Upiorne działanie na odległość i jego wpływ na czarne dziury, Wielki Wybuch i teorię wszystkiego
,,Noc przynosi ze sobą duchy i wiedźmy, wygłodniałe, łopoczące płaszczami i odziane w czerń". To baśniowo-fantastyczne zdanie, jakże tajemnicze, silne w micie i pierwiastku grozy oplatającej swymi mackami różnych śmiałków, którzy w taką nieopisaną i tajemniczą przestrzeń chcieliby się zanurzyć, nie wiąże się dość bezpośrednio z nauką - jaka by ona nie była: czy ścisła, czy humanistyczna. Dotyka ono jednak pewnego nadnaturalnego zjawiska, bezcennego składnika mechaniki kwantowej – teorii tzw. Stanu Splątanego i zjawisk nielokalnych, oraz samego istnienia w tyglu zimnej próżni Wszechświata kosmicznego fenomenu: Czarnych Dziur - odkurzaczy i potworów materii, które pochłaniają, odkształcają i zawijają wokół siebie materię, światło i czas, nad których to próbą wyjaśnienia ,,egzystencji” i procesów w nich zachodzących, niejeden astrofizyk ,,łamał” sobie ołówki, długopisy, kredę i inne przyrządy służące do rozpisywania matematycznych równań, spalając sobie ,,przy okazji” obwody neuronalne w mózgu.
I rzeczywiście, czy to Czarne dziury czy Teoria Stanu Splątanego, oba te zjawiska, jak wskazuje wyżej przytoczone zdanie, są ,,odziane w czerń”, co oznacza tę rozdzierającą czas i przestrzeń tajemnicę, za której rozwiązaniem kryje się, być może, klucz do poznania natury Wszechświata i odkrycia uniwersalnych praw opisujących procesy zachodzące w nim w skali kwantowej i w skali makro – świecie fizyki klasycznej. Bo pod powłoką naszej do bólu zwykłej i rutyniarskiej codzienności kryje się zadziwiający świat nauki - świat zjawisk, dociekań, teorii. Wszechświat jest specyficznym, często zdaje się abstrakcyjnym bytem. Z jednej strony jest on piękny, bo zachwyca swym ogromem: miriadami gwiazd, gromadami galaktyk, czy zachodzącymi w nim niezliczonymi, obfitymi, wręcz trwającymi eonów lat przemianami. Jednak z drugiej strony Wszechświat jawi się, jako nudne ,,miejsce", niewyobrażalnie ogromna, niepojmowalna przez ludzki trójwymiarowy mózg macierz, która z racji swych meta gigantycznych rozmiarów jest po prostu... pusta. Patrząc się na to rozedrgane, astronomiczno-filozoficzne zagadnienie, i dodając do tego aspekt Czarnych Dziur i ciężkiej do przyswojenia z racji swej złożoności, która nie powinna, a jednak istnieje i jest potwierdzona eksperymentalnie, Teorii Splątania Kwantowego, należytym jest zastanowić się czy umysł istoty adamowego plemienia, nader rozwinięty i pojemny, zdolny jest do poznania tajemnic Wszechświata? Czy kiedykolwiek człowiek, posiłkując się również złożonością tych dwóch zjawisk, ich wzajemnej relacji i wpływu na funkcjonowanie Wszechświata w skali fundamentalnej i tej makro, czyli skali astronomicznej, zrozumie niezgłębioną gramatykę Kosmosu, poznając każdy składnik tkaniny, która go tworzy? Co łączy Czarne Dziury ze Splątaniem Kwantowym? Czy ewentualna, gdzieś tkwiąca, a na razie dopiero ,,odgrzebywana” przez naukowców między nimi więź, da nam przepis na zdobycie ostatecznych cegiełek wiedzy na temat skrywanego przez będącą wtedy, tu i teraz, Wszechrzecz, oblicza? Na to pytanie, i szerzej: na ten typ naukowo-filozoficznych dywagacji, odpowie laikom i pomoże im to zrozumieć, a dla grona naukowców będzie ono dodatkiem i urozmaiceniem w ich codziennej pracy na polu fizyki i astrofizyki, dzieło popularnonaukowe z gałęzi tematycznej nauk ścisłych: "Upiorne oddziaływanie na odległość".
