Prymas Wyszyński. Wiara, nadzieja, miłość

Ta niewielka objętościowo książka niesie z sobą wiele emocji. Główną bohaterką i narratorką jest Ewa Kozłowska (z domu Walecka),która wspólnie z synem Zbigniewem przelała na papier wspomnienia z pobytu w obozach koncentracyjnych na Majdanku i Ravensbruck. Ewa w wieku dwudziestu lat została wywieziona z Piotrkowa Trybunalskiego do obozu na Majdanku, gdzie najpierw pracowała w pralni, a później była pokojówką dwóch komendantów obozu. Spędziła tam 14 miesięcy, a następnie jeszcze kilka w Ravensbruck, gdzie doczekała wyzwolenia przez wojska alianckie. Książka, wydana wielkim staraniem najmłodszego syna Pani Ewy ma być - według jego słów - przypomnieniem, świadectwem prawdy, "by nikt nie miał już wątpliwości, kto był katem, a kto ofiarą…" Wielka szkoda, że Pani Ewa nie doczekała wydania książki.

"Wojenne siostry" to unikalna książka o heroizmie polskich zakonnic w czasie II wojny światowej. Agata Puścikowska przedstawia różne historie i różne ich zakończenia. Część sióstr przeżyła wojnę i służyła Bogu przez kolejne lata, część zaś poniosła najwyższą cenę za pomoc w czasie wojny - śmierć męczeńską z rąk okupanta.

Niesamowita jest to książka, bo o niesamowitej postaci. A przy tym bardzo taka ludzka. Kolejne strony to wspaniała gawęda o człowieku. Czytając można przeoczyć, że właśnie było o napisaniu "Etyki solidarności", czy innego szeroko znanego dzieła, bo to jakoś takie zwyczajne było dla księdza profesora. Ot napisał. Nie jest to tylko opis życia jednego człowieka, ale raczej opis czasu, w którym on żył. Kończy się smutno, bo główny bohater umiera. Ale tak wiele zostało do poznania. Ta książka to świetnia pozycja. Obowiązkowa dla nie tylko dla tych, którzy chcą czytać o Tischnerze, albo o czasach słusznie minionych i początkach III RP. Obowiązkowa jest też dla tych, którzy chcą być wolni i myśleć.

Anna Mandrela prezentuje bardzo ciekawe spojrzenie na postać rotmistrza (stopień równoważny kapitanowi) Witolda Pileckiego. Jej inteligencja, interesujące spostrzeżenia, rzetelność, sposób narracji, klarowność zdań dają ciekawy i bardzo dobry obraz wartości. Rozdziały są krótkie (ze wzbudzającymi zainteresowanie tytułami),sygnalizujące istotne sprawy nie tylko dla bohaterskiego rotmistrza, ale też dla ludzi współczesnych. Autorka tematu nie wyczerpuje, ale jednocześnie nadaje tej pracy dużej oryginalności (świadczącej na korzyść książki). Witold Pilecki ma introwertyczny typ osobowości – to wpływa na jego postawy i wybory. "Dochodzimy tu do zagadnienia, które nieustannie towarzyszy rozmyślaniom i działalności Witolda Pileckiego. Kim będę? Jaka jest moja rola w społeczeństwie? Co mogę dać od siebie innym? Co mogę zrobić dla swojego kraju? Jaka jest moja społeczna przydatność jako jednostki?"

