Piastowskie wahadło

11.03.2026

10 / 10

Na półkach:

Kraków, ponad 800 lat minęło, a nic się nie zmieniło.
Intrygi, walka o władzę ( dlaczego zawsze rządzą ci najgorsi i najbardziej skorumpowani ? ),brak praworządności, korupcja, łapówkarstwo, niekompetencja i jak zwykle zderzenie cnoty z rozpustą.
Jednym słowem bagno dawniej, bagno teraz !!!
Nie wierzysz ?
Przeczytaj.
POLECAM !!!

505

295

Vincentius

01.11.2025

7 / 10

Na półkach:

Książka o życiu i czasach Bolesława Wstydliwego księcia krakowskiego i sandomierskiego. Jaki promil Polaków (ba, Krakusów, którym lokował miasto tworząc im i turystom z całego świata rozległy piękny Rynek) pamięta tego władcę? Jest to taka rzadkość, że samo wzięcie go na bohatera powieści to wielki plus. Czy stylizacja językowa do końca się udała, nie jestem pewien. Jednak są liczne zalety. Przede wszystkim to bardzo dobre przygotowanie historyczne, wiarygodność faktograficzna, szacunek dla Bolesława i Kingi, ukazanych jako pełnowartościowi ludzie, z wiarygodną psychologią i motywacjami. Ciekawe jest zwłaszcza pokazywanie Bolesława. Ujęty został niestereotypowo, nie jako wstydliwy i ułomny z racji ślubów czystości pobożniś, ale najpierw zagubione w grach politycznych dziecko sierota z władczą, dominującą matką, potem mężczyzna, oddany ideałom rycerskim, dojrzewający z trudem do idei czystego małżeństwa z Kingą, mądry, wrażliwy, tyle że mający kłopoty z decyzyjnością. Swoją drogą nazwanie go w tytule "wahadłem" ma mimo wszystko odcień pejoratywny i niweczy świetną robotę, jaką Autor wykonał, aby Bolesława pokazać w nowym świetle. Co jeszcze do tego niweczenia się dokłada? Niestety to, co decyduje o zasadniczym odbiorze książki. Po pierwsze przyjęta konwencja z motywem Przyjaciela: ni to Anioła stróża, ni ducha opiekuńczego. Ta intelektualna igraszka odbiera książce walor realistycznej powieści historycznej. Po drugie, poprowadzenie dwóch braci, fikcyjnych bohaterów (bardzo ciekawie pomyślanych) w stronę farsy, zwłaszcza zaś lubieżnego kanonika jako właściciela burdelu. I po trzecie - co się z tym burdelem łączy - obscena nagminne, wszechwciskające się, namolne, bezsensowne (nawet plan lokacji Krakowa odbywa się w zamtuzie). Odbiera się to albo jako niską zabawę, albo jako nużącą obrzydliwość. Niestety.

860

498

Agawa

07.04.2025

8 / 10

Na półkach: ,

Beletryzowana historia Bolesława Wstydliwego, postaci ciekawej chyba głównie z powodu jego białego małżeństwa z Kingą. To niezwykle interesujące dlaczego w rodzie Piastów władca na własne życzenie nie konsumuje związku aby doczekać się potomka. Malinowski w bardzo powieściowy sposób przybliża sylwetkę księcia (albo księdza, jak pisze autor),snuje swoją wizję jego osoby jednocześnie zachowując wszystkie realia historyczne. Bolesław był postacią cenioną za wielką cnotę, pobożność, ale też mocno niezdecydowaną w swych działaniach (stąd przydomek),dorastał otoczony klasztorną rutyną i kobietami. Został tu zastosowany ciekawy zabieg narracyjny oddający perspektywę nie tylko władcy, albo ogólnemu narratorowi, ale też innym bohaterom, w tym mistycznemu pięknemu młodzieńcowi, oraz dwóm fikcyjnym braciom, z którymi Bolesław bardzo się związał, i którzy uosabiają różne słabości i ułomności. Jeśli lubicie takie historyczne rzeczy to polecam :)

974

735

Prez

05.05.2024

4 / 10

Na półkach: ,

Nagromadzenie w stronie fabularnej estetyki rodem z taniego pornola sado-maso jest tu raczej trudne do zaakceptowania. Autor najwyraźniej chciałby być Sapkowskim, ale to co Sapkowskiemu najczęściej wychodzi z wdziękiem, tu jest po prostu w złym guście, bezsensownie przeholowane, nadużywane i daleko przekraczające granice dobrego smaku. Więc dość ciekawe wydarzenia historyczne są gęsto poprzetykane ciężkostrawnymi fragmentami godnymi pryszczatego szczeniaka, a nie szanującego się mediewisty.

