Ayla. Lis, który oczarował świat

O tym, że miejsce lisa jest w lesie.
To z założenia miała być chyba ciepła historia o przyjaźni człowieka ze zwierzęciem, ale mam wrażenie, że mój odbiór tej książki kompletnie rozminął się z intencjami autorów, może dlatego, że jestem z gruntu przeciwna idei hodowania dzikich zwierząt w domu. Właścicielka Ayli próbuje tutaj pozować na bohaterkę, która heroicznie uratowała lisa przed smutnym końcem, ale wydaje mi się, że pomaganie zwierzętom nie do końca polega na tym, że kupujemy sobie z hodowli ślepe jeszcze lisiątko i trzymamy je w domu, udając, że to taki fikuśny pies. W książce pojawiają się wątpliwości dotyczące etyki takiego postępowania, ale są autorytatywnie zbywane jakimiś ogólnymi banałami. Tymczasem opis tego jak Ayla zachowywała się w nowym środowisku oraz w jaki sposób skończyło się jej życie, dobitnie świadczy o tym, że nie nadawała się na domowego pupila.
W książce jest mnóstwo zdjęć lisa (to właściwie w dużej mierze album) i one są jej największym plusem, bo było z niego naprawdę piękne zwierzę.

O tym, że miejsce lisa jest w lesie.
To z założenia miała być chyba ciepła historia o przyjaźni człowieka ze zwierzęciem, ale mam wrażenie, że mój odbiór tej książki kompletnie rozminął się z intencjami autorów, może dlatego, że jestem z gruntu przeciwna idei hodowania dzikich zwierząt w domu. Właścicielka Ayli próbuje tutaj pozować na bohaterkę, która heroicznie uratowała...

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. To bardziej album niż wielka opowieść, jest tu dużo zdjęć i mało tekstu. Odniosłam wrażenie że to historia o fanaberii posiadania lisa. Wiem, że współautorka i właścicielka podchodziła do tego na tyle odpowiedzialnie na ile mogła, ale i tak moje odczucia były jakie były... Historia nie była też porywająca, ot kobieta usiłująca zrobić z lisa zwierzątko domowe... Natomiast doceniam wszystkie świetnej jakości zdjęcia, bo lisica Ayla była naprawdę piękna. Książka-album została bardzo ładnie wydana i moja ocena wynika głównie z tego faktu.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. To bardziej album niż wielka opowieść, jest tu dużo zdjęć i mało tekstu. Odniosłam wrażenie że to historia o fanaberii posiadania lisa. Wiem, że współautorka i właścicielka podchodziła do tego na tyle odpowiedzialnie na ile mogła, ale i tak moje odczucia były jakie były... Historia nie była też porywająca, ot kobieta usiłująca zrobić...

Problematyka oswajania dzikich zwierząt nie jest przeze mnie nawet w części zgłębiona, dlatego poniższe żale wynikają raczej z użycia chłopskiego rozumu (i sporych pokładów charakterystycznej dla współczesności wrażliwości).

W pierwszym kontakcie z tą książką okropnie się rozczuliłam. Tak prosto, po ludzku. Jednak im dalej w las (a przypomnijmy, że mamy do czynienia z tworem, w którym grafika przyćmiewa tekst),tym bardziej wzmagało się we mnie przykre poczucie dysonansu. Coś podobnego towarzyszyło mi już przy okazji spotkania z „Wydrami pana Gavina”. O ile wcześniejszy przypadek broni się datą wydania (1970),a ja – przy odrobinie dobrej woli – jestem w stanie zrzucić nieprzyjemny ucisk w dołku na karb dawnych czasów, tak historia Ayli, uwspółcześniona w każdym calu, rozgrywająca się pod czujnym okiem social mediów, należy do zupełnie odrębnej kategorii.

