BBPO. Piekło na Ziemi. Tom 4

Ostatni tom cyklu Piekło na Ziemi uważam za najsłabszą część. Kilkukrotnie zmuszałem się do czytania, ale fakt, że dotarłem tak daleko nie pozwalał mi odpuścić lektury. Rozczarowało mnie zakończenie tej sagi. Piekło na Ziemi trwało zdecydowanie za długo. Historia stwarza wrażenie na siłę przeciąganej. Irytowało mnie również to, że często zmieniali się rysownicy. Tęsknie za pierwszymi tomami Hellboya, gdzie prace Mignoli niesamowicie mi się podabały. Doceniam jego kunszt na tyle, że nawet przy momentach scenariuszowej zadyszki, warstwa graficzna wszystko rekompensowała. W przypadku BBPO niestety tak nie było. Szkoda. BBPO to komiks jedynie poprawny.

Przepiękne ilustracje i bardzo ciekawy klimat tej krótkiej historii ale niestety do czasu uzupełniających rysunków zastępcy Pana Bernie Wrightsona. Moim zdaniem poziom ilustracji spada niesamowicie przez co cały odbiór historii jest wyraźnie gorszy. Szkoda

Dobry komiks, pełen akcji, dziwnych monstrów, śmierci i martwych ciał. To moja pierwsza przygodna z Biurem. Na początku czułem się lekko zagubiony. Nie znałem większości postaci. Żałuję, że nie zdecydowałem się na przeczytanie w pierwszej kolejności Plagi Żab. Niestety budżet nie jest z gumy, a i czasu coraz mniej. W trakcie lektury bawiłem się całkiem dobrze, ale zdecydowanie brakuje mi Hellboya, fantastycznych rysunków Mignoli, folkloru, mitów, legend i podań. BBPO to bardziej Archiwum X niż lovcraftowska wersja baśni Braci Grimm. Pomimo tego, że Hellboy bardziej do mnie przemawia, to nie zamierzam skreślać Piekła na Ziemi. W kolejce do przeczytania czekają już kolejne tomy. Komiks polecam i czekam na zwieńczenie działalności zarówno biura jaki diabelskiego chłopca, który pojawi się w Znanym Diable.

Rozczarowanie. Nawet powrót znanych (i lubianych) bohaterów nie sprawił mi jakieś szczególnej radości. Zakończenie było mi obojętne. Najlepszym fragmentem był moment, w którym pojawiły się prace samego Mignoli, którego styl po prostu ubóstwiam. Gdyby zobrazował cały komiks to ocena byłaby zdecydowanie lepsza. Prace innych rysowników były "zaledwie" poprawne. Do Hellboya na pewno bedę wracać, ale kolejną lekturę BBPO raczej sobie odpuszczę.

Znowu wkradło się trochę nudy. Kontynuacja głównego wątku sprowadziła się do typowego hellboyowego łup-łup-bum. Druga połowa albumu z luźnymi opowiadankami to ponownie niezła rzemieślnicza robota, ale na poziomie emocji - straszna pustka. Zupełnie szczerze - zaraz biorę się za "Hellboya w piekle" i raczej wracać do Mignolawersum nie zamierzam. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Bardzo dobra historia, polityczno-superbohaterska. Przyjemnością było zobaczyć w jednej opowieści Batmana i Roscharcha , czy Supermana i Doktora Manhattana. A kadry z Putinem wywołującym wojnę i kłócącym się z Supermanem dzisiaj uderzają wyjątkowo. Trochę rozczarowuje cukierkowe zakończenie, a poza tym bajka