Janek

17.11.2023

10 / 10

Na półkach:

Wspaniała mocna proza, niekiedy dosadna, ale znać dużą erudycję autora i znakomite rozeznanie w epoce. Może się jednak nie spodobać świętoszkowatym miłośnikom ugrzecznionej i ahistorycznej prozy, którzy oburzają się na widok brzydkiego słowa w książce.

muzyk98

16.11.2023

1 / 10

Na półkach:

Potwierdzam opinie niektórych poprzedników. Wulgarna produkcja, niezasługująca na miano literatury pięknej. Raczej literatura rynsztokowa. Choć autor wykazuje się dużą erudycją historyczną, marnuje swój talent na tworzenie rzeczy psującej i obrażającej dobry smak czytelników. Ta pozycja raczej do historii literatury nie przejdzie, chyba że w charakterze przykładu na jej upadek.

485

305

Ika

13.06.2023

8 / 10

Na półkach:

Wysluchalam i jak dla mnie za dużo wulgaryzmu

258

248

ppllpp

18.04.2023

8 / 10

Na półkach:

Pierwszy raz spotkałem się z tak przedstawioną "monografią". Kapitalna powieść z grubsza oddająca życie Bolesława Wstydliwego i tło historyczne w trakcie jego życia. Autor dodał fikcyjne osoby, które dodają smaku, humoru i pikanterii całej fabule. Czytelnik interesujący się historią, bądź powieścią na pewno będzie zadowolony. Piastowskie Wahadło uczy, odpręża i rozśmiesza.

190

183

Krzysztof

19.01.2023

8 / 10

Na półkach:

Powieść napisana ręką autora dysponującą dużą wiedzą o życiu intelektualnym i kulturze materialnej ówczesnych czasów. Co szczególnie przyjemne, autor posiada lekkość pióra i wdzięk prowadzenia narracji wokół postaci naszego bohatera, krakowskiego księcia. Mamy więc miasto Kraków i dwór, politykę i wojny, polowania, miejskie burdele i kościoły. Rycerska odwaga podszyta jest snobizmem i brutalną polityczną kalkulacją. Świętość miesza się z kurestwem. Dziewictwo kontrastuje z rozwiązłością. A między tym my, czytelnicy, Dux Bolesław i Piękny Młodzieniec.
W powieści miesza się kilka wątków i postaci, a wszystkie spina osoba Bolesława. Nie ma długiej psychoanalizy i filozofowania. Akcja jest wartka, zachęcająca do dalszego przewracania stron. Postacie są wyraźne. Szkoda że autor nie rozbudował narracji o dalsze postacie, co mogło by pokazać kolejne warstwy społeczne.
A powieści pojawia się niejednoznacznie odmalowany, młody Władysław Łokietek.

1694

594

Piotr Kamiński

24.12.2022

7 / 10

Na półkach: ,

Początek ciężki, później lepiej. Zupełnie inaczej jak u Elżbiety Cherezińskiej (jestem w trakcie II tomu),ale obie są ciekawe.

łukasz malinowski powieść historyczna kraków

Poznaj innych czytelników

177 użytkowników ma tytuł Piastowskie wahadło na półkach głównych

Przeczytane 89
Chcę przeczytać 85
Teraz czytam 3

29 użytkowników ma tytuł Piastowskie wahadło na półkach dodatkowych

Posiadam 11
Audiobook 5
Powieść historyczna 4
E-book 3
Historyczne 2
Historia 2
2023 2

Tagi i tematy do książki Piastowskie wahadło

Inne książki autora

Więcej

Okładka książki Mokosz. Pieśni z serca ziemi Grzegorz Gajek, Justyna Hankus, Witold Jabłoński, Wiktoria Korzeniewska, Marta Krajewska, Monika Maciewicz, Paweł Majka, Łukasz Malinowski, Franciszek M. Piątkowski, Aleksandra Seliga, Marcin Sindera, Magdalena Wolff

