Donald Trump. W pogoni za sukcesem

Książka ta pokazuje jak bardzo ważną postacią dla współczesnej Formuły 1 był jej poprzedni szef - Bernie Ecclestone. Historia typu „od zera do miliardera” była dla mnie bardzo ciekawa, nie sądziłem że aż tak miał nieciekawie w życiu poza biznesowym i że był aż tak przebiegły. Największym minusem książki jest sposób jej wydania, najbardziej irytowało mnie przedstawianie każdej cyfry i liczby w formie słów, przez co wolniej czytałem. Zdarzyło się tez kilka poważnych wpadek logicznych i przedstawień liter w słowach a czasami nawet pomylenie GP Austrii z GP Australii. Za największą wpadkę uważam podanie informacji, że jeden z wyścigów obejrzało ponad 6 miliardów ludzi, podczas gdy nawet w całym sezonie sumaryczna liczba widzów tyle nie mogła wynieść. Ogólnie jestem zadowolony z przeczytania tej historii, bo daje mi jeszcze lepsze pojęcie jak bardzo złożonym sportem jest Formuła 1 i ile konfliktów jest w niej na porządku dziennym, a jak niewiele na bieżąco dostaje się na światło publiczne.

Inspirujący poradnik, który zachęca do rozwijania kreatywności, ciekawości świata i samodoskonalenia, wzorując się na życiu maestro. Autor w przystępny sposób omawia siedem kluczowych zasad geniuszu Leonarda, proponując jednocześnie praktyczne ćwiczenia pomagające wdrożyć te idee w codziennym życiu. Książka najbardziej spodobała mi się ze względu na inspirującą treść oraz zachętę do szerszego spojrzenia na świat i własny rozwój. Przekazane uniwersalne wartości, mogą być przydatne zarówno w pracy, jak i życiu osobistym. Momentami styl bywa zbyt poradnikowy, a niektóre ćwiczenia są banalne lub powtarzalne. Książkę docenią osoby szukające inspiracji do samorozwoju i odkrywania nowych perspektyw.

Mam mieszane uczucia co do tej książki, zacznę od zalet: dużo zdjęć, doby gruby papier, autor chciał napisać kompendium na temat herbaty zaczynając od historii, składu liści i podziału wg rodzajów użytych liści, opisów regionów skąd pochodzi, podając różne metody zaparzania i garść przepisów z całego świata. Minusy: książka zawiera wiele zdjęć pól herbacianych, które nie są podpisane, zdjęcia zaparzonych herbat czy akcesoriów są podpisane tylko czasami, za dużo jest zdjęć autora trzymającego herbatę i czy naprawę jego dwa pierwsze zdjęcia z herbatą to musiała być herbata w szklance do lagera? Gdzie dalej jest tyle pięknych naczyń? Autor nie może się też zdecydować na system zapisu nazw chińskich, używając czasem systemu Wade-Giles'a z XIX wieku, a czasem pinyin, który go wyparł - najbardziej rzuca mi się w oczy herbata Long Jing zapisana jako Lung Ching. Życzę powodzenia podróżującym do Chin, chcącym ją kupić - nazwa wioski i nazwy na puszkach czy reklamach to zawsze LongJing w pinyin. Sam układ książki gdzie dłuższe teksty są przedzielone całostronicowymi zdjęciami czy legendami jest ciekawy dopóki by dokończyć czytane zdanie nie trzeba przejść 5 stron dalej, czytając po drodze 2 legendy i gubiąc oryginalny wątek.

