Korespondent. Przełomowe wydarzenia, kulisy niezwykłych spotkań, tajemnice życia w Watykanie

Niezłe, ale niestety: a) wstępniaki do każdego rozdziału zbyt przekombinowane, autor ubarwia narrację zbyt dużą ilością epitetów b) da się wyczuć lewicowe tendencje i lekką stronniczość, co jest dość typowe dla publicystów Focusa (zwłaszcza dla młodszych epok historycznych)

Ewa Winnicka to marka reporterska, więc doprawdy nie wiem, co tu poszło nie tak. Książka króciutka, a męczyłam ją w nieskończoność. Chyba jest ona wypadkową wątków, które Winnicka zebrała przy okazji pisania pozycji o Greenpoincie, ale tam nie pasowały, więc powstała osobna publikacja. Prohibicji w tej historii jest jak na lekarstwo. Niektóre wątki interesujące, choć całość bardzo mierna. Do stylu nie mam zarzutów, p. Ewa pisze bardzo dobrze. Jest to nauczka i dla autorski i dla wydawnictw, że czasem nie warto robić osobnej książki dla jednego wątku.

Powrót do czasów, których może nie pamiętam ale jakoś żywo były obecne w naszej rodzinie. Aleksandra Boćkowska wróciła do tamtych czasów w dość zaskakujący sposób, a mianowicie wybrała się na prowincję by spojrzeć na jeden z najbardziej przełomowych momentów naszej historii z tej właśnie strony. Głos mają więc ci, którzy zwykle w debacie nie słychać ani nie widać. Małe miasta i miasteczka, wsie i przysiółki; robotnicy i inteligenci, chłopi i bezrobotni, a także wszelkiej maści lokalni urzędnicy i politycy oraz przedsiębiorcy. Każdy zachował własną perspektywę, ale nie jednolitą. Obserwując to samo widzieli różne rzeczy, i do nich wracają. Książka nie jest może rewelacyjna, ale całkiem fajnie przybliża ówczesne emocje.

„Zabiłem człowieka, ale nie czuję się mordercą. Czułem się żołnierzem na wojnie, której nikt inny nie chciał wypowiedzieć”. Cezary Łazarewicz, laureat Nagrody Nike, w swojej książce Nic osobistego. Sprawa Janusza Walusia podejmuje się zadania niezwykle trudnego: próby zrozumienia człowieka, który dla jednych jest bezwzględnym rasistą i mordercą, a dla innych ostatnim „żołnierzem wyklętym” walczącym z komunizmem. Autor z reporterską rzetelnością prześwietla życiorys Polaka, który w 1993 roku zastrzelił Chrisa Haniego, lidera południowoafrykańskich komunistów, niemal doprowadzając RPA na skraj wojny domowej. Moja ocena to solidne 7/10: to reportaż chłodny, analityczny i niezwykle potrzebny, choć momentami pozostawiający czytelnika z poczuciem poznawczego dystansu. Reporterskie śledztwo w cieniu apartheidu Siłą Łazarewicza jest jego niechęć do łatwych ocen. Autor nie staje po żadnej ze stron, lecz z niemal chirurgiczną precyzją rekonstruuje drogę Walusia – od radomskiego dzieciństwa, przez emigrację do RPA, aż po radykalizację w szeregach afrykanerskiej prawicy. Fascynujące są fragmenty opisujące duszny klimat schyłkowego apartheidu, w którym lęk przed zmianą mieszał się z fanatyzmem. Łazarewicz świetnie oddaje mechanizm, w którym przeciętny człowiek, wiedziony specyficznie pojmowanym poczuciem misji, staje się narzędziem w rękach wielkiej polityki. Warsztatowo książka jest bez zarzutu – krótkie, mięsiste zdania i doskonały research sprawiają, że przez tę historię płynie się z niesłabnącym zainteresowaniem. Autor unika taniej sensacji. Zamiast skupiać się wyłącznie na samym momencie zamachu, analizuje jego konsekwencje – zarówno te globalne, jak i osobiste. Portret Walusia, który wyłania się z rozmów i dokumentów, jest wielowymiarowy i przerażająco ludzki. To studium człowieka, który uwierzył we własną mitologię, stając się więźniem idei nawet dekady po upadku systemu, z którym walczył. Mimo ogromnej wartości dokumentalnej, książka bywa momentami nużąca w partiach dotyczących zawiłości prawnych i procedur związanych z procesem ułaskawieniowym. Choć są one kluczowe dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji Walusia, narracja traci w tych miejscach swój reporterski pazur. Do pełnej ósemki zabrakło mi także nieco szerszego nakreślenia tła społecznego współczesnego RPA, co pozwoliłoby lepiej zrozumieć, dlaczego ta sprawa wciąż budzi tak gigantyczne emocje po obu stronach barykady. Nic osobistego to ważny głos w dyskusji o granicach ideologii i cenie, jaką płaci się za radykalizm. Cezary Łazarewicz napisał książkę, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale zmusza do zadania trudnych pytań o naturę zła i sprawiedliwości. To lektura obowiązkowa dla fanów reportażu, którzy od czarno-białych schematów wolą skomplikowane odcienie szarości.