Autorka "wzięła łopatę do ręki i zaczęła kopać w archiwach, i wykopała prawdziwe skarby" - zgadzam się całkowicie z tymi słowami Pana Leszka Żebrowskiego. Książka niesamowita! Zarówno pod względem przytaczanych faktów, jak i ciekawostek, w większości dotąd mało znanych: [SPOILER] 1. O orle przebijającym szponem palec rtm. (kpt.) Pileckiego - Autorka słusznie zauważyła w tym symboliczną zapowiedź ogromnego, przyszłego cierpienia Bohatera. 2. O potwierdzeniu uzyskania stopnia kapitana przez Pileckiego już w 1938 roku! 3. O niejednoznacznych postaciach: o zdradzających swoje żony i Ojczyznę, o kapo-bohaterach (sic!),w tym o rehabilitacji kilku postaci na sam wniosek Pileckiego. 4. O Tadeuszu Płużańskim seniorze: podniesiono pytania o możliwą zdradę ideałów, a nawet własnych przyjaciół, o współpracę z UB, o chęci wyjazdu za granicę, o widocznej nadgorliwości w działaniu, która mogła być przyczyną "wsyp", o (niekoniecznie przychylnym) stosunku samego Pileckiego do młodego kompana, o tajemniczej działalności powięziennej (dość jednoznacznej karierze, pomimo rzekomej łatki wroga),o związkach z kobietami... - obejrzeć film o takim człowieku mogłoby być czymś wstrząsającym, ale i fascynującym. Prawdziwe Breaking Bad. Człowiek, o którym sądziłam do niedawna, że był krystaliczny, okazał się mieć skazę, którą trudno zmazać. Skazę, która nie tyle zaszkodziła po 1989 roku Jemu samemu, ile bardziej (wydaje mi się) Jego synowi - Tadeuszowi jr., który w moim odczuciu wykonywał dotąd słuszną pracę w przywracaniu pamięci historycznej naszemu Narodowi... 5. O Cyrankiewiczu, który nie okazuje się aż tak złą postacią, jak sądziłam dotąd (choć nadal jest dla mnie postacią negatywną). 6. O "ideowej partyzantce" Wojska Polskiego, które było oceniane jednoznacznie pozytywnie przez Pileckiego. 7. O awansach stricte żydowskich w strukturach MBP: "awansowanych w tym roku, tylko jeden był Polak, a reszta Żydzi" - to tłumaczy nadreprezentację Żydów w najwyższych strukturach UB. 8. O przekłamaniach (ze współudziałem Tadeusza Płużańskiego jr) w scenariuszu "Śmierć rotmistrza Pileckiego". 9. O inwestycjach UB w inteligentnych konfidentów. 10. O bardzo niskich pensjach nauczycieli - temat ten próbuje nagłaśniać za granicą Pilecki, prawdopodobnie interpretując zamysł komunistyczny polegający na zniszczeniu ideologów w tej grupie zawodowej: pensja nauczyciela wynosiła do 6 tys. zł, podczas gdy para butów sięgała kwot 10-20 tys. zł. 11. O rozszyfrowaniu innych ludzi o nazwisku Pilecki, tylko przez zbieżność nazwisk, nawet bez powiązań rodzinnych. 12. O Marii Szelągowskiej: ważnej postaci z grupy Pileckiego, która do końca zachowywała godną postawę, choć po więzieniu nie umiała dojść do siebie, prawdopodobnie w wyniku traum. Wiadomo, że na wolności pracowała w Urzędzie Patentowym. Natomiast kompletnie nie wiedziałam, że Maria znała kilka języków obcych i była świetnie wyszkoloną agentką (szpiegiem),co dodatkowo wywołało moje zainteresowanie tą postacią. Silna postać kobieca, zasługuje na film. Wciąż jednak brakuje wielu elementów układanki. Zapewne zostały one pochowane w pamięci zmarłych już osób. Liczę jednak, że kolejne fakty ujrzą w przyszłości światło dzienne. Tymczasem moja ocena jest najwyższa z możliwych, a dla Pani Anny Mandreli ślę wyrazy uznania. Oby więcej tak uczciwych i rzetelnych Autorów!

Doceniam za zebrany materiał i brak oceny postaw opisywanych postaci. Autorka opisuje fakty bez natrętnej interpretacji, tę bowiem pozostawia czytelnikom. Jeśli zaś chodzi o same objawienia, jestem do nich bardziej sceptyczna, niż przed lekturą tej książki.