Interesująca książka. O pieniądzach, pomaganiu, o uważności i determinacji. O woli zmiany siebie i swojego położenia. Gdybym nie wiedział, że książkę napisał x. Jacek Stryczek mógłbym pomyśleć, że wyszła spod pióra jakieś coacha finansowego albo motywacyjnego. Zawiera sporo uniwersalnych prawd właściwych finansowego, karierze zawodowej i życiu jako takiemu. Przygląda się człowiekowi i jego motywacjom i zachęca do samodzielności w myśleniu i działaniu, by nie podążać utartymi schematami tylko szukać nowych dróg, a nawet gdy wybiera się ścieżkę już uczęszczaną należy iść inaczej niż wszyscy dotąd. Sporo jest odkrywczych rzeczy o pomocy i pomaganiu, sama pomoc nie zmienia człowieka, może jedynie pomóc, ważne by wydobyć z niego motywację i siłę do nowego. W końcu przygląda się x. Stryczek ludzkim stosunkom do pieniędzy, pisząc, że w Bogu są moralnie neutralne, znaczenie ma to co robią z człowiekiem i jak na niego wpływają. Na koniec jedna z jego kapitalnych intuicji: nie śpiesz się, bo jak się spieszysz to nie odczuwasz tego co jest, chcesz tego czego nie masz, a nie korzystasz z tego co masz blisko siebie. 

Książka napisana w niezwykle interesujący sposób. Ukazuje najciekawszy dla czytelnika okres spektakularnych sukcesów Rogera, ale można się również dowiedzieć jak od młodych lat kształtowała się jego kariera i co oraz kto faktycznie miał na nią największy wpływ. Opis rywalizacji z Nadalem to już literacki majstersztyk, wspaniale przytoczone są również najważniejsze w karierze pojedynki mistrza. Obowiązkowa lektura dla fanów Rogera, gorąco polecam!

„Człowiek” Tomasza Rożka okazał się fascynującą podróżą przez złożony świat człowieka. Ta książka mnie o tyle zaskoczyła, że byłam przekonana, że będzie ona dotyczyła raczej tego jak funkcjonuje organizm człowieka, tymczasem pomysł Autora na nią był zupełnie inny. kontynuuje swoją fascynującą podróż po wszechświecie w drugim tomie swojej serii, zatytułowanej Autor postawił sobie za cel wyjaśnić czytelnikowi wszelkie aspekty złożonej człowieczej egzystencji, zatem choć odwołuje się do aspektów anatomicznych, to nie brak tu również wiedzy historycznej, dlatego że Autor dąży do poszukiwania odpowiedzi na pytania związane z analizą naszego pochodzenia, naszej tożsamości, czy to głębokie zagłębienie się w pytania dotyczące naszego pochodzenia, czy naszej tożsamości. A że tematy jakie Tomasz Rożek będzie poruszał wymagają rozległej wiedzy specjalistycznej to w książce nie brak licznych zaproszonych gości, którzy wypowiadać się będą z pozycji ekspertów. To właśnie te wywiady przeprowadzone przez autora będą rzucały światło na różnorodne aspekty ludzkiego istnienia. W powiązaniu zatem z zaproszonymi interlokutorami Rożek badał będzie losy ewolucji człowieka, będzie analizował zarówno nasze fizyczne cechy, jak i naszą zdolność do myślenia, wreszcie sprawdzał będzie wytworzą przez człowieka umiejętności do kreowania wydarzeń społecznych i kulturalnych. Poprzez te wywiady czytelnik odkrywał zatem będzie nie tylko to, kim jesteśmy teraz, ale także jak dalece odeszliśmy od naszych prymitywnych korzeni. Książka jest bogato ilustrowana, co sprawia, że nawet najbardziej skomplikowane zagadnienia stają się tutaj zrozumiałe. Infografiki pomagają czytelnikowi zrozumieć trudne koncepcje, a przykłady, analogie i ciekawostki nadają tekstowi lekkości i dostępności. Rożek doskonale balansuje między nauką a zabawą, co sprawia, że lektura jest nie tylko pouczającą lekcją, ale także dobrą rozrywką. To co mnie jednak najbardziej zainteresowało w tej książce to kwestie związane z biocybernetyką. I w tym zakresie Autor snuje wszelkie możliwe scenariusze rozwoju ludzkości, wywołując pytania o naszą przyszłość jako gatunku. Czy złączymy się z maszynami? Jakie będą konsekwencje takiej ewolucji? Jeśli zatem lubicie niebanalne książki, niosące w sobie ciekawe treści polecam Wam serdecznie lekturę "Człowieka" Tomasza Rożka. A jeśli ta Wam się spodoba, to może sięgnięcie również po „Kosmos”, czyli pierwszą część cyklu. Polecam obie.

