ChłoPAKI - Tom 12: To nie tak miało być

Dość długo czekałem na ostatni tom serii o Palcojadzie. Pierwsze dwa wciągnęły mnie i zaskakiwały na każdym kroku stawiając więcej pytań niż dając odpowiedzi. Wspominałem też, że Palcojad ma ogromny potencjał żeby na jego bazie nakręcić thriller z krwi i kości pod nadzorem Davida Finchera. A jak wypada na tle tych dwóch świetnych części końcówka? Nareszcie dostajemy odpowiedzi, powoli i mozolnie, ale te zaczynają się klarować. Tajemnica rzeźników z Bucaroo nabiera pełni, a postaci będące dotychczas w cieniu wychodza na pierwszy plan. Finch i Crane muszą stawić czoło 'twórcy morderców', który nie cofnie się przed niczym żeby jego tajemnice zostały ukryte. Fajnie, że wątki zostały tutaj domknięte, ale końcówka jest trochę słabsza od pierwszych tomów. Rozwiązanie zagadki nie spowodowało u mnie efektu WOW. Za to finał historii każdej z bohaterów jest bardzo dobry. Czy to Finch, czy Crane, Alice czy nawet sam Palcojad dostali swoje unikalne zakończenie, które idealnie wpasowało się w całościowy obraz jaki autorzy nam przedstawili. Świetny komiks, ze świetną historią, bardzo dobrymi rysunkami i postaciami, do których można się przywiązać.

Kolejny zbiór komiksów, których głównym bohaterem jest Constantin, tym razem autorem scenariuszy jest irlandczyk Garth Ennis. Muszę powiedzieć że Ennis jako scenarzysta bardziej mi się spodobał niż Delano (autor poprzednich scenariuszy) oraz rysunki są też lepsze niż w poprzednich tomach, a przynajmniej mi osobiście się bardziej spodobały. Historię w porównaniu z poprzednim są mniej szalone i zakończenia wątków są bardziej satysfakcjonujące. Historie skupiają się mocno na bohaterze bo dotykają go osobiście. Przykładem jest tutaj próba poradzenia sobie z rakiem. Bohater Constantin jest tutaj nadal cwaniakiem, bawidamkem i chamem. Ma jednak tutaj ludzką twarz. Pod skorupą cynizmu kryje się dobro. Próbuje nawet ustatkować sobie życie z kobietą. Constantin jest mniej punkiem (jak miało to miejsce w poprzednich tomach) w tym tomie, a bardziej cwaniako/detektywem i zdaje mi się że dojrzał bardziej. Rysunki są surowe i czasem niedbałe, skupiają się często to twarzy głównego bohatera. Mi osobiście ten styl spodobał. Polecam każdemu fanowi Constantina ten tom. Dostarczy wam wiele frajdy.

Ja nigdy nie rozumiałem fenomenu Gaimana. Jego twórczość typowo literacka jest miałka i brakuje jej ciężkości - czy to na poziomie humorystycznym, czy dramatycznym. Ot, warsztatowo świetne książeczki bez duszy. Gaiman zdaje się ciut lepiej radzić sobie w środowisku komiksowym, może dlatego, że komiks jest z założenia uboższy w treść i łatwiej docenić jeśli scenariusz i historia jakkolwiek się schodzą? Jego Sandman Universum jest chętnie eksploatowane przez innych twórców. Diabelska komedia podobała mi się, ale właśnie zorientowałem się, że nigdy nie kupiłem kolejnego tomu. Załóżmy, że to o czymś świadczy.

Ależ to jest wspaniałe dzieło. Wciągające historie okraszone świetną kreską oraz odpowiednio dobraną kolorystyką aby oddać surowość ukazywanych czasów. Tym razem Brian Wood przenosi nas na Islandię i w kilku opowieściach poznajemy historię ludzi, którzy próbują ułożyć sobie życie na tym nieprzychylnym i niedostępnym skrawku ziemi.