George Musser, autor niniejszym omawianej publikacji, nie jest typem skostniałego, o konserwatywnym podejściu, naukowca. Nie jest to wybitny, z osiągnięciami specjalista w żadnej z dziedzin nauk ścisłych; ma wszakże doktorat z którejś z dziedzin fizyki, ale nie ma on znaczącego, solidnego propagującego fizykę, astronomię, astrofizykę itp. doświadczenia. I to jest zastanawiające, nader ciekawe, gdyż najlepsze pozycje z zakresu fizyki, astronomii i kosmologii wydają specjaliści od wielu, wielu lat siedzący w tym zagłębiu wiedzy, mający w miarę szerokie sukcesy na tym polu. Musser jest wyjątkiem; to zarówno naukowiec o potwornie przenikliwym umyśle, ale i dziennikarz – z większym wkładem tego drugiego typu działalności w swej karierze. To nawet ktoś inny niż typowy popularyzator nauki, jak Bill Bryson, czy chyba najbardziej z nich znany, będący zarówno wybitnym astrofizykiem jak krzewicielem ,,ścisłej myśli ludzkiej”, Neil deGrasse Tyson. Autor "Upiornego oddziaływania na odległość", patrząc się na to, co i jak przedstawia w tym dziele, można śmiało wywnioskować, że przejawia on znamiona naukowego detektywa, w tym przypadku nastawionego na detektywistyczną eksplorację treści związanych z fizyką kwantową, kosmologią i astronomią. Dlatego, choć w większości są to oparte na mojej szerokiej opinii: zdanie i ocena, po wnikliwym przeczytaniu i zanalizowaniu treści publikacji, wychodzę z założenia, że książka ta eksponuje się dość dobrze, głównie jako reportaż z pola odkryć i dokonań naukowców zazębionych swymi umysłami wokół konkretnego przypadku i jego implikacji w świecie rzeczywistym. Posunę się nieco dalej z pewną adnotacją i uwagą: "Upiorne oddziaływanie na odległość" wykazuje cechy biografii dla solidnej naukowej teorii i jej licznych powiązań z innymi zjawiskami i elementami nauk ścisłych – coś na miarę studium przypadku, gdzie to studium w zabiegach literackich (odpowiednie przekazywanie treści) oraz naukowych (rodzaj materiału przelanego na formę książkowej publikacji i jego intensywność, przy odpowiednim stylu językowym),wyszło panu Musserowi dość płynnie i wyraziście, choć ,,bardzo zielony w temacie laik” mógłby mieć trudności z przyswojeniem na swój sposób prezentowanej tu treści.