Piękna opowieść o człowieku, który rzucił się w wir przygody. Pierwszy raz usłyszałem o tej książce poprzez słuchowisko w radio. Tak bardzo popłynąłem razem z głównym bohaterem, że postanowiłem ową książę koniecznie przeczytać. Gorąc, przestrzeń i niesamowite interakcje międzyludzkie dają poczucie, że jest się kompanem w podróży, że chciałoby się taką podróż samemu przeżyć i spisać w formie książki. Ponadto książka w pięknym wydaniu, które jest świetnym prezentem na każda okazje. Sam ją otrzymałem jako niespodziankę więc mogę tylko polecić.

Tim Ferriss w „Narzędziach tytanów” zebrał mnóstwo praktycznych wskazówek od ludzi sukcesu – przedsiębiorców, sportowców, artystów. Książka to prawdziwa skarbnica inspiracji, ale jednocześnie jest bardzo obszerna i momentami chaotyczna. To raczej coś do przeglądania i wybierania dla siebie najlepszych fragmentów niż do czytania od deski do deski. Mimo długości, warto po nią sięgnąć, bo można znaleźć konkretne strategie, które realnie wpływają na efektywność i rozwój. Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

Książkę polecam czytelnikom zainteresowanym życiem Alana oraz faktami dotyczącymi II wojny światowej i rozpracowaniem maszyny Enigma. Tym zainteresowanym głównie biografią mówię, jak poprzednicy, że przeczytanie bardzo grubej książki, wydanej drobną czcionką z wieloma przypisami, pełnej fachowych terminów może być trudne. Historia zaczyna się krótkim rozdziałem na temat rodziców Alana Turinga, wyborów szkoły z internatem. Z okresu wczesnych lat szkolnych możemy dowiedzieć się dużo na temat prac szkolnych, które sprawiały Alanowi trudności. Już na tym etapie jego nauczyciel matematyki zauważył, że ma w klasie geniusza matematycznego. Wszystko jest wzbogacone autentycznymi notatkami nauczycieli i wychowawców w internacie. Dowiadujemy się z nich, że obawy wzbudzały antyspołeczne nastawienie Alana do rówieśników i sztuki życia. Czytelnicy, którzy obejrzeli ekranizację książki, odnajdą tutaj opis przyjaźni i fragmenty listów Alana i jego najlepszego przyjaciela Chrisa. Rozdział kończy się wyjaśnieniem jego śmierci , którego Alan do końca swojego życia będzie wspominał. Stracił swojego przyjaciela, ale zyskał serdeczną przyjaciółkę w osobie matki Chrisa. Lata studiów to nowy pokój w akademiku, nowi znajomi i nowa miłość. Osoby, które widziały film, poznają kilka ciekawostek o jego dalszym prywatnym życiu. Alan będąc młodym studentem czyta książki matematyków i poprawia swoją kondycję biegając i ćwicząc wioślarstwo. Wraz z osiągnięciem pełnoletności staje się bardziej samodzielny i niezależny. Szuka autorytetów, swojej grupy, podobnych ludzi, ale dla niektórych on sam jest zbyt zwyczajny. Poszerza swoje zainteresowania naukowe o fizykę. W nauce szuka głoszenia prawdy i samodzielnego myślenia. W kolejnych miesiącach jesteśmy świadkami pierwszych sukcesów bohatera na temat teorii prawdopodobieństwa i statystyki. Alan staje się bardziej dowcipny, pogodny i towarzyski. W jego pokoju, obok zdjęcia Christophera znajdują się czasopisma eksponujące męską urodę. Temat jego orientacji seksualnej, ostrożne próby zainicjowania kontaktów z mężczyznami zajmuje w książce dużo miejsca. Wkrótce Alan wraca do Europy i tworzy maszynę do mnożenia. Niebezpieczeństwo wybuchu wojny jest już pewne. Alan zostaje zatrudniony jako jeden z krypto analityków.