To już dziewiąty tom „Chłopaków”? Kiedy to zleciało? Całe szczęście do końca serii pozostała jeszcze mała chwilka, więc moment, w którym będziemy musieli pożegnać Rzeźnika i jego ekipę wciąż dopiero przed nami. Ale już jesteśmy bliżej niż dalej, zaś ta sytuacja determinuje pewne rozwiązania fabularne, zwiastujące decydujący konflikt między tytułową grupą a supkami. Dziewiąta odsłona, zawierająca aż trzy story-arki, jest przy okazji grubsza niż poprzednie części, więc Ennis mógł dobrze przygotować tło pod ostateczne rozwiązania i nieco rozbudować świat przedstawiony. Podczas gdy Rzeźnik rozstawia na szachownicy kolejne pionki i figury, przygotowując się do ostatecznej konfrontacji z dowodzoną przez Ojczyznosława Siódemką, Hughie poznaje szczegóły dotyczące przeszłości Chłopaków. Pułkownik Greg Mallory zdradza Szkotowi drażliwe tajemnice dotyczące pierwszego pojawienia się herosów na arenie wydarzeń i brudnych operacji z udziałem tak supków, jak i Chłopaków. Tymczasem w życie zostaje wcielony plan, który może znacząco przybliżyć konfrontację obu ekip. Ich członkowie będą się co prawda starali hamować, wiedzą bowiem, że nie są jeszcze dostatecznie dobrze przygotowani, ale wzajemna nienawiść jest tak wielka, że samokontrola może nie wystarczyć. Recenzje długich serii nastręczają mi czasami pewnych trudności. Kolejne ich odsłony bardzo często różnią się między sobą minimalnie, bywa, że jedynie niuansami. Tak właśnie jest w „Chłopakach”, ale trudno w sumie, żeby było inaczej – główne założenia fabularne cały czas pozostają niezmienne. Czyli co? Czyli „supki to chuje” („pardon my french”, moi mili, ale to wulgarne określenie pasuje do tej grupy zdegenerowanych osobników naprawdę idealnie) i trzeba w nich bić wszystkim, co mamy pod ręką. Ta szlachetna idea przyświeca Chłopakom od początku i podobnie wygląda ona w „Ostrej jeździe”. Różnicą jest tym razem to, że Ennis jest dość stonowany w prezentowaniu kolejnych wykoślawień charakteru superbohaterów. Czyżby „wyprztykał” się z pomysłów wcześniej? Tego bym nie powiedział, bo znajdziemy tu wątki jasno dające do zrozumienia, że ma pomysły na kolejne degeneracje (postać Jana z Jowisza i jego upodobania). Tym razem to zatem świadomy twórczy wybór, który summa summarum wyszedł całkiem nieźle, dając nam chwilę odpoczynku od większej wulgarności i pozwalając się skupić na innych elementach. „Ostra jazda” zdecydowanie rozwija świat przedstawiony. Garth Ennis zagłębia się w przeszłość Chłopaków i ludzi z nimi powiązanych. Dowiemy się między innymi, w jaki sposób z superbohaterami zetknął się pierwszy dowódca grupy, Greg Mallory. Sceny, w których wspomina on swoje wojenne lata, są mocno statyczne, ale rzucają światło na zagadnienia przedstawiane do tej pory raczej enigmatycznie. To naprawdę dobry manewr, zważywszy na fakt, że seria zmierza powoli ku końcowi, więc kiedy wyjaśniać pewne sprawy, jeśli nie teraz? To także kontynuacja trendu, by zdradzać więcej szczegółów na temat ludzi mocno z Chłopakami związanych (ze wskazaniem na obecnych i byłych członków grupy). Tego trochę brakowało w początkowych tomach, ale widać wyraźnie, że Ennis miał wszystko dobrze rozplanowane – dawkował kolejne informacje wąskim strumyczkiem, podsycając zainteresowanie czytelnika, by w końcu nieco mocniej odkręcić ten kurek. Wyszło nie najgorzej. Na przestrzeni całego tomu tempo akcji jest dosyć wolne. To pewna odmiana po pełnych akcji wątkach prezentujących wcześniejsze potyczki z superbohaterami. Wydaje się jednak, że to manewr zasadny. Dzięki temu autor miał możliwość szczegółowego pokazania zmian kadrowych na stanowisku bezpośredniego zwierzchnika Chłopaków. Wciąż jednak trochę brakuje mi większej liczby informacji na temat tego, co spotkało Rzeźnika w przeszłości, co tak bardzo wpłynęło na wyznawaną przez niego filozofię radykalnej konfrontacji z superbohaterami. Na razie dostajemy tylko okruchy. Podejrzewam, że zmieni się to pod koniec cyklu, nie zmienia to jednak faktu, że na wysokości dziewiątego tomu zbiorczego wolałbym wiedzieć trochę więcej na temat jednego z najistotniejszych bohaterów tego komiksu. Ilustracje prezentują się raz lepiej, raz gorzej. Niestety, tym razem nie będziemy mieli okazji podziwiać prac Daricka Robertsona, do pewnego momentu głównego rysownika serii. Wyjątkiem są okładki kolejnych zeszytów, które stworzył na potrzeby tego tomu, ale to za mało, do diaska! Zamiast niego mamy trzech innych artystów. Dwie trzecie składu prezentuje zadowalający poziom, spodobał mi się zwłaszcza Keith Burns, wyraźnie nawiązujący do stylu Robertsona. Trzeba przyznać, że tu rysuje zauważalnie lepiej niż chociażby w „Walecznym sercu”. Gorzej za to wypadł John McCrea, który ma trochę kłopotów z odpowiednim przedstawianiem bohaterów – w jego interpretacji ich rysy twarzy nie do końca zgadzają się z tym, jak wyglądali wcześniej, a to już mocno rzuca się w oczy i zwyczajnie razi. Dziewiąty już tom „Chłopaków” nie odstaje znacząco od poprzednich części. Seria wciąż utrzymuje się na naprawdę wysokim poziomie i to może tylko cieszyć. Autorowi nie chcą się skończyć pomysły, co nijak nie pozwala na zmęczenie materiału. Może niektórym będzie nieco przeszkadzać zauważalne zwolnienie tempa akcji na łamach „Ostrej jazdy” (tytuł jest ostatecznie lekko mylący),ale patrząc całościowo – Ennis umiał to zrekompensować. Otrzymaliśmy kolejną satysfakcjonującą część większej całości i mam nadzieję, że ta wysoka forma zostanie utrzymana także w ostatnich trzech tomach. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2019/01/chopaki-tom-9-ostra-jazda-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - http://szortal.com/node/15492

