Figiel i Psikus. Między nami chochlikami

Książka o Dusi jest bardzo ładnie zilustrowana. mam jednak pewne wątpliwości, co do jej treści. Z jednej strony zastanawiam się, jaki jest docelowy wiek odbiorcy. Jest tu już dość dużo tekstu i nie wiem, czy dla idącego do przedszkola 2,5-3-latka to nie jest za dużo. Drugie zastrzeżenie jest takie, że to też niekoniecznie dobra książka na adaptację najmłodszych przedszkolaków. Dość duża sekwencja fantazji o Psinku-Świnku w czajniku jest może atrakcyjna do czytania, ale nie oddaje tego, z czym się dziecko faktycznie zetknie w przedszkolu. I pojawiają się też dla mnie zgrzyty, jeśli chodzi o sposób, w jaki się zwraca do Dusi i jej kolegów nauczycielka w przedszkolu. Może spróbujemy jeszcze raz z Dusią jak dziecko będzie trochę starsze...

"Złodzieje snów" to piękna książka Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby wydanej nakładem Wydawnictwo Nasza Księgarnia. To opowieść o tym, jak dzieci tracą poczucie bezpieczeństwa gdy rodzice się rozstają. Mamy tu czteroosobową rodzinę z dwojgiem dzieci- starszym Bartkiem i młodszą Basią. Pewnego dnia rodzice podejmują decyzję o rozstaniu, niestety towarzyszą temu kłótnie i walka o dzieci. O ile starszy chłopiec znosi tą sytuację lepiej, o tyle młodsze dziecko zamyka się w sobie, zaczyna mieć problemy ze snem i przeżywać bunt. Problemy ze snem okazują się największym problemem - dziewczynka przestaje śnić, a przecież sny dają nam często wytchnienie, odpoczynek zarówno fizyczny jak i psychiczny. Pewnego dnia dzieci uciekają z domu - chcą odnaleźć zrabowane sny małej Basi. Ty cudowna opowieść o poszukiwaniu nadziei, o odbudowywaniu straconego poczucia bezpieczeństwa i opowieść o tym, że to poczucie bezpieczeństwa dla dziecka to zgodna i pełna wzajemnego zrozumienia rodzina.

Kocham foki a ta książka tylko to potwierdziła. Ciekawostki które się tam znajdują uzupełniają moją wiedzę na temat ich. Pomagają zrozumieć jakim zagrożeniem dla zwięrząt jest człowiek i że trzeba działać. Sama historia jest fajna trzyma napięcie i jest czasami smutna. Liczę na kolejną część książki.🦭

Strachy i potwory? Oczywiście! Chyba każde dziecko lubi słuchać przerażających historii, które potem niestety spędzają sen z powiek. Dusia również bardzo chce, aby tata opowiedział o zielonym potworze spod łóżka, nie zakręcającym pasty do zębów i wyjadającym pyszne ciasteczka. Odkrywa również, że inne dzieci także boją się wielu rzeczy i tego dnia w przedszkolu zapanuje niesamowita atmosfera. Wszystko wyda się nagle bardziej groźne i budzące dziwny lęk. Kolejna część doskonałego cyklu duetu Justyny Bednarek i Marty Kurczewskiej, bo obok doskonałej historii ważnym elementem tych książeczek jest niezwykła strona wizualna.

Figiel i Psikus to rozbrykane chochliki, których przygody spisał Wojciech Widłak, a bogato zilustrowała Elżbieta Wasiuczyńska. Owocna współpraca tych dwojga sprawiła, że zarówno mali, jak i duzi czytelnicy podczas lektury mogą liczyć na przednią zabawę, obrazującą uroki powstawania nierozerwalnej, cenniejszej niż złoto więzi przyjaźni. Bo Figiel i Psikus tworzą duet wzajem się dopełniający i niepodważalnie zaświadczający, że przyjaźń może stanowić siłę do stawiania czoła życiu, które nierzadko nie rozpieszcza i dowodzi, że powagą - tak charakterystyczną dla dorosłych - łatwo można się zatruć. W takich momentach warto wziąć na luz i czym prędzej przygotować eliksir na dobry humor, pamiętając, iż śmiech to zdrowie! :-)

