Drzewo z czerwonym żaglem

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

Świetna. Inspirująca. Dzięki niej będę chciała bliżej zgłębić temat osób: Władysława z Gieleniowa, Bony (to już wkrótce - mam plan),Anny Jegiellonki, Tylmana z Gameren, braci Łubieńskich (kolej),Starynkiewicza, Heleny Rzeszotarskiej (szkoła na Pradze przy Konopackiej 4),Singera (jaki wstyd - nic jeszcze nie czytałam).

To książka, która ma pokazać dziecku, jak ważną osobą w życiu każdego z nas jest mama. To ona dba o nas każdego dnia, pomaga w rozwiązywaniu problemów, przegania drobne troski, odpowiada na tysiące nurtujących nas pytań. Mama może bardzo wiele i zawsze niesie pomoc, nawet w sytuacjach skrajnie beznadziejnych. Każda mama jest niczym czarodziejka. Myślę, że to chciała nam przekazać pani Papuzińska w swych króciutkich, nieco surrealistycznych, a zarazem pełnych ciepła i zrozumienia opowiadaniach z mamą w roli głównej. I choć może nie jest to książka, po którą dziś będą dzieci chętnie sięgać to uważam, że ma ona i tak ponadczasowy wymiar. Dla mnie jest to historia pełna uroku, mimo upływu lat.

„Bajki w zielonych sukienkach” Anny Mikity to zbiór bajek, które uczą i bawią. Przybliżają dzieciom otaczający je świat mając na celu ochronę przyrody. Pełne fantazji i humoru bajki ekologiczne. Świetne do rodzinnego czytania. Śmieszą i intrygują zarówno dzieci jak i czytającego im dorosłego człowieka. Zaskakują jak np. ” Dziewczynka w czerwonym ubranku i wilk.” Wzruszają jak „Bajka między sklepowymi półkami.” Uświadamiają jak „Bajka przy zgaszonym świetle” czy też „Dzień w Krainie Bez Wody.” Dzieci chętnie ich słuchają. Tematyka poruszana w bajkach skłania je do myślenia i zachęca do rozmowy o tym co usłyszały. Wiem, bo sprawdziłam czytając dzieciom w różnym wieku. WARTO POCZYTAĆ Z DZIEĆMI. GORĄCO POLECAM!

Dobra książka - podobała się naszym juniorom i sprowokowała ich do rozmowy o tym, .co to znaczy być sprawnym, czym jest niepełnosprawność. Nie przepadamy za słowem "tolerancja" w odniesieniu do takich tematów - rozmawiamy z naszymi dziećmi o różnicach i podobieństwach między ludźmi - ta historia na to pozwala.

Wbrew pozorom zaskoczyła mnie ta krótka historia dla dzieci. Niebanalna. To pierwsze słowo, które przychodzi mi na myśl. Drugą sprawą, na którą zwróciłam uwagę, to język autorki. Myślę, że w dzisiejszych czasach, niektóre użyte sformułowania nie przeszłyby w książce dla młodych i młodszych. Co należy poczytywać, tylko i wyłącznie, jako zaletę. Nie czytałam w dzieciństwie, przeczytałam teraz i nie żałuję, że nadrobiłam tę zaległość w literaturze dziecięcej.

Wojna oczami małej dziewczynki. Asiunia zadaje pytania - czasem naiwne, czasem trafne (jak to dzieci) i wyłapuje zabawne anegdoty w trudnej wojennej rzeczywistosci. Bohaterka jest uważna i próbuje jak najwiecej zrozumieć, tylko jak dziecko ma zrozumieć coś tak niezrozumiałego jak wojna... Jak pisze psycholog cytowana na okładce, Asiunia 'pozwoli rodzicom poważnie porozmawiać z dziećmi o wojnie, nie wykraczając poza bezpieczne obrazy i emocje.'