Nie trzeba tłumaczyć mi, jak działa mentalność ludności wiejskiej w stosunku do żywego inwentarza – znam ją aż nazbyt dobrze. Wspominam o niej, gdyż silnie zaznacza się w życiorysie i wyborach właścicielki rudej piękności. „Chcę mieć psa? Właściwie... Pamiętam, jak w dzieciństwie odwiedzałam po sąsiedzku lisa. Chyba jednak wolę lisa. Co może pójść nie tak?”. Wyrwanie Ayli ze szponów przemysłu futrzarskiego stanowi piękny gest, problem mam z towarzyszącą mu motywacją.

Cieszyłam się, odnajdując niejakie potwierdzenie własnych wątpliwości w wątpliwościach innych – przyjaciółki głównej bohaterki, a nawet współautora książki. Szkoda tylko, że fragmenty te każdorazowo urywały się w rozstrzygającym momencie, fundując zerową refleksję. Skory do podjęcia rękawicy czytelnik będzie jednak usilnie drążył, nawet jeżeli tylko w obrębie własnej wrażliwości (to o mnie). Nie zaszkodziłoby, gdyby główna zainteresowana zechciała stawić czoło niewygodnym tematom, których w oczywisty sposób trudno uniknąć, zwłaszcza gdy przykłada się rękę do zaszczepienia wśród dziko żyjących zwierząt pierwiastka domowego ciepła.

Sama narracja pozostawia wiele do życzenia. Wyjątkowo przymykam oko na wszelkie powtórzenia i inne usterki językowo-tłumaczeniowe, gdyż jest to zaledwie kropla w morzu moich narzekań.
Niepokojące wydaje się nadmuchanie balonu relacji człowiek/zwierzę (dzikie!) do granic jego wytrzymałości. Tak, jakby usilnie starano się nam wtłoczyć skalę podziwu, którym obdarzyć trzeba autorkę, nie ma innej możliwości. Pompatyczny styl jednak zwyczajnie kłóci się z fragmentami, w których widoczny jest brak wiedzy czy zwyczajna ludzka nieudolność. Absolutnie nie sugeruję działania w złej wierze. Przed oczami jawi mi się Hagrid wraz ze swoją wesołą menażerią. Sami dobrze wiecie, jak to wyglądało... W pewnych sytuacjach fakt, że autorka chciała jak najlepiej niespecjalnie ma znaczenie. Zakładam, że każdy by chciał (wyłączając uczestników rynku zbytu milutkich okryć i jeszcze paru innych). Sęk w tym, że ludzkie poczucie „najlepszości” nie zawsze pokrywa się z potrzebami braci i sióstr mniejszych.

Jestem tylko człowiekiem, nie mogę przestać wpatrywać się maślanymi oczami w załączone fotografie. Świadomość podszeptuje krwawe szczegóły losu, jaki czekałby istotkę wygodnie drzemiącą pod kocykiem, tulącą swoją maskotkę (liska, a jakże). Kaprys wybawicielki okazał się przepustką, biletem do wolności, nadal jednak nosi znamiona kaprysu. Azyle oraz wszelkiego rodzaju ośrodki o podobnym przeznaczeniu nie powstają, by ładnie prezentować się w krajowych rejestrach. To właśnie tam, osobniki bliźniaczo przypominające swym życiorysem Aylę mogłyby zakosztować nieprzerastającej ich wolności.

Problematyka oswajania dzikich zwierząt nie jest przeze mnie nawet w części zgłębiona, dlatego poniższe żale wynikają raczej z użycia chłopskiego rozumu (i sporych pokładów charakterystycznej dla współczesności wrażliwości).

W pierwszym kontakcie z tą książką okropnie się rozczuliłam. Tak prosto, po ludzku. Jednak im dalej w las (a przypomnijmy, że mamy do czynienia z...