Ta niepozorna książeczka, jest nie tylko urocza treścią, ale i prześlicznie wygląda. "Mysie bajeczki" mnie zaskoczyły lekkością i swym idealnym dopasowaniem na DOBRANOC. Dzieci uwielbiają te opowieści i ja je doskonale rozumiem! Jest w nich ciepło kominka, ciepło głosu taty i wreszcie ciepło domu, kończącego się dnia, zapach wykrochmalonej pościeli. Już coś niecoś wspomniałam o wydaniu, ale zatrzymam się przy tym temacie nieco dłużej. Otóż "Mysie bajeczki" wydano w twardej oprawie, na przyjemnym, świetnej jakości papierze. Efekt jest znakomity! Trzymanie tej książki w dłoniach wywołuje uśmiech na twarzy. Oprawa przypomina stare księgi, jest w tym historia, jakaś trudna do uchwycenia moc, która z miejsca przenosi zarówno dzieci jak i dorosłych w magiczny świat - świat baśni. I oczywiście ilustracje, o których grzechem byłoby nie wspomnieć. Są niby takie proste, takie zwyczajne, niewydumane, a takie dobre! Uwielbiam ich kolorystykę, a kreska jest klasyczna, jak w starych baśniach. Ponadto autor bawi się z czytelnikiem. Ilustracje nie są tylko dodatkiem do tekstu, ale są z nim nierozerwalnie złączone, dopełniają go i wręcz stają się słowami, tymi niewypowiedzianymi, błąkającymi się po zakamarkach dziecięcego umysłu. Tak oto płynnie przechodzę do treści. Co z nią? "Mysie bajeczki" są proste, dosłowne, nieskomplikowanie... ktoś mógłby napisać, że zwyczajne, ale to by nie była prawda. Właśnie w tej prostocie tkwi największa siła, a w tej dosłowności klucz do serc dzieci. Arnold Lobel przenosi nas do mysiego domku, gdzie tata, przed snem, opowiada swoim siedmiu pociechom siedem bajek. Pisarz z miejsca kupił mnie tym zabiegiem ojcowskiej miłości i troski. To się nie mogło nie udać! Moją ulubioną bajeczką jest "MYSZ I WIATR", ale każda jest ciekawa i sprawdza się idealnie jako czytanka na dobranoc. Oczywiście polecam tę książkę. Drodzy rodzice - dzieci będą zachwycone, gdy ją im kupicie i CO WAŻNIEJSZE, gdy będziecie im ją czytać przed snem. 7.5/10 tom I Wydawnictwo Literackie π

Kolejna książeczka przeczytana dzieciom zrobiła dobre wrażenie i na mnie. Zbiór zawiera dziewięć historyjek, każda o innym zwierzęciu, ale wszystkie w pewien sposób ze sobą połączone. Opowiadania te są mądre, pouczające, ale bez topornej dydaktyki. Fabuła zawarta w opowiadaniach jest nietuzinkowa, motyw tańców fantastyczny. I oczywiście piękna szata graficzna, co w książkach dla dzieci jest ogromnym atutem. Całość jest oryginalna i harmonijnie skomponowana, język adekwatny dla dzieci, ale bogaty. Polecamy.