8,1

Mokosz. Pieśni z serca ziemi Grzegorz Gajek, Justyna Hankus, Witold Jabłoński, Wiktoria Korzeniewska, Marta Krajewska, Monika Maciewicz, Paweł Majka, Łukasz Malinowski, Franciszek M. Piątkowski, Aleksandra Seliga, Marcin Sindera, Magdalena Wolff

7,6

Skub Łukasz Malinowski

Okładka książki Weles. Opowieści z podziemia Grzegorz Gajek, Wiktoria Korzeniewska, Marta Krajewska, Monika Maciewicz, Paweł Majka, Łukasz Malinowski, Franciszek M. Piątkowski, Aleksandra Seliga, Marcin Sindera, Magdalena Wolff

6,9

Weles. Opowieści z podziemia Grzegorz Gajek, Wiktoria Korzeniewska, Marta Krajewska, Monika Maciewicz, Paweł Majka, Łukasz Malinowski, Franciszek M. Piątkowski, Aleksandra Seliga, Marcin Sindera, Magdalena Wolff

7,1

Rogata dusza Łukasz Malinowski

8,8

Skald: Kowal słów Łukasz Malinowski

8,7

Skald: Wężowy język część pierwsza Łukasz Malinowski

8,4

Skald: Wężowy język część druga Łukasz Malinowski

więcej

Łukasz Malinowski

Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego (studiował również w Oslo),doktor nauk historycznych UJ (2010),specjalizujący się w dziejach średniowiecznej Skandynawii. Popularyzator wiedzy o tym okresie, znawca etosu wikińskiego. Publikował w czasopismach: „Wiedza i Życie”, „Focus Historia”, „Mówią Wieki” i w Nowej Fantastyce. Jako pisarz zadebiutował w roku 2013 powieścią fantastyczno-historyczną „Karmiciel kruków”, pierwszą z cyklu „Skald”, w której stworzył postać Ainara, oddającą ideał skandynawskiego wojownika i poety z X wieku. Zaplanowana na kilka tomów seria ukazuje zderzenie pogańskich tradycji wikingów z umysłowością i mentalnością mieszkańców różnych części ówczesnej Europy – od Irlandii po Ruś i Bizancjum. Narracja nie ogranicza się do świata ludzi, lecz w konwencji fantasy historycznej materializuje wyobrażenia bogów i demonów.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Bramy Kijowa

Grzegorz Kochman

Z autorem łączy mnie jedna rzecz. Jesteśmy razem na etapie poszukiwania. Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej. Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie. Autor wybrał dobry temat. Tytułowa postać też gwarantuje największą rozpoznawalność. No, cóż... przeczytać, przeczytałem. Szału nie było. Ale z... " braku laku...". Umiarkowanie, ale Polecam.

ocenił na78 miesięcy temu

Popiel

Witold Jabłoński

Inne, niecodzienne spojrzenie na legendy o Lechu, Kraku, Popielu. Ogólnie dobra, ale niektóre fragmenty w zamyśle autora miały być chyba zabawne, ale mnie nie śmieszyły np. Ten, którego imienia nie można wymawiać (tu chodzi o Popiela),albo fragment o lusterku, co niby działa jak telefon komórkowy i inne nawiązania do współczesności, które wypadły raczej żenująco niż śmiesznie

Szlachcic Żegota Nadolski, dowiedziawszy się o śmierci całej swojej rodziny z rąk Tatarów, doznaje ataku apopleksji. Kiedy dochodzi do siebie i wraca do sprawności, poprzysięga zemstę, lecz najpierw musi dociec, kto tak naprawdę jest odpowiedzialny za tajemniczy, brutalny mord na jego żonie i dzieciach. Na drodze pełnej intryg, niewytłumaczalnych zjawisk i pojedynków na szable, Nadolski zyskuje licznych sprzymierzeńców, bez których powodzenie misji byłoby wątpliwe. Każdy wątek jest tu starannie zaplanowany i rozwijany, a napięcie narasta stopniowo, jak w dobrym thrillerze. Świetnym posunięciem było wprowadzenie elementów nadprzyrodzonych, dzięki którym fani fantastyki popiskują cichutko z uciechy. Magia i stwory ze słowiańskiego bestiariusza nie dominują jednak nad historią, a raczej subtelnie w nią wplatają, dodając szczyptę niepokoju (...i flaków na wierzchu 😬). Na szczególną uwagę zasługuje język - oddający realia Rzeczpospolitej Szlacheckiej i jednocześnie zrozumiały dla współczesnego czytelnika. Utarczki słowne prowadzone podczas pojedynków mogłabym cytować 1:1, gdybym nie obawiała się, że mnie zamkną na oddziale. No złoto.