Ogólnie to komiks zapowiada się bardzo ciekawie, czyta się bardzo dobrze i zobaczymy jak historia rozwinie się dalej. Jedyne co to mam spory problem do polskiego tłumaczenia komiksu, ciekawi mnie jeszcze jak wypadnie na tle serialu który uważam za bardzo udany, ponieważ róznic już w pierwszym tomie można zauważyć sporo

Końcówka każdego cyklu to idealny moment na przytoczenie słynnych słów Leszka Millera o tym, po czym poznać można prawdziwego mężczyznę. Dla tych, którzy nie wiedzą przypomnijmy – po tym, jak kończy. Jeśli odniesiemy to do formy Gartha Ennisa na łamach obrazoburczych „Chłopaków”, okaże się, że Irlandczyk jest prawdziwym facetem, bo „Ze wzgórz tysięczny runął wojów huf” to bardzo, ale to bardzo dobry komiks, który godnie zamyka tworzone od dłuższego czasu wątki, daje odpowiedzi na kilka istotnych pytań i stanowi doskonałe wprowadzenie do ostatniego rozdziału całej opowieści. Wielkimi krokami zbliża się ostateczna konfrontacja między Chłopakami a Aero American, korporacją kontrolującą amerykańskich metaludzi. Gdy dowodzona przez Rzeźnika grupa organizuje odwetowy atak na swoich przeciwników, okazuje się, że obie strony zostały wmanewrowane. Superbohaterowie, a konkretnie Ojczyznosław, postanowili drastycznie zmienić układ sił. Bo w sumie jeśli ktoś posiada moce porównywalne do boskich, to dlaczego ma tolerować ciągłe przebywanie na smyczy pazernych korpoludków, skoro może samemu sięgnąć po władzę, zniewolić ludzkość i bezwzględnie nią rządzić? W obliczu tych nowych, niezwykle poważnych zagrożeń, Chłopaki muszą szybko zmodyfikować swój plan, by wyjść z konfliktu z tarczą. W poprzednim tomie poznaliśmy w końcu historię Rzeźnika, co rzuciło więcej światła na tę charakterystyczną (i charakterną) postać. Motywacja bohatera stała się jasna, a sam Ennis mógł z czystym sumieniem przejść do kolejnego etapu, którym była długo wyczekiwana konfrontacja przywódcy grupy z jego największym wrogiem. O tym jak bardzo można zepsuć zakończenie opowieści, dowiadujemy się właśnie wraz z premierą kolejnych odcinków ósmej serii „Gry o Tron”, na szczęście irlandzki twórca błędów w materii struktury opowieści nie popełnia. Zarówno wykreowany przez niego świat, jak i zaludniający go bohaterowie są budowani z podziwu godną starannością i nie ma tu miejsca na żadne niekonsekwencje. Wydawać by się mogło, że na etapie jedenastego tomu zbiorczego nie będzie już miejsca dla większych fabularnych zaskoczeń, tymczasem jest wręcz przeciwnie. Ennisowi udało się w mocno zaskakujący sposób rozwiązać kwestię postępowania Ojczyznosława. Ten wątek wydawał się wcześniej dość oczywisty, tutaj jednak zyskał dodatkowy kontekst, co w efekcie doprowadziło czytelnika do ciekawych wniosków na temat istoty zachowań drastycznie odbiegających od normalności.. Gdy dodamy do tego, że w tej odsłonie „Chłopaków” znalazło się miejsce dla sporej dawki polityki i korporacyjnych knowań, efekt końcowy jawi się jako jeszcze