Sceny z życia mrówek. Te małe stworzonka od zawsze fascynowały małe dzieci. Bo jest właśnie tak, jak na początku tej książki: „W środku lasu stoi mrowisko przykryte igłami i piaskiem. To dom tysiąca mrówek! Przyjrzyj się, a zobaczysz, jak wiele się dzieje w środku!”. Mrowisko znaczy przygoda i zaciekawienie. Przy znajomym mrowisku w lesie często stają dzieci. I gapią się, i gapią. Mogą tak w nieskończoność – zbyt intensywne gapiostwo grozi tym, że kogoś te mrówki oblezą od pięt po czubek głowy. W mrówkowej społeczności tyle się przecież dzieje – książka na samym wstępie przybliża dzieciom budowę mrowiska: mnóstwo korytarzy, które prowadzą do komór, na dużym kopcu igliwie i suche liście. Dzięki przekrojowi dzieciaki dobrze widzą, co jest w kopczyku. Ten świat w naturze jest niewidoczny dla małych oczu. A tutaj – proszę, można zobaczyć, czym zajmują się mrówki, można poczytać krótkie informacje obok ilustracji. Tymczasem malutkie mróweczki wybierają się na wyprawę. Ciekawe, dokąd? Śledzimy zatem te wędrówki – jest to również okazja, by poznać las i jego mieszkańców. Rośliny, grzyby, zwierzęta, szyszki, oczko wodne, łąka, pajęcza sieć, pień drzewa – wszędzie dociera maleńka mrówka, i wszędzie tyle się dzieje. Na korze drzewa w ciągu dnia pracowitą noc odsypia ćma. Na jej skrzydełkach są dwa duże kółka, które mają za zadanie odstraszyć drapieżnika. Dzięcioł wysuwa swój długi i lepki język. Dosięgnie owadzi przysmak nawet w promieniu 10 centymetrów. Mały żuczek gnojak pcha kulkę …kupy. Kwiaty konwalii tak upojnie pachną, ale są przy tym trujące. Książka uczy dzieci dostrzegać cuda przyrody – takie na wyciagnięcie ręki. Wystarczy się nachylić, przyklęknąć. Mała mrówka obok dziecięcego bucika pewnie jest akurat na jakiejś wyprawie. Ślimak, biedronka, pająk, żołędzie, liście czy szyszki z książki może zaciekawią maluchy na tyle, że zechcą na podwórku, podczas spaceru odnaleźć te skarby. Nic nie kosztuje, a tyle uczy. Wiek 4+

Kolejna, wielkoformatowa książka Moniki Utnik. Wydanie jest fascynujące i pełne ciekawostek, dla małych, nastoletnich i dużych też:) Autorka porusza tematy związane z porą nocną: - jak działa zegar biologiczny? - jak wygląda proces zasypiania? - spacery wieczorową porą, czyli rzecz o lunatykach -pierwszy krzyk, czyli najwięcej porodów odbywa się w nocy - czym się różnią fazy NREM i REM? - Słońce o północy - białe noce - noce polarne - co spada z nieba? - piękności nocy -ananas, kaktus, wilkolak - mroczne życie zwierząt - żywe latarki -kałamarnice, robaczki świętojańskie - nocna muzyka - tam gdzie hajer kopie wongel .... i wiele, wiele innych! Polecam do domowej biblioteczki!

Już dawno się tak nie wzruszyłam przy książce dla dzieci. Przepiękna opowieść o wielkiej miłości czworonoga do swojej pani. Bardzo emocjonalna i refleksyjna. Zabieg wykreowania głównego bohatera pod postacią opuszczonego psiaka, który opowiada o swoich uczuciach jest niezwykle chwytający za serce. Koniecznie do wspólnego czytania dziecka i dorosłego i do rozmów o treści....

Książka dla dzieci, ale starszych, które już coś rozumieją. Pięknie napisana, pięknie wydana i super ilustracje. Język w książce momentami fachowy więc dla dzieci starszych jak 4 klasa. Chyba, że dziecko lubi astronomię. Polecam bardzo dużo się dowiemy o planetach, ciałach niebieskich, drodze mlecznej. Polecam !

Mama - słowo, które zawiera w sobie tyle emocji, myśli, wspomnień i wyobrażeń. Ta cudowna książka sprawi, że niejednokrotnie popłyną Ci łzy, a podczas głośnego czytania dziecku, głos będzie Ci się łamał i więłzł w gardle ze wzruszenia. W tej niezbyt obszernej książce zawarto 7 krótkich opowiadań prezentujących postać Mamy z różnorodnych perspektyw. Mama Helenki w oczach córki jest bohaterką, która najlepiej na świecie spełnia rolę zarówno matki, jak i ojca. Hemma, mama Adila przez prawie miesiąc niemal nie sypia tocząc walkę o życie synka. Hania i jej mama wypracowują tajemny znak - niepozorny, niezauważalny przez innych gest, który znaczy dla nich dwóch więcej niż tysiąc słów. Antoś ma wspaniałą mamę - niestrudzenie walczy o niepełnosprawnego syna, jest dla niego całym światem, choć nie jest mu łatwo jej to okazać. Julka natomiast przekonuje się, że dla swojej mamy jest najważniejsza na świecie. Mama jest w stanie zrobić dla swojej córki naprawdę wszystko, by ją wesprzeć w najtrudniejszych chwilach. Mama małego Ala od początku wierzy, w jego geniusz i wbrew wszystkim, wspiera syna w jego rosnącej ciekawości światem nauki. Tashi z kolei pozna bezgraniczną miłość swojej mamy, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Ta książka przypomni Ci, że serce Mamy kocha najmocniej. Bywa, że macierzyństwo jest trudne, przytłaczające, a nawet frustrujące. Brzmi ponuro, ale paradoksalnie macierzyństwo jest jednocześnie czymś najcudowniejszym, co może spotkać kobietę.

