Strażnicy fatum. Literatura dekad powojennych o Zagładzie, Polakach i Żydach. Dyskurs publiczny wobec antysemityzmu

Najsłabszą częścią książki jest wstęp - przypomina typową pracę doktorską i nie zachęca do czytania (aczkolwiek jest wyczerpujący, jeśli chodzi o obrany temat). Potem jest lepiej i lepiej - podział na dekady jest sensowny, a sam tekst bardziej przystępny. Wszystko jest oprzypisowane olbrzymią ilością źródeł. Generalnie polecam - książka ciekawa, a autorka wchodzi w szczegóły na tyle, żeby zainteresować, ale nie zmęczyć.

Reportaż historyczny dotyczący jednej osoby, naprawdę wiało nudą. Autor sam zwraca uwagę, iż koncentrował się na drobiazgowym przedstawieniu Zofii Sadowskiej na podstawie źródeł - głównie prasy. Dla wąskiego grona wielbicieli tej osoby lub tej tematyki. Prawie jak praca naukowa.

Zosię Rudnicką spotkałam po latach w niezwykłych okolicznościach rodzinnych, w sierpniu tego roku. Po kilku dniach umówiłyśmy się na pogaduchy i wtedy, w prezencie, otrzymałam jej książkę, z cudowną dedykacją, w której wysłała mnie w nostalgiczną podróż...... W podróż ze wspaniałym tancerzem Gerardem Wilkiem..... Gliwice, Bytom, Warszawa, Bruksela......... Paryż....... Do tej pory tego wybitnego tancerza znałam z programów telewizyjnych i to, że był gwiazdą Teatru Wielkiego, teraz poznałam Jego szczegółową biografię. Szczerze się przyznam, że jestem pod olbrzymim wrażeniem dokonań Gerarda Wilka. Zosia cudownie pokazała mi tamte czasy, wielką przyjaźń z wielkim tancerzem i ich miłość do tańca. Jak dla mnie, książkę biograficzną się czyta, a nie opiniuje. Z całą mocą polecam tę pozycję.

„Czarna skóra, białe maski” Frantza Fanona to nie tylko klasyk literatury postkolonialnej, ale przede wszystkim bezlitosna wiwisekcja ludzkiej psychiki uwięzionej w kleszczach systemowego rasizmu. Moja ocena 7/10 wynika z ogromnego szacunku dla odwagi intelektualnej autora, przy jednoczesnym uznaniu, że jest to lektura wymagająca, momentami hermetyczna i silnie osadzona w kontekście historycznym lat 50. XX wieku. Fanon, z zawodu psychiatra, nie ogranicza się do powierzchownej krytyki kolonializmu. Schodzi głębiej, analizując, jak biała supremacja „kolonizuje” umysł osoby czarnoskórej. Główna teza książki jest bolesna: w świecie zdominowanym przez białe wzorce, Człowiek Kolonizowany zostaje zmuszony do przywdziania „białej maski” – przyjęcia języka, manier i wartości ciemiężyciela, aby zyskać choć cień uznania. Proces ten prowadzi do tragicznej alienacji; Fanon opisuje to jako stan, w którym jednostka nie jest już sobą, a jednocześnie nigdy nie stanie się w pełni „biała” w oczach rasistowskiego społeczeństwa. Najmocniejszym punktem dzieła jest rozdział poświęcony doświadczeniu przeżywanemu (tzw. l'expérience vécue). Opis momentu, w którym białe dziecko wykrzykuje: „Mamo, patrz, Murzyn!”, stał się fundamentem nowoczesnych studiów nad tożsamością. Fanon mistrzowsko oddaje mechanizm, w którym spojrzenie „Innego” zamraża człowieka w stereotypie, odbierając mu podmiotowość i zamieniając w obiekt. Niestety książka bywa chaotyczna. Fanon miesza rygorystyczną psychoanalizę z poetyckim gniewem, egzystencjalizmem Sartre’a i osobistymi anegdotami. Dla współczesnego czytelnika niektóre fragmenty poświęcone kompleksom seksualnym czy specyficznym relacjom na Antylach mogą wydawać się przestarzałe lub zbyt mocno oparte na Freudowskich schematach, które nie przetrwały próby czasu tak dobrze, jak jego diagnozy społeczne. Styl bywa gęsty, niekiedy wręcz pretensjonalny, co może zniechęcać osoby szukające klarownego wywodu socjologicznego. Mimo tych zastrzeżeń, dzieło Fanona pozostaje porażająco aktualne. W dobie dyskusji o mikroagresjach, przywilejach i kulturowym zawłaszczaniu, „Czarna skóra, białe maski” oferuje fundament pod zrozumienie, dlaczego rany zadane przez historię nie mogą zagoić się bez radykalnej zmiany struktur myślowych. To książka o pragnieniu wolności, która zaczyna się od odrzucenia narzuconych masek. Podsumowując, to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć mechanizmy wykluczenia. Nie jest to książka łatwa ani przyjemna – to krzyk rozpaczy i buntu przełożony na język nauki. Zasługuje na wysoką ocenę za swój proroczy charakter, nawet jeśli jej forma bywa dla współczesnego odbiorcy wyzwaniem. Fanon udowadnia, że prawdziwa dekolonizacja musi dokonać się najpierw wewnątrz nas, a proces ten jest bolesny i pozbawiony łatwych rozwiązań. To fascynujący, choć trudny dokument walki o prawo do bycia po prostu człowiekiem, poza kolorem skóry.

