Dawca Przysięgi. Część 2

Muszę przyznać, że trochę się męczyłem całościowo w obu tomach. W drugiej części na szczęście coś zaczęło się dziać. Dlatego delikatnie lepszy od części 1.

Muszę przyznać, że trochę się męczyłem całościowo w obu tomach. W drugiej części na szczęście coś zaczęło się dziać. Dlatego delikatnie lepszy od części 1.

Kolejna świetna część. Tylko czemu one są takie dłuuugie :P Chciałbym jak najszybciej dowiedzieć się, jak to się skończy, a tyyyle jeszcze stron (części) zostało. Aż muszę sobie zrobić przerwę, żeby przeczytać coś krótszego :)
Polecam!

Kolejna świetna część. Tylko czemu one są takie dłuuugie :P Chciałbym jak najszybciej dowiedzieć się, jak to się skończy, a tyyyle jeszcze stron (części) zostało. Aż muszę sobie zrobić przerwę, żeby przeczytać coś krótszego :)
Polecam!

Drugą część trzeciego tomu uważam za zdecydowanie lepszą, jednak spadek poziomu w stosunku do Drogi Królów i Słów Światłości jest zauważalny. Podejrzewam, że trudno będzie dorównać dwóm pierwszym tomom.

Jeśli chodzi o samego Dawce Przysięgi — klasycznie dla twórczości Brandon Sanderson — około 70% książki stanowi powolna, rozbudowana podbudowa fabularna, by na ostatnich 200–250 stronach akcja wyraźnie przyspieszyła, a poszczególne wątki zbiegły się w jedną całość. Sam finał pozostawia mnie jednak z troszkę mieszanymi odczuciami.

W moim odczuciu nie był on aż tak angażujący jak w poprzednich częściach, a sposób jego przedstawienia może niektórych czytelników dezorientować. Finałową bitwę obserwujemy z perspektywy niemal każdej znaczącej postaci — zdarza się, że dostajemy kilka linijek z jednego punktu widzenia, by zaraz przejść do pół strony z innej perspektywy, a potem kolejnej. Osobiście nie miałem problemu, by się w tym odnaleźć, ale rozumiem, że dla niektórych może to być zbyt chaotyczne i wymagające dużego skupienia. Rozumiem, jaki efekt autor chciał osiągnąć, jednak nie jestem przekonany, czy został on w pełni zrealizowany.

Mimo tych zastrzeżeń uważam, że finał jest dobry i satysfakcjonujący. Moment, w którym Dalinar zyskuje moc łączenia światów, oraz pojawienie się Tefta jako Świetlistego Rycerza wywołały u mnie ciarki — nawet lekkie wzruszenie. A skoro finał wzbudza emocje, to nie mogę odmówić mu spelnienia swojej roli, choć można się tu dopatrzyć pewnych elementów deus ex machina.

Na plus zaliczam również zamknięcie wątku trójkąta miłosnego — dobrze, że Shallan ostatecznie zdecydowała się na Adolina. Przeciąganie tego motywu w kolejnych tomach nie miałoby chyba większego sensu.

Ciekawie rozwija się także wątek Moasha, który staje się swoistym anty-Kaladinem. Podczas gdy Kaladin walczy, stara się przezwyciężyć depresje i próbuje się podnosić, Moash stopniowo pogrąża się w coraz większym upadku.

I muszę też tutaj dodać, że retrospekcje Dalinara, dają nam dużą wiedzę o nim i pozwalają go lepiej zrozumieć, to jak dotąd wypadają najslabiej ze wszystkich. Nie wszystkie mnie jakoś specjlanie ciekawily.

Podsumowując — poziom Dawcy Przysięgi jako całości zauważalnie odstaje od dwóch pierwszych tomów, które można uznać chyba za aktualne opus magnum Sandersona, ale wciąż jest to solidna i godna polecenia fantastyka.

Drugą część trzeciego tomu uważam za zdecydowanie lepszą, jednak spadek poziomu w stosunku do Drogi Królów i Słów Światłości jest zauważalny. Podejrzewam, że trudno będzie dorównać dwóm pierwszym tomom.

Jeśli chodzi o samego Dawce Przysięgi — klasycznie dla twórczości Brandon Sanderson — około 70% książki stanowi powolna, rozbudowana podbudowa fabularna, by na ostatnich...

Druga część dużo lepsza od pierwszej. Akcja przyśpiesza, wątki się pomału wyjaśniają. Ale ten nachalny dydaktyzm Sandersona wykładany łyżkami... o rany, aż zęby bolą.

Druga część dużo lepsza od pierwszej. Akcja przyśpiesza, wątki się pomału wyjaśniają. Ale ten nachalny dydaktyzm Sandersona wykładany łyżkami... o rany, aż zęby bolą.