Twarda, w stosowanych, zimnych barwach okładka, prosty ale solidny grzbiet, i zwyczajna ,,profesorska czcionka”, która ładnie, szorstko ale i z drugiej strony harmonijnie nakreśla tytuł, podtytuł publikacji oraz imię i nazwisko autora. A wszystko to w kontrastujących, skupiających uwagę czytelnika kolorach – fizyczność tytułu Mussera, która summa summarum prezentuje się z pewną elegancją i wytrawnością, to jej dość solidny atut, gigantyczny walor dla jej odbioru, jako skupionej, scentralizowanej całości. W Zewnętrzu książki nietrudno doszukać się tropów konserwatywnych – w sensie, klasycznego i niezbyt odchodzącego od tematu podejścia, bez zbędnego humoru, użytego w celu zjednoczenia sobie uwagi czytelnika ,,przeciętniaka”, oraz bez super laickiego języka. Gdy przenosimy swój wzrok na formę okładki, dostrzegamy, że coś w tym jednak jest, że przeziera przez książkę – nawet nie czytając wtedy z niej ani zdania – oddźwięk archetypu, encyklopedycznej, profesorskiej estymy, która rezonuje od okładek, grzbietu przez całą jej zawartość. Aparycja wprost magnetyczna; nie jest to sztuczne, przerysowane i zdawkowe wnioskowanie – "Upiorne oddziaływanie na odległość" tak się ma i w środku. Tytuł, mimo iż więcej ma w sobie, w swym dwuwymiarowym jestestwie wtłoczonych tu zdań w białe stronice papieru, nauki, niżeli formy popularyzacji fizyki kwantowej i poszczególnych zagadnień fizyki klasycznej (mechanistycznej),to każdy kto z takową gałęzią nauki jest obeznany, będzie czytał pracę Mussera z wypiekami na twarzy, z dużo większym wkładem niż zwykłe ,,z zapartym tchem”, wracając niekiedy do wybranych rozdziałów publikacji, jej wątków, przykładów, czytając je jeszcze raz, i kolejne jeszcze raz. Witamy w świecie, w którym kompletność i spójność mechaniki kwantowej nie jest taka piękna i oczywista, gdzie przetykają ją fluktuacje i aberracje związane ze zjawiskami lokalności i nielokalności. Witamy w reportażu z pola bitwy między umysłami, zajmującymi się kwantową teorią pola, czy inną dziedziną fizyki teoretycznej lub doświadczalnej, gdzie doświadczamy jak ta nierówna między nimi walka i wymiana zdań prowadzi do wniosku, że przestrzeń, którą przez tak długi czas uważaliśmy za solidny fundament rzeczywistości fizycznej, może być tak skomplikowanym ,,tworem” - że wytłumaczenie jej w oparciu nawet o schematy fizyki kwantowej, jak spontaniczność, cząstki wirtualne, pola kwantowe itp. nie wystarcza; że kryje się za tym coś dużo głębszego niż ,,fundamentalna głębia”, nie tak dawno uważana przez nas za ostateczną.
Największym, najbardziej pozytywnie szokującym, wydatnym, mającym swe reperkusje w umyśle czytelnika, zaskoczeniem publikacji George’a Mussera, jest to w jaki sposób powoli się tu wyłaniają i odpowiednio zrozumiale wybrzmiewają zjawiska lokalności i nielokalności – tak naprawdę potężne ,,Dekalogi”, ,,Credo” lub zasady, wokół których budowany jest Wszechświat. Bo o reportażu z pola konfliktu – a jak wiemy, na bazie dysput naukowych wyrastają często największe idee – pomiędzy stroną naukowców opowiadających się za lokalnością, a tymi, którzy przejawiają stronę nielokalności można powiedzieć tyle, że wykreowany tu spór, gdzie głównym jego aktorem były te dwa zjawiska, stał się jądrem tematycznym i dość solidnym tłem, od którego jak po sieciach w węzłach komunikacyjnych rozchodziły się pozostałe zagadnienia w pracy tej zawarte.