CiemnaStronaRacucha

oceniła na85 miesięcy temu

Drapieżny ród Piastów

Sławomir Leśniewski

Ciekawe spojrzenie na Piastów. Ich dążenie do utrzymania i ciągłego rozszerzenia panowania faktycznie było drapieżne, ale wydaje się władza właśnie w ten sposób działa na ludzi. Dużo historycznych informacji, w które wpleciono również wiele domysłów, bo nie wszystko jest dzisiaj jasne dla historyków. Ze względu na ilość informacji doradzam lekturę dozować, by w głowie nie powstał mętlik. Pojawiło się również trochę informacji o moim rodzinnym mieście - Legnicy🤭

Zena

oceniła na73 dni temu

Templariusze. Fenomen który przetrwał

Roman Bolczyk

Książka fenomenalna.Jako osoba interesująca się historią od najmłodszych lat jestem pod ogromnym wrażeniem.Wiele ciekawych informacji,sposób ich przekazywania oraz bez tzw przynudzania sprawia że słucha się tego z czystą przyjemnością(lektor też bardzo dobry).Warto,naprawdę.Książkę muszę zdobyć w wersji papierowej,ponieważ będę do niej wracał.Polecam.

ocenił na78 miesięcy temu

Biały towar

Mariusz Wollny

Kraków przełomu XIX i XX wieku, czasy Młodej Polski i dekadencji. Olgierd Korsak po latach pobytu za granicą powraca do ojczyzny, by rozwiązać sprawę zaginięcia swojego przyjaciela. Zafascynowany Sherlockiem Holmesem mężczyzna postanawia wykorzystać sztukę dedukcji i wrócić myślami do czasów, gdy jako nastolatek wraz z kolegami wpadł na trop pewnej szajki przestępczej. To pierwsza książka Mariusza Wollnego, jaką przeczytałam, i duże zaskoczenie. Przyciągnął mnie klimat Młodej Polski, liczyłam, że wejdę w świat tamtej epoki i to się udało… Natomiast wątek kryminalny tak naprawdę jest na odległym planie, w moim odczuciu nie jest specjalnie fascynujący, nie ma tu odkrywania tajemnic z bohaterami, choć zakończenie mi się podobało, a szczególnie nawiązania do Freuda i narodzin psychiatrii. Autor w posłowiu sam nazwał tę powieść ,,fabularyzowanym przewodnikiem po Krakowie”, bo w gruncie rzeczy jest to taki zbiór scenek z życia tego miasta w czasach dekadentów. Niektórych to zapewne znudzi, ale jako że ja kocham Kraków i interesuje mnie tamta epoka, z przyjemnością przeżywałam lekturę i znajdywałam na kartach miejsca, które znam. Autor ma ogromną wiedzę, przybliża nam naprawdę prawie każdy aspekt tamtego świata – opisuje kawiarnie, gdzie zbierali się artyści, działalność brata Alberta Chmielowskiego, losy biedoty, powolny rozrost miasta, początki popularności Józefa Piłsudskiego. Nie zabraknie także nawiązań typowo kulturowych, jak opisy ,,szatańskiego wpływu” Stanisława Przybyszewskiego na młodzież, kolejne dzieła Stanisława Wyspiańskiego, plany małżeńskie Lucjana Rydla. Jedną z ważniejszych postaci jest Tadeusz Boy-Żeleński, który został ukazany naprawdę fajnie i ciekawie na etapie życia, gdzie kształtuje swój charakter i poglądy, które w przyszłości zaprowadzą go do słynnych tłumaczeń czy walki o edukację seksualną, czyli szczegółów znanych nam z historii. Całość jest napisana przyjemnym, lekkim stylem, więc choć książka jest gruba, czyta się ją bardzo szybko. Ciężko mi napisać coś więcej, bo to nie jest typ książki, gdzie długo dywaguje się nad fabułą czy relacjami bohaterów. Jednak jest to bardzo przyjemna lektura, świetnie się na niej bawiłam, poczułam atmosferę dawnego Krakowa i chętnie przeczytam kontynuację. ,, (…) zanim moralność ludu poprawiać zaczniemy, usiłujemy pierwej zapobiec, żeby głodnym nie był, bo głód bardzo złym bywa doradcą. Poprawa bytu materialnego koniecznie musi poprawę moralności poprzedzać, a przynajmniej równocześnie z nią postępować winna.”

