Księgi krwi I-III

Trzy tomy w wydaniu zbiorczym. Dawno temu czytałem dwa pierwsze, które niestety nie zachwyciły mnie w żaden sposób. Po latach byłem ciekawy czy odnajdę w prozie Bakera coś więcej, czy zobaczę coś czego nie dostrzegłem wcześniej.
Niestety jest najwyżej średnio. Czasem trochę dziwnie, rzadko naprawdę strasznie czy klimatycznie. Z pierwszej księgi na uwagę zasługuje jedynie „Blues świńskiej krwi”, reszta nie boli w czytaniu, ale nic ciekawego nie wnosi. Drugi tom jest przede wszystkim dziwny, a w tej dziwności średnio staszny. Trzeci jest trochę bardziej klasyczny, ale też żadne z zawartych w nim opowiadań jakoś specjalnie się nie wyróżnia. Wszystkie teksty z tego zbioru miały potencjał, ale tak naprawdę żaden nie spełnił moich oczekiwań - większość z nich ma tę samą wadę - nawet jeśli są osadzone na dobrym pomyśle, nawet jeśli mają fajny klimat, to ich zakończenia są z reguły niesamowicie banalne (może nie „Old boy” banalne, ale jednak) a tym samym potwornie rozczarowujące. Szkoda.
Tak czy owak przeczytam pozostałe księgi, bo nie lubię zostawiać niedokończonych spraw. Nawet jeśli w tym przypadku moje oczekiwania są bardzo niewielkie.

Trzy tomy w wydaniu zbiorczym. Dawno temu czytałem dwa pierwsze, które niestety nie zachwyciły mnie w żaden sposób. Po latach byłem ciekawy czy odnajdę w prozie Bakera coś więcej, czy zobaczę coś czego nie dostrzegłem wcześniej.
Niestety jest najwyżej średnio. Czasem trochę dziwnie, rzadko naprawdę strasznie czy klimatycznie. Z pierwszej księgi na uwagę zasługuje jedynie...

przyjemnie się czyta

przyjemnie się czyta

DNF 33% po I tomie, nie czuję potrzeby czytania dalej

DNF 33% po I tomie, nie czuję potrzeby czytania dalej

Nie jest to mój ulubiony gatunek, ale tak się złożyło, że sięgnąłem po tę pozycję. Jestem zachwycony. Wprawdzie sam wątek horroru działał na mnie niewiele lepiej niż zazwyczaj, o tyle pomysłowość i lekkość pióra autora jest niesamowita.

Nie jest to mój ulubiony gatunek, ale tak się złożyło, że sięgnąłem po tę pozycję. Jestem zachwycony. Wprawdzie sam wątek horroru działał na mnie niewiele lepiej niż zazwyczaj, o tyle pomysłowość i lekkość pióra autora jest niesamowita.

Uważam, że to bardzo mocna i interesująca pozycja w gatunku, która może naprawdę dać czytelnikowi sporo satysfakcji . Zarówno jako rozrywka, jak i jako materiał do refleksji nad granicami grozy i psychiki. Nie jest to jednak książka idealna dla każdego — wymaga pewnej otwartości i tolerancji na styl Barkera.

Uważam, że to bardzo mocna i interesująca pozycja w gatunku, która może naprawdę dać czytelnikowi sporo satysfakcji . Zarówno jako rozrywka, jak i jako materiał do refleksji nad granicami grozy i psychiki. Nie jest to jednak książka idealna dla każdego — wymaga pewnej otwartości i tolerancji na styl Barkera.

Z początkiem tego roku rozpocząłem lekturę jednego z najgłośniejszych zbiorów opowiadań grozy – „Ksiąg Krwi I-III” Clive’a Barkera. Postanowiłem rozłożyć sobie lekturę w czasie: pomiędzy kolejnymi książkami czytałem po jednym opowiadaniu ze zbioru, aby nie przesycić się intensywnością i ciężarem tego typu literatury. Zabieg ten pozwolił mi przyjrzeć się każdej historii z osobna i porównać je między sobą. Pierwszy tom zrobił na mnie największe wrażenie – mroczny, brutalny i wręcz hipnotyzujący. Drugi okazał się nierówny – połowa opowiadań wybitna, połowa przeciętna. Trzeci natomiast wypadł dużo słabiej.
Barker proponuje literaturę grozy w formie ekstremalnej: to horrory w stylu gore, przesycone makabrą, cielesnością, deformacją i obrazami budzącymi autentyczny dyskomfort. Jednocześnie każde z opowiadań jest inne – autor za każdym razem wymyśla nowy koncept, który zaskakuje i nie pozwala przejść obok obojętnie.
Na całość składa się siedemnaście opowiadań podzielonych na trzy księgi.
Księga I
Krwawa Księga – młody oszust udający medium staje się ofiarą zemsty duchów, które wypisują na jego ciele wszystkie swoje mroczne historie.
Nocny pociąg z mięsem – pewien mężczyzna odkrywa w nowojorskim metrze istnienie istot karmiących się ludzkim mięsem.
Papla i Jack – demon zostaje wysłany, by dręczyć zwyczajnego mężczyznę, ale ich starcie przybiera zaskakująco komediowo-makabryczny obrót. Moim zdaniem najlepsze opowiadanie z całego zbioru.
Blues świńskiej krwi – były policjant odkrywa w poprawczaku diabelską obecność powiązaną ze świnią karmioną ludzkim mięsem. Znakomite, mroczne i wkręcające opowiadanie.
Sex, śmierć i światło gwiazd – trupia trupa aktorska powraca, by zagrać w spektaklu i ośmieszyć żywych.
Miasta wśród wzgórz – para turystów natrafia na społeczności, które w rytualnej walce formują gigantyczne istoty z ludzkich ciał.