Jedna z ciekawszych pozycji, które ostatnio przeczytałem, a przy okazji dowód na to, że czasem warto poszukać książek w koszach w Biedronce. To swoisty album z autentycznymi zdjęciami wykonanymi przez Igora Kostina podczas katastrofy w Czarnobylu. Autor prezentuje nie tylko fotografie z samego wydarzenia, ale również, dzięki swoim zapiskom, dogłębnie analizuje temat i pokazuje, jak dużym problemem w tamtym czasie były rządy komunistyczne. Ukazuje też zmiany, jakie zaszły po katastrofie, dzięki czemu album można traktować jako swego rodzaju archiwum zarówno samego wydarzenia, jak i jego późniejszych skutków. Warta przeczytania dla osób dogłębnie zainteresowanych tematem, lub tych, co mało wiedzą o samym kataklizmie.

Jak bardzo różnorodna i bogata może być Rosja pokazuje ten ciekawy reportaż wydany przez wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego w świetnej serii „Mundus”, którą niezwykle cenię. Przeczytałem sporo książek na temat Rosji – książek, które ukształtowały moje widzenie tego kraju i mieszkańców, którzy go zamieszkują, bardzo jednowymiarowe, gdzie króluje silna, autorytarna, miejscami totalitarna władza, a jego mieszkańcy są niejako w stanie narkotycznego otumanienia życiem, jakie proponują im elity, nie chcąc walczyć o jego zmianę. W tej książce niemiecki dziennikarz i podróżnik odkrywa dla nas zupełnie inną Rosję, w której żyją hippisi, wspaniali intelektualiści, ludzie głęboko wierzący, albo wrażliwcy. Autor przejechał w zasadzie całą Rosję – był w większości jej miast, szczególnie na Kaukazie, na południu, przy granicy z Chinami i Mongolią, spotkał Rosjan innych niż ci, których sobie możemy wyobrazić. Rosjan kochających swój kraj na swój własny sposób, którzy może nie kochają Putina, ale uwielbiają swoją ojczyznę. Książka jest naprawdę nietypowa, miejscami miałem wrażenie, że składa się z samych paradoksów. Ale cenię ją za lekkość, humor, szereg anegdot, które pozwalają lepiej zrozumieć ten kraj poprzez obraz, który zaciemniają. Taka jest, widać, Rosja.