Nielokalność i lokalność to, mówiąc w skrócie skrótów, gdyż mój dłuższy wywód i zarazem recenzja publikacji George'a Musseranie jest na to odpowiednim miejscem, odpowiednio w przypadku pierwszego określenia zjawiska, reakcje, materia - występujące w bezpośrednim kontakcie. W stosunku do drugiego z nich, czyli nielokalności, ów zamysł oznacza zjawiska, reakcje itp. - występujące niebezpośrednio, na odległość. Zadziwiać może to, że autor pracy w pewnym sensie przekracza progi nauki. Z elementami fizyki kwantowej, fizyki teoretycznej, astrofizyki, radzi sobie olśniewająco, wychodząc z nimi w odważny niekonwencjonalny sposób na przód. Mimo iż Musser zdarza się, że scala ścisły naukowy ton z kwestiami filozoficznymi, wręcz spirytualnymi. Zaraz jednak wychodzi na ,,równoważną prostą",co potwierdza jego charakter, ale i osobowość współczesnych naukowców i wynalazców, że zawsze wybierają oni trudny do rozwiązania problem. Bo na bazie tej ciężkiej pracy teorie przechodzą w praktykę, dając światu coś z czego globalnie ludzkość zawsze będzie już korzystała. Nie możemy poprzestać na tłumaczeniu ,,istnienia świata samym światem”. I nieważne, że około 70 stron ostatniej fizycznej formy publikacji, to przypisy i elementy indeksu, że nie mają one szerszego ,,wykończenia” i jakiegoś zgrabnego posłowia. Nie, to nieistotne. Tak skonstruowana przez Mussera praca, do uważnego czytelnika trafia najlepiej!
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Fale grawitacyjne. Nowa era astrofizyki
Ciężka książka, wymagająca dużego skupienia się. Początek pokazuje moment detekcji fal grawitacyjnych, później jak doszło do tego (historia),a końcówka to gruntowne wytłumaczenie fal grawitacyjnych.
Dla mnie było warto ją przeczytać, ale nie polecę jej każdemu.”
Ciężka książka, wymagająca dużego skupienia się. Początek pokazuje moment detekcji fal grawitacyjnych, później jak doszło do tego (historia),a końcówka to gruntowne wytłumaczenie fal grawitacyjnych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla mnie było warto ją przeczytać, ale nie polecę jej każdemu.”
Astronomia grawitacyjna. Nadchodzi czas obserwacji zmian metryki przestrzeni nazwanych falami grawitacyjnymi. To właśnie starają się nam powiedzieć Autorzy książki.
Zaczyna się ta opowieść przypomnieniem elementariów teorii względności i grawitacji dla pokazania ich wzajemnego powiązania. Potem przeskok do metod pomiarów i narzędzi pomiarowych mających eksperymentalnie potwierdzić istnienie fal grawitacyjnych. Przy okazji otrzymujemy też interesujące przypowieści o tym, czego wymaga uprawianie nauki i nie są to wyłącznie fundusze mimo, że bez nich ani rusz.
Książkę daje się czytać względnie dobrze, kiedy przypomina nam elementaria. Bardzo wciąga wtedy, gdy opisuje dekady poszukiwań istoty i znaczenia relatywistyki Einsteina dla zrozumienia czym jest i jak działa grawitacja. Koniecznie też z uwagą trzeba przeczytać opisy technik i technikalia konstrukcji instrumentów pomiarowych (jak zmierzyć odległości ułamka-ułamka-ułamka średnicy atomu) budowanych przez upartych naukowców. No i co właściwie po takim zmierzeniu należy w tym pomiarze zobaczyć, bo to też trzeba najpierw ustalić wyliczając parametry zmarszczek w metryce przestrzeni.
Kiepsko natomiast jest z tą częścią opowieści, która ma nas przekonać teorią do istnienia fal grawitacyjnych i tego, co mogą one nam powiedzieć o Kosmosie. Tu czuć Olimp pojęć i wiedzy (zaczyna się od tensora grawitacji i kwadrupola Einsteina),na który wspiąć się nie ma jak. Autorzy gawędzą o teorii hermetycznie nie rzucając nam maluczkim żadnej popularnonaukowej drabinki sznurowej, żeby móc do nich dołączyć choćby tylko jako bierni w miarę nadążający słuchacze.
Książa warta zainteresowania, wymagająca jednak odświeżenia tego, co uczono nas w szkole średniej (kurs Fizyki na poziomie onegdaj IV klasy licealnej, a teraz?). Słabo przy tym w tej książce z duchem prowadzenia narracji popularnonaukowo, a chciałoby się przecież czuć tę grawitację podczas czytania. Dlatego tylko 5*.