BBPO 1946–1948 to dokładnie to, czego można oczekiwać od Mignoli: naziś*i, okultyzm i wampiry w jednym pakiecie – no czego chcieć więcej? 🙂 Dostajemy kolejne solidnie napisane opowiadanie, w którym profesor Trevor Bruttenholm trafia na trop projektu, który przez lata był skrzętnie ukrywany. Klimat jest wyraźnie mroczniejszy niż w Pladze Żab, bardziej duszny, cięższy, momentami wręcz niepokojący. Jednocześnie historia nie jest aż tak epicka i nie ma tej mocy, do której przyzwyczaiły nas największe tomy Hellboya. Brakuje trochę rozmachu, ale mimo to całość wciąż trzyma dobry poziom i czyta się ją z dużą przyjemnością. Od strony graficznej tom jest dość nierówny – różnorodność stylów czasem wybija z immersji, choć w drugiej połowie plansze potrafią naprawdę przyciągnąć wzrok i robią świetną robotę klimatem. Jak na lekki spin-off wypada bardzo dobrze. Dodatkowym plusem jest wątek dzieciństwa Hellboya – fajnie wpleciony, subtelny, ale dający sporo frajdy fanom uniwersum. Może nie jest to najmocniejszy tytuł w stajni Mignoli, ale wciąż kawał solidnego, mrocznego komiksu. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DUFmmuNDMyn/?igsh=MXVocDZ0N3JobHFoZQ==

BBPO: Plaga Żab Tom 4 to komiks, który od pierwszych stron mocno daje do zrozumienia, że wkraczamy w fazę wszystko albo nic. Ostateczne starcie z Żabami i ich nowym, potężnym sprzymierzeńcem wisi nad bohaterami. Tylko pytanie, czy ta ekipa osobliwych, ale niezwykle sympatycznych postaci naprawdę jest gotowa na to, co ma nadejść? Ten tom jest zdecydowanie bardziej sensacyjny niż poprzednie. Jeśli ktoś szukał powrotu do gęstego, niepokojącego klimatu wcześniejszych odsłon, może poczuć lekki niedosyt. Jednak mimo tego lekkiego odejścia od tajemniczości komiks nadal trzyma się nieźle. Myślę, że to dzięki bohaterom, którzy nawet w środku widowiskowej apokalipsy wzbudzają emocje i sprawiają, że chcemy jak najszybciej poznać ich dalsze losy. Od strony wizualnej jest bardzo solidnie, a momentami wręcz imponująco. Wielkie sceny katastrofy robią wrażenie i świetnie podkręcają dynamikę historii. Zdarzają się jednak drobne potknięcia, czasem postaci wyglądają zbyt płasko, jakby wycięte z innego kadru. Nie jest to jednak coś, co psuje odbiór całości. To szybki, efektowny, bardzo przyjemny komiks, który może nie ma już tej mrocznej głębi, ale nadal budzi apetyt na więcej. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DRO1MoEDNwM/?igsh=MThwZWQzMWgyb3drbw==

Choć tytuł i okładka sugeruje, że jest to historia związana wyłącznie o głębinach oceanicznych, znajdziemy tu sporo wielkiego biznesu czy historii. Zaczynamy od wypadku na platformie wiertniczej na Południowym Pacyfiku. Należy ona do konsorcjum o nazwie Carthago. Podczas odwiertu czterech nurków znika w niewyjaśnionych okolicznościach w nowo odkrytej wielkiej podmorskiej jaskini. To początek dość zawiłej opowieści z gigantycznym przodkiem rekina, megalodonem w roli głównej. Gdyby autor skupił się tylko na nim, byłaby to dość przewidywalna historia. Jednak tu mamy nie tylko sprawy polityczne, biznesowe, ale i czysto mistyczne (wierzenia Aborygenów),mityczne (poszukiwanie Atlantydy) czy fantastyczne (dość specyficzne zachowanie córki Kim, Lou). Do tego często przeskakujemy w czasie, poznając nawet mioceńską biocenozę. Na szczęście nie zaburza to odbioru, bo wszystkie te wtrącenia są zgrabnie powiązane z faktami, co bardzo mi się podobało. Przynajmniej najczęściej, bo nie zawsze. Co za dużo to jednak niezdrowo i w przypadku tych wtrąceń jest tak samo. Mogłoby się spokojnie skończyć tylko na tych zwiazanych z samym oceanem. Żałuję tylko, że nie dostałam jeszcze z dwóch-trzech tomów, by zgrabniej domknąć fabułę tego thrillera ekologicznego. Więcej na: https://www.monime.pl/mroczna-otchlan-tom-1-2/