bardziej interesujący, zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, jak sprawnie te wszystkie elementy zostały połączone. Końcowe tomy cyklu nie są miejscem na ewolucję charakterologiczną bohaterów i takowa faktycznie nie zachodzi. Pewnym wyjątkiem może być jednak Hughie, na którym w pewnym momencie skupia się uwaga scenarzysty. Tyci Szkot wciąż nie radzi sobie najlepiej z tym, czego nie tak dawno doświadczył, trudna okazała się także prawda o jego partnerce. Dobrze pokazano ich relację, można nawet odnotować pewne zmiany, jak na przykład tracenie cierpliwości przez Annie. Członkini Siódemki jest zdania, że skoro i ona i Hughie wyznali swoje grzechy, to czas zrobić krok naprzód, zamiast rozpamiętywać przeszłość i uprawiać mentalne samobiczowanie. Ta różnica charakterów nie była aż tak widoczna wcześniej, a jej zaakcentowanie w tym momencie prowokuje pytanie, czy para ma przed sobą szczęśliwą przyszłość, czy może wszystko wyłoży się na ostatniej prostej? Rysunki to dzieło stałej ekipy. Brakuje tu niestety współtwórcy serii, Daricka Robertsona. Piszę „niestety”, choć w sumie pozostali artyści nie zeszli poniżej dobrego poziomu. Na większej przestrzeni albumu nie ma się do czego przyczepić, wszystko przedstawione jest z odpowiednią brutalnością i dynamizmem. Duże wrażenie robią, jak zwykle zresztą, sceny przemocy, którym zdarza się sprawiać, że na usta ciśnie się słówko „auć”. Ale w sumie, skoro slogan reklamujący „Chłopaków” brzmi „Będzie bolało”, to czegóż innego możemy się spodziewać, czyż nie? Jedenasty (bogowie, kiedy to zleciało?) już tom „Chłopaków” to potwierdzenie tego, że Garth Ennis miał pomysł na tę serię od początku do końca (no dobra, prawie do końca – wszak może się jeszcze zdarzyć, że ostatnia odsłona będzie tragiczną pomyłką, choć myślę, że szanse na to są naprawdę minimalne). Co więcej, wydaje się, że „Ze wzgórz tysięczny runął wojów huf” jest jedną z najbardziej interesujących odsłon cyklu. Oby zakończenie utrzymało ten bardzo wysoki poziom, wtedy będę więcej niż zadowolony. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2019/07/chopaki-tom-11-ze-wzgorz-tysieczny-runa.html oraz na łamach serwisu Szortal - http://szortal.com/node/16365

Jeden ze spokojniejszych tomów cyklu. Jest tu kilka tycich dłużyzn, jednak w ostatecznym rozrachunku autor umiejętnie wykorzystuje te 6 zeszytów, aby dodać psychologicznej głębi głównemu bohaterowi i popchnąć całą historię naprzód. Liczyłem na nieco bardziej angażujący emocjonalnie finał (wystarczyło podbić stawkę!),ale w sumie dobrze jest, jak jest. A, i bardzo podoba mi się, jak na przestrzeni serii ewoluowała relacja Hughiego i Annie! Początkowo byli tak nieznośnie cukierkowi, że aż trudno było mi uwierzyć w łączące ich uczucie. Teraz, po tych wszystkich przejściach, kiedy znamy już ich backstory, oficjalnie dopisuję ten duet do listy moich ulubionych pairingów komiksowych! instagram.com/polishpopkulture