Anna Tomiak napisała kapitalną książkę, w której opowiada o Juracie – jednej z najbardziej uroczych miejscowości półwyspu helskiego. Na szczęście nie zaczyna swojej opowieści od czasów współczesnych, nie pokazuje dzisiejszego sposobu wypoczywania nad Bałtykiem, lecz cofa się znacznie dalej, do lat 30. ubiegłego wieku. Autorka ukazuje początki Juraty, opisując, jak zwykła rybacka wioska stała się miejscem wyjątkowego, wręcz snobistycznego wypoczynku. To właśnie ta transformacja sennej okolicy w przestrzeń spotkań intelektualistów i ludzi kultury sprawiła, że Jurata zyskała status prestiżowego kurortu. Autorka doskonale oddaje ducha epoki Polski międzywojennej, pokazując relacje społeczne i atmosferę, jaka panowała w kraju w tamtym okresie. Przedstawia nie tylko tych, którzy odpoczywali – a byli to naprawdę wielcy: politycy, artyści, ludzie kultury – ale również zwykłych mieszkańców, którzy od pokoleń żyli w swojej wiosce, a nagła zmiana otoczenia wymagała od nich odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Czasy PRL może nie były szczególnie łagodne dla tego morskiego uzdrowiska, ale również miały swój unikatowy urok i nadal stanowiły miejsce spotkań elity politycznej oraz artystycznej, co nadawało Juracie wyjątkowości. Sporo miejsca autorka poświęca także działalności hotelarskiej i biznesowej, szczególnie interesująco opisując okres międzywojenny oraz rolę kapitału żydowskiego, który znacząco inwestował w branżę hotelarską tamtych czasów. Narracja prowadzi czytelnika aż do współczesności, opisując m.in. ośrodek prezydencki w Juracie. Książka stanowi świetne podsumowanie tego, jak zmieniały się wakacyjne zwyczaje Polaków i czym jest luksus na polskim wybrzeżu. Dla wszystkich miłośników morza będzie to doskonała, pełna ciekawostek lektura, idealna na zimowe, grudniowe dni.

Autorka potrafi w sposob skrotowy i przejrzysty nakreslic tlo historyczne ,by potem przejsc do zasadniczego tematu . Opisuje relacje polskich Zydow w Izraelu,antagonizmy miedzy nimi, zapoznaje z popularnymi osobami, duzo tez wskazowek co do ksiazek,ktore poszerza horyzonty. Ja z trudem robilam przerwy,by wziac szklanke herbaty.

Dopiero odkrywam Teresę Torańską i wreszcie się mogę zachwycić jej pisarstwem. Oczywiście trudno mi docenić jak wielką jakość wniosła do polskiej szkoły reportażu bo nie znam i nigdy się nie interesowałem reportażem czasów PRL (poza krótką przygodą z Januszem Rolickim). Natomiast szczerość, prostato i która forma jej opowieści są naprawdę ujmujące. Teresa Torańska potrafi świetnie uchwycić istotę sprawy bez uciekania się do uogólnień i abstrakcji, wystarczy jej zwięzły opis obserwowanej rzeczywistości. Podejmowane tematy są naprawdę prozaiczne, ale w oryginalnym podejściu do pospolitości potrafiła odnaleźć niezwykłość. W końcu co wielkiego może wyniknąć z obserwacji sporu w PGR na tle odbioru zwyczajnego zadania gospodarczego, albo co ciekawego może być w opisie melioracji użytków rolnych. Nic, no chyba że odda się głos uczestnikom, pozwoli im na swobodną, niczym nie skrępowaną wypowiedź. Wówczas historia opowie się sama.

Gdyby sugerować się tytułem, temat książki można by porównać do góry lodowej. Patrzysz na to co wystaje nad taflę wody i myślisz: wiadomo o czym to będzie. Tymczasem dostajesz wszystko to, co kryje się pod lustrem oceanu. Jest to książka nasycona treścią, pozbawiona narracji (w kontekście narzucania interpretacji). Olbrzymie uznanie należy się za oddanie głosu świadkom i uczestnikom wydarzeń. Dlatego naprawdę warto zajrzeć pod lustro wody.