Klementyna Suchanow w swojej monumentalnej, reporterskiej syntezie „To jest wojna. Kobiety, fundamentaliści i nowe średniowiecze” kreśli przerażającą mapę globalnego frontu, na którym stawką jest wolność połowy ludzkości. Choć książka koncentruje się na mechanizmach władzy i pieniądza, jej emocjonalny i faktograficzny ciężar zaczyna się tam, gdzie patriarchat przybiera najbardziej jawną, brutalną formę. Suchanow rozpoczyna swoją analizę od przyjrzenia się regionom, które dla zachodniego obserwatora często stanowią symbol opresji kobiet – krajom arabskim i muzułmańskim, takim jak Arabia Saudyjska, Iran czy Egipt. Autorka nie zatrzymuje się jednak na powierzchownym opisie noszenia hidżabu. Pokazuje system, w którym ciało kobiety jest własnością państwa i rodziny, a każda próba emancypacji traktowana jest jako zdrada religijna i narodowa. W krajach tych sytuacja kobiet jest papierkiem lakmusowym dla radykalnych ruchów religijnych. Suchanow opisuje, jak fundamentaliści islamscy wykorzystują kontrolę nad płodnością i mobilnością kobiet do budowania autorytarnych struktur. Jednak kluczowym wnioskiem autorki jest to, że mechanizmy te – choć ubrane w szaty innej religii – są uderzająco podobne do tych, które zaczynają kiełkować na chrześcijańskim Zachodzie. Kraje arabskie służą tu niemal za przestrożne laboratorium: pokazują, co dzieje się ze społeczeństwem, gdy religijny dogmat staje się prawem państwowym, a nienawiść do kobiet – oficjalną ideologią. „To jest wojna” nie jest klasyczną powieścią, lecz reporterskim śledztwem o potężnym rozmachu. Suchanow podróżuje od Argentyny, przez Brazylię i USA, aż po Rosję i Polskę, łącząc kropki, których większość z nas nie dostrzega. Fabułą tej książki jest odkrywanie pajęczyny powiązań między ultrakonserwatywnymi organizacjami (takimi jak Ordo Iuris czy Agenda Europe),rosyjskimi oligarchami a amerykańskimi ewangelikalistami. Autorka pokazuje, że walka z aborcją, edukacją seksualną czy prawami osób LGBT+ nie jest jedynie wynikiem „żarliwej wiary”. To precyzyjnie zaplanowana kampania polityczna, finansowana gigantycznymi pieniędzmi, mająca na celu destabilizację demokracji i wprowadzenie porządku, który Suchanow nazywa „nowym średniowieczem”. Śledzimy kulisy spotkań w luksusowych hotelach, gdzie decyduje się o losach ustaw w odległych krajach, oraz protesty na ulicach, gdzie kobiety – jak w Polsce podczas Strajku Kobiet – stają się ostatnią linią obrony przed nadchodzącym mrokiem. Recenzja: Manifest i ostrzeżenie Książka Suchanow to lektura gęsta, gniewna i momentami paraliżująca. Autorka nie udaje obiektywnego obserwatora – pisze z pozycji zaangażowanej uczestniczki wydarzeń, co nadaje tekstowi ogromną siłę rażenia. Styl jest dynamiczny, momentami wręcz agresywny, co idealnie oddaje poczucie zagrożenia, jakie towarzyszy opisywanym zjawiskom. Największą wartością „To jest wojna” jest obalenie mitu, że radykalizm religijny to margines. Suchanow udowadnia, że mamy do czynienia z profesjonalną, międzynarodową siecią, która potrafi wpływać na rządy i trybunały. Zestawienie sytuacji kobiet w krajach arabskich z narastającym fundamentalizmem w Polsce czy USA jest bolesne, ale otrzeźwiające. Autorka pokazuje, że „nowe średniowiecze” nie przyjdzie z dnia na dzień – ono wkradnie się tylnymi drzwiami, zmieniając język, prawo i definicję wolności. Mimo ogromu przytłaczających faktów, książka jest także hołdem dla kobiecego oporu. Suchanow z pasją opisuje solidarność ponad granicami, ruchy takie jak Ni Una Menos, które pokazują, że siła „czarnych protestów” jest jedyną barierą zdolną powstrzymać fundametalistyczny walec. To lektura trudna, wymagająca skupienia (liczba nazwisk i organizacji może przytłaczać),ale absolutnie niezbędna dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego prawa kobiet nagle znalazły się w centrum globalnej wojny ideologicznej. Podsumowanie „To jest wojna” to nie tylko reportaż, to diagnoza cywilizacyjnego kryzysu. Suchanow przypomina nam, że demokracja i prawa człowieka nie są dane raz na zawsze. Jeśli zapomnimy o czujności, obudzimy się w świecie, w którym nasza prywatność, ciała i marzenia zostaną złożone w ofierze na ołtarzu nowej, politycznej religii.