Z serii: dla dzieci, ale dla dorosłych chyba nawet bardziej. Książka o tym, jak wytworzyliśmy granice - te fizyczne i mentalne - przez które jedni mogą być względnie szczęśliwi, a ci po drugiej stronie już niekoniecznie. Nie ma tu jednak odpowiedzi, co z tym zrobić - to jest jednak straszliwie trudny temat, złożony problem. Dla dzieci książka jest dobra, jeżeli jest potrzeba rozmowy na tematy okołomigracyjne. Przepięknie ilustrowana.

Na naszym blogu temat ortografii pojawia się dość często, ale to dlatego, że to moja pięta achillesowa i bardzo się boję, żeby moja Ala nie miała z nią takich samych problemów jak ja. Więc zamiast czekać i patrzeć jak mała walczy z tymi wszystkimi zasadami i wyjątkami, oraz sypia ze słownikiem ortograficznym pod poduszką staram się wcześniej wpajać jej pewne rzeczy. By wypracowania mojej Ali nie były okraszone czerwonym kolorem tu i ówdzie tak jak to było u mnie ;) Tym razem nie będą to ćwiczeniówki ani wesoły i kolorowy słownik ortograficzny. Dziś sięgniemy po poezję. Czyli niezbyt długie, ale jakże mądre i ciekawe wierszyki autorstwa Marcina Brykczyńskiego, dzięki którym zasady poprawnej pisowni łatwiej utrwalą się w główkach naszych maluchów. Zresztą nie tylko im. Podczas czytania tych rymowanek sama sporo zapamiętałam. I jestem pewna, ze ta wiedza przyda mi się jeszcze nie raz :) "Różnie bywa z ortografią - co napisać, jak i gdzie? Jedni wiedzą i potrafią, za to inni jakoś nie. Nic tu więc po samych radach, rzecz rozpatrzmy na przykładach." Oto początek tej nie dużej, ale bardzo treściwej książeczki. A tuż za tym wesołym wstępem znajdziemy pierwszy wierszyk, który dotyczy pisowni u i ó. Następny tłumaczy kiedy pisać ż, a kiedy rz. Kolejny dotyczy ch i h. A dalej znajdziemy informacjie związane z pisownią oraz wymową ą i ę, a także spółgłosek dźwięcznych i bezdźwięcznych. Nie zabraknie nam także wierszyka dotyczącego łącznej lub rozdzielnej pisowni cząstki nie, zasad pisowni wielkich liter, dzielenia wyrazów, skrótów i interpunkcji. Sporo tego prawda? Mam wrażenie, że autor pamiętał o wszystkim! Ta książeczka to nie wierszyk plus tłumaczenie. Wszystko co każde dziecko (i dorosły) wiedzieć powinien o poprawnej pisowni jest zawarte w rymowance. Są tu zasady takie jak: "Ó piszemy wiedząc to, że wymienia się na o." lub "Pisz i wymów głoskę ą, gdy się wyraz kończy nią", a także przykłady typu: "Jeśli grożą ci wytrwale, groźbą się nie przejmuj wcale.", "Ja nie piszę, ty nie czytasz. Więc ci powiem coś i kwita." albo "Przykazano sądzić sądom tych, co z sondą szli przez rondo." Wszystko zatem jest tu ujęte w wierszu, a poza tym fragmenty, na które powinniśmy zwrócić uwagę są wytłuszczone, by lepiej rzucały się w oczy i łatwiej zapamiętywały. Co więcej każdy rozdział, czyli wiersz dotyczący danej tematyki zakończony jest kolejną, znacznie krótszą rymowanką. Tym razem nie znajdziemy w niej żadnych zasad, wyjątków czy przykładów. To dyktando! Tekst, który możemy podyktować naszemu dziecku, by sprawdzić jego wiedze i umiejętności po materiale, który właśnie przerobiliśmy. Te wiersze nie są trudne. Powiedziałabym raczej, że odpowiednio dopasowane do poprzedzającego go tekstu. Bo gdy kończymy pierwszy rozdział znajdujemy tekst, który jest wręcz naszpikowany wyrazami z u i ó. W kolejnym widzimy mnóstwo wyrazów z rz i ż. Zatem to nie tylko test, ale również sposób na utrwalenie wiadomości. Jestem pewna, że takie książeczki jak ta przydadzą się zawsze i wszędzie. Jednym nauka ortografii przychodzi łatwo inni mają z nią spore kłopoty, ale w obu tych przypadkach czytanie ciekawych wierszyków, które uczą lub przypominają nam pewne zasady z nią związane na pewno nie zaszkodzi. A może tylko pomóc. Poza tym, te rymowanki to nie tylko nauka. Myślę, że spokojnie można od czasu do czasu poczytać je ot tak. To fajna zabawa i nauka. Tak przy okazji ;) Moje dziecko jeszcze nie uczy się ortografii. To znaczy, jak na razie jest na etapie literki u i ó, więc ten wierszyk już czasem sobie podczytujemy. Gdy mała pozna więcej liter i zacznie już więcej pisać, zaczniemy kolejne rozdziały. Wam także polecam tą książeczkę. Jest naprawdę fajna :)