Zbiór reportaży, które ukazały się wcześniej w radio. Właśnie z "Trójki" jest mi znana pani Hanna Bogoryja-Zakrzewska. Reportaże o różnej tematyce, łączy je jedno: wszystkie są ciekawe. Mimo że odbiór jest inny niż w audycji radiowej, to zawierają w sobie moc, szczególnie niektóre powodujące napływanie łez do oczu (facetowi!),może ze względu na osobiste przeżycia.

Ci, którzy powielają frazesy typu „za komuny było lepiej”, „a za Gierka panie to my dopiero żyli!”, niech przeczytają tę książkę. Ci, którzy tego nie robią, ale nie wiedzą, dlaczego PRL musiał się skończyć – niech przeczytają tę książkę. Autorka w bardzo jasny, przystępny, prosty w odbiorze sposób eksplikuje, dlaczego blok państw socjalistycznych, w tym Polska Rzeczpospolita Ludowa, nie miały dalszej racji bytu. Nie są to jej oceny, spekulacje, domniemania czy wyssane z palca hipotezy. Solska wymienia fakt za faktem, dowód za dowodem. W książce skupia się przede wszystkim na latach 80’, ale często sięga też do lat tuż powojennych oraz wybiega wprzód, do lat 90’. Dowiemy się, skąd wzięły się niedobory mięsa i wędlin, paliw, cukru, sprzętu RTV i AGD, samochodów, papieru toaletowego i wreszcie każdego innego towaru. Także legendarnego już, przysłowiowego octu, który jesienią, po grzybobraniach, też znikał z półek. Nie jest to – na szczęście – książka, który w stylu Barei wylicza i wytyka absurdy PRL-u. To chłodna, skrupulatnie przeprowadzona analiza upadku systemu, który stał się własną ofiarą.

Jan Sehn, którego imię nosi dziś Instytut Ekspertyz Sądowych to był polskim prawnikiem niemieckiego pochodzenia. W czasie wojny nie doświadczył osobiście represji okupanta. Zajmował skromną posadę w stowarzyszeniu restauratorów. A jednak to właśnie on po zakończeniu wojny brał udział w przygotowywaniu procesów przeciwko niemieckim zbrodniarzom wojenny, między innymi członkom załogi obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. W pamięci ówczesnych zapisał się jako niezwykle pracowity, skrupulatny ekspert, który stał się swoistym motorem polskich rozliczeń z okupantem. Jego nazwisko nie raz pojawiało się w pracach autorów, piszących o tzw. łowcach nazistów, jednak najczęściej było to kilka zdań, krótki rozdział opowiadający o działalności profesora. Filip Gańczak podjął się zadania wręcz karkołomnego. Postanowił napisać o Janie Sehnie książkę. Trudno ją nazwać biografią, gdyż informacji o bohaterze jest tu niewiele i koncentrują się one głównie na jego działalności zawodowej. Nie dziwi to, gdy posłucha się wspomnień, jego byłych pracowników, którzy określają profesora jak osobę skrytą, zamkniętą w sobie a czasami wręcz oschłą. Autor kładzie więc nacisk na prace Jana Sehna: śledztwa dotyczące zbrodni popełnionych głównie w Auschwitz i Płaszowie. To on przesłuchiwał i gromadził dowody przeciwko komendantowi Auschwitz Rudolfowi Hössowi oraz Amonowi Göthowi, komendantowi Płaszowa, którego sylwetkę w "Liście Schindlera" tak sugestywnie przedstawił Stephen Spielberg. "Jan Sehn. Tropiciel nazistów" to pozycja oparta na dokumentach archiwalnych, aktach śledczych, listach. Jednak w mojej ocenie to bardziej lektura o powojennych procesach zbrodniarzy wojennych niż opowieść o życiu profesora. Nie zmienia to jednak faktu, iż jest to bardzo ciekawa pozycja, która wydobywa z cienia zapomnienia postać polskiego prawnika, bez którego ciężkiej pracy wiele procesów by się nie odbyło. Polecam tę książkę miłośnikom historii, szczególnie tym zainteresowanym tematyką II wojny światowej.