Astronomia grawitacyjna. Nadchodzi czas obserwacji zmian metryki przestrzeni nazwanych falami grawitacyjnymi. To właśnie starają się nam powiedzieć Autorzy książki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaczyna się ta opowieść przypomnieniem elementariów teorii względności i grawitacji dla pokazania ich wzajemnego powiązania. Potem przeskok do metod pomiarów i narzędzi pomiarowych mających eksperymentalnie...
Minęły już czasy, gdy naukę uprawiało się w pojedynkę. Proste problemy wynikające z podstawowej manifestacji przyrodniczej zostały rozpracowane. Osiągnięcie większej unifikacji i głębszego zrozumienia przyczyn wymaga dużych zasobów ludzkich i sprzętowych. To, czego nie wiemy nie jest jednak detalem, wysublimowanym dodatkiem czy mało interesującym pyłkiem na solidnym budynku nauki. Z całą mocą widać to w książce "Fale grawitacyjne. Nowa era astrofizyki" dwójki teoretyków Nathalie Deruelle i Jean-Pierre Lasoty. Publikacja jest relacją z ponad 100 lat zmagań naukowców z problemem istnienia fal grawitacyjnych. Jej 'popularnonaukowość' jest wyjątkowa z kilku ciekawych powodów zasługujących na odnotowanie. Ostatecznie to historia ludzkiej dociekliwości, cierpliwości badawczej, pokory jak i jej braku.
"Fale grawitacyjne" skupiają się na trzech tematycznych narracjach. Pierwszą jest idea Einsteina połączenia w zapętloną parę skutek-przyczynę dwóch zjawisk - pola czasoprzestrzennego budującego tkankę świata i masy produkującej jego zmienność, to istota ogólnej teorii względności. Drugim składnikiem opowieści jest fascynująca historia odkrywania prawd o ewolucji gwiazd i oswajanie się astrofizyków z ekstremalnymi procesami, które prowadzą do powstania gwiazd neutronowych i czarnych dziur. Ostatni trop to zmagania z technicznymi, administracyjnymi i naukowymi ograniczeniami przy tworzeniu interferometrów, które kilka lat temu fale grawitacyjne, pochodzące ze zderzenia dwóch czarnych dziur, wykryły. W każdym z tych elementów autorzy prezentują sporo bardzo ciekawych detali, takich z zaplecza naukowego. Choć być może nie każdy zrozumie sens wszystkich przywołanych matematyczno-fizycznych pojęć, to dzięki barwnemu językowi, wyczuje jak one rozpalają głowy naukowców i czemu są takie ważne w ich pracy. Szczególnie to widać w socjologicznej analizie wątpienia w wyniki badawcze pierwszych testowych sygnałów interferometrycznych (polecam strony 34-41).
Poza dość subtelnymi wstawkami o fascynacjach badawczych, bezpłodnych w ustalenia teoriach, przełomach w rozwiązywaniu piekielnie trudnych równań Einsteina czy cierpliwie poprawianych wynikach uwzględniających coraz subtelniejsze efekty relatywistyczne, dostajemy ogromny ładunek podstaw dydaktycznych. Deruelle i Lasota dokładnie i z zachowaniem maksymalnej poglądowości wytłumaczyli zasadę działania interferometru, przybliżyli stan badań nad falami grawitacyjnymi i bardzo nowocześnie opisali aktualną wiedzę o ostatnich etapach ewolucji masywnych gwiazd. Sporo miejsca przypadło na ważne dyskusje o badaniu pierwszego układu dwóch gwiazd neutronowych, którego zachowanie z dokładnością do promila zgadza się z teoretycznymi przewidywaniami (str. 205). Gorąco polecam uwadze czytelników rozdziały opisujące ten fascynujący poligon dla testowania teorii Einsteina (str. 201-218).