Gotham City, co za wspaniałe miejsce do życia... Tym razem mamy okazję pozwiedzać ciemne zaułki miasta nie towarzysząc Mrocznemu Rycerzowi a Tommy'emu Monaghanowi, zabójcy na zlecenie, który w dość niecodzienny sposób zdobywa super moce. Tommy znany jako Hitman zaczyna przyjmować coraz to dziwniejsze zlecenia i sprowadza na siebie coraz to liczniejszych wrogów. Tak oto w skrócie prezentuje się fabuła. Scenariusze są raczej dość proste ale nie nudzą ani przez moment. Jest tu miejsce na dużo czarnego humoru, campowych akcji i cringu ale też na kilka poważniejszych momentów. Tommy to typowy anytbohater ale nie sposób go nie lubić, jest przebojowy, ironiczny i sypie żartami jak z rękawa. Ennisowi naprawdę udała się ta postać. Przez kolejne zeszyty twórcy serwują nam coraz bardziej odjechane akcje i raz za razem puszczają oko do fanów ogólnie pojętej popkultury (Sergio Leone!). Komiks ma specyficzny, oldschoolowy klimat, fani wychowani na TM-Semic na pewno się tu odnajdą. Kreska jest ciekawa, nieco przerysowana ale też potrafi zbudować fajny nastrój. Ogólnie połączenie rysunków, karykaturalnej brutalności i czarnego humoru przypominało mi co jakiś czas przygody niejakiego Lobo spod ręki Bisleya. Nie przedłużając bawiłem się świetnie, nawet lepiej niż zakładałem. Czekam niecierpliwie na drugi tom.

Ciekawa mini seria sensacyjna, fabularnie nic przełomowego ale wizualnie wiele numerów to prawdziwa perełka. Ellis zebrał do swojego projektu wielu prawdziwych tuzów rysunku, na szczególne uwzględnienie zasługują Steve Dillon, Simon Bisley, Lee Bermejo oraz Gene Ha. Całość jest wspierana spójna wizją okładek Briana Wooda, które nadają pewnej spójności całości. Chętnie bym przeczytał kolejny zbiór w tym stylu jeżeli Ellis wróciłby to tej serii po latach z kolejną plejadą artystów. Na koniec przypominam, że ocena 6 na tym portalu jest opisana jako "dobry"

Trochę abstrakcyjna historia Hellboya, który wraca do "korzeni". Ale takie było założenie Mignoli (wspomina o tym w posłowie). Interesująca kreacja wymiaru piekielnego, jak i to co tam się dzieję - można by rzec "nowe porządki". Całość spina się w słodko-gorzkim zakończeniu - ale no właśnie, czy to aby na pewno koniec? Oby nie!

Byłem przygotowany na średniawkę i odcinanie kuponów, a tymczasem pierwsze i ostatnie opowiadanko z tego albumu to dla mnie jedne z lepszych pojedynczych historyjek z Hellboyem. Środek - cały wątek w Meksyku - nieco mnie znużył. Żałuję jednak, że nie przeczytałem tego tomu przed "Hellboyem w piekle", bo przynajmniej miałbym szerszy kontekst potrzebny do zrozumienia kilku elementów finału. Ale tak czy siak - moja przygoda z piekielnym chłopcem właśnie dobiega końca i w sumie, mimo marudzenia, nie żałuję poświęconego czasu. Kolejny klasyk odhaczony, można robić miejsce na półce na coś bardziej w moim guście. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Nie tak dobra jak początkowa historia. Ale lepsza od czarnych akt. Przeczytałem jednym tchem. Sporo erotyki, mnóstwo okultyzmu i fantasy. Bardzo ciekawe dzieło. Nie warta swojej ceny okladkowej moim zdaniem ale za polowe tej ceny jak najbardziej. Dla fanów serii i Alana M. gratka ;)