Dziś skończyłam kolejną książkę księdza Arkadiusza Paśnika. "Lęk" to dziennik z jego miesięcznej podróży do Ziemi Świętej. Dziennik bardzo szczery i intymny. To nie tylko wędrówka w sensie geograficznym i teologicznym ale przede wszystkim wędrówka w głąb ludzkiej duszy i psychiki. Miejsca, które autor nawiedza, nie tylko przybliżają nam postaci i wydarzenia z kart Starego i Nowego Testamentu, ale przede wszystkim są inspiracją do stawiania pytań i szukania na nie odpowiedzi. Czym jest lęk? Dlaczego jest go tak dużo w życiu? Dlaczego tak się rozprzestrzenia? Jaki jest cel niezawinionego cierpienia? Książka przepełniona jest bólem, szukaniem sensu, ciągłym powrotem do osobistych zranień i krzywd dzieciństwa oraz młodości. Ale też przekonaniem, że lęk można pokonać tylko Miłością. Tą małą, bliską i konkretną. Miłością, która zbliża i do Boga i do człowieka. Trudna ale też szczera i oczyszczająca lektura.

więcej na: http://elzbietarogalska.blogspot.com/2021/07/ksiazka-poznawanie-kepinskiego.html Co prawda odczuwam niedosyt po przeczytaniu, jakby czegoś mi zabrakło. Jednakże jest to książka naprawdę dobra, pokazuje życie psychiatry, bez którego pacjenci po dziś dzień byliby traktowani instrumentalnie.

Nie jestem osobą mocno wierząca. Książka była prezentem. Nie byłam do niej przekonana, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Głęboki ukłon dla autorki za ogrom pracy wlozony w przygotowanie tej publikacji, zebranie materiałów. Piękna, wzruszająca historia zwykłej rodziny, Która finalnie okazała się niezwykla. Duży plus za fotografie zamieszczone w książce

Urodziła się 9 stycznia 1984, zmarła w wieku 28 lat 13 czerwca 2012 roku. Była rzymianką, pełną miłości do Boga. Była wdzięczna Bogu za całe jej życie, mimo iż nie było ono łatwe. Kobieta zaraz po ślubie zaszła w ciąże, gdy dowiedziała się iż jej dziecko nie przeżyje, cierpi na bezmózgowie, nie ma czaszki i jej mózg się nie rozwinął, nie wiedziała jak to powiedzieć mężowi. Nie odzywała się ani słowem dwa dni. Gdy wyznała to swojemu partnerowi, razem płakali w swoich objęciach. jej córka Maria żyła jedynie pół godziny, a kolejny syn niewiele dłużej. Mimo to te doświadczenia nie pozbawiły jej wiary. Gdy kobieta po raz trzeci zaszła w ciąże, która miała szanse się utrzymać, okazało się iż Chiara ma nowotwór. Nie musiała się długo zastanawiać, od razu zdecydowała, iż z leczeniem poczeka dopiero do porodu, aby nie zaszkodziło ono dziecku. Nowotwór zabrał jej oko, a kobieta nadal nie traciła wiary w Boga. Przy porodzie syna nie zgodziła się na cesarskie cięcie, ponieważ wiedziała, że dziecko zaraz umrze, chciała dla niego cierpieć. Gdy zaszła w ciążę z Franceskiem. Niestety nowotwór coraz bardziej dawał o sobie znać. Zaraz po porodzie kobieta została uśpiona i intubowana. Chirurdzy przeprowadzili jej operację języka, a następnie usunęli węzły chłonne. Dlatego też Chiara nosiła wysokie golfy- aby zakryć blizny. Zaraz po badaniu wyciętych węzłów, następuje chemio i radioterapia. Bohaterka nie może jeść, cierpi na infekcje, nie może mówić przez co lato spędza z sondą karmiącą w brzuchu. Niestety nowotwór języka to nie jest jej największy problem. Zaczynają się przerzuty na płuca. Gdy Chiara przyjęła komunię świętą, powiedziała iż właśnie w tej chwili przyszedł do niej prawdziwy lekarz. Już wiedziała że umiera, zaczęła się żegnając z rodziną i mówić że ją kocha. "Wykorzystywała każdy najmniejszy mięsień w ciele, żeby oddychać, jak nasz Pan na krzyżu, i każdego się chwytała: wielu z nas z dumą nosiło ślady paznokci Chiary na swoich rękach. A potem wydała swoje trzecie tchnienie."