Fajna książka. Ładne ilustracje. Szybko się czyta. Polecam

Fajna książka. Ładne ilustracje. Szybko się czyta. Polecam

Walory estetyczne zdjęć przyćmiły treść książki.Aczkolwiek jest ona ważna.Wolałabym jednak chronologiczny zestaw wydarzeń.Tak czy owak urok lisa jest dominujący.Piękno zachwyca.Serce pobolewa na myśl o hodowlach lisów na futero i zagładzie w naturze.Polecam.

Walory estetyczne zdjęć przyćmiły treść książki.Aczkolwiek jest ona ważna.Wolałabym jednak chronologiczny zestaw wydarzeń.Tak czy owak urok lisa jest dominujący.Piękno zachwyca.Serce pobolewa na myśl o hodowlach lisów na futero i zagładzie w naturze.Polecam.

Mówi się, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. A czy stoi na przeszkodzie coś, aby takim przyjacielem okazał się lis?

Książka, którą widzicie na zdjęciu jest prawdziwa opowieścią o Norweżce Silje, której towarzyszką w podróżach po górach stała się lisica Ayla, którą kobieta ocaliła z farmy futerkowej. Historia przeplata się pięknymi zdjęciami lisicy w różnych etapach jej życia. Wiele z nich to kadry z łona natury, gdzie Ayla przebywa się w swoim naturalnym środowisku. Książka opowiada nie tylko o samej lisicy i jej lisiej mamie, ale również o fenomenie Ayli w mediach społecznościowych.

Książka bardzo ciekawa, czyta się szybko - w sam raz na spędzenie miłego popołudnia przy herbacie.

Daje książce 10/10⭐️

Mówi się, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. A czy stoi na przeszkodzie coś, aby takim przyjacielem okazał się lis?

Książka, którą widzicie na zdjęciu jest prawdziwa opowieścią o Norweżce Silje, której towarzyszką w podróżach po górach stała się lisica Ayla, którą kobieta ocaliła z farmy futerkowej. Historia przeplata się pięknymi zdjęciami lisicy w różnych etapach...

Książka mnie rozczarowała. Przyciąga pięknymi zdjęciami lisa i dlatego po nią sięgnęłam, ale chyba wolałabym nie poznać tej historii.
Dlaczego? bo to opowieść o tym, jak czyjaś nieodpowiedzialna zachcianka kończy się w mało przyjemny, dla wszystkich zainteresowanych, sposób.
Nie pochwalam ferm zwierząt futerkowych, ale sugerowanie, że bohaterka uratowała małą lisiczkę z takiej fermy nie do końca jest prawdą.
Dziewczyna pragnęła mieć lisa i po prostu kupiła sobie bezradne szczenię z takiej fermy.
Traktowała lisa jak psa (duże nadużycie) i zupełnie nie przygotowała się do opieki nad nim - karmiła go karmą dla kotów i krowim mlekiem, zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego, że nie był to jadłospis odpowiedni dla lisiego szczenięcia.
Przez cały czas było mi żal Ayli (tj. lisa),bo choć pisano o niej z dużym entuzjazmem i podkreślano, jak bardzo była kochana, to wciąż miałam wrażenie, że dla głupiego, ludzkiego kaprysu musiała cierpieć.
W książce pojawiają się zdania, że właścicielka lisa wiele razy musiała tłumaczyć się z tego, że posiada lisa, a w końcu przestała to robić, bo i tak nikt jej nie rozumiał. Ja także nie zrozumiałam... Lis to nie pies, ryś to nie kot domowy i trudno mi sobie wyobrazić, bym mogła np. kupić sobie maleńkiego rysia, a potem na siłę próbować zrobić z niego zwyczajnego mruczka. Strasznie to smutne, wiem, że kupując Aylę, Silje (właścicielka lisicy) uratowała ją przed tragicznym losem zwierząt hodowanych dla futra, ale mimo to zgotowała jej równie nieciekawy los. Nie pochwalam takiego postępowania, książka mnie nie ujęła. Uważam, że dzikie zwierzęta powinny mieć możliwość żyć w naturze, w zgodzie ze swoim instynktem, a zmuszanie ich do życia na ludzkich zasadach, krzywdzi je. Co więcej sam tekst w książce pozostawia wiele do życzenia.