„Motylek dla dzieci. Pogodne i optymistyczne opowiadania o stracie, tęsknocie i dziecięcych lękach” czyli propozycja Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego i Elżbiety Zubrzyckiej w postaci czterech opowieści mówiących o trudnych emocjach, tych bolesnych, i tych, które naprawdę trudno nam dorosłym wytłumaczyć. A to wszystko przedstawione w bardzo przystępny dla dziecka sposób, do tego mamy piękne ilustracje obrazujące dane uczucie. W opowiadaniu związanym z tęsknotą zostały przedstawione filary emocji takie jak: zaprzeczenie, złość, negocjacje (targowanie się),rozpacz i smutek oraz ostatni etap - pogodzenie się. Jakże dobrze nam znane. . Niby to wszystko dla nas dorosłych, to takie oczywiste, a jednak kiedy przychodzi prawdziwy problem, to sami ze sobą się borykamy w jaki sposób mamy przekazać pewną trudną informacje małym ludziom. Pamiętajmy tez, że dla dziecka emocje mają zdecydowanie różne oblicza. To właśnie wtedy, spotykają się np.ze śmiercią ptaszka, swojego zwierzątka, czy przykładowego motylka. Dla osoby dorosłej, w zabieganym świecie, to nie ma znaczenia, i być może nie zdaje sobie sprawy, że właśnie dla dziecka, to jest trudne, i trzeba mu to w odpowiedni sposób wytłumaczyć. W taki, aby nie wystraszyć, nie zniechęcić. . Na końcu książki, znajdziecie kilka słów od autorki skierowanej do rodziców, wychowawców i nauczycieli. A jeśli temat Was bardziej zainteresuje, to polecam wydanie dla dorosłych „TRUDNE PYTANIA dla dorosłych”.