FannyBrawne

ocenił na78 miesięcy temu

Piast

Grzegorz Gajek

Zupełnie niesamowita wersja życia Piasta. Nie jest ani kołodziejem, ani oraczem. Zostaje niewolnikiem, wojem, wikingiem. Zwiedza świat. Zanurzyłam się w świat starych bogów. Perun naznaczył plecy Bjassiego swoim drzewem. Od tej pory chłopak staje się nieustraszony, bo wierzy, że jego śladem podążają Bogowie. Kiedy mogły dziać się te przygody? Jakiś 8 wiek, może 9, tak mi się wydaje. Wyobraź sobie świat, w którym ludzie są dla siebie okrutni, a spory rozwiązują walką na topory. W roku słabych plonów należy zbierać wojów aby zdobywać jedzenie na zimę. Wspaniała opowieść, zupełnie inna od legendy o Piaście, ale ma urok przygody. Piast zdobywca, nawet strateg. Pewnie właśnie takim wolałabym go znać.

Gosia

oceniła na88 miesięcy temu

Bolko

Grzegorz Gajek

Bardzo niewiele wiemy o Bolesławie Chrobrym. Miałam wrażenie, że ta powieść wypełnia wolne przestrzenie pomiędzy skrawkami nieposkładanych o nim informacji, którymi dysponujemy. Fabularnie świetna. Bardzo dobrze się czyta. Bolko jako nastolatek, ale przedstawiony nam we współczesnym języku. Wkracza w dorosłość i świat wielkiej polityki. Rozdarty między wiernością ojcu, tęsknotą za siostrą a pokusą łatwiejszego życia u boku stryja. Jest to też opowieść o już starzejącym się Mieszku, widzianym oczami syna.

Gosia

oceniła na73 miesiące temu

Włócznia

Robert F. Barkowski

Genialny początek cyklu ! Okres panowania Bolesława Chrobrego i jego wojny z niemieckim cesarzem Henrykiem oraz ciągłe walki na pogańskim Połabiu. Autor świetnie wpasował narrację swojej książki w realne wydarzenia historyczne a przez to, że wydarzeń nie brakowało samą książkę czyta się bardzo szybko z zapartym tchem. Wciąga i zachęca do sięgnięcia po drugi tom.

Swarog86

ocenił na86 miesięcy temu

Pierwszy glina

Andrzej W. Sawicki

jest to lekka literatura naprawdę wysokich lotów. Autor naprawdę ma umiejętność pisania w taki sposób, że wciąga czytelnika w akcję szalenie mocno i oderwanie się od słuchania jest bardzo trudne. Podobnie jak i w pierwszym tomie pojawiają się postacie historyczne, np. Berek Joselewicz, Żyd, który walczył w powstaniu kościuszkowskim. Jest też Stanisław Staszic i jego Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Staszic kojarzył mi się z oświeceniem i działalnością za czasów Stanisława Augusta, a przecież on zajmował się działalnością polityczną i naukową aż do śmierci w znacznie późniejszym czasie. Można właśnie przy okazji zobaczyć, jak sobie radzą w zupełnie nowej rzeczywistości, porozbiorowej, ludzie których świat z chwilą rozbiorów się skończył. Czytający audiobooka Wojciech Masiak tak jak i pierwszym tomie wypada świetnie. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2023/04/andrzej-w-sawicki-pierwszy-glina.html

LadyBlackCat

ocenił na73 lata temu

Zakon Świętego Brutusa. Opowieść spiskowa o dawnej Warszawie

Adam Podlewski

Autor zabiera czytelników w przeszłość, gdzie na ulicach i w domach Warszawy prowadzi historię zbrodni, zdrady, patriotyzmu i miłości do ojczyzny. Zręcznie wplata wymyśloną historię w czas przed wybuchem powstania listopadowego. Przedstawia nam koloryt warszawskiej stolicy. Akcja powieści do ostatniego momentu trzyma w napięciu. Dopiero w końcówce historii otrzymujemy rozwiązanie sprawy i dowiadujemy się kto zdradził. Nie do końca możemy się spodziewać takiego obrotu wydarzeń. Powieść mi się spodobała, a osadzenie jej w Polsce pod zaborem rosyjskim, jest ciekawym zabiegiem.

