tak mocno mnie dotknie, chodź już dawno temu wyleczyłam się z wszelakich parszywych myśli o sobie samej, bo przecież mam wokoło siebie ludzi, którzy zawsze mnie wesprą. I jeden jedyny zarzut jaki mam – to nie tak miało się skończyć! =D Liczyłam, że całość zakończy się zupełnie inaczej i mam do Autorki trochę żalu, że nie stworzyła końca takiego jaki miałam cały czas nadzieję spotkać, a tu taki psikus! Niemniej jednak, jak dla mnie, bardzo dobra historia, pięknie ilustrowana i z życiowymi prawdami.

Toru Honda straciła matkę a opiekę nad nią przejął dziadek. Jednak z powodu remontu dziadek poprosił, aby dziewczyna zatrzymała się u jakiejś przyjaciółki na kilka miesięcy. Ona jednak nie chciała nikomu robić kłopotu i postanowiła przeczekać okres remontu pod chmurką w namiocie. Pewnego dnia w trakcie spaceru dziewczyna dotarła w pobliże nieznanego domu. Na jego tarasie zauważyła figurki zwierząt z chińskiego zodiaku. Po chwili pojawił się właściciel domu (Shigure) i wdali się w rozmowę. Okazało się, że w tym domu mieszka też jej kolega z klasy, Yuki Soma, do którego wdycha połowa jej koleżanek. Kiedy Shigure i Yuki poznali historię dziewczyny, zaoferowali jej zakwaterowanie w zamian za pomoc w pracach domowych. Krótko potem próg domu przekroczył kolejny przystojny młodzieniec, Kyo Soma, którego życiowym celem jest pokonanie w walce Yukiego. Zrobił się niezły raban, w wyniku którego Toru przypadkowo przytuliła Kyo. A ten… zmienił się w kota. Okazało się, że nad rodziną Somów ciąży klątwa, a poszczególni jej członkowie zmieniają się w zwierzęta z chińskiego zodiaku. W następnych rozdziałach dziewczyna poznaje kolejnych członków Somowej rodzinki, a urodziwy Yuki i temperamentny Kyo zaczynają coraz mocniej się do niej przywiązywać. Manga serwuje połączenie romansu, komedii, dramatu i wątku supernatural. Bardzo przyjemnie się ją czyta, osobiście polecam. [współpraca recenzencka]

Sama historia - o utracie ukochanego w lotniczej katastrofie, a potem skonstruowaniu androida na jego wzór po to, aby wyciągnąć z depresji dziewczynę zmarłego - brzmi dość ciekawie. Gorzej, niestety, z realizacją... Ta manga jest adaptacją filmu, więc może w tym tkwi problem. Może jeśli zna się treść pierwowzoru, łatwiej jest ogarnąć tę historię. Ale przecież chyba nie na tym adaptacja powinna polegać? W efekcie - jeśli się filmu nie oglądało - można mieć poczucie chaotyczności całej opowieści. I jej skrótowości. Tym bardziej, że w fabule teraźniejszość przeplata się ze wspomnieniami, a nie są one jakoś konkretnie zaznaczone, bohaterowie wyglądają tak samo, więc w którymś momencie człowiek się naprawdę może pogubić. No i ta finałowa wolta... Osobiście odkładałam tę mangę z lekkim niesmakiem. I sporym mętlikiem w głowie. A drugi raz już nie chce mi się jej czytać ;)

KOLEJNY DZIEŃ SZKARŁATNEGO KSIĘŻYCA Jedna z najciekawszych nowości od Waneko, „Switched”, powraca z drugim tomem. Pierwsza część, choć oparta na doskonale wszystkim znanym motywie, okazała się wielkim pozytywnym zaskoczeniem. I równie dobry jest ciąg dalszy. I to do tego stopnia, że już w tym momencie czuje się duży żal, że kolejny tom będzie już ostatnim. Póki co cieszmy się jednak tym, że mamy tę opowieść po polsku, bo nawet jeśli myślicie – a wręcz jesteście o tym przekonani – że to nie jest tytuł dla Was, możecie być zdziwieni i stać się fanami tej miniserii. Główna bohaterka, sympatyczna i piękna Ayumi, pewnego dnia była świadkiem próby samobójczej szkolnej brzyduli. Gdy się obudziła, odkryła, że jest w jej ciele, podczas gdy niedoszła samobójczyni cieszy się życiem, udając ją. Ayumi próbowała wyjaśnić sprawę, odzyskać to, co straciła, ale na próżno. Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że nie ma możliwości powrotu do swojego ciała, a próby mogą skończyć się śmiercią? I co się stanie, kiedy nadejdzie kolejny Dzień Szkarłatnego Księżyca, święto, kiedy doszło do zamiany ciał? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/11/switched-2-shiki-kawabata.html