Jak żyć w kraju, w którym od lat toczy się haniebna wojna, podyktowana chorym ego uzurpatora i interesami wąskiej grupki najgorszego rodzaju ludzi. Jak żyć mimo ciągłego zagrożenia od ludzi i maszyn, z powierza i lądu. Jak żyć skoro tak niewiele zostało do życia. Jak żyć, kiedy człowiek człowiekowi jest tylko zagrożeniem i to w imię ponoć tej "samej religii". Jak podają media i literatura - ogromnie trudno i strasznie jest żyć tam gdzie jest woja a tak toczy się od kilku lat w Syrii a właściwie w jej zgliszczach. Pomimo to dzieciństwo pozostaje dzieciństwem i ma swoje przywileje, nawet w tak ograniczonych okolicznościach. Dzieci chcą się bawić i śmiać, biegać, skakać, dokazywać, grać w piłkę, spacerować. Niestety rzadko mają ku temu okazję i niestety często te potrzeby dzieciństwa kończą się śmiercią. Smutne to przerażająco, bo to nie one wywołały wojnę i nie one są odpowiedzialne za brak spokojnego dzieciństwa. Niestety zwykłych obywateli nie pyta się o zdanie i bierze się pod uwagę zwłaszcza jeśli żyją w kraju rządzonym przez zachłannych despotów. Książka jest poruszająca i smutna, bo jakaż mogłaby być w takich okolicznościach. Niemniej są krótkie fragmenty w których przebija nadzieja i radość z maleńkich rzeczy. I to one, chyba, są zarzewiem i nadzieją na lepszą przyszłość. Ale czy te dzieci, których dzieciństwo przypadło na czas wojny, głodu i bezduszności będą umiały się odnaleźć w czasach spokoju? Zapewne tak, jak pokazują przykłady z historii, ale z jakim obciążeniem. Czy pozbawione podstawowych praw - wolności, bezpieczeństwa, możliwości nauki i rozwoju będą umiały zadbać o siebie i swój kraj - miejmy nadzieję. W książce "Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo" bohaterka, ośmioletnia Jasmina opisuje czytelnikowi swoją codzienność. Jej życie mimo trudów wojny jest szczęśliwe, bo ma kochanych i mądrych rodziców i rodzeństwo. Pokazuje, że mimo braku całego szeregu rzeczy można się bawić i być radosnym, oczywiście często w ograniczonym obszarze i zakresie. Można się uczyć i wzajemnie motywować do pozytywnych działań. Można a nawet trzeba się wspierać, chronić i dzielić. Dzieci adaptują się do takich warunków w jakich przyszło im żyć. Bawią się w chowanego w gruzach swojego miasta, budują domy gdzie chcą i z czego chcą, robią sobie piaskownice w resztkach budynków. Niestety ma to swoją straszną cenę, bo często podczas takich zabaw giną od miny albo zostają bez ręki lub nogi. Czasami giną, bo chcą bawić się w szkołę a ktoś dorosły niestety skonstruował minę długopis. Chcą się bawić w żołnierzy a dorosły daje im do ręki prawdziwy karabin i każe strzelać do innych. Smutne i straszne, że są takie miejsca w których dzieci nie mają spokojnego dzieciństwa. Kiedy giną członkowie ich rodzin, nie mają dachu nad głową, brakuje im jedzenia i prądu, stykają się z podłością dorosłych nawet bez przyczyny. Jak pomóc? Można wesprzeć swoimi możliwościami, choćby nabyciem tej książki, bo oprócz treści zgodnej z aktualnymi wydarzeniami ma też konkretny cel - zebrany dochód ze sprzedaży PAH chce przekazać na pomoc Syrii.To kropla w morzu potrzeb, ale to może być ta kropla, która drąży skałę i przelewa czarę goryczy. Bo ile można?

Kolejna pozycja, która zaczarowała moją córkę. Uważam jednak, że znowu to książka głównie dla dorosłych. Patrząc na to, jak wygląda obecnie świat, ile w nim strachu, a co za tym idzie - nienawiści do obcych i innych, odnoszę wrażenie, że to dorosłych (a nie dzieci) trzeba nauczyć otwartości i akceptacji, empatii i chęci niesienia pomocy innym.

To książka dla dzieci, ale bawiłem się przy niej świetnie. Mikołajka nie czytałem, więc nie wiem, czy to próba upodobnienia, jak wskazują niektórzy, czy inny styl. Nie mniej warto mieć na półce i podsuwać najmłodszym czytelnikom. Każdego rozbawi co innego - mnie rozłożył fragment o "wszawcach". Nie wiecie co to jest? Przeczytajcie książkę.