Prof. Leociak jak zwykle pokazuje prawdę. Tym razem wiele uwagi poświęca hierarchom kościelnym demaskując ich zakłamanie i pustosłowie. Niby każdy kto śledzi sytuację w Polsce wie, ale warto przeczytać to, co miał do powiedzenia na ten temat tak wspaniły erudyta, jakim jest prof. Leociak. Polecam.

Queerowa eseistyka taka jest. Wiele osób pisze, że szczera, otwarta, "bezkompromisowa", że wywala na wierzch prywatność, że podglądamy autorkę. Cały ten luźny esej krąży wokół tytułowego Argo - zmienności wszystkiego, przy jednoczesnym pozostawaniu tym samym sobą. Skoro autorka nie uzależnia siebie, swojego "Ja" od tego co zmienne (wszystko w życiu?),to pisanie o swoim seksie, bliskościach w związku, doświadczaniu ciąży nie odziera z prywatności. Gdy pojęliśmy zmienność ciała i podmiotu, to nasza prywatność znajduje się zupełnie gdzie indziej. M. Nelson snuje autoetnografię - jej teoria ciągle trzyma się doświadczenia. I to też dobrze, w ten sposób nie tracimy z oczu tego, po co w ogóle rozwijamy teorię. Traktowanie tej książki jako autoetnografii, pomaga również w znalezieniu sensu, który łączy wszystkie wątki (jeśli wgl takiego potrzebujemy, żeby coś czytać). Wspólnym sensem jest Nelson i jej odczuwanie.

Moim zdaniem to jedna z najlepszych książek o współczesnej polityce. Zadziwiające jak mało osób ją czytało. To powinna być lektura obowiązkowa nie tylko dla studentów Political Science, ale także dla każdego, uważającego się za inteligentnego, obywatela. Ps. Jestem pod wrażeniem błyskotliwości i poczucia humoru autora.

