Życie po śmierci. Naukowe dowody

Wreszcie natrafiłam na rzecz, która nie opiera się tylko na relacjach ludzi mających doświadczenia z pogranicza śmierci. Do książki podchodziłam z dużą nieufnością z racji zalewu literatury z tym tematem związanej. Ostatecznie lektura ta była dla mnie satysfakcjonująca, gdyż autor zgłębił temat w analityczny sposób, mierząc się z takimi dziedzinami jak biologia, fizyka, medycyna oczywiście, religia, filozofia i in.

Wreszcie natrafiłam na rzecz, która nie opiera się tylko na relacjach ludzi mających doświadczenia z pogranicza śmierci. Do książki podchodziłam z dużą nieufnością z racji zalewu literatury z tym tematem związanej. Ostatecznie lektura ta była dla mnie satysfakcjonująca, gdyż autor zgłębił temat w analityczny sposób, mierząc się z takimi dziedzinami jak biologia, fizyka,...

Jeśli chodzi o wymiar apologetyczny twórczości i działalności autora (bo zajmuje się on też profesjonalnie polityką),to dał się on poznać jako jeden z najlepszych polemistów w debatach publicznych z przedstawicielami światopoglądu ateistycznego. Jest też chyba najbardziej szanowanym przez nich rozmówcą i przeciwnikiem jeśli chodzi o argumentację w sporze o istnienie Boga i racje przemawiające na korzyść religii, w kontekście jej wpływu na życie społeczeństw i poszczególnych ludzi. Jego książka "To wspaniałe chrześcijaństwo", będąca odpowiedzią na zarzuty czołowej czwórki (tzw. czterech jeźdźców) nowego ateizmu (od dawnego odróżnia go agresja i jawnie okazywana pogarda w stosunku do wszystkiego, co ma jakikolwiek związek z religią),została przez nich samych oceniona jako najlepsza odpowiedź ze strony chrześcijańskiej na przedstawioną przez nich argumentację.

W tej książce autor wypracowaną już metodą, spokojnie i rzeczowo, bez żadnych personalnych odniesień i uprzedzeń w stosunku do swoich ateistycznych polemistów, stara się odpowiedzieć na większość wysuwanych przez nich przy różnych okazjach argumentów, mających przemawiać za tym, że śmierć kończy wszystko, a obumierająca w jej momencie kora mózgowa jest ostatecznym pożegnaniem ze świadomością. Sięga przy tym do wielu dziedzin nauki i filozofii, nie gardząc powszechnym doświadczeniem ludzkości i wieloma elementami głównych religii świata, które wykazują podobieństwo w kilku podstawowych kwestiach. I trzeba przyznać, że udaje mu się całkiem sprawnie, a przy tym uczciwie, w oparciu o racjonalną argumentację, wykazać słabości i braki argumentów strony przeciwnej.

D'Souza sięga w swej pracy do danych z obszaru kosmologii i fizyki współczesnej, neuronauk, socjologii, etyki czy filozofii, jak też do wyników najnowszych, licznych i niezależnie od siebie przeprowadzanych badań dotyczących tzw. doświadczeń bliskich śmierci, które pomagają mu wykazać, że jeśli kryterium dla słuszności racji którejś ze stron ma być spójność i stopień prawdopodobieństwa prawdziwości danej tezy czy przekonania, to strona ateistyczna/materialistyczna ma się niestety gorzej. Dzieje się tak praktycznie w każdym rozdziale odpowiadającym argumentom z poszczególnej dziedziny nauki lub filozofii, na które autor podzielił książkę.

Żeby nie przedłużać: książka jest wyważoną, chłodną relacją ze stanu badań nad omawianym zagadnieniem, z wykorzystaniem danych z kilku gałęzi nauk i dziedzin filozofii (np. etyka i teoria poznania). Nie czuć tutaj ducha ostrej polemiki, bo autor jest nastawiony życzliwie, a książkę skonstruował w taki sposób, że zaczyna od argumentów na „nie” przedstawianych przez drugą stronę i potraktowanych poważnie (doceniając także to, co w tej argumentacji zasadne i rzeczywiście problemowe),a po ich rozważeniu przedstawia racje przemawiające za poglądem przeciwnym i kończy wnioskami.

Książka rzetelna, uczciwa, przejrzysta, choć trudniejsza niż typowe relacje z doświadczeń bliskich śmierci, przemawiające za istnieniem duchowego wymiaru istnienia, takie jak „Dowód” A. Ebena czy „Życie po śmierci” Moddy’ego i traktująca temat szerzej, od wielu stron: ludzkiego poznania i problemów z nim związanych, etycznej, doświadczenia trwania świadomości po stwierdzonej śmierci klinicznej i kilku innych. Autorowi udaje się wykazać spójność „interdyscyplinarnej” argumentacji za istnieniem trwania świadomości po śmierci ciała i życia po śmierci, oraz braki i mniejszą siłę przekonywania racji przemawiających za tezą przeciwną. Oczywiście, jak to w sporach dotyczących podobnych kwestii bywa, nie ma tu wniosków jednoznacznie wykazujących prawdziwość racji którejś ze stron i zmuszających do ich przyjęcia, ale nie o to też chodzi w tych sporach czy w omawianej książce. Wierzącym w życie po śmierci wystarczy, że autor wykazał spójność argumentów przemawiających za istnieniem takiego życia oraz, że racje przemawiające za odrzuceniem wiary w to życie, jak też przemawiających za nieistnieniem duszy są dużo słabsze, i że ich przyjęcie wymaga większego „skoku wiary”, zawierzenia, oraz jest większym intelektualnym ryzykiem niż stanowisko pierwsze, niż przeświadczenie, że śmierć nie kończy wszystkiego, a świadomość nie jest generowana przez mózg. Udało mu się to zrobić w sposób racjonalny i bez dziur w logice wywodu. Już choćby przez to książka jest jak najbardziej godna polecenia, a dodatkowo może służyć jako pomoc w prywatnych rozmowach ze znajomymi o odmiennym spojrzeniu na podstawowe kwestie życiowe, do których istnienie duszy czy życie po śmierci bez wątpienia się zaliczają.

Jeśli chodzi o wymiar apologetyczny twórczości i działalności autora (bo zajmuje się on też profesjonalnie polityką),to dał się on poznać jako jeden z najlepszych polemistów w debatach publicznych z przedstawicielami światopoglądu ateistycznego. Jest też chyba najbardziej szanowanym przez nich rozmówcą i przeciwnikiem jeśli chodzi o argumentację w sporze o istnienie Boga i...