"Fale grawitacyjne" to bardzo ciekawe rozwinięcie (i zapewne oczywisty kolejny krok czytelniczy) dla nieco wcześniejszej książki Schillinga (*). Tu autorzy idą nieco dalej, tworzą subtelniejsze połączenia między różnymi procesami badawczymi prowadzącymi do sukcesu i wykazania istnienia fal grawitacyjnych. Deruelle i Lasota bardzo ciekawie zbudowali naukowe napięcie twórcze, zrekonstruowali wspaniały, choć i pełen potknięć proces poszukiwań odpowiedzi. Posiłkowali się nazwiskami, które w fizyce i astronomii cieszą się estymą za upór, błyskotliwość i pracowitość. Zawsze w tego typu publikacjach są trudniejsze partie, ale nie warto z ich powodu nie sięgać po tę książkę. Nie jest objętościowo duża, a jednak niesie ważne treści o ludzkich potrzebach odkrywania świata.
Na koniec jeden mały cytat. Tak na poziomie najbardziej ogólnym, jest to właśnie książka o istocie procesu naukowego (str. 40):
"Choć może się to wydawać dziwne, w nauce wiara płynie z rozumu - żeby uwierzyć, trzeba zrozumieć."
Warto, bo to świetny tekst.
WIĘCEJ NIŻ BARDZO DOBRA - 8.5/10
=======
(*) "Zmarszczki czasoprzestrzeni. Einstein, fale grawitacyjne i przyszłość astronomii", Govert Schilling, Prószyński i S-ka, 2018
Minęły już czasy, gdy naukę uprawiało się w pojedynkę. Proste problemy wynikające z podstawowej manifestacji przyrodniczej zostały rozpracowane. Osiągnięcie większej unifikacji i głębszego zrozumienia przyczyn wymaga dużych zasobów ludzkich i sprzętowych. To, czego nie wiemy nie jest jednak detalem, wysublimowanym dodatkiem czy mało interesującym pyłkiem na solidnym budynku...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka opowiada o tym, jak teoretycznie przewidziano istnienie fal grawitacyjnych, po czym przez lata próbowano bez skutku je zaobserwować, aż do sukcesu w 2016 roku. Odkrycia dokonali Amerykanie, ale książka jest francuska i znacznie bardziej skupia się na historii francusko-włoskiego detektora Virgo. Spodobała mi się część poświęcona budowie detektora, a zwłaszcza próbach jego "wyciszenia" i odizolowania od zakłóceń. Nie sądziłem, że te fale są tak małe, że nawet drgania atomów, z którego zrobiony jest detektor, mogą je zagłuszyć! Książka pisana była przez dwoje autorów i to niestety widać - rozdziały są trochę słabo ze sobą powiązane i nie tworzą jednej, spójnej opowieści. Jak na mój gust było tam też za dużo matematyki i plotek o wewnętrznych przepychankach w łonie zespołów naukowych - nie tak popularyzuje się naukę. Plusem natomiast są liczne polskie akcenty. Być może wynika to z polskiego pochodzenia jednego z autorów, a może Polacy mieli naprawdę spory wkład w badania fal grawitacyjnych.