czytajaca_noca

oceniła na73 lata temu

Słowiańskie zaświaty. Wierzenia, wizje i mity

Paweł Szczepanik

Muszę przyznać, że trochę rozczarowała mnie ta książka. Pomimo swojego tytułu nie zagłębia się na tyle w sam temat słowiańskiej wizji zaświatów, a za to poświęca większość swojej treści na omawianie tematów mniej lub bardziej bezpośrednio związanych z tą tematyką. Z jednej strony rozumiem chęć wprowadzenia czytelnika do tych rozważań i też nie uważam, że są one całkowicie zbędne, ba, w wielu miejscach są całkiem ciekawe, jednak jest ich zwyczajnie niewspółmiernie dużo w porównaniu z tematem zawartym w tytule. Mam wrażenie, że o wiele więcej dowiedziałam się o mitologii hinduskiej (do której autor często sięga w ramach analizy komparastycznej),dokładnych funkcjach i charakterystyce Peruna i Welesa, konceptualizacji ciała w różnych mitologiach oraz odkryciach archeologicznych, które przedstawiają wizję porządku świata w wierzeniach słowiańskich. Dopiero pod koniec pojawia się więcej informacji na temat świata pozagrobowego, bóstw i obrzędów z nim związanych, jednak żeby do nich dotrzeć trzeba przebrnąć przez większą część książki, a i tak stanowią one niewielki ułamek w porównaniu z resztą. Innymi słowy nie jest to najbardziej konkretna pozycja, jeśli ktoś chce się dowiedzieć czegoś na temat słowiańskich zaświatów. W ramach uzupełnienia wiedzy jeszcze, ale zdecydowanie nie nadaje się na pierwszą pozycję do przeczytania w tym temacie. Inną sprawą jest akademicki język książki, który nie jest stricte wadą, jednak znacząco utrudnia jej lekturę.

Niesporczak

ocenił na64 miesiące temu

Napoleoński amok Polaków

Sławomir Leśniewski

Bardzo sie ciesze, ze natknalem sie i przeczytalem te ksiazke. Rzuca wiele swiatla na zmierzch RON i niemal 20letni czas wojen napoleonskich. A byl to czas niepokoju. Jestem przerazony okrucienstwem tamtych czasow, a dotkniety wyrachowaniem z jakim zostaly uzyte wojska polskie we Wloszech i Hiszpanii. Pozostal romantyzm tamtych czasow i piesni o wolnosci. Zapewne trudno nam je dzis zrozumiec. Do tego Epilog opisuje upadek moralny dawnych bohaterow. Trudno odniesc mi sie do innych komentarzy w kontekscie plagiatu i cytatow z Kukiela i Thiersa. Zapewne siegne po nich tez. Musze sie zgodzic, ze ksiazka jest mijescami "dla chlopakow" - opisy ilosci dzial, regimentow i przemieszczenia pulkow czasem mnie nuzyly i wprowadzaly zamet. Wazna pozycja i obiektywna.

Holewiński w swej powieści pokazuje nam obraz Warszawy w maju 1905 roku. W największym, luksusowym burdelu madame Szlimakowskiej spotykają się przedstawiciele władzy, półświatka by korzystać z usług głównie żydowskiech ale i polskich prostytutek przy okazji załatwiając swoje interesy. Burdeli było w Warszawie kilka, pracowały w nich dziewczyny z biednych rodzin, miały zapewnioną opiekę lekarską, ale w przypadku ciąży czy choroby wenerycznej wyrzucano je na bruk. Holewiński wspomina wielkich tych czasów: polityków, pisarzy, ludzi wiele znaczących. Maj 1905 roku zapisał się w historii Warszawy jako rzeź na sutenerach i prostytutkach.

ALEKSANDRA

oceniła na63 lata temu

Grzechy "Paryża Północy". Mroczne życie przedwojennej Warszawy

Paweł Rzewuski

Ciekawa lektura. Konfrontacja mitu "Paryża Północy" jak i całej II RP z faktami. Rzewuski opisuje przede wszystkim, choć nie tylko patologie z jakimi mierzyła się stolica i młode państwo polskie. Nasuwa się też refleksja, że choć czasy się zmieniają, to natura ludzka pozostaje niezmienna – masy zawsze fascynowały się tanią sensacją i pospolitymi przestępcami. Wczorajsze ballady o apaszach można przyrównać do dzisiejszego dziadowskiego rapu.