PRZYSZŁOŚĆ WILCZYCY To już przedostatni tom „Wilczycy i czarnego księcia”. Widać to wyraźnie po samej fabule, która już od pewnego czasu zmierzała do tego konkretnego punktu, a teraz jeszcze bardziej przyspiesza i daje nam jasno do zrozumienia, że to już niemal koniec. Autorka nie robi sobie jednak przerwy i nie obija się, serwując nam kolejny świetny tom serii. Nieco poważniejszy i cięższy, niż dotąd, ale nadal tak samo dobry, jak ostatnie części. Ostatni czas nie była dla Eriki najlepszy. Wraz ze zbliżającym się coraz bardziej kocem nauki w liceum, dziewczyna musiała podjąć decyzję o dalszym kierunku swojego życia. Jaką ścieżkę kariery obrać? Gdzie iść na studia? Czego się uczyć? Wiecznie niezdecydowana nastolatka, która nie potrafiła znaleźć pasji swojego życia stanęła oko w oko z niezwykle trudnym wyzwaniem, mogącym zaważyć na całej jej przyszłości. Wszystko zmienił wyjazd do zajmującej się produkcją ręcznie robionych naczyń i dekoracji ze szkła ciotki i… … teraz Erika w końcu wie, co chce robić. Zamierza iść w ślady ciotki, w okolicy znajdują się nawet odpowiednie szkoły, ale matka dziewczyny nie jest zachwycona tym pomysłem. W końcu nie gwarantuje on pewnej przyszłości, a znając córkę, kto wie czy ta szybko nie znudzi się rękodziełem. Erika jednak nie zmierza się poddawać i z nową energią przystępuje do nauki. Czy uda jej się nadrobić zaległości? Jak poradzi sobie z tym, co na nią czeka? I jak nadchodzące wydarzenia wpłyną na związek jej i Saty? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/06/wilczyca-i-czarny-ksiaze-15-ayuko-hatta.html

Recenzja całości. Ta czterotomowa seria to całkiem przyjemna i lekka rozrywka. Typowe shoujo rozgrywające się w szkole i okolicy z uczniami i demonami o dość sympatycznym usposobieniu. Choć nie ma tu nic odkrywczego ani wielkiego łał, trzeba przyznać opowieści, że płynie ładnie gładko, dowcipnie, a wątek romansowy jest subtelny i wywołuje raczej uśmiech niż przyspiesza bicie serca. Warto też zwrócić uwagę na delikatne przesłanie jakie nie się ze sobą - a mianowicie, że nikt nie jest od początku zły, a Ci, którzy przejawiają negatywne usposobienie nie muszą w cale skończyć jako "grzesznicy". To otoczenie i wiele czynników zewnętrznych ma wpływ na to jak ukształtują się emocje i jakie decyzje zostaną podjęte.