#447 - Pokaż swój styl. Jak się wyróżnić, przyciągnąć obserwujących i zbudować markę na Instagramie - Aimee Song - Wydawnictwo Znak literanova #7/52/2021 Książka ma 208 stron i jest to poradnik dotyczący Instagrama. Swoją premierę miała dnia 23.11.2016 roku. Książka trafiła w moje ręcez rekomendacji Marcin Osman. Jest ona pięknie wydana, zawiera wiele ciekawych zdjęć. Na wstępie poznajemy historię autorki, oraz drogę jaką pokonała, do miejsca, w którym jest obecnie. Znajduje się w niej wiele porad dotyczących robienia i obrabiania zdjęć na Instagram. Możemy z niej poznać styl autorki, jako blogerki i zainspirować się do stworzenia własnego stylu. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2556708554629029/

Leo Babauta to chyba najlepszy autor poradników służących organizowaniu i upraszczaniu wyzwań rzucanych przez życie. Jego książeczki są krótkie (minimalistyczne),maksymalnie konkretne , pisane prostym, przejrzystym językiem. Warto poznać je wszystkie, mimo że spora część porad, przemyśleń i mądrości się w nich powtarza. Zdecydowanie najważniejsze dzieło Babauty to "Zen To Done" - kapitalna, "upraszczająca" adaptacja znanego "Getting Things Done" do zwykłych ludzkich możliwości, bez wywracania codziennego życia na drugą stronę (ci, którzy spróbowali, wiedza, jak wielkim wyzwaniem jest nagłe przestawienie się na GTD). Druga pod względem ważności będzie "Książeczka Minimalisty" (inaczej "Minimalizm") - zdecydowanie najlepszy poradnik minimalistyczny, jaki można znaleźć po polsku - nakierowany na prawdziwą istotę tej postawy życiowej (zbyt często minimalizm traktowany jest jak specyficzny, ultradrogi design wnętrzarski). "Skup Się" to trzecia pozycja - tym razem Babauta koncentruje się na metodzie osiągania najlepszych rezultatów w działaniu. A polega ona, jak tytuł wskazuje, na właściwej koncentracji. Całą książeczkę wypełnia zatem powtarzane jak mantra "wyłącz wszystko, co cię rozprasza" (ze szczególnym uwzględnieniem internetów, fejsbuków, maili i temu podobnych) i "skoncentruj się na jednym zadaniu". Reszta cennych i interesujących uwag i przemyśleń orbituje wokół tych dwu głównych założeń. Nie sposób się z nimi nie zgodzić, skądinąd. Czytanie poradników Babauty gorąco polecam - jeżeli coś jest w stanie poprawić, usprawnić nasze zatłoczone życie, to najprędzej jego rzeczowe, zwarte książeczki. Ale konkretne "Skup Się" może być poznawane jako ostatnie - to tylko uzupełnienie systemu opisanego w pozostałych tytułach.