Poziom na pewno skoczył po części pierwszej, a ostatnie 100-200 stron nawet dobija jakością do genialnych "Słów światłości". Problemem tak naprawdę jest głównie pierwsza połowa, którą spokojnie można bylo skrócić, główni bohaterowie tak naprawdę przez połowę ksiazki wykonują jedno określone zadanie, które Sanderson komplikuje i rozwija na milion sposobów bo chyba za dobrze mu sie spędza czas z bohaterami. Dalinar jest fantastycznie prowadzony, a demony jego przeszłości jakie poznajemy potrafią całkiem zmienić nasze podejście do tej postaci ale mają 100% sensu, a wątki są bardzo satysfakcjonujące i przemyślane. Ogółem Archiwum nie schodzi póki co z bardzo dobrego poziomu ale na etapie tysięcy stron z tą serię nieco bardziej widać dłużyzny przy pierwszych połowach książek.

Poziom na pewno skoczył po części pierwszej, a ostatnie 100-200 stron nawet dobija jakością do genialnych "Słów światłości". Problemem tak naprawdę jest głównie pierwsza połowa, którą spokojnie można bylo skrócić, główni bohaterowie tak naprawdę przez połowę ksiazki wykonują jedno określone zadanie, które Sanderson komplikuje i rozwija na milion sposobów bo chyba za dobrze...

Książka świetna, każda chwila z nią to przyjemność.

Książka świetna, każda chwila z nią to przyjemność.

Trzeci tom Archiwum Burzowego Światła to bardzo rozbudowana i epicka kontynuacja historii. Autor jeszcze bardziej rozwija świat oraz politykę i konflikty między różnymi siłami. Dzięki temu uniwersum staje się jeszcze większe i bardziej złożone.
Książka momentami ma spokojniejsze fragmenty, w których autor skupia się na historii bohaterów i budowaniu tła wydarzeń. Jednak kiedy akcja przyspiesza, dostajemy sceny na naprawdę ogromną skalę.

Największą siłą pozostają postacie, które cały czas się rozwijają i przechodzą ważne zmiany. Dzięki temu historia wciąż angażuje emocjonalnie.

To bardzo mocny tom, choć momentami trochę wolniejszy niż poprzedni.

Trzeci tom Archiwum Burzowego Światła to bardzo rozbudowana i epicka kontynuacja historii. Autor jeszcze bardziej rozwija świat oraz politykę i konflikty między różnymi siłami. Dzięki temu uniwersum staje się jeszcze większe i bardziej złożone.
Książka momentami ma spokojniejsze fragmenty, w których autor skupia się na historii bohaterów i budowaniu tła wydarzeń. Jednak...

Opinia po rereadzie - no jest to zdecydowanie bardziej dynamiczna część. Akcja zdecydowanie się zagęszcza, pojawia się sporo zwrotów akcji i historia nabiera tempa. Mimo to po lekturze czuję pewne znużenie. Trudno mi określić przyczynę - być może wynika to z ponownego rozdzielenia bohaterów, a może z faktu, że kulminacyjny moment i główna akcja finałowa jest mocno rozciągnięta i trwa chyba przez jakieś 150/200 stron na spokojnie. W efekcie zamiast klasycznego narastania i opadania emocji dostajemy raczej długie, ciągnące się napięcie. Przez to kolejne zwroty akcji nie wywołują już tak silnego efektu „wow”. Mimo tych zastrzeżeń wciąż uważam, że jest to ta „lepsza” część Dawcy Przysięgi.

Opinia po rereadzie - no jest to zdecydowanie bardziej dynamiczna część. Akcja zdecydowanie się zagęszcza, pojawia się sporo zwrotów akcji i historia nabiera tempa. Mimo to po lekturze czuję pewne znużenie. Trudno mi określić przyczynę - być może wynika to z ponownego rozdzielenia bohaterów, a może z faktu, że kulminacyjny moment i główna akcja finałowa jest mocno...

Już chyba jestem zmęczony tą serią. Choć bardzo chcę, zakończenie nie wynagradza mi tego ślimaczego tempa przez 90% książki

Już chyba jestem zmęczony tą serią. Choć bardzo chcę, zakończenie nie wynagradza mi tego ślimaczego tempa przez 90% książki

Druga część Dawcy Przysięgi jest dużo bardziej dynamiczna i pełna akcji. Czyta się naprawdę dobrze, a zwroty akcji mogą zawrócić w głowie :)

Druga część Dawcy Przysięgi jest dużo bardziej dynamiczna i pełna akcji. Czyta się naprawdę dobrze, a zwroty akcji mogą zawrócić w głowie :)