„Gdy się w końcu przebudził, zarzucił sobie skrzynię na grzbiet i przytaszczył ją do swojej gawry. Dopiero tu uroczyście dokonał ponownego jej otwarcia. Znalazł w niej książki cienkie i grube, mocno nadgryzione zębem czasu i pachnące nowością, opowieści o zwierzętach, ludziach i egzotycznych krainach przepełnionych tajemnicami. Najwięcej zaś było bogato ilustrowanych historii.” (s. 15) Wrażliwej wyobraźni i zabawy formą nie można odmówić najnowszej książce pisarza Przemysława Wechterowicza i utalentowanej ilustratorki Gabrieli Cichowskiej, która ukazała się nakładem wydawnictwa Kinderkulka. Baśń, jak sugeruje czytelnikom tytuł, okazuje się być wielopoziomową historią, z przeplatającymi się emocjami i motywami. Ogromna wartość „Baśni o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba” drzemie zarówno w poetyckim, metaforycznym obrazowaniu rzeczywistości, jak i wplataniu w główny wątek kolejnych książek dla dzieci, zszywaniu ich fabularnym spoiwem, tak aby czytelnik mając odpowiednie tropy, mógł wyruszyć w kolejne literackie światy. Opowieść o niedźwiedziu, który nauczył się czytać, to takie metaforyczne drzwi, za którymi kryją się wielowymiarowe i ponadczasowe narracje i obrazy. To literackie schody do kolejnych pięter książkowych historii. Główny bohater, wielki i melancholijny niedźwiedź jest obdarzony niezwykłym darem, potrafi czytać. Znaleziona książka „Tygrys o Złotym Sercu” rozbudza w niedźwiedziu ciekawość, kiełkuje w nim miłość do czytania. Nagle książka staje się drogocennym przedmiotem, niezwykłym, tajemniczym, ukochanym, dostarczającym wrażeń i intensywnych przeżyć. Niedźwiedź przegląda „Tygrysa o Złotym Sercu” z pietyzmem, z ogromnymi emocjami, chciałoby się rzec z wypiekami na policzkach. Pewnego dnia przyciąga go nietypowy zapach, pod ziemią znajduje skrzynię z książkami pełnymi ilustracji: „Kopał wytrwale cały dzień, całą noc, aż pod koniec dnia następnego w świetle zachodzącego słońca dokopał się do skrzyni. Gdy ją wyciągnął i otworzył, oniemiał i upadł pełen zachwytu. Skrzynia bowiem po brzegi wypełniona była... książkami dla dzieci" (s. 12). Zaczytany Niedźwiedź pragnie podzielić się swoim skarbem, chce inne, leśne zwierzęta zachęcić do słuchania i czytania. Pragnie po prostu podzielić się historiami, może i porozmawiać o książkach. Niestety zwierzęta nie podzielają pasji niedźwiedzia, skupieni na codzienności, na samych sobie, nie potrafią otworzyć serca, są głusi na wrażliwość czytającego niedźwiedzia, który czuje się coraz bardziej samotny i wyobcowany. Gdy nasz baśniowy bohater traci już nadzieję, w lesie pojawia się Królik, który zaczyna towarzyszyć misiowi w lekturze. Małe i ufne zwierzątko przypomina bohatera z ulubionej i pierwszej książki, którą przeczytał niedźwiedź. To właśnie „Tygrys o Złotym Sercu” otwiera w życiu niedźwiedzia nowy rozdział. Wspólne czytanie jest jak ziarno, z którego kiełkuje wyjątkowa przyjaźń… Zamieszczone motto Umberto Eco, które znają wszyscy pasjonaci literatury- "Kto czyta książki, żyje podwójnie", podkreśla szkatułkowość baśni Przemysława Wechterowicza. Chciałoby się powiedzieć, że zaczytany Niedźwiedź żyje nawet nie podwójnie, ale każda przeczytana książka, pozwala mu na nieskończone wcielanie się w bohaterów i przeżywanie ich przygód. Kompozycja szkatułkowa, dość rzadko wybierana przez pisarzy – tym bardziej w literaturze dziecięcej (być może w obawie o chaos i utrudnienie odbioru),niewątpliwie wyróżnia „Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu”. W jedną historię główną, centralną zostają wkomponowane poboczne, ale równie ważne opowieści „Baśń o sercu Pajacyka” oraz „Czerwona piłeczka”, a także cała mozaika pozostałych 17 tytułów (takich jak: „Miejsce na miotle” Julii Donaldson, „Przygody Sindbada Żeglarza” Bolesława Leśmiana czy „Gęś, śmierć i tulipan” Wolfa Erlbrucha). Muszę przyznać, że wplecenie melancholijnej i smutnej opowieści o małej Ricie i Królestwie Porzucanych Zabawek, a w nią, losów czerwonej piłeczki, wprowadza