Kompendium wiedzy o wybitnej postaci. Ciekawa lektura o Polsce PRL. Z jednej strony trudno żeby książka o Wyszyńskim była hagiografią, z drugiej trudno żeby nią nie była. Autorka wychodzi obronną ręką - podstawą są zapiski Kardynała uzupełnione o wiele innych źródeł.

DOBRO i zło. O tym ta książka. O wspaniałych, odważnych Kobietach – zakonnicach. O powstaniu warszawskim wiele już napisano – ciągle za mało. Pochód tych wyjątkowych zakonnic Kościoła katolickiego uzupełnia to „za mało”. Ciągle dowiadujemy się więcej o powstaniu, o wojnie i… o drugim człowieku, który jest zdolny do wszystkiego. Siostry dzielnie walczyły, pomagały ponad granice własnych możliwości, ginęły… Bóg nie zawsze wysłuchiwał ich modlitw, ale one nigdy nie zwątpiły. Tak wielu ludzi zawdzięcza im życie. Bohaterki, o których niewielu po wojnie pamiętało… Rozdziały podobne do siebie. Książka jest szczególnie cenna dla znawców tematyki związanej z powstaniem warszawskim. Autorka w bardzo dokładny sposób przedstawiła losy Warszawy w trakcie powstania z perspektywy poszczególnych zgromadzeń zakonnych, których członkinie nie poprzestały tylko na modlitwie – stanęły do walki. Cześć Ich Pamięci!