Świetny komiks, który można śmiało polecić. Niebanalna, dojrzała historia i bohaterowie (główni i poboczni),którzy ewoluują wraz z postępem opowieści, a ich działania wzbudzają emocje. Duża dawka czarnego humoru przeplatana chwilami dramatycznymi, a może i wzruszającymi. Kontrowersyjna fabuła, która przy tym nie sprawia wrażenia, by była kontrowersyjna, dla samej kontrowersji, a zamiast tego jest dobrze przemyślana. Obawiałem się zakończenia "na szybko", ale okazało się dobre, satysfakcjonujące, nieco smutne, a wszystkie wątki zakończono w sposób interesujący. Z wad (bo są i one) wymieniłbym największą dla mnie: wyraźny spadek jakości rysunków w porównaniu do pierwszych tomów. Dillon mocno uprościł kreskę, nie jest już tak "artystyczna", jak w pierwszych zeszytach. Nadal są dobre - jasne - ale niestety nie tak dobre jak na początku.

Joker podobał mi się dużo bardziej, tutaj za dużo było ględzenia Constantina, rysunki, niektóre przecudne - zwłaszcza te w większym formacie (najlepszy to chyba pojawienie się potwora z bagien) inne były zbyt intensywne, no i z tego względu czułem przesyt. Historia - cóż, pogmatwana, trochę bez ładu i składu, Joker nie żyje, Batman jest ledwo żywy i nie wie czy to on doprowadził do śmierci Jokera czy nie, no i przy pomocy postaci które z magią są za pan brat - próbuje poznać prawdę.

Wielkim fanem komiksów nie jestem, ale muszę przyznać, że ta seria jest naprawdę wciągająca. Sam pomysł miasteczka, w którym rodzi się nadspodziewanie wielu seryjnych morderców jest w pytę. Drugi tom na poziomie pierwszego i tak samo brutalny, także ostrzegam tych bardziej wrażliwych na przemoc - lepiej odpuścić tą pozycję 🔞 Jeżeli moja lokalna biblioteka zakupi kiedyś 3 tom, chętnie wrócę do Buckaroo 🔪☠️

The Goon to totalna jazda bez trzymanki. Powell w swoje opowieści wplata olbrzymie ilości popkulturowych nawiązań, w jego wykreowanym świecie nie ma żadnych gatunkowych granic. Wszystko wydaje się pasować (jeszcze nie ma UFO, ale pewnie jeszcze będzie). https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2505-eric-powell-the-goon-kolekcja-tom-2

Pierwsze zetknięcie z Hellblazerem uważam za udane. Spodziewałem się w sumie czegoś zupełnie innego, ale i tak mi się podobało. Wokół Constantine'a panuje niemal ciągle aura tajemniczości i mroku, który nieraz zamienia się w czyste szaleństwa. Brak tu jest naocznego zła, wszystko pozostaje w sferze niedopowiedzeń, półprawd, mitów i legend. I to moim zdaniem największa siła tego komiksu.

Juz przed zakupem komiksu wiedziałem czego mogę się spodziewać po autorach, a jako fan twórczości H.P. Lovecrafta musiałem po tę pozycję sięgnąć. Nie zawiodłem się. Komiks stoi na wysokim poziomie zarówno jeżeli chodzi o rysunki jak również treść. Coś wspaniałego. Polecam.

Oryginalna, nietuzinkowa powieść graficzna, traktująca o ludzkiej niemocy nagle zmieniającej się w niemalże boską moc. Cierpiący na chorobę Alzheimera wdowiec, dzięki trzymetrowemu mieczowi odzyskuję siły witalne i pełnię władz umysłowych. Teraz musi odzyskać zaufanie najbliższych oraz zawalczyć o losy wszechświata. Za scenariusz - owacje na stojąco, za rysunki - czapki z głów i głębokie ukłony. Obok tego albumu nie można przejść obojętnie, a choć to debiut, jest to debiut niezwykle udany. Polecam gorąco!!