w całą baśń wiele napięcia, oczekiwania, potęgującego zaciekawienie odbiorcy. Historie, pomimo swojej różnorodności tematycznej, subtelnie łączą się, zazębiają, wprowadzając czytelnika w kolejne poziomy magicznego świata, w którym opowieść niczym klucz, otwiera następną opowieść i następną. Autor nie narzuca czytelnikowi jedynego słusznego sposobu czytania tej szkatułkowej baśni. Ma to być wyzwanie dla odbiorcy, ale i podróż z detektywistycznym pazurem, w którym mapą i kompasem są kolejne tytuły książek, czytane przez melancholijnego Niedźwiedzia. Sam motyw szkatułki pojawia się kilkakrotnie. Szkatułką jest sama książka, w której kryją się mechanizmy zdolne poruszyć wyobraźnię, ale i równie jest nią skrzynia pełna książek, zakopana w ziemi, której wyjątkową woń wyczuwa niedźwiedź. Szkatułkowość widoczna jest również w treści, to właśnie z książki Czesława Janczarskiego „Tygrys o Złotym Sercu” (która opowiada o samotnym tygrysie, innym niż wszystkie dzikie koty, potulnym i łagodnym, poszukującym przyjaciela) wyłania się postać Króliczka, Który Wszystkiemu Wierzy. Opowieść zaczyna żyć własnym życiem, baśń ponownie ożywia bohatera. „Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba” to przejmująca opowieść o wartości przyjaźni, która nadaje sens życiu. Z głównym bohaterem, samotnie celebrującym chwile z lekturą, utożsami się każdy pasjonat literatury, bez względu na wiek. Każdy z nas ma w sobie coś z Zaczytanego Niedźwiedzia, nieodpartą chęć opowiadania o przeczytanych książkach, dzielenia się emocjami podczas lektury. Na pewno pamiętacie, to uczucie nieziemskiej ekscytacji, kiedy po przeczytaniu dobrej książki chcecie komuś o niej opowiedzieć, przedyskutować treść, polecić i przepracować emocje jakie w nas zasiała. Samotność niedźwiedzia rodziła się nie tylko z jego wyjątkowości – inności, ale i braku dialogu, zrozumienia, współodczuwania. Czytanie jest przyjemne, ale najwięcej wartości i satysfakcji przynosi możliwość podzielnia się historią, która poruszyła nasze najczulsze struny emocji. Ta baśń mówi o niesamowitej mocy literatury, która wydobywa z czytającego, to co najpiękniejsze, pozwala mu marzyć, zmienia jego codzienność, wyzwala pokłady empatii, otwiera świat. Niedźwiedź dzięki przyjaźni i wspólnemu czytaniu z Królikiem, zobaczył coś więcej niż przestrzeń lasu, poczuł nietypowy i wyjątkowy zapach książki, zasmakował słów i emocji, jego natura uległa metamorfozie, zaczął więcej odczuwać, jego perspektywa doświadczania rzeczywistości również poszerzyła się, wzbogaciła. Jednak najpiękniejsze było uczucie więzi, porozumienie z przyjacielem, który nagle pojawił się w jego życiu. Przemysław Wechterowicz wprowadza czytelnika w bardzo poetycki świat, wielopoziomowy, w którym nie brakuje szczypty magii, niezwykłości, ironii, specyficznego humoru, ale i trochę melancholii, zadumy i smutku. Zwróćmy uwagę jak bardzo baśń jest sensualna, pojawiają się zapachy lasu i urzekająca woń książek, która dla niedźwiedzia pachnie piękniej niż miód. W „Baśni o sercu Pajacyka” poznajemy zapach samotności, którą pachnie Wilk. To sprawia, że czytelnik może wyobrazić sobie przestrzeń, detale, wręcz sensorycznie odczytać baśniowy świat lasu czy Królestwo Porzuconych Zabawek. Sensualność ma ogromne znaczenie w tworzeniu przestrzeni, a także w uwrażliwianiu małego czytelnika na szczegóły, detale. Wyjątkowy wymiar ma w książce „Baśń o sercu Pajacyka” napisana w trochę innej tonacji, poważniejszej. Jest to finezyjna i bardzo baśniowa opowieść o dziewczynce Ricie, która przenosi się do Królestwa Porzuconych Zabawek, gdzie zaprzyjaźnia się z jej królem – Pajacykiem. Kolejne wizyty w magicznym świecie upływają na zabawie, aż do momentu gdy król Pajacyk budzi się bez serca. Wraz z chorobą władcy kraina zupełnie się zmienia, staje się wyblakła i powoli ulega destrukcji. Rita obiecuje przyjacielowi, że odnajdzie jego serce, i wyrusza w niebezpieczną podróż do mrocznego lasu… Podróż małej bohaterki jest lekko oniryczna, a i nie