Książka opowiada o tym, jak teoretycznie przewidziano istnienie fal grawitacyjnych, po czym przez lata próbowano bez skutku je zaobserwować, aż do sukcesu w 2016 roku. Odkrycia dokonali Amerykanie, ale książka jest francuska i znacznie bardziej skupia się na historii francusko-włoskiego detektora Virgo. Spodobała mi się część poświęcona budowie detektora, a zwłaszcza...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDzisiaj zmierzam do Was z książką 📗 FALE GRAWITACYJNE. NOWA ERA ASTROFIZYKI autorstwa Nathalie Deruelle i Jean-Pierre Lasota to niezwykle interesująca pozycja, opisująca nową erę astrofizyki, w którą notabene wkroczyliśmy zaledwie kilka lat temu. Dokładnie 14 września 2015 roku dwa czterdziestokilogramowe zwierciadła, znajdujące się w obserwatorium fal grawitacyjnych w Luizjanie, a następnie dwa kolejne w stanie Waszyngton zadrgały przez ułamek sekundy… co jest wynikiem przejścia fali grawitacyjnej powstałej na wskutek zderzenia dwóch masywnych czarnych dziur, orbitujących powoli wokół siebie. Obiekty te na przestrzeni milionów lub miliardów lat osiągnęły prędkość światła i połączyły się w ułamku sekundy, stając się jedną super masywną czarną dziurą. Eksplozja, która towarzyszyła temu zjawisku wywołała falę grawitacyjną, wykrytą przez wspomniane Interferometry, których precyzyjne i niezakłócone działanie kontroluje ponad 200 tysięcy układów elektronicznych. Mimo iż przejście fali przez Interferometr trwało zaledwie ułamek sekundy - ten krótki fragment czasu rozpoczął nową erę, która przez najbliższe stulecia ma kształtować naszą wizję świata opartą – nie jak do tej pory – na obserwacji światła, lecz fal grawitacyjnych spowodowanych przez poruszające się ciała niebieskie. Książka w interesujący sposób opisuje zjawisko powstawania fal grawitacyjnych. Wykryta w tym przypadku fala grawitacyjna powstała na skutek zderzenia obiektów odległych od ziemi około 1,5 mld lat świetlnych. Takie odległości są bardzo ciężkie do wyobrażenia. Skalę odkrycia można porównać do zaobserwowania przez Galileusza 400 lat temu satelitów Jowisza - co z kolei dało początek nowożytnej astronomii, opierającej się na coraz mocniejszych instrumentach optycznych. Równie interesujący jak opisywane zjawiska jest rozwój technologii w tej dziedzinie. Autorzy chcąc ukazać jak bardzo precyzyjną aparaturą dysponujemy, porównują wykrycie zderzenia czarnych dziur do możliwości zaobserwowania monety na końcu naszej galaktyki, liczącej 100 tys. lat świetlnych średnicy. Jak to możliwe❓... Książka Nathalie Deruelle i Jean-Pierre Lasota odpowiada na te i inne pytania. Napisana jest przystępnym językiem i mimo iż – jak twierdzą autorzy - skierowana głównie do osób interesujących się astronomią, zjawiskiem grawitacji czy ogólną teorią względności - zawiera wiele porównań i interesujących opisów, dzięki którym każdy może postarać się wyobrazić sobie skalę opisywanych zjawisk. I głównie dlatego polecam tę lekturę. Sięgając po nią nie sposób nie zastanowić się przez chwilę nad rzeczami znacznie większymi od nas samych. Cieszę się, że żyjemy w czasach, w których dostęp do informacji jest coraz większy, ludzie przekraczają kolejne granice i chętnie dzielą się wiedzą oraz spostrzeżeniami, a dostępność i szeroki wybór sprzętu obserwacyjnego pozwalają na zgłębianie tajemnic i piękna kosmosu. Książka „Fale grawitacyjne. Nowa era astrofizyki” to zatem doskonały sposób na chwilowe i interesujące oderwanie się od naszych przyziemnych spraw. Polecam każdemu, bez wyjątku ;) ;)
------
Zapraszam na mój profil na Facebooku - Zaczytany Książkoholik
------
Prószyński i S-ka
Dzisiaj zmierzam do Was z książką 📗 FALE GRAWITACYJNE. NOWA ERA ASTROFIZYKI autorstwa Nathalie Deruelle i Jean-Pierre Lasota to niezwykle interesująca pozycja, opisująca nową erę astrofizyki, w którą notabene wkroczyliśmy zaledwie kilka lat temu. Dokładnie 14 września 2015 roku dwa czterdziestokilogramowe zwierciadła, znajdujące się w obserwatorium fal grawitacyjnych w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to