Pierwsze pełne polskie wydanie głośnego tomu esejów To jest zbiór esejów które łączy właśnie tą refleksję z krytyczną wnikliwością, ukazując wszystkim czytelnikom stosunki rasowe w Stanach Zjednoczonych. Rozpoczynają się przedmową do wydania z 1984 w której przedstawia rys historyczny powstawania książki wydanej gdy autor kończył bodajże 31 lat. Zapiski syna tego kraju składają się z trzech części 1.Pierwsza dotyczy powieści protestu czyli rozebraniem na czynniki pierwsze powieści fikcji literackiej Chaty wuja Toma. Jednakże odnosiłam wrażenie że bez mocnego fundamentu kulturowego czyli książki czy filmu ciężko czytelnikowi przejść przez tekst czy też zrozumieć go. 2.Drugą część to trzy rozdziały: Getto w Harlemie, Podróż do Atlanty i Zapiski syna tego kraju. Trzy rozdziały tworzące drugą część zapisków to tak naprawdę reportaże, próba kompleksowa obserwacji społeczeństwa, miejsca. Objawia się tu jest niezwykła rola Baldwina właśnie podwójne jako obserwatora. 3.Część to pięć eseji: Spotkanie nad Sekwaną, Czarny i brązowy stają twarzą w twarz, kwestia tożsamości, Równy w Paryżu, Obcy w wiosce W tych esejach w trzeciej części poznajemy pisarza który jako dwudziestoparolatek emigrował do Europy dokładnie do Paryża i tam obserwował wszystkie stosunki rasowe we Francji i pokazując ciężki los mniejszości w świecie. Czytajcie!

Świetna robota intelektualna. Autorka w imponujący sposób porusza się w kontekstach historycznych, filozoficznych i kulturowych, by rozłożyć na czynniki pierwsze sprzeczności towarzyszące współczesnej myśli progresywnej. I jednocześnie stara się udzielić własnej, unikającej uproszczeń, odpowiedzi.

rozmowa z dr Stanisławem Obirkiem dla mnie to zawsze dobry wybór. I tu tez się nie zawiodłam choć prócz wątków biograficznych wszystko wiedziałam. Pan Obirek to erudyta , intelektualista i znawca Kościoła od środka. i ma zdrowy dystans do instytucji w której spędził ponad 20 lat...

„Kiedy pragnienie jest tematem książki, którą czytasz, możesz otworzyć ją w dowolnym miejscu i skończyć, kiedy ci się spodoba. Kiedy Eros jest czymś napisanym na papierze, zawsze możesz zamknąć książkę i mieć go z głowy. Albo wrócić do niej i ponownie odczytać słowa, znowu i znowu. Bryłka lodu topnieje tam wiecznie. To, co zostało zapisane za pomocą liter, „jest niezmienne i pozostaje zawsze takie samo”, mówi Izokrates, orator z V wieku”. (s.150) Anne Carson, Słodko- gorzki eros. Esej. Przekład Renata Lis, Ossolineum, Wrocław 2025. Czytasz esej Carson, zgodnie z instrukcją, w dowolnym miejscu, zamykasz, kiedy chcesz … Pełna swoboda, pełna wolność, pełna niezależność… Carson – poetka, eseistka, urodzona w Kanadzie, mieszka w Islandii. Nauczycielka starożytnej greki. Autorka znakomitego eseju „Piękno męża” w 29 tangach; zdobywczyni polskich nagród: im. Wisławy Szymborskiej (2024) i Zbigniewa Herberta (2025) Stroni od publicznych wystąpień, strzeże swej prywatności. Wybierzmy przypadkowe strony: s.71, s.183, s. 52. • „Granice alfabetu” (s.71): Rzecz dotyczy pisma i liter, w tym przypadku alfabetu greckiego (w tekście pojawiają się cytaty w języku greckim i polskim). Tu autorka przypomina o istnieniu dźwięków, z nich powstają samogłoski, jednakże początek i koniec dźwięku wymaga zaistnienia spółgłoski, „są nie dźwiękami”, a jak powiada Platon: „nie mają głosu”. Jednakże rozpoczęcie i zakończenie każdego dźwięku zależy od spółgłosek! One wyznaczają granice dźwięku. Co w związku z tym z erosem? Związek jest oczywisty. Na granice wyczulony jest eros i uwrażliwia na nie kochanków – pisze Carson. • „Przeczytaj mi ten kawałek jeszcze raz”(s.183) Mowa tu o początkach, które są kluczowe, bowiem według Sokratesa „wszystko w życiu ma swój początek, z jednym wyjątkiem samego początku”. Okazuje się, że wszystko, co ten moment niesie (dobre, złe, gorzkie, słodkie) przychodzi nieproszone jako dar bogów (tak mówią też poeci). • „Logika na krawędzi” (s. 52) Tu znajdziemy odwołanie do Freuda, mówiące, że kochamy to, co możemy sobie przywłaszczyć i nienawidzimy tego, co jest inne. I zdanie: „Miłość, której tor jest zamknięty i która nie może osiągnąć spełnienia, zdobywa szczególnie silną władzę nad ludzkim sercem”. Na pytanie, czy eros nadal jest zagadnieniem, które ją angażuje, autorka, z okazji odebrania na-grody im. Zbigniewa Herberta (2025),odpowiedziała: „ab- so- lutely natking” , a przez twarz przemknął uśmiech. Pisarstwo Carson - Nobel w zasięgu ręki. Pisać o erosie bez liryki? Cytat z tekstu Carson: „Czas śledzi was, kaszle ochryple, Gdy usta szukają ust”. (s.138) W.H. Auden, „Gdy szedłem raz wieczorem”, przekł.S.Barańczak 10/10