brakuje momentów grozy. Autor stopniowo buduje napięcie, tworzy barwne i niezwykłe postacie, operując zarówno humorem jak i melancholią. Nie ukrywam, że jest to trudna i pełna nieoczywistych emocji opowieść, ale opowiedziana z wyczuciem, z subtelną metaforyką baśniowości. Warto zwrócić jak pisarz operuje kolorem, w jaki sposób pokazuje zmieniające się i niszczejące Królestwo. Wraz z chorobą Pajacyka baśniowa rzeczywistość ulega deformacji, rozkładowi, rozpadają się i zamazują struktury i barwy, podobnie emocje zmieniają swoje natężenie i głębię. Bezradność miesza się z nadzieją, upór ze strachem, ale najbardziej wymowna i mocna jest końcowa sekwencja „Baśni o Sercu Pajacyka”, która wzrusza, ale i przynosi poczucie spokoju, nadziei, pogodzenia się z czymś nieuchronnym, tak bardzo bliskim, każdemu człowiekowi. Samo Królestwo Porzuconych Zabawek jest dość tajemniczym miejscem, nie mają do niego wstępu dorośli, a Rita jest pierwszym dzieckiem, które odwiedza świat niepotrzebnych i zniszczonych rzeczy, które kiedyś były najcenniejszymi przedmiotami wręcz przyjaciółmi dzieci. Wraz z dorastaniem właścicieli, zabawki stawały się bezużyteczne, aż trafiały do Królestwa. Być może mała Rita również dorasta, co powoduje, że baśniowa kraina Pajacyka przestaje dla niej istnieć… Z drugiej strony w baśni pojawia się motyw nieuleczalnej choroby, która wpływa na wszystkich bohaterów, zmienia barwny, beztroski świat w mroczną i zniszczoną, bolesnymi emocjami krainę. Dziewczynka mierzy się z czymś trudnym, doświadczeniem utraty, świadomością przemijania i kruchością życia. Rozsypują się fragmenty świata, którego była częścią, ale przecież pozostaje pamięć uczuć, przezwyciężająca strach i samotność. „Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba” od strony wizualnej jest niewątpliwie dziełem sztuki. Ilustracje autorstwa Gabrieli Cichowskiej, wykonane różnorodnymi technikami, nadają głębszy i pełniejszy wymiar całej opowieści. Niezwykły realizm przedstawionych postaci komponuje się z drobiazgowymi i kunsztownymi, ołówkowymi szkicami w „Baśni o sercu Pajacyka”, choćby postać Rity, motywy roślinne, pióra i motyle, które wręcz ulatują z kart książki. Artystka wykorzystała również technikę monotypii i kolażu, obrazując zaczytanego Niedźwiedzia w wyjątkowy i niebanalny sposób (najbardziej ujęła mnie ilustracja niedźwiedzia w małych okularach, czytającego Królikowi). Wśród ilustracji wytropimy również okładki książek, czytanych przez Niedźwiedzia, co również wskazuje i akcentuje formę szkatułki. Otrzymujemy obraz w obrazie. Sztuka Gabrieli Cichowskiej nawiązuje do charakterystycznego stylu Józefa Wilkonia, twórcy wrażliwego na młodego odbiorcę, mistrza polskiej ilustracji, kształtującego gusta estetyczne wielu pokoleń. „Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł nieba” Przemysława Wechterowicza i Gabrieli Cichowskiej to książka wielopokoleniowa, dopracowana i mistrzowsko skonstruowana fabularnie i kompozycyjnie, a także edytorsko. Ujęła mnie oryginalna forma współgrająca z niebanalnymi i misternymi ilustracjami Gabrieli Cichowskiej, która wydobyła liryczną głębię tekstu oraz nadała kształt i konkretny wizerunek bohaterom. Jest to szkatułka opowieści, emocji, motywów, inspiracji literackich i baśniowych przestrzeni, nakreślonych sensualnie, z dziecięcą wrażliwością, za która tęskni się, zamykając książkę. Baśń Przemysława Wechterowicza to zaproszenie do świata literatury, do podążania różnymi, czytelniczymi drogami, kształtującymi gust młodego czytelnika. Każdy chciałby mieć taką książkę, do której chciałby wracać i dyskutować o niej, myślę, że „Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł nieba” (wyd. Kinderkulka) może pretendować do takiej opowieści, która wypełni wyobraźnię dzieci i dorosłych. Moją wyobraźnią ta baśń zawładnęła, a jak będzie z Waszą? Cyt.: Przemysław Wechterowicz, Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł nieba, il. Gabriela Cichowska, wyd. Kinderkulka, Warszawa 2019.