To nie jest książka idealna, ale jedyna jaką znam dla dzieci o niewidomym dziecku. Dziecku, które jest szczęśliwe, ma wspierającą rodzinę* i bardzo niewielu rzeczy się boi. Dialogi są trochę nierzeczywiste, za to często zabawne. Czas poza czasem, bo niby relacje międzyludzkie jak w latach sześćdziesiątych, ale technologia nam współczesna. Ilustracje Joanny Rusinek cudownie lekkie i żartobliwe. Ciekawi mnie tylko, jak odebrałyby tę opowieść niewidome dzieci, a jak ich rodzice, widzący lub nie. Mój Drugorodny bawił się świetnie. *Oprócz cioci Helenki, która wspiera jak taran, jeńców nie uznając

Opowiadania idealne do czytania moim dzieciom przed snem. Uniwersalne: i dla dziewczynki, i dla chłopca. Większość historii świetna - zabawna, ciekawa i z morałem. Abstrakcja niektórych wydarzeń w mig łapie uwagę dzieci i zachęca do słuchania, potem rozmyślań, dyskusji i rozwijania wyobraźni. Chciałabym, żeby powstała druga część (bo ostatnia historia tak się skończyła, że czytelnik będzie jej oczekiwał).

Książeczka z PRL-u z serii ,,Poczytaj mi mamo ’’. W nowym formacie kwadratowym, wprowadzonym po zmianach w 1974 roku. Książeczka cienka, dobry druk. Papier grubszy odrobinę. Ilustrowana w kolorze, ale są też obrazki zielono-czarne. Bardzo ładnie i ciekawie wyglądają, występują naprzemiennie z kolorowymi. Taka odmienna technika. Treść poświęcona małemu chłopcu Marcinkowi, który sprowadził się do nowego domku z ogródkiem i jeszcze nikogo nie zna. Dziecko próbuje się bawić samo, ale wewnątrz mieszkania wszystkim przeszkadza. Wchodzi pod stół zorganizować sobie zabawę, to akurat mebel potrzebny jest tacie. Buduje sobie szałas, bazę z koca i krzeseł, to niestety krzesła są komuś wtedy potrzebne. Czuje się jak zawadzający mebel. Rusza na podwórko do ogrodu i tam pod krzakiem zaczyna się bawić w gospodarstwo z zagrodą. Nie dopuszcza do siebie chłopca sąsiadów Michałka, choć ten bardzo chce uczestniczyć z nim w zabawie. Dopiero jak Michałek zachoruje ,wszystko się zmienia. Jak potoczyły się dalej losy chłopców? Czy doszli do jakiegoś konsensusu? Przeczytajcie swoim dzieciom. Polecam!

Jak wygląda życie osoby niezwykle malutkiej? Jak z takim wzrostem zakupić makaron, w jaki sposób uzyskać porozumienie z większymi od siebie wronami, czy też odnaleźć się na szkolnej zabawie ? ... Tego wszystkiego doświadczyła maleńka Pani Flakonik. Książka A. Proysen z niezwykłymi ilustracjami Krystyny Witkowskiej zaciekawia, a przede wszystkim pobudza wyobraźnię ... do snucia własnych opowieści ... Inspirująca, nie tylko dla miłośników Pożyczalskich :)

Książka dziwnie się kończy, jakby ktoś próbował na szybko zakończyć historię Czarnego Noska — a szkoda. To, co mi przeszkadzało, to fakt, że czasem myśli Misia były rozbudowane i mądre, by za chwilę autorka przedstawiła misia jako bardzo głupiutkiego, który dopiero co poznaje świat.

Ta opowieść jest wymyślona. Ale chłopiec podobny do jej bohatera istnieje naprawdę. W lutym 2015 roku – razem z innymi uciekinierami z Erytrei – Tandżin dotarł na włoską wyspę Lampedusę. Miał wtedy jedenaście lat. Kolejna część z serii Wojny dorosłych - historie dzieci. Taka sobie historia z niewiarygodnie szczęśliwym zakończeniem. Ta książka jest za krótka jak dla mnie