Autorka opisuje prostytucję poprzez dostępne źródła, w tym również powieści z przełomu wieków. Bo pozycja wbrew podtytułowi nie dotyczy tylko XIX wieku, ale również początku XX.  Nie jest to łatwa pozycja do czytania. Całość podana w sposób dość naukowy, dość dużo danych statystycznych, z bogatymi źródłami. Oparte zarówno na źródłach naukowych jak i na literaturze. Znalazłem pewną nieścisłość: dziewczyna "zatruła się sublimatem, czyli chlorkiem sodu". Sublimat to chlorek rtęci a chlorek sodu to sól kuchenna. Oczywiście solą też można się zatruć. 

Tematyka jest mi mi bliska, sam usiłuje pozbierać wiadomości o rodzinie. Książkę czyta się dobrze, z zainteresowaniem oczekując wyjaśnień tych zagatkowych powiązań rodzinnych. Mocne zakończenie, rozprawienie się z duchami przeszłości , autokrytyka, pokazanie grzechów familii.

Książka dla ofiar kontroli umysłu i dezinformacji. Znajdziemy w niej opis równie wielkiej tragedii jak katastrofy smoleńskiej i równie dziwne zachowanie społeczeństwa dotyczących przyczyn tragedii tzn przyjmuję prawdę głoszoną przez mojego idola politycznego, dowody naukowe mnie nie interesują. Wspólnym mianownikiem dla Polaka i autora książki będzie zapewne euromajdan. Oczywiście nie znajdziesz tu złotego środka na wyjście z g... a dowody będą się odbijały od ludzi jak groch o ścianę. Społeczeństwo powinno się wstydzić, że wspiera politykę propagandy opisywanej w książce, że wpiera i współuczestniczy w łamaniu praw człowieka.

na co dzień nie czytam poezji, bo w niej nie gustuję. jednak ta książka bardzo mi się spodobała. nie jest to poezja. nie jest to reportaż. nie ma tu fabuły. to po prostu wspomnienia. taka nieco poetycka forma idealnie oddaje ich charakter. bo wspomnienia nie mają fabuły, nie są uporządkowane. to zupełnie przypadkowe sytuacje, w których opisie nie dopatrzymy się chronologii. i chociaż czasami przez to ciężko było się połapać, to nic takiego. smutna, poruszająca opowieść. podczas czytania czułam się, jakbym rozmawiała z babcią.

