Wieszczba krwawej głowy

Warto. Na pewno daje do myślenia, a wręcz - pod tym względem - zmiotła mnie dwa razy. Nie mogłam przestać myśleć o tym, co przeczytałam. Clou są tu nie tyle same historie, choć są one frapujące, ile sposób, w jaki decydują się patrzeć na nie bohaterowie, którzy je sobie opowiadają. To - innymi słowy - bardzo ciekawy punkt widzenia na zjawiska nadprzyrodzone, niewyjaśnialne, budzące grozę. Plusem książki jest to, że.... jak to ująć? Nie robi czytelnikowi żadnej krzywdy. Po zetknięciu z nią można - pomimo tematyki - dalej żyć spokojnie. Co poniektórzy pozostaną być może bardziej zamyśleni przez jakiś czas, ale raczej nic poważniejszego nikomu nie grozi. Plus numer dwa: duża czcionka :-) Jest też mały minus: trochę mnie drażniły występujące od czasu do czasu wypowiedzi głównego narratora w stylu: "I wtedy on spojrzał na mnie, a ja zrozumiałem, co miał na myśli", bez dopowiadania, co to właściwie było. Podsumowując: świetna sprawa, a ja z przyjemnością sięgnę po inne pozycje tego autora.

Świetna książka, która odwołuje się nie tylko do religii czy kultury, ale także do psychologii, psychiatrii i parapsychologii. W ujęciu parapsychologii opętanie czyli wcielenie to odmienny stan świadomości, który umożliwia obecność zjawiska typu esp. Poprzez analizę materialistyczną opętanie tłumaczy się jak objawy przywołujące obrazy i sytuacje, w których rolę odgrywają istotne aspekty symboliczne ukształtowane wokół tradycji religijnej. Eksperci zwracają uwagę, że zjawiska paranormalne i im podobne mają miejsce zazwyczaj podczas stanu transu spirytualistycznego czy szamańskiego, stanów onirycznych, stanów psychodelicznych, świętego snu, opętania, napadów padaczki, seansów spirytystycznych czy tym podobnych. Bardzo podoba mi się racjonalne podejście autora do tematu. Przecież, jeśli przyjrzymy się faktom bez wątpienia to wciąż obserwowane zjawiska mają wiele wspólnego z zaburzeniami i chorobami psychicznymi. Z tego powodu trudno jest właściwie odróżnić zjawisko fizyczne od zjawiska wykraczającego poza te ramy. Zanim zacznie się mówić o demonie, priorytetem jest wykluczenie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących potencjalnej choroby. Książka genialnie pokazuje manipulację kościoła. Manipulacje mądrzejszymi od głupszych. Na tym opierał się proces czarownic i na tym opiera się wiara w demona i w jego opętania. Jestem w stanie zrozumieć, że jeżeli ktoś nie wie, a próbuje się dowiedzieć, to według mnie okay. Jednakże jeżeli ktoś dobrze wie, że to jest wymysł, a mimo to wykorzystuje swoją wiedzę bądź władze( jak to ma w zwyczaju kościół) już jest dla mnie świństwem. Niezwykle podoba mi się racjonalne podejście do tej książki. Nawet opisane przykłady są rzetelnie opracowane. Świetnie, że autor opisał co się działo z ofiarą i jak wyglądało wypędzanie złego demona. Świetne również były te podsumowania na koniec każdego rozdziału dotyczące ofiar. Które prawdopodobnie symulowały, bo na przykład jednej leciała piana z buzi, ale egzorcyści nie wspominali już o tym, że miałam mydło włożone do ust. Także to jest naprawdę bardzo fajne. Ustawione naprawdę na rzetelnym piedestale. Świetnie, że historie nie są koloryzowane i ustawione pod kościół.

