Klub Kosmohikanów?

Pomimo, że jest dedykowana dla młodzieży, i jest pisana "lekkim piórem", wyraźnie wyczuwa się dojrzały styl. Problemy, dla czytelnika pozornie śmieszne, w działaniu i odczuciu bohaterów urastają do rangi gigantycznych. Odświeżająca i miła odskocznia, od o wiele cięższych lektur. Ma spory zasób pozytywnej, rzadko spotykanej dziś energii.

Daję tej książce 10/10. Wróciłam do niej ostatnio, i tak samo dobrze się przy niej bawiłam, jak wtedy, gdy byłam nastolatką. Choć akcja powieści toczy się 70 lat temu, to historia w niej zawarta mogłaby wydarzyć się i dziś. Judyta Jelonek zostaje sama w domu, bo jej rodzice i siostra wyjeżdżają na wakacje. Do drzwi jej mieszkania puka Daniela Szkaradek, dawna wychowanka jej matki, prosząc o pomoc. Judyta, która niewiele dba o czystość i ład w domu czy dietę, przyjmuje uporządkowaną Danielę pod swój dach, a ta postanawia wychować nastolatkę i zmienić jej styl życia. Świetnie się bawiłam, czytając tę książkę. Szczerze polecam!

Coś wspaniałego. Książka od której nie możesz się oderwać. Wszystko jest tak zsynchronizowane , że nie można się nudzić. Jednak co dawny styl jak Nienacki, Niziurski, Bahdaj itp pisarze dają czytelnikowi dużo radości z czytania. Powodują reakcję podwójną . Poznawanie nieznanego i chęć czytania. Poznawania bo w tej lekturze zapoznałem się z miasteczkiem Adampol, po turecku Polonezköy. Osada polskich imigrantów. Oczywiście wspaniałe powiązanie przygody młodego polaka z poznaniem archeologicznym dawnej Turcji. Jestem bardzo ukontentowany i pod wielkim wrażeniem po przeczytaniu książki autorstwa Eugeniusza Paukszty. Na pewno sięgnę po kolejne utwory literackie tego autora.

Książka przeczytana przez przypadek, nie zachęcał mnie tytuł, ale po pierwszych stronach książka mnie tak wciągnęła, że przeczytałem ją w ciągu jednego dnia. Akcja rozgrywa się w Karkonoszach po drugiej wojnie światowej. W tytułowej sadybie czyli odkrytym na szycie góry domu zamieszkują młodzi chłopcy, którzy są wojennymi rozbitkami. Książka pełna jest przygód młodych ludzi związanych z poszukiwaniem swoich bliskich,swojego miejsca na ziemi. Sadyba to miejsce, które cementuje przyjaźnie o dalszych przygodach młodych bohaterów czytelnik może przeczytać w dwóch kolejnych książkach: Zaginiona dziewczyna i Ze słońcem na tarczy.

Ta książka jest tak zadziwiająco inną od współczesnej literatury, że jestem skonfundowana. Zdałam sobie sprawę z tego, że teraz posługujemy się innym językiem, a jednak jest to nadal polski. Miałam wrażenie, że każde zdanie było dokładnie przemyślane. I ta poprawność! Aż przyjemna. Zdecydowanie książka ma wiele do odkrycia. Czyta się ja długo, nie jest może z gatunku tych od których nie da się oderwać (bynajmniej nie miałam z tym problemu),ale mimo to powieść pamięta się dłużej, nie jest tak ulotna jak inne historyjki. Bohaterowie. Cóż, zadziwia mnie ich samodzielność, większość dopiero zaczyna studia A są zaradni, odpowiedzialni i dojrzali. Współcześnie takich ze świecą szukać ! Książka mimo, że o chłopcach Sadyby to jednak też o poszukiwaniach wuja Bronisława. Swej córki przesiedlonej do Niemiec szuka. Dodatkowo ludzie których spotykają mieszkańcy Sadyby... gdzie znaleźć takich serdecznych i pomocnych? Może inne czasy to i mentalność była inna. Ale budująca dla mnie jest ta książka. Dziękuję.

Pierwszy raz przeczytane w gimnazjum, drugi raz w liceum, trzeci raz teraz, kiedy jestem na studiach. Za każdym razem wyłuskuję z tej książki coś nowego. W porównaniu do pierwszej części dużo poważnejsza. Momentami wciąż zabawna, ale czuć dorosłość Lilki. Pewnie przeczytam znowu za czas jakiś i wyniosę z niej kolejną życiową mądrość.

