W obronie lewicowego populizmu

nie zrozumiałem. postaram się przeczytać jeszcze raz, za 5 lat, może wtedy zrozumiem, bo na razie mam zbyt małą wiedzę.

nie zrozumiałem. postaram się przeczytać jeszcze raz, za 5 lat, może wtedy zrozumiem, bo na razie mam zbyt małą wiedzę.

Nie jest to literatura, po jaką normalnie sięgam, ale musiałam przeczytać na studia.
Może dlatego, że nie znam się za bardzo na problematyce, a może to zwyczajnie z winy autorki, ale nie zrozumiałam wszystkiego, co próbowała przekazać. Odnoszę wrażenie, że książka jest już trochę przedawniona…

Nie jest to literatura, po jaką normalnie sięgam, ale musiałam przeczytać na studia.
Może dlatego, że nie znam się za bardzo na problematyce, a może to zwyczajnie z winy autorki, ale nie zrozumiałam wszystkiego, co próbowała przekazać. Odnoszę wrażenie, że książka jest już trochę przedawniona…

Kupiłem te książkę, bo zaciekawił mnie tytuł. Gdy słyszy się o populizmie to zawsze, jakby zrośnięty jest z przymiotnikiem prawicowy. A ty proszę, dla odmiany mamy populizm lewicowy.
Nie jest to moja pierwsza książka, która wyszła spod znaku Krytyki Politycznej i nie ukrywam, ze i tym razem jakość nie zawiodła. Książka jest przegadana. Jej treść można streścić do:
Hegemoniczna formacja neoliberalna chyli się ku upadkowi. Należy wykorzystać moment populistyczny by zmienić aktualna sytuacje hegemoniczna wyprzeć zły neoliberalizm i nowy oprzeć o demokracji. Dlaczego na demokracji? Bo należy zdemokratyzować wszystko a demokracja to cel sam w sobie, która ma rozwiązać problemy… neoliberalizmu.
Ogólnie stężenie pojęciowych potworków na stronę jest tak przerażająco wysoki, ze grozi zakrzepem krwi w mózgu. Na rekach jednej reki wyszukać można strony, na których nie będzie pisane o: POSTdemokracji, POSTstrukturalizmie, POSTpolityce, POSTfordyzmie, hegemonii. Spotkamy tu tez "Libidialnę energie", "biopolityczną produkcję" i podobne koszmarki. Autorka ma wręcz obsesyjną lubość do dodawania przedrostków, ktore mialby zmienic sens slow.
Kryzys 2008 roku, to oczywiście wina… tak, zgadliście - NEOliberalizmu. Autorka, twierdzi, że „dziś używa się nazwy neoliberalizm do określenia tej nowej hegemonicznej formacji, która dalece wybiega poza sferę gospodarcza, a oznacza również całościowa koncepcje społeczeństwa i jednostki ugruntowanej na filozofii posesywnego indywidualizmy” (s. 17) - kto tak twierdzi? Nie wiadomo. Nie ma natomiast ani jednego liberala, ktory odszedłby od liberalizmu na rzecz neoliberalizmu - bo cos takiego nie istnieje. Tak, książka pełna jest tego typu lania wody, z którego, jeśli się nad tym zastanowić nic nie wynika.
Mamy tutaj tez typowo marksistowska dialektykę oparta na walce klas, wszak nie da się uprawiać polityki bez podziału my kontro oni - „Nie da się rozpocząć hegemonicznej ofensywy bez określenia kim jest przeciwnik” (s. 38).
Z jednej strony słusznie zauważa, ze skrajnej lewicy „nigdy nie interesowało, jacy ludzie są w rzeczywistości ale jacy powinni być według teorii” (s. 50). Z drugiej strony sama robi to samo konstruując swoje teorie, w ramach których wymaga od człowieka intensywnego życia w ramach instytucji demokratycznych.