Ani to opowieść bardzo dobra, ani zla. Ani straszna, ani mdła. Ze względu na główną bohaterkę można by przyjąć, że to horror dla młodzieży, ale te wzmianki o kopulującej na cmentarzu zmorze... Jednak dla czytelnika dorosłego cała intryga jest zbyt naiwna. Ale znowu klimat grozy dobry i konsekwentnie podtrzymywany. Czytałam niedawno 'Bezglos' Puzyńskiej i 'Latarnia umarłych' jest lepsza (chociaż redakcja tej drugiej mocno szwankuje, wiec jeśli ktoś uważa, że po każdym błędzie lub niedopatrzeniu stylistycznym w równoległym uniwersum umiera jednorożec, kilka razy za serce się złapie). Tak czy siak jedna i druga to literatura poprawnych, ale dość niskich lotów. Czytać i nie analizować składu, a będą państwo zadowoleni. Albo nie.

Poziom opowiadań dość wyrównany, z wyjątkiem dwóch ostatnich, które były za bardzo chaotyczne jak na mój gust. Nie wypowiem się natomiast na temat poziomu utworu "In einem Gott", który opuściłam, bo unikam takiej tematyki. Moim ulubionym opowiadaniem został "Hades" - eksploracja podziemnego świata to coś co uwielbiam. Drugie miejsce przyznaję opowiadaniu "Brat najmilejszy" - o braterskiej miłości sięgającej poza grób. Trzecie miejsce na podium zajmuje utwór "Cicha" - o wędrownym "wiedźminie" walczącym z upiorami.

Andrzej Sarwa, Tajemnica Rodu Semberków, recenzja. 9/10 POLECAM! Książka Andrzeja Juliusza Sarwy „Tajemnica Rodu Semberków” sprawiła mi ogromna czytelniczą przyjemność z wielu powodów. Przede wszystkim wymienię styl, który należy do moich ulubionych, jako czytelnika. Jest to styl pełen dystynkcji, powolny i nie narzucający się efektownością, budowaną po macoszemu, z udziałem wejść w rozdziały, w stylu Hitchcocka, z całym dlań typowym trzęsieniem ziemi i fajerwerkami, a raczej fontanna krwi. Akcja tutaj toczy się klasycznie, na początku nawet powolnie, jednak w tle cały czas pobrzmiewa ton niepokoju, niczym muzyka, stanowiąca membranę będącą odpowiedzią na rozkosznie budowane zdania. Tego typu książki, z ich stopniowo nabierającą tempa akcją, wymagają od czytelnika cierpliwości, ale i uwagi, a przede wszystkim? Sporej inwestycji czasu. Miałem często wrażenie podobne, jak podczas lektury „Historyka”, a może nawet bardziej, „Łabędzia i Złodziei” Elizabeth Kostovej. Do czego zmierzam? Nie byłem do końca pewnym, w którą stronę pobiegnie fabuła, jaki formalny kształt przybierze, wreszcie, czy dopracowany literacki modus operandi autora, prowadzi w jakimś określonym kierunku gatunkowym, czy też z niego celowo zbacza. A może owe naprzemienne zwalnianie i przyspieszanie akcji, miało jedynie uśpić czujność, zmylić czytelnika, wprowadzić zamęt przed literackim klimaksem? Cóż, ja swoją odpowiedź otrzymałem. Wspominam z ogromną przyjemnością ów moment dociekania, bowiem ten, cechuje moim zdaniem grozę niewymuszoną, klasyczną, pełną w kształcie. A tej coraz mniej we współczesnej, jakże efekciarskiej literaturze spod znaku „Byle do celu, byle przestraszyć.” Wy musicie tej emocji, jak i odpowiedzi na postawione retoryczne w swojej formie pytanie, poszukać na kartach powieści. Spojlerów bowiem nie zapewniam. Przeszło pół tysiąca stron. Książka obfituje w mnóstwo historycznych zagwostek, nawiązań do postaci znanych nam ze spacerów po muzeach, czy stron podręczników, poświęconych historii. Mamy tutaj wszystko, za co szanowano kiedyś rodzinne sagi, ale i opowieści w stylu Sióstr Bronte, czy Le Fanu. To wszystko jednak, uzupełniają dodatkowe fragmenty puzzli, zestawionych współcześnie, niczym w powieściach Dana Browna. Książka zapewnia wszystko to, czego łaknie nieco bardziej wybredny czytelnik w okultystyczno-diabolicznym sosie z krwi i rodzinnej klątwy. Dodatkowo dodające pikantu przyprawy, stanowią wątki tajemniczych map, krajów żywcem wyjętych z opowieści Wellsa, Lovecrafta i Ashtona Smitha. Całe to zestawienie, łatwo może pochłonąć, o ile tylko nie zwiedzie nas klasyczny i nie wszystkim odpowiadający język powieści. Zwłaszcza, że podobny mariaż historii, wiary i wielopokoleniowego dramatu rodzinnego z opętaniem i manipulacjami sił nieczystych w tle, stanowi... dość rzadką tematykę, we współczesnych polskich powieściach grozy. Autorzy weird wolą brnąć w psychologię. Ci ekstremalni szukają podniety zasadniczo na podobnym poletku, choć z użyciem nieco cięższych narzędzi. Przekopując nimi w poszukiwaniu trupów ogródek kanibala, mordercy, psychopaty. Reasumując, skoro klasyczny horror to dziś rzecz niemodna, rzekłby ktoś, literacka litania przeszłości, to gdzie to plasuje powieść Pana Sarwy? Gdy dziś, liczy się krótko, szybko (koniecznie drastycznie, a potem już, byle tylko do sfilmowania na Netflixie),książka o sekretach Semberków musi na swoje uznanie jeszcze trochę poczekać. I choć nie mam jako czytelnik, zasadniczo nic przeciwko tak zwanym horrorowym barom szybkiej obsługi, to jednak zawsze, klasyczna groza będzie mnie pociągać bardziej.