Pierwszy z tomów historii z Universum Mike Migoli. To wyjątkowa pozycja, która pozwala lepiej zrozumieć świat, który zdobył uznanie niezlicoznej ilości fanów na całym świecie. Kilku autorów, którzy idealnie czują klimat i doskonale rozwijają świat Mignoli i Hellboy'a!

Drugi tom historii Johna Constantina, pod piórem Ennisa, potwierdza że jest on lepszym scenarzystą od Delano. Więcej jest tu niż w poprzednim tomie, problemów z życia uczuciowego. Co podkreśla, że główny bohater jest przede wszystkim człowiekiem, który ma swoje wzloty i upadki. Jest też tu trochę knucia przeciwko piekłu jest trochę aniołów. Czyli to co lubię najbardziej w tych historiach czyli rzeczy paranormalne i magiczne. Mam jednak pewien niedosyt. Jestem ciekaw co jest w następnym tomie!

Kiedyś Relax był jednym z niewielu w PRL okien na komiksowy świat, a także platformą promowania nowych artystów. Dziś magazyn może pełnić szczególnie tę drugą funkcję, a ja trzymam kciuki za powodzenie tego ambitnego przedsięwzięcia, które przyjęło formę kwartalnika. Uważam, że warto było czekać tyle lat na udaną kontynuację tej kultowej serii i polecam 32. numer Relaxu wszystkim, którzy cenią sobie przekrojowe podejście do sztuki komiksowej, chcieliby zacząć przygodę w tej materii czy po prostu sprawdzić, który rysownik czy scenarzysta wpadnie im w oko. Ja po lekturze tego numeru z chęcią sięgnę po kolejne prace Jodorovskyego. Cała recenzja znajduje się tu: https://glodnawyobraznia.blogspot.com/2021/01/powrot-legendy-relax-magazyn-opowiesci.html

Kolejny zbiór komiksów, których głównym bohaterem jest Constantin, tym razem autorem scenariuszy jest irlandczyk Garth Ennis. Muszę powiedzieć że Ennis jako scenarzysta bardziej mi się spodobał niż Delano (autor poprzednich scenariuszy) oraz rysunki są też lepsze niż w poprzednich tomach, a przynajmniej mi osobiście się bardziej spodobały. Historię w porównaniu z poprzednim są mniej szalone i zakończenia wątków są bardziej satysfakcjonujące. Historie skupiają się mocno na bohaterze bo dotykają go osobiście. Przykładem jest tutaj próba poradzenia sobie z rakiem. Bohater Constantin jest tutaj nadal cwaniakiem, bawidamkem i chamem. Ma jednak tutaj ludzką twarz. Pod skorupą cynizmu kryje się dobro. Próbuje nawet ustatkować sobie życie z kobietą. Constantin jest mniej punkiem (jak miało to miejsce w poprzednich tomach) w tym tomie, a bardziej cwaniako/detektywem i zdaje mi się że dojrzał bardziej. Rysunki są surowe i czasem niedbałe, skupiają się często to twarzy głównego bohatera. Mi osobiście ten styl spodobał. Polecam każdemu fanowi Constantina ten tom. Dostarczy wam wiele frajdy.

Stęskniłem się za Hellboyem. Cudownie, że Mignola zadbał o to żeby czytelnicy mogli poznać pierwsze lata działalności Piekielnego Chłopca. Niestety tym razem nie zostałem porwany. Lekturę uważam za satysfakcjonującą, ale zabrakło mi iskier. Komiks jest po prostu dobry, ale nic ponad to.