Książka "Gareth Jones. Człowiek, który wiedział za dużo" ma charakter reportażu biograficznego. Przybliża czytelnikowi postać młodego walijskiego dziennikarza, będącego, przez kilka lat, zaufanym sekretarzem znanego brytyjskiego liberała i opiniotwórczego polityka Lloyda George'a. Gareth Jones to jednoznacznie pozytywny bohater, ale jego charakter jest złożony. Był człowiekiem dobrze wykształconym, obdarzonym wyjatkowo przenikliwym zmysłem politycznym i wyróżniającym się bezkompromisowym dążeniem do ukazywania prawdy, a jednocześnie osobą naiwną w ocenie intencji bliźnich. Wszystkie te cechy sprawiły, że życie Walijczyka trwało bardzo krótko i zakończyło się tragicznie. Gareth Jones znał rosyjski, niemiecki, francuski, był bardzo dobrze zorientowanym i docenianym, młodym dziennikarzem, który rozumiał współczesność i świetnie rozszyfrowywał polityczne mechanizmy. W propagandowej grze Hitlera i Stalina z Zachodem widział niepokojące rysy, coś, czego inni nie dostrzegali bądź dostrzegali, ale z rozmysłem to ignorowali. Jones nie uznawał dziennikarstwa, które rezygnuje z rzetelności i traktuje fakty w sposób dość swobodny, raczej starając się odpowiedzieć na określone zamówienie polityczne bądź ideowe. Uważał, że podstawowym obowiązkiem dziennikarza jest dogłębne poznanie faktów i ujawnianie prawdy. W tamtych burzliwych czasach okazało się to jednak bardzo trudne – nikt nie chciał słuchać prawdy o tym, co na własne oczy zobaczył Walijczyk na terroryzowanej przez bolszewików ukraińskiej prowincji w 1933 r. Wykorzystując oficjalną zgodę Rosjan na odwiedzenie fabryki traktorów, młodzieniec nielegalnie opuścił pociąg, którym podróżował i pieszo przemierzył kilka ukraińskich wsi, w których szerzyła się śmierć na skutek niewyobrażalnej klęski głodu sztucznie wywołanej przez bolszewików na rozkaz Stalina. Ta podróż oczywiście nie mogła zostać niezauważona przez Rosjan. Młody dziennikarz otrzymał ostatecznie eskortę mundurowego i trafił na czarną listę NKWD. Gdyby Gareth Jones nie był postrzegany przez Rosjan jako zaufany współpracownik Lloyda George'a, z tej podróży zapewne nigdy by nie wrócił. Ale chociaż wrócił cały i zdrowy w zachodnim świecie uznano, że złamał niepisane zasady dyplomacji i naraził na szwank wiarygodność prominentnych polityków (m.in. Lloyda George'a),którym zależało na utrzymaniu dobrych relacji z ZSRR. Po opublikowaniu pierwszych artykułów o Hołodomorze młody Walijczyk był publicznie ignorowany, ośmieszany, deprecjonowany i szantażowany, a decyzja o publikacji kolejnych artykułów o tym, co zobaczył podczas Wielkiego Głodu, została odrzucona przez cały brytyjski establishment. Życie Garetha Jonesa miało tragiczny finał. Pomimo tego, że ostatni akt tej tragedii nie rozegrał się na terytorium ZSRR, istnieją poszlaki, wskazujące na to, że zamieszane było w nią NKWD. Wtedy jednak zachodni świat nie znał prawdziwego oblicza tych służb i także wcale nie zmartwił się śmiercią niesfornego dziennikarza. Książka zawiera dużo dobrze udokumentowanych informacji historycznych na temat wydarzeń politycznych mających miejsce w Europie i na świecie w latach 1930 - 1935. Autor zachował idealny balans pomiędzy prezentacją biografii swojego bohatera a ukazywaniem faktów historycznych. Nie zapomniał także o ukazaniu wątku polskiego, trudnych relacji polsko - niemieckich, polsko - rosyjskich, nieprzyjaznego stosunku brytyjskich polityków do Piłsudskiego po 1926 r. oraz nieskrywanej na Zachodzie niechęci do rządów sanacyjnych w II Rzeczpospolitej. Interesujące są również wątki związane z żyjącymi wówczas znanymi pisarzami takimi jak George Orwell i Bernard Shaw. Reportaż został oparty na publikacjach historycznych, dokumentach archiwalnych oraz na materiale reporterskim zgromadzonym przez samego autora. Mirosław Wlekły postanowił bowiem przemierzyć trasę, którą przez ukraińskie wsie w okresie Wielkiego Głodu wędrował Gareth Jones. Reporter przejrzał tamtejsze archiwa i rozmawiał z miejscowymi. Czas tej podróży nie sprzyjał jednak zbieraniu danych, bowiem na Ukrainie w 2018 r. nie było spokojnie. W książce mocno zaakcentowany został fakt, że w wyniku celowej zmowy nikt na Zachodzie nie uwierzył Jonesowi, pamięć o nim została wymazana z historii na wiele lat, także w rodzinnym mieście. Jedynym miejscem na świecie, gdzie przetrwała była Ukraina. Publikacja bez znieczulenia ukazuje, że zamykanie ust dziennikarzom, korupcja w mediach, tchórzostwo przywódców politycznych, obojętność społeczeństw i zbiorowe przymykanie oczu na zuchwałe poczynania dyktatorów wcześniej czy później doprowadzają do historycznych katastrof. W czasach, gdy żył tytułowy bohater następstwem takiej zbiorowej ignorancji było umocnienie się dwóch zbrodniczych totalitaryzmów, Hołodomor, Wielkie Czystki i zbrodnie stalinowskie, powstanie gułagów, wybuch II wojny światowej, funkcjonowanie obozów zagłady oraz Holokaust. Książka posiada wykaz bibliograficzny, indeks nazwisk oraz kalendarium życia głównego bohatera. Czyta się ją bardzo dobrze i zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Interesującym uzupełnieniem treści są archiwalne ilustracje. Również wersję audio słucha się doskonale dzięki świetnej interpretacji Pana Grzesława Krzyżanowskiego. Polecam lekturę tej publikacji. 🔰"Irlandzki pisarz George Bernard Shaw, piewca Lenina i Hitlera. Pierwszy jest wg. niego "naprawdę interesującym mężem stanu" a drugi "bardzo niezwykłym i zdolnym człowiekiem". Shaw zachwala też reformy Stalina." David Lloyd George 🔰"zaczyna zachwalać Stalina: -(...) to prawdziwy mężczyzna. Chylę czoło przed Stalinem i Mussolinim." 🇵🇱 "Gareth Jones w liście do rodziców z 5.08.1930 wspomina plany wybudowania w Polsce najlepszego lotniska na świece, które pomieściłby 40 samolotów wojskowych. Musi mieć na myśli Warszawskie Okęcie, które w założeniu miało być wyłącznie lotniskiem wojskowym. Dodaje: " wszędzie są tu żołnierze, a jednocześnie Polska jest beznadziejnie biedna". ☃️ Wyzwanie czytelnicze na styczeń 2026r. Przeczytam książkę z imieniem w tytule. (6)