To tak jakby efekt motyla, że moje dotychczasowe ruchy, każde relacje, wydarzenia, zespoły danych i licznych powiązań, czyli wszystko to, co od jakichś dwóch lub trzech tygodni Wszechświat planował z najmniejszą, fundamentalną wręcz dokładnością dla egzystencji mojej osoby, sprowadzały się do doświadczenia pewnego Uniwersum w anime, a potem mangi, na podstawie, której ono powstało. Zresztą prawdopodobieństwo w tym Świecie popkultury odgrywa niezwykłą rolę, oj i to nie małą! Mogę to porównać do sytuacji, w której nie mam absolutnie żadnego wpływu na to, że natrafię w tym w tym momencie na ów tytuł i jego piękne Uniwersum, które okaże się absolutną rewelacją, zarówno w medium mangowym oraz jako serial anime. To tak jakby dużo więcej niż przeznaczenie z perspektywy fana i geeka. Wszechświat żyje, jest naszym sprawcą i obserwatorem, a jak widać również słucha naszych podświadomych potrzeb i pasji. Jest niczym wytrawny hazardzista, tak jak pewna produkcja anime i jej komiksowe źródło, o którym to już za chwile, do którego wszystko to co piszę w tym wywodzie się po prostu odnosi, jakby było mu przeznaczone. Zanim dostałem w swoje ręce tą właśnie dedykowaną mi przez ,, bawiące się w kotka i myszkę z inteligentnym życiem prawdopodobieństwo Wszechświata" książkę, a właściwie graficzną opowieść w konwencji japońskiej stylistyki i techniki, czyli mangi, najpierw wchłonąłem pierwszy sezon jego serialowej adaptacji, którą okazało się anime ,,Kakegurui. Szał hazardu". To tytuł, który - mówiąc dość delikatnie i bardzo, bardzo łopatologicznie - okazał się na tyle dla mnie prosty, ale tak pochłaniający i rewelacyjny, iż obecnie stanowi on jedną z ważniejszych pozycji w Kanonie moich ulubionych niekonwencjonalnych serii animacji, i to w których główną rolę odgrywają oszałamiająco dobrze nakreślone i mega zakręcone żeńskie postaci, co dla takiego wielbiciela typowych ,,akcyjniaków dla samców alfa", jak ja, zetknięcie się z ,,Kakeguri” było czymś niespodziewanym, ot prawie że uderzeniem jakiegoś archanielskiego objawienia. Los bierze moje pasje dalej w swoje ręce, kierując mą uwagę – no, chwała mu za to – do mangi, która dała serialowi jakiekolwiek podstawy by powstał! Tak, to ,,Szału Hazardu”, jednakże zanim przejdę dalej warto o samym anime tego Uniwersum napisać coś jeszcze: wydawać by się mogło z pierwszego punktu widzenia tej miałkiej hazardowej jego tematyki, iż mimo młodego wieku postaci, a także dość ograniczonego miejsca, w którym rozgrywa się akcja w tymże Świecie, po seansach 12 odcinków jego pierwszego sezonu, ,,Kakegurui” można śmiało uznać ze jeden z najbardziej intensywnych, zaskakująco dobrych w kreację napięcia w swojej niszy gatunkowej i tej namacalnej atmosfery potężnych emocji, produkcję w konwencji japońskiej animacji jaką kiedykolwiek widziałem! I tak też się dzieje, tak przedstawia się tu sytuacja, nie inaczej! Nie zdradzając zbyt wiele, w elitarnej szkole, w której ,,Szał Hazardu” faktycznie daje o sobie znać, gdzie blichtr, pozycja społeczna, gra o życie na granicy ryzyka i niszczenia pojęcia tego, iż tabu istnieje zawsze i dalej powino być tym czym jest, gdzie liczą się wpływy i tak zwane ,,plecy” i wysoko uniesiona głowa oraz spoglądanie ,,z wysoka na niżej usytuowanych” jest ważniejsze niż edukacja, króluje nieskrywana lubieżność, podniecenie samym faktem zaryzykowania i oczekiwania na wynik (bo przecież o to w hazardzie chodzi). Tak to bardzo nietypowe podejście do życia nie tylko w szkole gdzie rozgrywa się akcja ,,Kakegurui", ale i poza jej murami - bo przecież hazard uczy umiejętności zachowania ,,pokerowej twarzy", tam gdzie do jest istotne, i to zawsze: w polityce i władzy wszelkiego kalibru. i szkoły. Nie ukrywam, doświadczyłem tu swego rodzaju sodomicznej i celowo hiperbolizowanej niekiedy w przekraczające górne granice intensywności emocje opowieści: historii o pędzeniu przez życie na granicy zalewania organizmu masą adrenaliny i kortyzolu, także dopaminy, gdzie ryzyko stoczenia się na