Chłopaki” nieubłaganie zbliżają się do końca, a ostateczna konfrontacja z supkami nadciąga wielkimi krokami. Zanim to jednak nastąpi, Garth Ennis odkrywa kolejne, do tej pory nieznane karty swojej intrygującej opowieści. Dziesiąty tom serii zawiera historię Rzeźnika, obecnie lidera grupy polującej na zdeprawowanych herosów, niegdyś niesfornego syna, perfekcyjnego żołnierza i kochającego męża. Czekaliśmy na to bardzo długo, nic więc dziwnego, że oczekiwania odnośnie do tego konkretnego tomu rosły i rosły. Czy autorowi udało się im sprostać? Tego, że Billy Butcher jest człowiekiem z bogatą przeszłością, mogliśmy się domyślać od samego początku. Jednak domysły to jedno, a fakty drugie. Do tej pory jeden z najważniejszych bohaterów serii był bardzo enigmatyczny. Teraz w końcu poznamy burzliwe koleje jego losów – dowiemy się, jak wyglądało jego dzieciństwo, będziemy świadkami powolnego zatracania się Billy'ego w przemocy; poznamy też kobietę, która wyciągnęła na wierzch jego głęboko skrywane uczucia. I wreszcie – poznamy prawdę na temat wydarzeń, które pchnęły go na ścieżkę wojny z superbohaterami. „Rzeźnik, piekarz, żołnierz, szpieg” został oryginalnie wydany jako miniseria towarzysząca głównemu cyklowi. Dlatego jeśli ktoś szuka tu innych członków grupy, odejdzie z kwitkiem. Jestem z tego rozwiązania bardzo zadowolony, o innych postaciach mieliśmy bowiem okazję czytać wcześniej, a informacji o Rzeźniku cały czas było bardzo mało. Teraz w końcu ten stan rzeczy ulega zmianie. Co więcej, Garth Ennis nie rozczarowuje. Kreacja charakterystycznych i charakternych postaci zawsze była mocną stroną jego pisarstwa, nie inaczej jest w przypadku pana Butchera. Na kartach dziesiątej odsłony „Chłopaków” śledzimy rozwój głównego bohatera od dość wczesnej młodości aż do czasów bliskich głównej linii fabularnej. Mamy więc okazję przyjrzeć się temu, jak wyglądało jego życie i jakie okoliczności pchnęły go na drogę pogromcy supków. Co ciekawe, Rzeźnik jest zbudowany w znacznej mierze na kontrastach, które wydają się jednak doskonale pasować do takiego wizerunku bohatera, jaki znamy z dotychczasowych tomów. Najpierw widzimy go jako nieokrzesanego brutala. Wpływ na jego zachowanie ma bez wątpienia ojciec, domowy tyran, który bije żonę i jest postrachem okolicznych lumpów. Chcąc skanalizować ową dzikość, Billy trafia na front wojny o Falklandy, gdzie jednak nie udaje mu się odzyskać spokoju. Ten odnajduje dopiero gdy poznaje miłość swojego życia. Rzeźnik romantyk? Czemu nie! Ennis wiarygodnie kreuje swojego bohatera, niezależnie od tego czy każe mu dokonywać aktów przemocy, czy pokazuje jego jaśniejszą stronę. Tak kompleksowo dotąd go nie przedstawiano i trzeba powiedzieć, że jest to niezwykle ciekawy obraz. „Rzeźnik, piekarz, żołnierz, szpieg” trzyma w napięciu właściwie od samego początku. Ennis stawia tu przede wszystkim na dość szybkie tempo akcji, ale nie zapomina przy tym o aspektach innych niż sensacja. Porusza między innymi problem przemocy domowej, i choć autor zazwyczaj unika nieprzyjemnej dosłowności, to te wątki i tak wzbudzają w czytelniku duże emocje. Widoczny nader często w poprzednich częściach cyklu rys zgrywy schodzi tu zdecydowanie na dalszy plan, a całość zostaje podana na serio. Wszystko zmierza zresztą do dość przygnębiającego w ogólnym wydźwięku wątku żony głównego bohatera. Do tej pory wiedzieliśmy tylko tyle, że Rzeźnik stracił ją za sprawą Ojczyznosława, teraz dowiadujemy się, co konkretnie uczynił lider Siódemki. I nie powiem, autor pokazuje te wydarzenia z odpowiednim ładunkiem emocjonalnym, ale też z wyczuciem. Bardzo mnie ucieszyło, że rysunki to ponownie dzieło wyłącznie Daricka Robertsona. Pasuje on do tej serii jak nikt inny, i mimo że niektórzy z zastępujących go artystów sprawiali się na przestrzeni poprzednich odsłon naprawdę dobrze, to jednak nie ma to jak współtwórca całości. Rysowanie samych okładek to zdecydowanie za mało! Jego praca przy tym tomie to ta sama znakomita robota co wcześniej, jest naprawdę miło dla oka – przejrzyście, dość realistycznie i z wyrazistymi scenami, na widok których intensywność przeżyć odbiorcy zdecydowanie wzrasta. Jednym słowem – profesjonalnie. Dziesiąty tom „Chłopaków” to niezwykle wciągający komiks, ale czy możemy się temu dziwić? Garth Ennis pokazał już niejednokrotnie, że pomysłów, przynajmniej na przestrzeni tego cyklu, mu nie brakuje, i dokładnie przemyślał to, co chce nam pokazać. Tym razem poznaliśmy długo skrywaną historię samego Rzeźnika, która, trzeba przyznać, mocno angażuje i potrafi nawet chwycić za serce. Ta wielka retrospekcja wydaje się odpowiednim przerywnikiem przed dwoma finałowymi odsłonami serii i ostateczną konfrontacją z supkami. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2019/03/chopaki-tom-10-rzeznik-piekarz-zonierz.html oraz na łamach serwisu Szortal - http://szortal.com/node/15882