Dla mnie, która niestrudzenie „drąży” istotę świata, a nawet daleko poza nim, zadając mnóstwo pytań, ten tytuł podziałał na mnie, jak płachta na byka. Miałam ogromną ochotę zripostować go złośliwie – nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi. I pierwsze, co zrobiłam, to szybciutko zajrzałam do wstępu, mając nadzieję, że autor i filozof, a więc człowiek myślący, wytłumaczy się z tego prowokującego, jak dla mnie, tytułu. I co się okazało? Dokładnie dlatego taki tytuł, ponieważ jest filozofem, który ma cudowny dar mnożenia, dzieląc. Podobnie było z „głupimi pytaniami”, jak asekuracyjnie ujął je w cudzysłowie, będące takimi dla tych, którzy je już przeanalizowali i znaleźli odpowiedzi, stając się fundamentem wiedzy podstawowej do rozmyślań i poszukiwań na wyższym poziomie. Już profesjonalnym. Jednak są i tacy, dla których one nie są głupie. Są ważne i istotne, bo jeszcze pozostające bez odpowiedzi. Autor należący do tych pierwszych zechciał podzielić się swoją wiedzą z tymi drugimi. A dokładniej napisał tak – „Głupie pytania” raczej nie padają już w filozofii, bo od dawna wiemy dokładnie, na jakie odpowiedzi one pozwalają i jak je przekształcić w pytania bardziej trafne (acz mało efektowne). Nie znaczy to jednak, że nie warto do „głupich pytań” powracać. Przecież wciąż wielu ludzi stawia je sobie tak, jak w dawnych wiekach. A w kolejnym rozdziale dodaje – Pytanie, jak papier, wszystko zniesie. Można bezkarnie pytać o wszystko, byle jeszcze w pytaniu utrzymała się jakaś resztka sensu. Tyle że współczesny człowiek ma mniej czasu na stawianie ich sobie, a tym bardziej na samodzielne, często żmudne, poszukiwanie rozwiązań. Dla niego jest właśnie ta książka. Dopiero po tak uspakajającym mnie wstępie, określającym jej charakter, jako powrót do „przedprofesjonalnych” korzeni filozofii, zajrzałam z ogromną ciekawością do spisu treści, zastanawiając się nad „kanonem głupich pytań Hartmana” (a może i reszty filozofów?) oraz ludzi poszukujących na nie odpowiedzi. Było ich osiem. Każde poprzedzone fotografią obrazu nawiązującego tematycznie do zagadnienia. Na pierwszym miejscu „pytanie pytań”, które mnie nie zaskoczyło, bo odpowiedź na nie determinowała wybór akceptowanej odpowiedzi budującej bazę określonego światopoglądu i mającej wpływ na powstawanie kolejnych zapytań. I tutaj autor podzielił czytelników na trzy grupy – Kto po prostu wierzy głęboko, ten o istnienie Boga nie pyta. Kto wierzy, lecz chce swą wiarę oświecić wiedzą, ten tak naprawdę nie o istnienie Boga zapytuje (bo tego jest pewien),lecz jedynie o to, czy rozum zdolny jest istnienie Boga udowodnić. Kto zaś nie dowierza, tego żaden dowód intelektualny nie uspokoi. Należąc do grupy drugiej, byłam w komfortowej sytuacji, bo posiadając określony światopogląd, a więc i odpowiedzi na wiele pytań, w tym na prezentowany „kanon”, mogłam już nie szukać, nie pracować mozolnie nad tworzeniem podstaw lub ich uzupełnianiem czy modelowaniem od nowa, czując się, jak aktywny uczestnik trudnych warsztatów, ale przyglądać się jak obserwator, ogółowi wiedzy filozoficznej na zadane pytania. A tę autor przytaczał obficie, szczodrze dzieląc się nią, powołując się na najważniejsze nurty filozoficzne i ich przedstawicieli, szkoły i ich twórców oraz spadkobierców na przestrzeni wieków. Od starożytności po wiek obecny. Nie pozostawiając jej jednak bez własnego komentarza i przemyconego, osobistego oglądu zagadnienia, bo jak sam przyznał w Zakończeniu – W końcu przedstawiłem w niej nie tylko rozmaite istotne zagadnienia filozoficzne, tak jak się one z grubsza prezentują na tle tego wszystkiego, co się udało myślącej ludzkości wymyślić (a cudów tu nie ma i być nie może, bo jesteśmy tylko ludźmi),lecz również pewne filozoficzne stanowisko – własne stanowisko. Kolejność stawianych pytań nie była przypadkowa. Ich porządek narzuciła logika ich wynikania. Fundamentalne pytanie o Boga determinowało zapytania o wartości w życiu – miłość, dobro, prawdę, wolność oraz o narzędzia etyczne do ich przejawiania lub nie, które ja nazywam wolną wolą i sumieniem. Dopiero z tak uświadomionej wiedzy albo wspólnie ustalonej prawdy, można było przejść do dwóch ostatnich pytań, z których