Historia jedenastoletniego Andrzeja i jego relacji z nieodpowiedzialną, uzależnioną od alkoholu i leków matką. Wydawałoby się, że książka podejmująca taką tematykę musi być ciężka i przytłaczająca. Tymczasem narracja prowadzona z punktu widzenia dziecka z jednej strony nadaje książce znacznie lżejszego tonu, a z drugiej stanowi świetny kontrast z momentami bardzo dramatyczną treścią. Niewątpliwie największą siłą książki jest postać Andrzeja, to zdecydowanie jedna z najlepiej napisanych dziecięcych postaci jakie miałam okazję spotkać w literaturze. Ma tutaj miejsce swego rodzaju zamiana ról - matka jest lekkomyślna i beztroska, a dziecko odpowiedzialne, opiekuńcze i dojrzałe ponad swój wiek, a przy tym nie pozbawione wrażliwości, spragnione miłości i bezpiecznego gniazda.

Wspaniała książka z lat młodości ...Miałam to szczęście ,że w latach 70 -tych jeszcze istniała literatura dziecięca i młodzieżowa.... Wspaniały humor autora pokazany na kanwie perypetii biednego diabla Ferdka i stracha na wróble , którzy muszą żyć na ziemi ... usiłują się dostać na Zlot Straszydeł organizowany na Zamku w Wiśniczu . Pomaga im w tym redaktor Eligiusz Rys. jadący do Kielc. Fantastyczne straszyła różnej maści w czasach gdy już nikt ich się nie boi postanawiają urządzić Festyn i jednocześnie założyć spółdzielnię Straszydło...by móc współistnieć z ludźmi!!! Część rozrywkową ma wypełnić aria ze Strasznego Dworu, pokaz tańca szkieletów , zespół Lucyper-Combo dla miłośników ciężkiego uderzenia...Czarownice uzupełnią niedobór taksówek , utopce pomogą w nawadnianiu ogródków. Serwowana będzie wspaniała kuchnia piekielna!!! To co najważniejsze dojdzie do pojednania Boruty i Rokity . Czy warto spróbować żabich udek?! Pewnie jak czytelnik się zapędzi to TAK... Autor wspaniałych książek o przygodach Smoka Wawelskiego i Profesora Gąbki bardzo umiejętnie przeniesionych na ekran w formie kreskówek na dobranoc. Jedna z moich ulubionych dobranocek z dzieciństwa. Książka napisana lekko i ze wspaniałym humorem z ,którego znany jest autor. Czyta się bardzo przyjemnie tak w dzieciństwie jak i po latach. Serdecznie polecam szkoda, że nie ma więcej takich twórców zwłaszcza literatury dziecięcej i młodzieżowej.

Ale mnie sentyment wziął. Nie jestem co prawda z pokolenia Pawła czy Anuli, ale przecież problemy młodych ludzi nie zmieniają się specjalnie (choć co do czasów dzisiejszych, to już nie wiem). Jest w tych felietonach Zientarowej coś ujmującego za serce, coś prawdziwego. Nawet przaśne realia PRLu nie są w stanie przesłonić przekazu tych opowieści: postarajmy się siebie zrozumieć. I lubmy się nawzajem!

Jedna z naprawde niewielu ksiazek, ktore przeczytalem wiecej niz raz. Sentyment do tej ksiazki jest tak wielki, ze nawet teraz, majac ponad 30 lat delikatnie szkla mi sie oczy. Wspomnienie tej ksiazki jest takie cudowne- jak ulubiony love song z mlodziezowych lat, jak usmiech dziewczyny, ktora Ci sie zawsze podobala, jak radosc kiedy twoja druzyna klasowa wygrywa jakis wazny mecz w pilke, kosza czy siatke. Takie rzeczy nie wroca, pamiec tez w koncu stanie sie zawodna, ale trzeba sie cieszyc dopoki mozna. Dlatego kupie ta ksiazke, przeczytam raz jeszcze, wroce do Roz, a potem, kiedy dorosna, poprosze synow zeby tez ja przeczytali.

Gdzieś mignęła mi ta książka i postanowiłam ją przeczytać. Opinia:7/10. Książka świetna, wartka akcja. Jedynym minusem, to wiek głównych bohaterów, którzy w opinii autora mają od 9 do 14 lat, a narracja raczej wskazywałaby na 12 do 18 lat :) ale nie zmienia to faktu, że książka była bardzo ciekawa.