Dzieło Serhiija Plokhy'ego to nie tylko kronika wybuchu w elektrowni, lecz przede wszystkim wnikliwa wiwisekcja systemu radzieckiego, osadzona w samym sercu jego strukturalnej niewydolności... Ten ceniony historyk z Harvardu przekonująco dowodzi, że awaria nie była nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, lecz naturalną konsekwencją funkcjonowania państwa opartego na kłamstwie. W świecie opisanym przez autora, partyjna ideologia i chęć zachowania pozorów systematycznie wygrywały z faktami oraz elementarnym bezpieczeństwem. Narracja swobodnie przeskakuje między kuluarami Kremla, klaustrofobiczną sterownią reaktora a morderczym wysiłkiem ratowników. Dzięki dotarciu do odtajnionych archiwów KGB, autor bezlitośnie rozprawia się z narosłymi mitami, wykazując, że władze posiadały wiedzę o krytycznych wadach konstrukcyjnych reaktora RBMK na lata przed tragedią. Bardzo mocno wybrzmiewa tu wątek ukraiński – skażenie ziemi i całkowite załamanie zaufania do Moskwy stały się paliwem dla ruchów niepodległościowych, które ostatecznie rozbiły ZSRR od środka. Popularne produkcje, m.in serial HBO przyzwyczaiły widzów do pewnej wizji tych wydarzeń, jednak omawiana lektura oferuje znacznie głębsze, pozbawione scenariuszowych uproszczeń spojrzenie. Rzetelna praca naukowa, napisana z energią godną najlepszych thrillerów politycznych, pozostaje kluczowym punktem odniesienia dla każdego, kto chce zrozumieć, jak systemowa tajemnica i pogarda dla prawdy doprowadziły do technologicznego końca świata...

Trójkąt sąsiedzkiej niezgody. Tak krótko można opisać Buczacz i podsumować główną tezę tej książki. Jest naprawdę świetna. Autor przygląda się Buczaczowi od czasów kiedy był miastem Rzeczpospolitej Obojga Narodów, aż po kres II wojny światowej. Wiele na przestrzeni tych kilku stuleci uległo zmianie, ale jedno pozostało stałe: Buczacz zawsze był miastem trój-etnicznym bowiem zamieszkiwali w nim Polacy, Żydzi i Rusini (dzisiejsi Ukraińcy) . I w zasadzie historię tego miast można by skwitować jednym: wszelkie problemy i wyzwania przed nim stojące miału zawsze u podstaw ten kruchy fundament. Omer Bartov kapitalnie to pokazuje. Naturalnie najwięcej miejsca poświęcono tragedii II wojny światowej ale świetnie też pokazał koniec XIX i rodzące się w Galicji nacjonalizmy, katastrofę Wielkiej Wojny oraz skompilowaną sytuację i porażkę polityki narodowościowej II Rzeczpospolitej. Książka łączy w sobie cechy monografii historycznej i wciągającego reportażu. 

Jak dla mnie świetne połączenie literatury podróżniczej z podręcznikiem do historii. Książka wciąga od pierwszych stron, bo i pomysł na podróż po krajach graniczących z Rosją jest niebanalny. Erika Fatland w swojej podróży lekkim piórem kreśli miejsca i wydarzenia historyczne, ale przede wszystkim oddaje głos mieszkańcom poszczególnych krajów i pozwala im opowiedzieć, co to znaczy na co dzień być sąsiadem Rosji.