Siódmy tom, tak jak poprzedni, trzyma poziom. Rzeźnik podejrzewa, że Huwey pracuje dla AA, dlatego aby się upewnić, poleca mu obserwację pewnej grupy totalnie niepociumanych supków. Jakby tego było mało związek Annie i Huwyego zaczyna się sypać. Co jest tego powodem? To już zobaczycie sami.

Drugi tom historii Johna Constantina, pod piórem Ennisa, potwierdza że jest on lepszym scenarzystą od Delano. Więcej jest tu niż w poprzednim tomie, problemów z życia uczuciowego. Co podkreśla, że główny bohater jest przede wszystkim człowiekiem, który ma swoje wzloty i upadki. Jest też tu trochę knucia przeciwko piekłu jest trochę aniołów. Czyli to co lubię najbardziej w tych historiach czyli rzeczy paranormalne i magiczne. Mam jednak pewien niedosyt. Jestem ciekaw co jest w następnym tomie!

Juz przed zakupem komiksu wiedziałem czego mogę się spodziewać po autorach, a jako fan twórczości H.P. Lovecrafta musiałem po tę pozycję sięgnąć. Nie zawiodłem się. Komiks stoi na wysokim poziomie zarówno jeżeli chodzi o rysunki jak również treść. Coś wspaniałego. Polecam.

Kaznodzieja" to jedna z najwybitniejszych serii komiksowych, jakie do tej pory przyszło mi przeczytać. To epicka podróż przez mroczne zakamarki ludzkiej natury, pełna niezwykłych postaci, brutalnej akcji i głęboko poruszających tematów. Niezależnie od tego, czy jesteś komiksowym weteranem, czy dopiero zaczynasz swoją przygodę z tym medium, "Kaznodzieja" jest obowiązkową leturą. Fabuła jest starannie skonstruowana i pełna napięcia, które utrzymuje się przez całą serię. Ennis wykreował fascynujący świat pełen ciekawych postaci i tajemniczości. Jego umiejętność tworzenia wielowymiarowych bohaterów jest zadziwiająca. Każda postać ma swoje motywy, historię i osobowość, co sprawia, że są one nie tylko realistyczne, ale także niezapomniane. Autor zgrabnie balansuje między momentami humoru, dramatu, sensacji i refleksji, tworząc kompletną i satysfakcjonującą historię. Steve Dillon zaprezentował niesamowitą umiejętność oddawania emocji na twarzach postaci, która sprawia, że czytelnik bez trudu wczuwa się w ich uczucia i doświadczenia. Ponadto, sceny akcji są dynamiczne i pełne energii, co w połączeniu z głębią fabuły sprawia, że czytanie tego komiksu to czysta przyjemność. Podsumowując, seria "Kaznodzieja" autorstwa Gartha Ennisa z rysunkami Steve'a Dillona to absolutny majstersztyk. Fascynująca fabuła, głęboko rozwinięte postaci i wspaniałe ilustracje sprawiają, że to niezwykłe dzieło przyciąga czytelnika i trzyma go w napięciu do samego końca. Jeśli jesteś fanem komiksów pełnych emocji, trudnych pytań i znakomitego pióra, "Kaznodzieja" jest pozycją, której nie możesz przegapić.