dno jest tak samo wysokie jak zyskanie absolutnie wszystkiego: od bogactwa i powodzenia aż po stabilność u szczytu hierarchii żyjących hazardem uczniów. To bardzo odważnie opowiadana produkcja (zarówno anime oraz manga, tom 1),w której to określić ich bohaterów jako tych, którzy wyznają zasadę ,,bez ryzyka nie ma zabawy”, to zdecydowanie za mało. We wszystko to, w tę specyficzną opowieść wkrada się ta iskra nieprzewidywalności tego, co się za chwilę wydarzy i jak zareagują ,,pokerowe twarze” naszych postaci. Podsumowuje to nie lada dopracowana i w punkt dobrana do wszelakich aspektów budujących wyjątkowość ,,Kakegurui” w wersji anime szata graficzna, która jest tak wylewna, tak nadinterpretowywana, tak przesadzona i potężna w emocje, że ciśnienie skacze u oglądającego za każdym razem, gdy się ma styczność z takimi właśnie scenami. Oszałamiająca seria, której kolejne odcinki jeszcze przede mną, która przesadnie dobrze uwydatnia oszałamiające podejście twórców do tego czym jest hazard, co robi z umysłami osób i w jakich grupach społecznych zbiera największe żniwo. A co w takim razie z mangą? Tylko jedna w tej kwestii zostaje odpowiedź: już wiem z jakiego powodu samo anime okazało się tak pysznie dobre! Homura Kawamoto, Toru Naomura – zapamiętajmy te nazwiska. Dwójka ta to w Polsce nie aż tak jak w kraju kwitnącej wiśni czy ogólnie w kulturze azjatyckiej znani mangacy, autorzy mangowej i pierwotnej wersji Uniwersum ,,Szału Hazardu”; rzecz jasna twórcy zarówno omawianego tomu 1, jak i kolejnych z całego cyklu. Prosto i krótko: wykonali oni – choć to dopiero pilotowy tom serii – kapitalną robotę. Najciekawsze jest to, że oprócz równie kapitalnego wydania mangi, czyli budowy zewnętrznej i jakości druku oraz kartek wewnątrz tomu 1, gdzie okładki i grzbiet są wykonane i namalowane w seksowny i intensywny sposób (tak, rysunek Yumeko na przedzie, z podkreśleniem jej cudownych szkarłatnych oczu, naprawdę robi niezapomniane wrażenie!),mocno na plus zaznacza się ta fizyczna objętość komiksu: to nie 180 czy 200 stron, a prawie 240, a to przy tego rodzaju nieskomplikowanej, ale za to napakowanej w odpowiednie emocje, suspens i dynamikę fabule, ma spore znaczenie – im więcej, tym dla intensywności ,,hazardowego szału” lepiej; w ten sposób manga ma szansę rozkręcić się w odpowiedni sposób i zaspokoić pragnącego górno-granicznych emocji mangowego geeka tak, aby by można było odczuć satysfakcję z lektury z jednoczesnym ,,uzależnieniem się od chęci sięgnięcia po kolejny tom, i to jak najszybciej!”, jak to zresztą w hazardzie, tym razem czytelniczym bywa. Sam początek mangowego rozdania ,,Kakegurui” z początku wydaje się być leciutko ospały, wita nas za to wrażeniem obcowania z Światem tego tytułu jako czymś bardzo dystyngowanym, pompatycznym, wytwornym i ultra-klasowym. Nie ukrywam, że do takiej estetyki samego miejsca i ukształtowania się hierarchii, która w niej panuje, a chodzi o eksplodujący zewsząd prestiż Prywatnej Akademii Hyakkao, w której wszystko to ma miejsce, intensywna akcja, ot tak z buta, od pierwszej do ostatniej kartki nie do końca pasuje. Autorzy mangi wprowadzili nas do tego młodzieżowego, skrytego przed rzeczywistością wymiaru hazardowej sodomy i gomory poprawnie: jest tu coś z Hitchcocka – tempo narracji, całej wylewności świata przedstawionego wzrasta odpowiednio i nie traci tempa tam, gdzie nie powinno. Stabilizatorem całości jest postać zakłócającej ,,święty” porządek hazardowej religii Akademii, Yumeko Jabami, która w placówce tej pojawia się po prostu nagle. Bez Yumeko nie było by niczego, co widzieliśmy w mandze, także w anime: wyzwala w ustawionym świecie hazardu potrzebny mu niepotrzebnie skrywany w gąszczu ,,akademickiej hierarchii” i pozornego porządku szał, tą dzikość i bestialskie wręcz pożądanie; jest osią fabuły i emocji – to od niej zależy tu cała historia, co w niniejszej mandze zostało podkreślone naprawdę dość wyraziście. O pannie Jabami można by rzec ,,jaka ona jest tajemnicza?! Jak trudno jest się przebić do jej wnętrza przez tą zewnętrzną słodką nastoletnią urodę i łagodne z pozoru oblicze i zrozumieć, co kryje się w jej prywatnym Ja, i co nią w ten sposób kieruje!”