Jedni ich nie znoszą i ciężko im się je ogląda. Inni dostrzegają w nich coś więcej i doceniają nieszablonowość. Mowa o filmach Wojciecha Smarzowskiego. Nie pozostawiają nikogo obojętnym, bo to po prostu niemożliwe. Poruszają często niewygodne i uwierające tematy i to tak dobitnie, że nie sposób o nich nie myśleć. "Kręcone siekierą. 9 seansów Smarzowskiego" to w ogromnej większości opowieść ludzi współpracujących z nim od lat, o kulisach powstawania głośnych w jego filmografii tytułów. Aktorzy, operatorzy kamer, ludzie zajmujący się udźwiękowieniem czy charakteryzacją, zdradzają jak od kuchni wygląda tworzenie filmów ze Smarzowskim. Czy w pracy z nim jest miejsce na spontaniczność? Jak ważny jest dla niego klimat panujący podczas pracy na planie tak ciężkich filmów? Od aspektów czysto technicznych dotyczących tworzenia filmów, aż do przemyśleń niemalże filozoficznych związanych z wcielaniem się w rolę. Znajdziemy w tej książce potężną ilość anegdot, historii i wspomnień. Najwięcej miejsca dostają tu chyba aktorzy i aktorki. Niektóre z przytoczonych historii są bardzo osobiste i dające do myślenia. Marcin Rychcik w bardzo sprawny i przystępny sposób pospinał wszystkie te opowieści i ukazał Smarzowskiego w trochę innym świetle. Jeśli podobają Ci się jego filmy, to książka zdecydowanie warta sprawdzenia.