Natan Jarzyński

ocenił na81 rok temu

Ostatnie lata polskich Kresów

Sławomir Koper Tomasz Stańczyk

(Książkę otrzymalam z klubu recenzenta nakanapie.pl - ponizej link do pelnej recenzji tamze) Uczucia, które mną targały przy zamawianiu tej książki z Klubu recenzenta nakanapie.pl, śmiało można nazwać sprzecznymi. Z jednej strony wydawnictwo Fronda, które znane jest z konserwatywno-prawicowej publicystyki. Choć faktem jest, że sami siebie tak określają, czyli nie kryją się ze swoimi poglądami (i to powoduje, że wydawnictwo Fronda należy do tych, po które sięgam, choć „z pewną nieśmiałością, bo poglądy mam zgoła inne. Dodam też, że podziwiam wydawców za to, że starają się być obiektywni. Bo nikt z nas do końca obiektywny przecież być nie może. (Przy czym, warto tu podkreślić, iż wydawnictwo Fronda i portal fronda.pl to dwa niezależne byty, prowadzone przez inne jednostki i – jak oświadcza wydawca na swojej stronie – nie należy ich ze sobą łączyć i utożsamiać. Warto na to zwrócić uwagę. W książce, choć króluje tu historia skupiona wokół mniej lub bardziej znanych osób, to jednak znajdują się tu też ciekawostki krajoznawcze (jeśli tak to można ująć). Czytamy tu o rozlewiskach na Polesiu (dzisiaj Polesie jest przedzielone i w większej części znajduje się po drugiej stronie granicy) Autorzy opowiadają też o rdzennych mieszkańcach tych Ziem, Poleszukach. Mamy tu też opowieści o polskich Ormianach oraz historie z krainy Karaimów i Tatarów (co ciekawe Tatarzy do dziś mieszkają na terenie Rzeczypospolitej, kultywując swoje tradycje i posiadając polskie nazwiska. Na mizarze w Kruszynianach można znaleźć Muhammada Sokołowskiego, a jurtę z tatarskim jedzeniem prowadzi Dżanetta Bogdanowicz. Chociaż Kresów formalnie już nie ma, Kresy wciąż są. Przy granicy białoruskiej i ukraińskiej, i w sercach Kresowiaków. Bo, jak powiada Ryszard Kapuściński (cytowany w poniższej recenzji przez Kacpra Sarzyńskiego) Człowiek kresowy jest zawsze i wszędzie człowiekiem międzykulturowym. Człowiekiem pomiędzy. Międzykulturowym. Różnym. Innym. I taka jest ta książka – od Orzeszkowej i Rodziewiczówny, przez Kapuścińskiego, prezentujących stronę literacką. Przez Ormian, Karaimów, Starowieców i Tatarów – prezentujących różnokulturowość. Aż po krajobrazy i uzdrowiska, w których „miłość i zbrodnia kwitła”. I dalej cytując Kapuścińskiego [człowiek kresowy] To człowiek, który, od dzieciństwa, od zabawy na podwórzu uczy się, tego, że ludzie są różni i że inność jest po prostu cechą człowieka... Inność jest również tej książki. To książka inna. Każdy rozdział jest inny. I przez ta inność właśnie, naprawdę warto po nią sięgnąć. https://nakanapie.pl/recenzje/kresow-juz-nie-ma-a-sa-ostatnie-lata-polskich-kresow

ziellona

oceniła na72 lata temu

Słowianie

Robert Foryś

ocenił na68 miesięcy temu

Tron Jagiellonów. Krwawa sukcesja

Szymon Jędrusiak

Kontynuacja trylogii pt. " Zawisza Czarny ". Z autorem łączy mnie jedna rzecz. Jesteśmy razem na etapie poszukiwania. Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej. Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie. Autor wybrał dobry temat książki. Tytułowi Jagiellonowie już gwarantują najwyższą rozpoznawalność. No, cóż... przeczytać, przeczytałem. Szału nie było. Ale z... " braku laku...". Umiarkowanie, ale polecam.