Kolejny super tom, a jeszcze lepsze w tej serii jest to, że każdą część można czytać osobno, bez znajomości innych! Remik szukał domu, Budzeł węchu, a Niepiesek siebie, swojej tożsamości. Oprócz tego bardzo chciał zaistnieć wśród zwierząt. Dlatego najpierw postanowił wystrzelić się w kosmos, potem ruszyć na wyprawę podbiegunko... podbiegunową, jednak przede wszystkim chciał dowiedzieć się czy jest kotem czy jednak psem. Dużo stresu i nerwów go to kosztowało. Wydarzenia z lasu i uratowanie Hultaja, szefa Gangu Niuchaczy, z rąk myśliwych zostały zakończone sukcesem i z Niepieska stał się Superpieskiem. (⁠*⁠´⁠ω⁠｀⁠*⁠)

Książka przypadła do gustu i mnie, i mojemu siedmiolatkowi. Nie spodziewałam się, że to będzie taka fajna lektura. We mnie obudziła duże pokłady nostalgii za czasami mojego dzieciństwa i spokojnym życiem na wsi, gdzie większość czasu spędzało się na dworze, snując się między polami, łąkami i zabudowaniami gospodarskimi (w tym wielkimi popegeerowskimi stodołami, na których wisiały gaśnice i czerwone wiadra do gaszenia ewentualnych pożarów). Tata Szima ma problem, bo nie umie wymyślić dla swoich dzieci bajki na dobranoc. Szuka inspiracji w świecie dookoła siebie. Cieszę się, że ta prosta dość historia z czasów przedcyfrowych spodobała się mojemu dziecku. Bo im dłużej się nad tą książką zastanawiam, tym więcej kontekstów i myśli mi się pojawia. A poza tym ta książka była zabawna (dopisałabym, że tak po czesku zabawna, czyli z szczyptą absurdu tak kojarzącego mi się w czeską literaturą i filmami),