Nie jest to dokładnie ta sama tematyka co "Ja nie leczę, ja uzdrawiam" ( https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4875709/ja-nie-lecze-ja-uzdrawiam-prawdziwa-twarz-polskich-bioenergoterapeutow ),ale jakośtam zbliżona i porównując, to powiem tak: jeśli chodzi o zakres tematu to ta podobała mi się bardziej, ale jeśli chodzi o postawę autora, to wygrywa tamta. Tutaj jednak trochę heheszki i ogólnie nie do końca poważne podejście do tematu np. na wyprawę w "poszukiwaniu ducha" autor zaprasza przyjaciela (który, nawiasem mówiąc, poważniej do tego podchodzi niż on) ale czy to ma być poważne? Po co to towarzystwo w takim momencie? Żeby bardziej się rozpraszać? Wolałbym żeby było tak jak w "Ja nie leczę, ja uzdrawiam": profesjonalnie i bezstronnie. Jednak na plus trzeba zaliczyć, że tutaj w zakres tego w co wierzą Polacy autor wciągnął też religię - to jest dobre w zestawieniu z wróżbami itp., bo częstokroć przez ludzi wierzących da się wyczuć takie: "jakieś wróżki, głupoty, bzdury" ale przemiana opłatka w ciało, to przecież prawda najczystsza, która się dokonuje co niedzielę ;) Ogólnie książkę przesłuchałem z bardzo dużym zainteresowaniem, jest wciągająca i łatwo skupić się na treści. Wszyscy bohaterowie zrobili na mnie raczej pozytywne i takie sympatyczne wrażenie. Nie wiem, pewnie są w tych branżach też oszuści, ale myślę że większość szczerze wierzy w to co robi. Jest wiele o intuicji, odczuciach... dla sceptyka to mogą być bzdury ale tak sobie myślę... a co w tym złego? Co złego w tym, że ktoś podejmie jakąś decyzję po rozłożeniu kart, posłuchaniu intuicji czy choćby rzucie monetą? Większość (i mówiąc większość mam na myśli tak 99%) decyzji w naszym życiu i tak nie jest taka ważna :D i mam na myśli również decyzje dotyczące miejsca zamieszkania, wyboru partnera życiowego czy podjęcia pracy. Wiem, to może brzmi kontrowersyjnie ale mówię to w sensie, że to nie są rzeczy nieodwracalne czy jedynie słuszne. Ważna to może być decyzja na temat aborcji, przejścia jakiejś operacji itp., bo to mogą być decyzje nieodwracalne ale co to za różnica czy ktoś zamieszka w Krakowie czy Warszawie? (albo czy w Anglii czy we Francji?). Zwiąże się z Piotrem albo Jankiem czy będzie pracował w firmie A albo B? Z Krakowa do Warszawy zawsze można się przeprowadzić (albo z Francji do Polski czy skądkolwiek niemal dokądkolwiek),pracę zmienić, a szczęśliwym można być zarówno z Piotrem jak i Jankiem, a przynajmniej zdrowy rozsądek i tak nie przewidzi tego lepiej od intuicji czy kart ;) Dlaczego by więc "słuchanie intuicji" miałoby być gorszym drogowskazem niż cokolwiek innego? (i mówię to ja, zupełnie bez intuicji ;) ). Ciekawa była też wypowiedź jednej z wróżek: "– Są pewne dźwięki, które słyszą psy, nietoperze, a my nie, tak? Ale to przecież nie znaczy, że pies jest pierdolnięty, tylko po prostu łapie inne częstotliwości. I tak samo są obrazy, które widzę ja, a kto inny nie. Na razie nie umiemy się do tego dobrać, zbadać, jak to jest, ale jestem przekonana, że będziemy potrafili." (pdf.str.41) Jeszcze inne kwestie, które chcę skomentować po cytatach: "– Czyli kiedy jasnowidz nam mówi: „W czwartek trzynastego spadnie ci na głowę jakiś ciężki przedmiot”? [doktor Michał Parzuchowski:] – On nigdy tak nie powie. – No dobra: „Pod koniec września coś zdarzy się niedobrego twoim dzieciom”. – O, właśnie! „Coś zdarzy się niedobrego”. I teraz to ty musisz poszukać, co to takiego może być. Zaczynasz więc kombinować, poddając jasnowidzowi kolejne propozycje. Co w praktyce może wyglądać tak, że mówisz: „Ano tak, bo wtedy moje dziecko ma egzamin”. I wtedy on: „No właśnie, niech ono się do niego dobrze przygotuje”. Podstawową kwestią, którą wykorzystują jasnowidze, jest podpowiedź od klienta." (pdf.str.323) - no bardzo fajnie tylko tak rzadko wygląda wizyta u wróżki czy jasnowidza, chyba że to rzeczywiście jakiś oszust :P takie wypowiedzi to właśnie nie wróżki stawiają w złym świetle ;) Tak samo jak ten "horoskop" Forera - no jak się pisze ogólniki, to nic dziwnego, że większość ludzi się z tym zgodzi ;) (chociaż ja bym się nie zgodził z niczym, co zawiera fragment w stylu: "Czasem bywasz osobą (…) przystępną i towarzyską (…)" :D ). Dla przeciwwagi fragment z wypowiedzi Wojciecha Eichelbergera z dalszej części książki: "Ktoś mnie dawno temu zapytał, co sądzę o astrologii. Ja na to, że nic, bo zupełnie się na tym nie znam. Zaproponowano mi wtedy udział w eksperymencie z udziałem Roberta Waltera, jednego z najwybitniejszych polskich astrologów. (…) Miałem wybrać trzech pacjentów, z którymi pracowałem przynajmniej przez dwa lata w ramach terapii indywidualnej, i nikomu nie zdradzić, kogo wybrałem. Potem opracować o tych ludziach trzy odrębne dokumenty: krótki życiorys, patogeneza, objawy, prognozy, przebieg dotychczasowej terapii. Zapakować w nieopisane koperty, zakleić, trzymać przy sobie i nikomu nie pokazywać. Dostarczyć oponentowi tylko daty, dokładne godziny i miejsca urodzenia oraz płeć wybranych. Po miesiącu spotkaliśmy się w towarzystwie kilkunastu osób zainteresowanych tym wydarzeniem, Położyłem na stole sędziowskim swoje trzy koperty. Pan Walter położył swoje. Sędzia je otworzył, ułożył parami i odczytał. Okazało się, że w dwóch wypadkach na trzy mistrz astrologii miał do powiedzenia na temat tych osób więcej niż ja, i to bardziej trafnie. A trzeci przypadek uznany został za remis. (…) z pewnością był to fakt, przed którym musiałem pokornie schylić swoją racjonalną, materialistyczną głowę. Co, prawdę mówiąc, nie było zbyt wielkim wysiłkiem, bo jakimś cudem w oprogramowaniu mojego mózgu zainstalowała się nakładka poznawczej pokory, przekory, ciekawości i świadomości własnych ograniczeń." (pdf.str.393-394) - no i respekt, tak, to był najlepszy wywiad w tej książce! (czytana/słuchana: 13-15.01.2025) 5-/5 [7/10]