Kupiłem te książkę, bo zaciekawił mnie tytuł. Gdy słyszy się o populizmie to zawsze, jakby zrośnięty jest z przymiotnikiem prawicowy. A ty proszę, dla odmiany mamy populizm lewicowy.
Nie jest to moja pierwsza książka, która wyszła spod znaku Krytyki Politycznej i nie ukrywam, ze i tym razem jakość nie zawiodła. Książka jest przegadana. Jej treść można streścić...

Przegadane i dość puste, a tam gdzie takie nie jest, nie zostałem zbytnio przekonany. Niemniej ważny to temat.

Przegadane i dość puste, a tam gdzie takie nie jest, nie zostałem zbytnio przekonany. Niemniej ważny to temat.

Ciekawa analiza socjologiczno-politologiczna, przedstawiająca nowatorską koncepcję kontrhegemonizacji i odrzucenie postpolityki, poprzez radykalizację demokracji. Polecam każdemu.

Ciekawa analiza socjologiczno-politologiczna, przedstawiająca nowatorską koncepcję kontrhegemonizacji i odrzucenie postpolityki, poprzez radykalizację demokracji. Polecam każdemu.

Krótka przyjemna książka. Pasuje mi podejście Pani Mouffe i odwołania do Gramsciego i Schmitta. Polityka jaką nakreśla wydaje się pragmatyczna i w sam raz na obecną kondycję lewicy.

Krótka przyjemna książka. Pasuje mi podejście Pani Mouffe i odwołania do Gramsciego i Schmitta. Polityka jaką nakreśla wydaje się pragmatyczna i w sam raz na obecną kondycję lewicy.

Krótki esej o odzyskiwaniu pojęć i nadawaniu sporowi politycznemu właściwego znaczenia.

Populizm stało się nader użytecznym słowem – nazwanie tak kogoś w zasadzie zwalnia od dyskusji. To problem współczesnego sporu politycznego od którego liberalne demokracje nader często uciekają. Ów brak różnic między centrolewicą a centroprawicą powoduje, że ludzie stracili poczucie że mają na coś wpływ. Na braku owych wyrazistych różnic wygrywa politycznie prawica – przejęła język elity i język sprzeciwu – oba mają prawicowy wymiar. Mouffe pokazuje że sam w sobie opór względem propozycji elit nie jest zły, ba to wręcz istota napięcia w demokracji. Dopiero przekonanie że tylko jedna strona reprezentuje „naród” czy „społeczeństwo” odbierając legitymacje drugiej stronie – powoduje że schodzimy na niebezpieczną stronę autorytaryzmu.

Tymczasem obawa przed jakąkolwiek kontestacją powoduje, że wyborcy w końcu przestają obawiać się radykalizmów. To co może robić lewica to nie bać się radykalnej demokracji i radykalnej równości.

Polecam, krótko i przejrzyście, choć zapewne w kilku miejscach z Autorką można byt się pospierać np. o to czy to o czym pisze to w ogóle populizm? Ale może to słowo klucz które może ułatwić nawiązania języka z odrzuconą częścią społeczeństwa.

Krótki esej o odzyskiwaniu pojęć i nadawaniu sporowi politycznemu właściwego znaczenia.

Populizm stało się nader użytecznym słowem – nazwanie tak kogoś w zasadzie zwalnia od dyskusji. To problem współczesnego sporu politycznego od którego liberalne demokracje nader często uciekają. Ów brak różnic między centrolewicą a centroprawicą powoduje, że ludzie stracili poczucie że...

Książka naukowa, więc bez aparatu pojęciowego z zakresu socjologii, politologii i filozofii ciężko się przez nią przebrnąć. Niektóre fragmenty są łatwe do zrozumienia i czytając je czułam się zainspirowana, ale inne fragmenty były z kolei tak teoretyczne, że nie bardzo byłam w stanie zrozumieć o czym jest mowa.

Książka naukowa, więc bez aparatu pojęciowego z zakresu socjologii, politologii i filozofii ciężko się przez nią przebrnąć. Niektóre fragmenty są łatwe do zrozumienia i czytając je czułam się zainspirowana, ale inne fragmenty były z kolei tak teoretyczne, że nie bardzo byłam w stanie zrozumieć o czym jest mowa.