Moja ocena to 7. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Przeczytałem najnowsze wydanie (jubileuszowe z 2022). Najpierw napiszę o wydaniu - strasznie męczą przypisy, które przestałem od pewnego czasu czytać, bo są napisane, jakby czytelnik nie rozumiał co czyta lub był dzieckiem uczącym się czytania ze zrozumieniem (niektóre są jak najbardziej zasadne, jak te tłumaczące powiązania rodzinno-koleżeńskie itd.). Część dotycząca narzeczeństwa, wydawana też w innych formach jest najlepsza, pozostałe listy, opisują po prostu życie rodzinne. Żonie się bardzo podobało, mnie się to ciężko czytało. Mam mieszane uczucia co do tej książki - początek ją ratuje.

Postać księdza Popiełuszki pojawiła się z moim życiu w momencie, kiedy byłam na dnie. Psychicznym, finansowym. Chyba każdym możliwym. To była taka jedna chwila, gdy przeglądałam internet i nagle postanowiłam poczytać coś więcej o tym duchownym. Nie spodziewałam się, że będzie to przełom na tyle duży, że ja - jako osoba antyklerykalna i niesympatyzująca z instytucją kościoła (nie z samą wiarą) - poczułam, iż zyskałam swego rodzaju anioła stróża moich myśli. Kogoś, kto mogłabym nazwać towarzyszem podróży.  Śmiało mogę powiedzieć, że nie był to jedyny przypadek, w którym przekonałam się, że ksiądz Popiełuszko chce być obecny w moim życiu. Wracając z tegorocznych wakacji nad morzem - zupełnym (nie)przypadkiem - zabłądziliśmy w miejscowości Górsk, dokładnie tam, gdzie 19 października 1984 roku został on porwany przez esbeków. W miejscu tym stoi teraz pomnik upadłego krzyża, przez który przewieszona jest czerwona szarfa. Wokół spokojnie rosną niebotyczne sosny i młode dęby, świadkowie tych wydarzeń. Mimo ruchliwej ulicy tuż obok, w samym tym miejscu panuje przejmująca cisza. Po kilku chwilach przebywania tam, mimo tego, iż stała się tutaj ogromna tragedia, poczułam spokój. Jakąś ulgę. Aż zaczęłam płakać, a były to błogie łzy. Miałam wrażenie, że nie jestem tam sama i to mnie ukoiło. Zupełnie nie rozumiałam swojej reakcji, ale nie potrafiłam przestać płakać. To było niezwykłe doświadczenie. Od tych lipcowych dni ksiądz Popiełuszko nie opuszcza moich myśli.W portfelu noszę obrazek z modlitwą do niego i wspominam go, czy dzieje się coś złego w moim życiu. Książka, o której chcę dziś napisać, pozwoliła mi bliżej poznać legendę walczącą miłością, dobrem i prawdą. Jej autorem jest francuski ksiądz, Bernard Brien, który może pochwalić się bardzo nietypową drogą do swojego kapłaństwa, i za pośrednictwem którego Jerzy Popiełuszko dokonał cudu uzdrawiając mężczyznę chorego na białaczkę, będącego już w stanie agonii. Ksiądz Popiełuszko jawi się w tych wspomnieniach jako bardzo wrażliwy i skromny mężczyzna, z ogromną charyzmą wiary, umiłowaniem Boga i prawdy. A prawdę kochał i bronił jej ponad wszystko. Za nią zresztą cierpiał niewyobrażalne rzeczy i oddał życie. O tym wszystkim możecie przeczytać właśnie tutaj. Zabrzmi to dziwnie i może niepoważnie, ale - zyskałam przyjaciela. Takiego niewidzialnego, ale któremu jestem w stanie wszystko powiedzieć. Wiem, że będę wysłuchana i że wskaże mi właściwą drogę. Aktualnie zmagam się z bardzo nieprzyjemną sytuacją w pracy. Walczę z plotkami o prawdę. I choć jest ciężko, wiem, że prawda zwycięży. I że warto "zło dobrem zwyciężać".  Zuzanna Bębnowicz czytelniaprzykwiatowej13.blogspot.com