kto z Was z Was zastanawiał się, co się dzieje po śmierci? co się dzieje na świecie, z naszymi bliskimi po naszym odejściu? czy możemy ich wspierać? pocieszać? ogrzać jak promienie słońca? ciekawe wyobrażenie możliwych następstw. W sumie.. mogłabym mieć taki wiatraczek

Cieszę się, że tyle obecnie na rynku pięknych i mądrych książek dla dzieci o zwierzętach. Seria "Psierociniec" trzyma bardzo wysoki poziom i polecam do słuchania całym rodzinom - dzieciaki często lepiej wyedukowane pod względem szacunku do naszych braci mniejszych niż dorośli.

Proszę Państwa, oto Detektyw Pingwin! Zanim wręczę dziecku książkę, zabieram się za jej lekturę. Wolę wiedzieć, co mały szkrab dostanie w prezencie. Pierwszą część cyklu o Detektywie Pingwinie znalazłam jakiś czas temu na lubimyczytac.pl i od razu mnie zainteresowała. Historia wydaje się dosyć niepozorna. Pan Pingwin, wraz ze swoim przyjacielem – pająkiem Colinem, otwierają biuro detektywistyczne. Nasz bohater, jako Profesjonalny Poszukiwacz Przygód czeka na pierwsze zlecenie. W pewnym momencie dostaje telefon od właścicielki Muzeum Obiektów Exstraordynaryjnych . Kobieta prosi go o pomoc w odnalezieniu zaginionego skarbu. Pan Pingwin i Colin od razu zabierają się do pracy. „I co się stanie, gdy Przygoda okaże się NIEBEZPIECZNA?” No właśnie, bałam się bardzo. Tylko nie tego, że przygoda będzie niebezpieczna, ale że się zawiodę. Podejrzewałam, iż zagrożenie będzie na infantylnym poziomie, jak to w książkach dla dzieci. Jedno małe „BU” i nic poza tym. Jakże się myliłam! Było zagrożenie, była intryga i zwroty akcji. Historia wciąga od pierwszej strony i nawet dorosły nie może się oderwać. Sama książka wydana w bardzo ładny sposób. Znajdują się w niej ciekawe i przyjemne dla oka ilustracje, a kolorystyka ograniczona jest do czerni, bieli i odcieni koloru pomarańczowego. Z wielką chęcią sięgnę po kolejną część Przygód Detektywa Pingwina.

Wiedźma na miotle, którą pokochają dzieci... i ich mamy też! Jeśli wydaje Ci się, że czasy czarownic się skończyły - to znaczy, że nie poznałaś jeszcze Babcochy. A powinnaś. Bo to nie byle jaka wiedźma - to Babcia-Czarownica z charakterem, co spada z nieba na miotle prosto do małego miasteczka i robi w nim totalny czarodziejski zamęt (ale taki pozytywny, serio!). Justyna Bednarek - ta od skarpetek, co mają własne życie - tym razem stworzyła opowieść, która jest trochę jak ciepły rosołek z dużą szczyptą magii. Dzieci będą zachwycone (sprawdzone!),a Ty - jeśli czytasz to razem z maluchem - będziesz się uśmiechać pod nosem, bo autorka wrzuciła tu mnóstwo smaczków, które rozbawią też dorosłych. Sama Babcocha? No złoto. Mądra, zabawna, niezależna, lekko zadziorna - taka ciocia od czarów, którą każda wioska chciałaby mieć. Historia jest ciepła, zabawna, a jednocześnie mądra - bez moralizowania, ale z sercem na dłoni. -Idealna na wspólne czytanie przed snem (albo rano, bo dzieci nie znają pojęcia "za wcześnie") -Magiczna, ale bardzo osadzona w codziennym świecie - czyli dokładnie taka, jakiej dziś potrzeba.