. Jednak tego samego nie można powiedzieć o fabule tomu: fakt, same rozgrywki, których zasady obrazowane są wizualnie na kadrach i tłumaczone w czytelny i klarowny na tyle, aby odpowiadało to tempie prezentowanej historii sposób, są intensywne, jednakże fabuła jest szybka, ale raczej jedynie jako lekko przewidywalna - to wtedy uwydatniają się same jej plusy. W większości jest ,,hazardowo", dziarsko, ale uważam że dość stabilnie: ta historia nie chce i nie musi za bardzo wyrywać się do przodu, nie zbaczać z kursu tej intensywnej na swój sposób hazardowej przygody i linii poznawania rzeczywistości tajemniczej Akademii z perspektywy Yumeko, której powód ,,zawitania” do jednej z ważniejszych placówek szkolnych w Japonii do końca nie jest znany. Nie dziwmy się temu, skoro prawie cała treść (jak na razie tomu 1) rozgrywa się wokół osoby Yumeko i wszystkiego tego, co po prostu sobą i swoją schematycznym ujęciem idei hazardu i nieszablonowym ukazywaniem w związku z tym emocji ,,rozsiewa” dookoła. I tak, najważniejsze dla czytelnika w Uniwersum Kakegurui, co tyczyć się powinno podobnego podejścia do treści tego Świata, które mamy w anime, powinno być nastawienie się nie na schematyczną, ale konkretną i stabilną oraz szybką fabułę, ale na nieprzewidywalne i nagłe hazardowe emocje, które dodatkowo o kilka stopni może zwiększyć nieprzewidywalna, niekiedy piekielnie agresywna, wręcz diabelska a innym razem potulna i zaskakująco cicha wspomniana już niniejszym postać Yumeko oraz towarzyszący jej Ryota, którego powinno się uznać za narratora w cyklu mang, co nie jest aż tak stricte oczywiste jak w przypadku serialu. Nie bawmy się w dziennikarzy, krytyków kultury masowej, bądźmy po prostu fanami – istotne jest to z perspektywy tomu 1 mangi ,,Szału Hazardu”, iż wydarzenia w nim prezentowane są proste, bez żadnej wyszukanej głębi i dramaturgii, i odpowiednio dynamiczne. Teoretycznie mamy do czynienia z szybką lekturą, w której większość zdarzeń, mniejszych i większych scen, zawsze owinięte jest wokół jakiejś gry. O dziwo nie możemy narzekać na nudę, gdyż przy rozgrywkach a’la ,,rasowe kasyna w Las Vegas" naszym głównym postaciom udziela się najwięcej emocji, ukazuje się przy tym ta ważna części ich osobowości – to jak postaci wypadną w ,,konflikcie przy stole" rzutuje na ich zachowanie w dalszej części historii, co udowadnia z kolei to, jak konsekwentnie w odpowiednim miejscu na osi fabuły nasi mangacy ustawili całą strukturę tudzież wątek gier hazardowych, jak i to czym niepisanym tak naprawdę hazard jest w rzeczywistości Akademii Hyakkaou. Grafika wszystko to, a także wiele innych aspektów, które przy omówieniu tej mangi także anime nakreśiłem, sądzę odpowiednio wydajnie tylko potwierdza: potrafi być ona ostra jak żyleta, niekiedy jednak przepełniona szarymi barwami, np. w kadrach z retrospekcjami, także nie sposób jej odmówić umiejętnego dostosowania się do szarpanych i bardzo energicznych, asymetrycznych kadrów na przestrzeni całego tomu, gdzie potrafi zalać czytelnika kreacjami bardzo ekspresyjnych sylwetek graczy podczas rozgrywek, w której aktywne są potężne, mięsiste kontury, z akcentami na oczy lub twarz. Yumeko Jabami to ,,szał hazardu”; to ta bezapelacyjnie bardzo indywidualna, znająca swoją wartość nastolatka ustawia całą rzeczywistość fabularną, jak i rzeczywistość hazardowej aktywności w Akademii do odpowiedniego pionu. Z ,,niby" potężnych członków Akademii robi zwykłe wycieruchy, ot pionki: to, jak ,,skończyła" z Meari i Yuriko zakrawa właśnie... na oryginalne tylko dla jej osobowości szaleństwo i potężną osobowość. Tak, szał równa się tu nie tylko emocje, ale i… skupienie! Musi on iść w parze z odpowiednym zimnem i wyrachowaniem, aby zawsze wyjść na swoje i być sobą tak jak się tego chce, tak jak to prezentuje Yumeko Jabami.