Książka ma dość niskie noty, ale mnie się podobała. Poruszany w niej temat dotyczący tajemnic przeszłości wart jest przyjrzenia się. Słabym punktem jest początek książki. Akcja nie tylko , że toczy się bardzo wolno, ale na nic nie wskazuje. Ot takie obrazki z dzieciństwa. Trochę męczy gęsty, narracyjny styl. Jednak w ostatecznym rozrachunku warto książkę przeczytać.

Ta książka znajdowała się na moich półkach właściwie od zawsze, podobnie jak nowele Sienkiewicza, dramaty Mickiewicza, poezja Kochanowskiego i wiele innych pozycji, które w dzieciństwie szczerze mnie odpychały ze względu na swoją "starość" i "nieatrakcyjność". Nie wiem nawet, dlaczego po "Detektywa Noska" sięgnąłem, ale się stało i szczerze mówiąc powziętej decyzji nie żałowałem. Historia ta, to na poły kryminał, na poły komedia, a wszystko podane jest nam w formie przystępnej dla dziecka. Uważam jednak, że ten tytuł może być zabawny i ciekawy również dla człowieka dorosłego, jeżeli przysiądzie do niej z odpowiednim nastawieniem. "Detektyw Nosek, czarna broda i porywacze", to jedna z tych książek, do której mam duży sentyment z dzieciństwa i wspominam ją z sentymentem.

Trzecia część trylogii o Kosmohikanach, w której wracamy do rodzeństwa Borzęckich. Tata jest w USA, a mama została nagle odwieziona do szpitala, gdzie musi zostać kilka tygodni. Wobec tego dzieci muszą radzić sobie same. Mają teraz cały dom na głowie, a nie – tylko Gosia ma dom na głowie. To ona – jako jedyna dziewczyna – jest odpowiedzialna za sprzątanie, pranie i gotowanie dla całej czwórki. Przykład: brat wyciąga brudną chusteczkę, a Gosia na ten widok ma wyrzuty sumienia – bo przecież powinna była mu ją wyprać! Na motywach „Przygrywki” zrealizowano w 1982 roku serial o tym samym tytule. Z książką nie ma on jednak prawie nic wspólnego, poza tym że czwórka rodzeństwa zostaje sama pod nieobecność rodziców. Niemniej jednak obejrzeć warto. Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2016/06/12/przygrywka/

Podobnie jak ktoś z opiniujących znalazłam książkę na półeczce z książkami do wymiany. Historia Jagody - czyli przeprowadzka z wioski do miasta (stolicy!),żeby się uczyć w liceum medycznym jest mi w pewnym stopniu bliska ze względu na historię jednej osoby z mojej rodziny. Łatwo mi było wczuć się w sytuację dziewczyny, jej rozczarowania, upokorzenia, których doświadczała. Czasem ciężko mi było jednak uwierzyć w tę jej zawziętość, gotowość znoszenia coraz gorszych warunków w domu wujostwa bez żadnej skargi. Historia z pożyczeniem samochodu i podróżą przez las do obcej wioski... To, co się w wiosce wydarzyło. Nie umiałam tego kupić. To było zbyt nieprawdopodobne. Reakcje tych mieszkańców także. Podsumowując - mogło być mniej przygodowo ;)

Powieść o losach młodziutkiej Jadwigi Andegaweńskiej i jej słuźki, Jagny. Książka składa się z trzech części: 1. Przyjazd jedenastoletniej Jadwigi (wraz z Jagną) do Polski i jej koronacja; 2. Dzieje Jadwigi i przygody Jagny na dworze królewskim w Krakowie; 3. Tęsknota Jadwigi za księciem Wilhelmem, jej początkowa niechęć do ślubu z Władysławem Jagiełłą, wreszcie ślub Jadwigi i Jagiełły oraz koronacja Władysława na króla Polski. Równolegle do tych wydarzeń toczą się dzieje roztrzepanej i urokliwej Jagny szukającej swego rycerza. Powieść jest bardzo ciekawa ze względu na jej tło historyczne. Widać, że autorka wnikliwie analizowała źródła, dzięki czemu czytelnik otrzymuje ciekawy i wierny historii obraz czternastowiecznej Polski. Język jest przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i bez wysiłku - w sam raz dla tych, którzy szukają lekkiej książki historycznej dla odprężenia (sam temat nie jest lekki, ale podany w niezwykle "przyjemny" sposób, nie trzeba się tu specjalnie wysilać). Powieść adresowana do młodych czytelników, mogą ją czytać również dorośli.