O Czarnobylu napisano już sporo książek, myślę jednak że warto zapoznać się z tą pozycją, możemy tu znaleźć wiele nowych ciekawostek. Napisana z kilku perspektyw, w bardzo szczegółowy sposób odnosząca się do przyczyn katastrofy i jej skutków odczuwalnych do dziś.

Pozycja bez wątpienia ciekawa, jeśli chodzi o poruszaną tematykę. Autor opisuje bardzo dokładnie i z całą masą szczegółów wakacyjne zagraniczne wyjazdy naszych rodaków w czasach PRL-u. Z tym, że owe wakacje najczęściej niewiele miały wspólnego z wypoczynkiem i relaksem, lecz nastawione były głównie na handel. Czasem wymienny, czasem za drogocenne dewizy. Ewentualne zwiedzanie zabytków, czy leżakowanie na plażach odbywało się tylko wówczas, gdy wszelkie transakcje handlowe przeprowadzono z lepszym lub gorszym skutkiem i „turyści” nie mieli już żadnego towaru na sprzedaż, albo brakło im kasy na kolejne zakupy. W czasach, kiedy handel zagraniczny był domeną państwową, a lokalne rynki były ubogie w towary, to pomysłowość i zacięcie handlowe polskich turystów wprost idealnie zapełniały lukę, z którą nie poradziły sobie duże instytucje państwowe. W większości przypadków transakcje kupna-sprzedaży przeprowadzano na stosunkową skromną skalę, ale zdarzały się też przypadki handlu hurtowego. Często gęsto problemem były jednak nie same transakcje, czy znalezienie klienta na swój towar (czy to w kraju, czy za granicą),ale wywiezienie, a potem wwiezienie dziesiątek, setek, a niekiedy nawet tysięcy kosmetyków, butelek alkoholu, butów, swetrów, futer, kryształów, sprzętów domowych i innych dóbr, których pożądali konsumenci zarówno w krajach komunistycznych, jak i tych spoza bloku wschodniego. I tutaj niektórym dopisało niewiarygodne wręcz szczęście, a niektórych spotkał pech. Szczęśliwcy zarabiali fortuny, pechowcy je potracili. Ponieważ należę do pokolenia, które nie specjalnie pamięta te czasy, a już na pewno nie mogło w żaden sposób aktywnie uczestniczyć w tego typu wyprawach, książkę przeczytałam z ogromnym zainteresowaniem, bo pokazała mi kolejne oblicze minionego ustroju, o którym raczej nie przeczyta się w żadnym podręczniku historii. Trochę zastrzeżeń mam natomiast do wykonania, bo autor miejscami zanadto skupił się na szczegółach (np. wymieniając dokładne liczby uczestników poszczególnych wycieczek, ich miejsca zamieszkania, czy zawody),które bardziej by pasowały do opracowania naukowego niż do książki popularnonaukowej. Również niektóre anegdoty wydały mi się mało zabawne, żeby nie napisać, że wcale. W mojej opinii styl narracji wymaga doszlifowania.