Książka mnie rozczarowała. Przyciąga pięknymi zdjęciami lisa i dlatego po nią sięgnęłam, ale chyba wolałabym nie poznać tej historii.
Dlaczego? bo to opowieść o tym, jak czyjaś nieodpowiedzialna zachcianka kończy się w mało przyjemny, dla wszystkich zainteresowanych, sposób.
Nie pochwalam ferm zwierząt futerkowych, ale sugerowanie, że bohaterka uratowała małą lisiczkę z...

Piękne zdjęcia, poruszająca historia przyjazni młodej kobiety i lisa.

Piękne zdjęcia, poruszająca historia przyjazni młodej kobiety i lisa.

Wydawać by się mogło, że najbardziej popularne zwierzę domowe to pies czy kot. Czy ktokolwiek z was pomyślał o tym, że w domu można trzymać lisa? Że można się z nim zaprzyjaźnić? Okazuje się, że jest to możliwe!


'Mimo, że potrafię podrapać i ugryźć, kradnę twoje rzeczy i siusiam na wszystko, co lubisz, wciąż jesteś moim najlepszym przyjacielem. Lisy tak już mają.'


Historia Ayli jest intensywna, ale niestety krótka. Została uratowana z farmy futerkowej. Samo zjawisko takich miejsc jest dla mnie nie do pomyślenia. Nigdy nie zrozumiem, jak ktoś może chcieć założyć na siebie naturalne futro, które jeszcze niedawno było chodzącym i żyjącym stworzeniem. Ale nie o tym ta książka.

Jest to przepięknie wydany album, przeplatany historią lisicy. Dokładnie w tej kolejności, bo zdjęć otrzymujemy naprawdę dużo. Jednocześnie możemy dowiedzieć się jakie życie wiodła Ayla, jak zaprzyjaźniła się ze swoją właścicielką, co jadła i gdzie spała. Urocze stworzenie, które wiodło naprawdę szczęśliwe życie.

Polecam każdemu, zarówno osobom wrażliwym na los zwierząt, jak i tym, którzy chcą obejrzeć po prostu przepiękne zdjęcia. Spędziłam przy tej historii naprawdę miłe chwile i zostaną mi w głowie na długo.

'Jeśli ktoś decyduje się na przygarnięcie pupila, jest także zobowiązany do zapewnienia mu jak najlepszych warunków życia - to właśnie jest filozofia. Odpowiedzialność leży po stronie opiekuna. Musi poświęcać czas i wyrzekać się znacznej części przyjemności.'

Wydawać by się mogło, że najbardziej popularne zwierzę domowe to pies czy kot. Czy ktokolwiek z was pomyślał o tym, że w domu można trzymać lisa? Że można się z nim zaprzyjaźnić? Okazuje się, że jest to możliwe!


'Mimo, że potrafię podrapać i ugryźć, kradnę twoje rzeczy i siusiam na wszystko, co lubisz, wciąż jesteś moim najlepszym przyjacielem. Lisy tak już...

Książkę „Ayla.Lis, który oczarował świat” znalazłam pod choinką. Świętym Mikołajem okazała się moja siostra Jola i trafiła w dziesiątkę. :) Kocham takie historie, które poruszają i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Ayla, czyli tytułowy lis, została uratowana przez Silje z hodowli i tak zaczęła się wielka przyjaźń. Lisia mama postanowiła podzielić się ze światem kawałkiem ich wspólnego życia i publikowała w mediach społecznościowych wiele zdjęć i filmików. Ludzie pokochali tego niesamowitego lisa, dlatego właśnie Silje decyduje się na książkę. Pojawia się na jej drodze Leiv Magnus Grotte i wspólnie opisują historię niesamowitego lisa. Niestety los nie zawsze pisze piękne scenariusze i zanim książka została oddana do druku, wydarzyła się tragedia. Ayla zaginęła, przez 3 tygodnie trwały poszukiwania, niestety finał był najgorszy z możliwych. Lis zostaje odnaleziony martwy. Przez to książka nabiera głębszego sensu, jest pewnego rodzaju pamiętnikiem dla autorki i pożegnaniem. Jest namacalnym śladem, że historia przyjaźni lisa z człowiekiem wydarzyła się naprawdę i jest dowodem na to, że więzi emocjonalne nie znają granic.