"Mógłbym powiedzieć, że z jednej strony stałem tym, kim byłem, a z drugiej - odrzuciłem to, kim powinienem być." 📗 Biografia i socjologiczny esej w jednym. Autor rozprawia się ze swoją przeszłością, którą porzucił w imię budowy własnej przyszłości. Kiedy jesteś młodym intelektualistą w świecie, w którym czytanie książek i szacunek do autorytetów to wstyd, a normą jest porzucanie szkoły tak szybko jak prawo pozwala. Kiedy masz poczucie seksualnej odmienności w świecie, w którym ludzi "innych" wytyka się palcami. Kiedy urodzisz się w takim świecie, skazany przez otoczenie na swoją nieuniknioną, marną I nieoryginalną przyszłość - jedynym sposobem na ucieczkę od tej przyszłości może wydawać całkowite odcięcie się od przeszłości. Tak zrobił autor i dzięki temu (jak sądził) umożliwił sobie sukces zawodowy i akceptację samego siebie. W książce jednak podejmuje refleksje nad tym czy całkowite odsunięcie się od swoich korzeni i jego silnie negatywne emocje, płynące m.in. z klasowego wstydu, były konieczne. Zastanawia się nad słusznością egoistycznej potrzeby porzucenia całości wraz z tym, co dobre lub przynajmniej godne uszanowania. 📗 Poznajemy historie członków rodziny autora, wywodzącego się z prowincjonalnej, niższej klasy robotniczej. Poznajemy ich i jego drogi życiowe. Książka pozwala lepiej zrozumieć czym jest świadomość i mentalność klasowa, jak istotne jest to gdzie i kiedy się wychowujemy oraz - co może w książce najmocniejsze - jak trudne bywa wyrwanie się z deterministycznej roli społecznej i jak łatwo nie docenić prób walki z tym narzutem. Odrębny rozdział książki został poświęcony preferencjom politycznym klasy robotniczej we Francji w kontekście zwrotu od socjalistycznej lub komunistycznej, prorobotniczej lewicy do rasistowskiej, antyimigracyjnej prawicy. Jak to się stało że "konflikt klasowy" ustąpił "konfliktowi rasowemu". Dlaczego program pozytywny, afirmacyjny, tożsamościowy przegrał z negatywnym, programem anty-, z odruchami etnicznymi. Kwestie motywacji politycznych, które poza tym rozdziałem pojawiają się w książce między innymi wątkami, to rzecz szczególnie istotna w czasach, gdy prawica staje się głównym nosicielem antysystemowego ludowego oporu. 📗 W kontekście polskim - książka pomaga docenić inkluzywność naszego systemu społeczno-gospodarczego. W kontekście politycznym - pomaga zrozumieć ruchy społeczne, mające swoje źródło na prowincji i wśród niezamożnych. W kontekście osobistym - podrzuca refleksję nad tym, czy czasem nie mamy nadmiernej skłonności do odrzucania części przeszłości, która nas zbudowała. 📗 Formalnie mieszają się tu opisy biograficzne autora z jego krótszymi lub dłuższymi eseistycznymi refleksjami socjologicznymi, filozoficznymi czy egzystencjalnymi. Nie zgadzam się z zarzutem, że książka jest przeintelektualizowana - moim zdaniem wszystko jest w granicach dobrego smaku, a szerokie refleksje autora są tu prawdziwą wartością dodaną (odwołania do autorów i tekstów zewnętrznych są jedynie dodatkiem). Ale to czysto kwestia preferencji. 📗 Zdecydowanie warto czytać. I z mojej perspektywy warto wracać, bo to typ książki, której odbiór dojrzewa i zmienia się z wiekiem odbiorcy.

Myślałam, że książka ta będzie bardziej autobiografią-dokumentem z życia autorki, siostry sławnych pisarzy Singerów. Jednak „Taniec demonów” to sfabularyzowana opowieść oparta na autobiograficznych przeżyciach autorki. Główna bohaterka jest jej odzwierciedleniem, wyznaje te same wartości i przekonania; podobnie matka i ojciec bohaterki wykazują cechy rodziców pisarki. Powieść ukazuje, jak trudno było żydowskiej dziewczynie coś osiągnąć, miała o wiele gorszy start w przyszłość niż brat, niezależnie od chęci, czy zdolności intelektualnych. Książka „Taniec demonów” to smutna powieść o trudnym życiu żydowskiej dziewczyny, jej niespełnionych marzeniach, czyli o życiu Ester Singer Kreitman, jej ciężkim losie i dążeniu do spełnienia swoich celów.

Książka jakiej bym się nie spodziewał po Czarnym. Może dlatego powstała seria „poza serią” by publikować takie właśnie pozycje. Jest to książka popularna mająca chyba zamiar popularyzować wiedzę na temat początków naszej etniczności. Czyni to przywołując najnowsze badania archeologiczne. Dyskutuje z utartymi poglądami, rzuca nowe światło na utarte już zagadnienia, ale wciąż porusza się we mgle przypuszczeń i domysłów. Nie może być jednak inaczej. Nigdy tak naprawdę nie poznamy rzetelnie to co leżało w zarania nas – zamieszkujących te ziemie, ale ciekawe jest czytać o tych co mieszkali tu przed nami. Polecam!

książka pisana z perspektywy osoby żyjącej swoją filozofią - autobiograficzne wątki z dziennika rodzajowego i seksualnego odmieńca dopełniają rozdziały zawierające analizy i opinie o płci, rynku, pornografii i technologiach tworzenia. Świeża perspektywa na pewno daje dużo do myślenia, chociaż niektóre wnioski mogą być postrzegane jako bardzo radykalne.