jedno stało się bardzo znane z zadania go premierowi Donaldowi Tuskowi – jak żyć? Abstrahując od tematu – proponuję Premierowi zaopatrzyć się w ten tytuł i rozdawać go każdemu o to go pytającemu. W końcu jest premierem, a nie filozofem. Nie wiem, co na to autor, który przecież w opozycji do PO stoi, angażując się w Twój Ruch Janusza Palikota. Wygląda na to, że niechcący napisał poradnik wspierający konkurencję polityczną. A wracając do tematu – dwoma ostatnimi rozdziałami autor mnie zaskoczył! Byłam przygotowana na pozostawienie mnie w zawieszeniu, na dokonanie własnego wyboru na podstawie osobistych poglądów. Nic z tego! Te dwa ostatnie rozdziały były najsilniej przeniknięte poglądami autora, bo o ile we wcześniejszych budował wszechstronny obraz stanu wiedzy filozoficznej, z którego mogłam przebierać, wybierać, uznawać, odrzucać czy nie akceptować, o tyle tutaj delikatnie narzucał pogląd, jak człowiek powinien żyć i urządzać świat wokół siebie. I to jest zabieg świadomy, a nawet umyślny, bo jak napisał – Chociaż więc książkę tę napisałem jako zawodowy filozof, mający w pracy inne zmartwienia niż „nieśmiertelność duszy”, napisałem ją nie tylko dla myślącej publiczności, lecz również dla samego siebie. I w tym zacytowanym zdaniu kryją się dwa kruczki, ostatecznie określające typ odbiorcy publikacji. Pierwszym jest „zawodowy filozof”. To, co dla zawodowego filozofa może być przystępnie i przyjemne podane, dla przeciętnego człowieka już nie. Z jednej strony starał się, by była ona możliwie łatwa w odbiorze, ograniczając erudycję i język naukowy do minimum. A i to minimum, czyli pojęcia niepowszechne lub w ogóle niewystępujące w mowie potocznej, objaśniał chętnie i za każdym razem (nie trzeba było sięgać po słownik),by tekst był jak najbardziej przejrzysty, chcąc spełnić deklarację złożoną we wstępie – …obiecuję, że ta książka będzie nadawała się do czytania. A z drugiej strony machał do mnie drugi z kolei kruczek ukryty w cytowanym wcześniej zdaniu pod wyrażeniem – „dla ludzi myślących”. A precyzując – dla średniozaawansowanych . Te dwa ostatnie wyrazy dodałabym obowiązkowo do podtytułu widniejącego na okładce, czyli dla tych, którzy oprócz tego, że myślą, przeczytali w swoim życiu jeden podręcznik z historii filozofii, poznając jej podstawowe pojęcia jak byt, atrybut czy absolut i przynajmniej otarli się o „rozbieranie” zdań zgodnie z zasadami, jakimi rządzi się nauka logiki, by podołać takim, jak te w książce – Głuchy „niepomny” byt, irrealnie bytujący bez świadectwa żywego przedstawienia w subiektywnym horyzoncie doświadczenia pojedynczego ja, stanowi, mówiąc po heglowsku, „określona nieokreśloność”, czyli niewyczerpane źródło nawarstwiających się i różnicujących treści myślenia. Jednak autor nie zostawiał czytelnika samego z takimi zdaniami. Chętnie podpowiadał, upraszczając – Inaczej mówiąc, skończone już życie wciąż przejawia się we wspólnym Świecie, za pośrednictwem niekończących się interpretacji jego śladów. Czyli w ostatecznej interpretacji mojej, przekładając to na język powszechnie zrozumiały, myśl zawarta w pierwszym, enigmatycznym zdaniu brzmi – żyjemy tak długo, jak długo żyje pamięć o nas. Poprzeczka postawiona wysoko, ale dla tych średniozaawansowanych, do pokonania, a satysfakcja intelektualna bezcenna i gwarantowana. I w tym sensie autor obietnicy dotrzymał z naddatkiem! To dlatego każdy rozdział czytałam z przerwą, dozując je sobie według klucza – jeden na jeden dzień. I nie wieczorem. Wybierałam specjalny czas po południu na specjalne rozważania. Traktowałam tę czynność jak gimnastykę umysłu albo jak „przerwę w życiu”, bo według autora życie przecież nie jest myśleniem. Myślenie jest raczej przerwą w życiu niż jego integralną częścią. Nie było łatwo! Niektóre zdania lub fragmenty tekstu czytałam wielokrotnie, wiedząc, że muszę je zrozumieć, by pójść dalej. Poznawałam stan wiedzy w pigułce, doszukując się lub rozpoznając w nim kręgosłup mojego światopoglądu i jego miejsce w całości filozofii. Było fascynująco intelektualnie! To nie romanse czy powieści erotyczne topią mój mózg w endorfinach, ale właśnie takie książki. Dla mnie najlepsze afrodyzjaki dla umysłu! naostrzuksiazki.pl