„Jej dzika nieoswojona natura sprawia, że przyroda zdaje się być jeszcze bliżej niż kiedykolwiek wcześniej. Widzisz, teraz postrzegam otoczenie w zupełnie inny sposób, odkrywam je, nie tylko biernie podziwiam”. Ayla i Silje spędzają wspólnie czas na wielu wyprawach, uczą się siebie nawzajem. Lisia mama może poczuć bliskość dzikiej przyrody, wyostrzają jej się zmysły, dostrzega to, czego wcześniej nie widziała. Lis z kolei uczy się bliskości z człowiekiem, ale też stawia nieprzekraczalne granice, jest nieobliczalny, nie potrafi być potulny, nie może oszukać instynktów. Ayla zmusza Silje do akceptacji tego, że przyjaźń, która je połączyła jest na jej zasadach. Dzięki ich wspólnym wycieczkom mogłam też poznać kawałek Norwegii. To było cudowne doświadczenie.

Dla mnie „Ayla. Lis, który oczarował świat” jest przede wszystkim przepięknym albumem. Zdjęcia zapierają dech w piersi. Każde wywołuje zachwyt. Miałam wrażenie, że one bardziej opisują tę cudowną przyjaźń niż słowa. Składają się na niesamowitą całość, która chwyta za serce. Musze przyznać, że w samej treści czegoś mi zabrakło i nie umiem powiedzieć do końca, o co mi chodzi. Może po prostu jest jej za mało i stąd mój niedosyt. Może styl pisania nie do końca mnie przekonał. Jest wiele fragmentów, które bardzo mnie poruszyły... Tak jakby Silje nie do końca potrafiła się odkryć, przekazać swoje emocje. Tak jakby słowa biegły za szybko, tak jak życie lisa skończyło się zbyt szybko. A może właśnie treść pędziła jak Ayla...

„Jestem wdzięczna za każdą wspólną chwilę. Twoje zachowanie oznaczało, że byłaś po prostu sobą, jeśli można tak powiedzieć. Że byłaś obecna przy mnie wszystkimi zmysłami, że byłaś tym, czym zostałaś stworzona – dzikim zwierzęciem. Zostałaś moją najlepszą przyjaciółką, ale nigdy nie udało mi się ciebie oswoić”.

Chciałabym, żebyście poznali tę niesamowitą historię przyjaźni człowieka z lisem. Ayla jest dowodem na to, że życie pisze różne scenariusze. Przyroda wyciąga do nas dłoń w najmniej oczekiwanym momencie, a my powinniśmy to odwzajemnić i mocno ją uścisnąć. Tak właśnie zrobiły Ayla i Silje, pozwoliły sobie nawzajem na wieź, która na zawsze zmieniła ich życie. Sięgajcie po tę książkę naprawdę warto.

Moje opinie na blogu: www.startyourdaywithbooks.pl

Książkę „Ayla.Lis, który oczarował świat” znalazłam pod choinką. Świętym Mikołajem okazała się moja siostra Jola i trafiła w dziesiątkę. :) Kocham takie historie, które poruszają i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Ayla, czyli tytułowy lis, została uratowana przez Silje z hodowli i tak zaczęła się wielka przyjaźń. Lisia mama postanowiła podzielić się ze światem kawałkiem ich...