Bardzo przyzwoity zbiór one-shotów. Wiadomo przecież, że jedne historyjki są lepsze a inne gorsze, nie obiecuję jednak, że mogą się one każdemu spodobać. Kreska jest śliczna, typowa dla fantasy mang shoujo. Polecam i z chęcią bym sięgnęła po inne mangi od tej autorki

„Pokój w kolorach szczęścia” to moje pierwsze spotkanie z tego rodzaju lekturą. Ten egzemplarz należy do mojej Małej Czarowny, która ostatnio pochłania mangi w ogromnych ilościach. Dla mnie była to zupełna nowość i – przyznam – ciężko było mi się początkowo przyzwyczaić do takiej formy czytania. Mój wzrok co chwilę uciekał od tekstu do tekstu, przeskakując ilustracje 🙈 choć same rysunki naprawdę robią wrażenie i zasługują na uwagę. Czy lektura mi się podobała? Mogę powiedzieć, że spotkanie z mangą uważam za udane, choć co do samego tytułu mam mieszane uczucia. Historia wydaje mi się dość… patologiczna. Dziewczyna, która żyje w bardzo trudnych i bolesnych warunkach rodzinnych, zostaje porwana i uznaje to za najlepsze, co mogło ją spotkać. Sam fakt, że przetrzymywanie w pokoju wypełnionym jej zdjęciami traktuje jak coś dobrego, już budzi ogromny niepokój. Owszem, porywacz nie okazuje się typowym zwyrodnialcem – martwi się o nią, współczuje jej sytuacji rodzinnej, jest dla niej opiekuńczy i miły. Jednak samo uprowadzenie i sposób budowania tej relacji są mocno kontrowersyjne. Nie można nazwać jej zdrową czy normalną, wręcz przeciwnie – dominuje tu wrażenie patologii i zaburzonego postrzegania więzi. To dopiero pierwszy tom (a jeśli się nie mylę, całość liczy aż dziesięć 🤔),więc być może w dalszych częściach relacja bohaterów się zmienia i nabiera innych odcieni. Na razie jednak moje odczucia są dość ambiwalentne – trochę ciekawości, ale też sporo niepokoju i obaw co do tego, jak taka historia zostanie przedstawiona dalej. Myślę, że ta manga jest też dobrym przykładem na to, że nie wszystkie historie obrazkowe są lekkie i łatwe w odbiorze. „Pokój w kolorach szczęścia” porusza bardzo trudny temat, zmuszając czytelnika do zastanowienia się nad granicami wolności, bezpieczeństwa i relacji międzyludzkich. To nie tylko opowieść o uczuciach, ale też o samotności, potrzebie akceptacji i poszukiwaniu ciepła, nawet w najbardziej wypaczonych warunkach.