Lektura obowiązkowa dla każdego. Ujawnione w książce kulisy naciągania przez telefon przez oszustów zatrudnionych w stołecznych wieżowcach nie pozostawiają czytelnika bez emocji wobec tego procederu. Warto przeczytać, wiedzieć i przede wszystkim ostrzegać innych przed tą patologią. Autor opisał także jak są "spożytkowane" ukradzione ofiarom oszustw pieniądze. Kim są naciągacze, jak wybierają ofiary i kto tym kieruje? Zaskakujące odpowiedzi, ale to już trzeba sobie samemu przeczytać.

Biografia kosmonauty zadająca kłam temu, że są to geniusze, samorodne talenty. Wręcz przeciwnie wybór tej ścieżki kariery bez gwarancji że po dziesięcioleciach nauki poleci się w kosmos wymaga niesamowitego samozaparcia, wytrwałości, pokory, gotowości do tego by bezustannie obcy ludzie wytykali Ci błędy i ciągłym ich poprawianiu, nie mówiąc o ciągłym doszkalaniu się i uczeniu nowych rzeczy, gotowości do bycia królikiem doświadczalnym, pełnej dyspozycyjności itp. itd. Tak w kosmos polecą najlepsi z najlepszych ale w 99% zależy to od pracowitości i kondycji zdrowotnej. tzw "Gwiazdy" odpadną. Każe zastanowić się czy jesteśmy gotowi zapłacić wygórowaną cenę za realizację własnych marzeń, a z drugiej strony, do pozornie niewykonalnych celów można dotrzeć krok po kroczku- pamiętając o kosztach jakie niesie poświęcenie się marzeniom jakie by one nie były.