Księga II
Lęk – student filozofii przeprowadza na znajomych eksperymenty konfrontujące ich z największymi lękami. Zdrowo pokręcona historia o pewnym psychopacie.
Piekielne zawody – bieg uliczny w Londynie staje się starciem dobra ze złem.
Jacqueline Ess: jej wola i testament – kobieta odkrywa zdolność kształtowania ciał innych ludzi, co prowadzi do serii makabrycznych zdarzeń. Mocno pokręcona i sugestywna historia.
Skóry ojców – ojciec i syn na pustyni stają wobec pradawnych istot powracających po swoje potomstwo.
Nowe zabójstwo przy Rue Morgue – opowieść o zagadkowym morderstwie młodej prostytutki i jej tajemniczym adoratorze.

Księga III
Syn Celluloidu – w ciele przestępcy rozrasta się nowotwór, który przeistacza się w istotę żerującą na emocjach widzów w kinie.
Trupiogłowy Król – uwolniony spod ziemi starożytny potwór rozpoczyna krwawe żniwo.
Spowiedź całunu (króla pornografii) – dusza zamordowanego księgowego zostaje uwięziona w całunie.
Kozły ofiarne – rozbitkowie trafiają na wyspę będącą masowym grobem, gdzie zmarli domagają się pamięci.
Lidzkie szczątki – młody żigolak poznaje tajemniczego kolekcjonera starożytnych rzeźb, z których jedna zaczyna przejmować jego życie.

„Księgi Krwi” Clive’a Barkera to zbiór, który w pełni zasłużenie zyskał status kultowego. Pierwsza księga to absolutna rewelacja. Druga prezentuje się nierówno, a trzecia – choć wciąż intrygująca – nie dorównuje poprzednim. Całość to bezdyskusyjny klasyk literatury grozy, wciąż robiący ogromne wrażenie.

Z początkiem tego roku rozpocząłem lekturę jednego z najgłośniejszych zbiorów opowiadań grozy – „Ksiąg Krwi I-III” Clive’a Barkera. Postanowiłem rozłożyć sobie lekturę w czasie: pomiędzy kolejnymi książkami czytałem po jednym opowiadaniu ze zbioru, aby nie przesycić się intensywnością i ciężarem tego typu literatury. Zabieg ten pozwolił mi przyjrzeć się każdej historii z...

10/10, zbiór opowiadań grozy. Czuć, że pan Clive ma lekkie inklinacje co do gore (czasem trochę bardziej niż lekkie),ale to pierwszy od dawna zbiór opowiadań, gdzie daję maxa. Każde opowiadanie jest zupełnie inne, każde ma jakiś ciekawy koncept, coś innego i zaskakującego w sobie. Nie jest to raczej taka groza w stylu Lovecrafta czy Poe, gdzie powoli budujemy napięcie i klimat, raczej autor bombarduje nas obrazami, ale i tak bardzo dobrze się bawiłam.

10/10, zbiór opowiadań grozy. Czuć, że pan Clive ma lekkie inklinacje co do gore (czasem trochę bardziej niż lekkie),ale to pierwszy od dawna zbiór opowiadań, gdzie daję maxa. Każde opowiadanie jest zupełnie inne, każde ma jakiś ciekawy koncept, coś innego i zaskakującego w sobie. Nie jest to raczej taka groza w stylu Lovecrafta czy Poe, gdzie powoli budujemy napięcie i...

20 lat temu czytając jako nastolatek księgi krwi były dla mnie jak coś zakazane, brutalne, krwawe historie które powodowały ciarki na całym ciele. Obecnie czytając może ciarek już jest brak, ale w dalszym ciągu jest to bardzo dobry zbiór opowiadań.

20 lat temu czytając jako nastolatek księgi krwi były dla mnie jak coś zakazane, brutalne, krwawe historie które powodowały ciarki na całym ciele. Obecnie czytając może ciarek już jest brak, ale w dalszym ciągu jest to bardzo dobry zbiór opowiadań.

Nudne i mało angażujące. Bardzo szybko poczułam się zmęczona. Niektóre opowiadania dobrze się zaczęły, ale potem wyszedł niewypał. Mam wrażenie, że to wszystko po prostu brzydko się zestarzało.

Nudne i mało angażujące. Bardzo szybko poczułam się zmęczona. Niektóre opowiadania dobrze się zaczęły, ale potem wyszedł niewypał. Mam wrażenie, że to wszystko po prostu brzydko się zestarzało.

Zbiór opowiadań przeplatana średnim i nijakimi Historiami, dodatkowo z szczyptą prymitywnej pornografi. Jedynie dwa lub trzy opowiadania można uznać za dobre lub nieźle.

Zbiór opowiadań przeplatana średnim i nijakimi Historiami, dodatkowo z szczyptą prymitywnej pornografi. Jedynie dwa lub trzy opowiadania można uznać za dobre lub nieźle.