Sądziłam, że to jedna pełnowymiarowa manga, a tymczasem w tomiku znajdują się trzy (w zasadzie cztery) krótkie historie. Łączy je tematyka: miłość, obawa przed ośmieszeniem i porzuceniem. Łączy też poczucie humoru. Ale nie są to historie ani jakoś szczególnie zachwycające, ani zapadające na długo w pamięć. Tytułowa historia chyba jest z nich wszystkich najlepsza i ma największy potencjał, szkoda tylko, że nie została bardziej rozbudowana.

ODWIEŚĆ OD SEKSU Czy to shounen? Czy to komedia erotyczna? Niewyszukany komiks dla nastoletnich chłopców? Nie do końca! To komedia romantyczna z niewyszukanym humorem dla nastoletnich przedstawicieli płci brzydkiej, ale należąca do gatunku shoujo! Tak! I chociaż nie jest to dzieło wiekopomne, zabawa z „Sekretem panny Watanuki” (ach cóż za tytuł, jak z jakiegoś wiktoriańskiego erotyku!),jest przyzwoita i potrafi poprawić humor. Leila w końcu decyduje się odwieść Owaru od seksu, zbiera się w sobie i prosi o by przestał sypiać z innymi dziewczynami. Co z tego wyniknie? Czy oddalą się od siebie, czy może zbliżą? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/04/sekret-panny-watanuki-4-ema-toyama.html

Podchodziłam do tego tytułu jak pies do jeża. Odrzucała mnie sama okładka. Pytacie się więc dlaczego go kupiłam? Sama nie wiem, pewnie przez przypadek pod tytułem "zmów jeszcze jedną, będziesz mieć darmową przesyłkę". Nie pamiętam. Ale w końcu przysiadłam, przeczytałam i jestem bardziej niż zadowolona. To naprawdę dobry tytuł, a druga historia jest nawet bardzo dobra. Co prawda zgadzam się z opinią poniżej, że pierwsza historia zasługuje na 18+, a nie 16+, bo jednak i przemocy i seksu było tam dość dużo, ale historia mnicha była słodka i urocza. Choć kreska zupełnie nie pasuje do takich określeń. Z resztą zestawienie tych dwóch historii - pełnej dramatyzmu i niemal sadyzmu opowieści o szkole rządzonej przez gangi (swoją drogą, gdzie byli nauczyciele, ja się pytam),oraz zabawnego i ciepłego opowiadanka o mnichu, stanowi ciekawy kontrast. Pierwsza z nich, przynajmniej we mnie, wywołała gwałtowne uczucia, druga - błogie ciepło. Tytuł polecam, ale tylko dla dorosłych.

OSTATECZNE STARCIE No i koniec. „Sekret panny Watanuki” wreszcie dotarł do mety. Trwało to sześć tomików (więcej, niż się spodziewałem, jeśli mam być szczery),ale w końcu jest. Czy było warto? Jeśli lubicie komedie romantyczno-erotyczne, na pewno tak, a co do reszty czytelników, cóż… Ważne, że fani nie będą zawiedzeni. Leila rusza na ratunek! Owaru jest przetrzymywany przez macochę, a dziewczyna musi zinfiltrować należący do rodziny Sangatsu The Highrich Hotel. Udaje jej się to, ale to nie ona będzie musiała stanąć do ostatecznego starcia, a Owaru, który obiecuje jej, że potem wrócą do tego, co zaczęli. Ale co jeszcze czeka na nich, zanim będą mogli być razem? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/07/sekret-panny-watanuki-6-ema-toyama.html

Drugi tom "hazardowej" mangi trochę mnie zawiódł. Nie było w tym tylu emocji, co w pierwszym tomie, wydało mi się to nieco nudnawe i rozwleczone i szczerze mówiąc mało zaskakujące. Mało tu było hazardowych emocji, więcej nienawiści, obrzucania błotem i chamstwa. Pytanie tylko "po co?". Trochę czuję niedosyt, chyba czekałam na coś innego. No cóż, czas pokaże, czy trzeci tom będzie lepszy, czy dla mnie to jednak nie to.