Jak świat daleki i szeroki wiele można wymieniać pozycji w literaturze podejmujących temat zjawisk paranormalnych i nadprzyrodzonych. Znacząca ich część orbituje po torze dalekim od obiektywizmu i rzetelności w prezentowanym temacie, przez co - zamiast przyciągać – zraża czytelnika, odczuwającego zimną rękę kuglarza wyciągającą portfel z kieszeni na ulicznym festynie. Trudno ocenić, jak wiele jest jeszcze podobnych książek, jednak niewątpliwie „Odwiedziny z zaświatów” dają sporą nadzieję, że gdzieś wciąż istnieje ta właściwa strona badań Drugiego Świata. Książka jest zbiorem zapisków z wielu lat badań prowadzonych przez pewnego naukowca zafascynowanego psychologią, który postanowił przetrzeć jej niezbadane dotąd szlaki, w poszukiwaniu lekarstwa dla ludzi o chorej duszy i zbłąkanym umyśle. Czy jednak na pewno niezbadane? Już z pierwszych rozdziałów, gdzie autor przytacza kolejne doniesienia, dowiadujemy się, że technika wpatrywania się w zwierciadło (której poświęcone zostały książka i badania) znana była od tysiącleci, a jej dokładna geneza jest praktycznie niemożliwa do określenia. Mitologia grecka, starożytna poezja, klasyczna literatura… Wszędzie tam znaleźć można odniesienia do wykorzystania techniki zwierciadeł, jako wrót przywoływania zjaw zmarłych osób. Badacz przyjął postawę klasyczną i w odpowiedni sposób właściwą naukowcowi, podejmującemu badania, których wyniki większość z nas może z ręką na sercu określić jako przedstawione rzetelnie. Nie znajdziemy tu backstory tajemniczych miejsc czy wydarzeń, poprzez które narodziły się upiory nękające bezbronnych ludzi. Wnioski układane są pod wyniki, a nie odwrotnie – jak to ma miejsce w wielu podobnych „projektach”. Doktor przedstawił konkretne efekty i - z elementarną dokładnością - drogę, która do nich doprowadziła. Na szczególną uwagę zasługują tu również przytoczone relacje pacjentów, którzy uczestniczyli w przeprowadzanych badaniach i dobrowolnie zgłosili się do udziału w eksperymencie. Byli wśród nich zwykli, szarzy ludzie, jakich możemy spotkać za każdymi drzwiami, a także wysoko wykształceni badacze, psycholodzy i lekarze, a nawet sami studenci prowadzonych przez doktora zajęć. U wszystkich efekt był praktycznie identyczny, a żaden z uczestników nie wspomniał o choćby cieniu wątpliwości co do autentyczności doświadczonych wizji, mówiąc otwarcie o tym, czego byli świadkami, a ostatecznie - co sami odczuli. Doktor dokumentował to skrupulatnie, aby w książce móc wprost cytować pełne relacje badanych ludzi. Nie chciałbym zawierać tu zbyt wielu szczegółów z samych „Odwiedzin”, gdyż stałoby się to w dużej mierze przepisywaniem obserwacji i komentowaniem wniosków. Autor wstrzymał się od tego drugiego, więc i ja na tym poprzestanę. Myślę, że właśnie to może przesądzić o właściwym odbiorze badań doktora. Stawia on pytania i prezentuje efekty pracy, wysnuwając jedynie schematy dalszych możliwości i ich zastosowania dla swych odkryć, powstrzymując się przed teoretyzowaniem ich dokładnego podłoża – bez względu na to, z którego świata pochodzi. https://skoliotyk.pl/recenzje/56-odwiedziny-z-za%C5%9Bwiat%C3%B3w-raymond-a-moody.html

Demokracja bezpośrednia, to najlepszy system, jaki widział świat! Z tej niewielkiej książki możemy się dowiedzieć, jak to powstało, jakie podejście do życia mają Szwajcarzy. U nas też by się dało. Moje największe marzenie: żeby zrobić kopiuj/wklej i przenieść system ze Szwajcarii do Polski. Początek lat 90-tych pokazał, że u nas się da. Niestety w 1991 do władzy dorwali się socjaldemokraci, którzy rządzą do dziś.

Nie jest to na pewno książka wybitna. Fakt, że nie można jej ocenić zbyt wysoko, narzuca z góry jej konwencja. Jest to po prostu zbiór anegdot, czyli jedyny wkład autora w tą książkę to kilka komentarzy na koniec lub pośrodku opowiastek. Ogólnie jednak lekturę dobrze się czyta, na pewno nie był to stracony czas, wiele ciekawych historii da się znaleźć.