Z jednej strony ta książka i historie w niej zawarte są umacniające i kruszące wewnętrzną zatwardziałość, pobudzają gorliwość i dają nadzieję, a z drugiej strony z punktu widzenia duchowego można dostrzec też naduzycia - np: pytania do ojcia Pio czy ma się wyjsc za maz za XYZ, nie, to moze za KJX, nie. To może YYY. Tak, czy magiczne postrzeganie. Generalnie ksiązkę polecam "ku pokrzepieniu serc"

O czym jest książka, można się łatwo domyślić po tytule. Poznajemy kulisy rządzenia USA przez Donalda Trumpa z perspektywy jego doradcy ds. bezpieczeństwa. Wraz z lekturą da się zauważyć postępującą ewolucję oceny autora względem byłego już prezydenta. Od umiarkowanie pozytywnej, po bardzo krytyczną. Dowiemy się, jaki styl rządzenia miał Trump, że zależało mu bardziej na ocenach jego administracji, niż na faktycznym rządzeniu, poznamy jego megalomanię (jeśli ktoś jeszcze jej nie widział),niedecyzyjność, brak umiejętności do brania konsekwencji za swoje decyzje, itp. Przykładów można by tu mnożyć. To zdecydowanie największy plus tej książki. Autor widać, że miał doświadczenie na podobnych stanowiskach, choć czasami miałem wrażenie, że autor uważał, że tylko on wiedział wszystko najlepiej. Minusy książki - nieraz jesteśmy zarzucani zbyt dużą ilością faktów, opinii, bądź informacji, które niewiele wnoszą do treści, a skutecznie potrafią wybić z rytmu i doprowadzić do utraty koncentracji. Niejednokrotnie są fragmenty w stylu "o godzinie X było spotkanie na temat 1, byli a, b, c. A powiedział to, b powiedział tamto. Następnie kolejne spotkanie, ten powiedział to, tamten tamto. Potem porozmawiałem z jeszcze kim innym", itp. Drugi zarzut do autora to, że często krytykuje Obamę i Demokratów nie popierając swoich oskarżeń żadnymi wyjaśnieniami. Jest jeszcze jeden bardzo duży minus polskiego wydania - korekta. Mam wrażenie, że osoba odpowiedzialna za to miała trzy zlecenia w jednym czasie i temu poświęcała najmniej uwagi. Błędy są nagminne, przy czym literówki i błędy w tłumaczeniu to jedno, ale powtarzające się całe fragmenty książki, to już istna tragedia.

To już moja kolejna książka Pani Anny Herbich i tak samo dobra. Każdy rozdział poświęcony jednej bohaterce i jej historii, więc można się naprawdę wczuć w sytuację danej osoby. Nie ma skakania po datach, rozcinania historii innymi rozdziałami. I to jest na duży plus. Opowieści, wiadomo, porażające, smutne, budzące grozę, sprzeciw, bunt i żal. Ale też dające nadzieję i wiarę w ludzi. Jakże kruche to nasze życie! I ile różnych 'zbiegów okoliczności' doświadczyły bohaterki - niektóre przykłady są wręcz nieprawdopodobne. Bardzo uderza w tych opowieściach przerwane dzieciństwo - często beztroskie i radosne. Uderza miłość do rodziców i heroiczne postawy tychże względem dzieci. Cieszę się, że autorka całkowicie oddała głos swoim bohaterkom - całość bardzo dobrze zedytowana, narracja płynie gładko, czyta się bardzo dobrze - o ile można tak powiedzieć o tak trudnym temacie... Czytam takie historie, aby pamięć o nich nie zaginęła. Polecam.