We wrześniu 1939roku Niemcy zajęli Podhale. Wówczas przedwojenny działacz polityczny dr Henryk Szatkowski, popierany przez Wacława Krzeptowskiego, zaczął propagować ideę głoszącą, że górale są pochodzenia niemieckiego. W kwietniu 1940 roku, podczas wizyty w Zakopanem, gubernator Frank oficjalnie ogłosił górali odrębnym szczepem. Tak powstał Goralenvolk, do którego akces zgłosiło tylko 23% mieszkańców Zakopanego, z czego jedynie część świadomie wyrzekła się polskości. W większości ludzie ci nie wiedzieli nawet, co podpisują. Później działacze Goralenvolku wszelkimi sposobami próbowali namówić opornych do wstąpienia w szeregi zdradzieckiej organizacji. Grozili represjami, imali się podstępów, podsuwając niepiśmiennym ludziom deklaracje niby to na przydział nafty czy innych deficytowych dóbr. Zakopane okopało się w biernym oporze. I w tym niezbyt szczęśliwie dobranym czasie w Zakopanem pojawiają się Lucyna i Paweł Komorowscy, dobrzy znajomi braci Gąsieniców. To właśnie Paweł swego czasu umożliwił Staszkowi podjęcie wymarzonych studiów na Akademii Sztuk Pięknych. Teraz Komorowscy potrzebują pomocy. Lusia jest z pochodzenia Żydówką i musi znaleźć bezpieczną kryjówkę. W "Dujawicy" na pierwszy plan wysuwa się postać młodziutkiej sąsiadki Staszka i Daniela. Kasia Pawlica, od najmłodszych lat zapatrzona w stanowiącego dla niej wzór wszelkich cnót Daniela, bez wahania podejmuje się pomóc Komorowskim. A nie jest to proste zadanie. Dziewczynka musi dokonywać wyborów niełatwych nawet dla osoby dorosłej, a Kasia jest przecież jeszcze dzieckiem. Z uporem dąży do celu mimo gniewu matki i uwag dyrektora szkoły, mimo tragedii, która dotknęła jej rodzinę. "Dujawica" w dalszym ciągu robi na mnie niesamowite wrażenie. Niby wiem jak się skończy, a jednak, czytając, drżę z gniewu, lęku i oczekiwania. No i wybucham śmiechem, gdyż dialogi Marii Kann są niezrównane. Często też zastanawiam się, czy będąc na miejscu Kasi, znalazłabym w sobie tyle odwagi i hartu ducha. Tego już nigdy się nie dowiem, pozostaje się łudzić, że jednak tak. Tę opinię (jak również inne) znajdziesz na: ksiazkolubna.blogspot.com

Przygodowa książka dla dzieci. Czwórka bohaterów - rodzeństwo Borzęckich - przyjeżdża wraz z rodzicami do Jastarni na letnie wakacje. Tam poznają inne dzieciaki, całymi dniami się bawią, ale też rozwiązują zagadki i notorycznie wplątują się w kłopoty. Książka raczej dla młodszych dzieci, ale dość przyjemnie napisana.

Książka godna uwagi, choć już niełatwa w odbiorze. "Współczesna" Małgosia przypomina nieco tytułową bohaterkę lektury III klas "Oto jest Kasia":, za sprawą niezwykłego splotu wydarzeń (i tu "XX- wieczna" Małgosia nie jest bez winy ... nie powinno się pożyczać rajstop;) po przymierzeniu niezwykłej broszki przenosi się w czasie ... Teraz jako szlachciankę obowiązują ją zupełnie inne zasady postępowania, traktowania starszych, zwracania się do opiekunów ... Jak poradzi sobie panna z tak wybuchowym charakterem, bezpośrednia (w żadnej mierze nie trzymająca języka za zębami). Co ciekawe, w tym samym czasie, w jej domu mieszka Małgosia z XVII w., za nią chodzi do szkoły, a nawet jeździ konno w klubie jeździeckim. Oj, dziś już pewnie ta historia miałaby inny przebieg, niemniej jest bardzo wciągająca i zabawna. Stanowi też ciekawą inspirację do opowiadań obecnych na arkuszach ósmoklasisty;) Audiobook z głosem pani Hanny Kinder-Kiss - bardzo udany:) Polecam!

Czytałam za małolata. Udało mi się ją kupić w antykwariacie. Mimo, że po tylu latach zrobiłam sobie reread to dalej urzekły mnie opis Mazur i przyjaźń między głównymi bohaterami. Niestety teraz też widzę negatywny wydźwięk ówczesnego ustroju politycznego. Całościowo książka na solidne 7