Zakupiona rok temu, na moich pierwszych Targach Książki. Nim trafiłem na stoisko autora, wydałem już masę kasy. Oglądałem pięknie wydaną książkę, o tematyce mrocznej i tajemniczej, jak to ujął autor, pierwszy horror z akcją w Beskidach. Nie potrafiłem się zdecydować. Z jednej strony ciężar plecaka z łupami i nieznośna lekkość portfela, z drugiej ciekawość czegoś nowego. Powiedziałem sobie - innym razem i się pożegnaliśmy. W postanowieniu wytrwałem tylko tyle, by dojść do szatni, a była blisko, bardzo blisko. Cóż, kupiłem, przeczytałem. Akcja toczy się niecałą godzinę drogi ode mnie, jak to mówią - rzut beretem od domu, a jednak dzieli nas przepaść czasu. Ostatecznie to XV wiek. Obejmuje miejsca, które zdarzyło mi się odwiedzić, dzięki czemu, wydają się bliższe, niż, gdy czyta się o nieznanych krainach. Od tej pory, gdy nocą spoglądam przez okno, w kierunku południa, ogarnia mnie wrażenie niepokoju. Patrząc w nocne niebo i na księżyc spowity mgłą, wypatrując dziwnych znaków, czuję mrok czarniejszy od nocy, czający się gdzieś tam... Brrr, dreszcz. To pewnie z powodu zimna. Przecież zima tuż, tuż. Świetny debiut. Polecam, ciekawa historia.

Antologia, więc miks, bigos - dla miłośników kulinarnych porównań. Kurwa, bigos! - z ukłonem dla fanów Gordona Ramseya. Jest dobrze, czasami palce lizać (Reguła niczego, Baba Jaga czy Żółte oczy lasu),śmiesznie (W czasie dodanym),muzycznie (Svantevit) i tragicznie (o Welesie, tchnij moc we Florę Woźnicę). Warto? Pewnie, bo nasze, ale warto wypożyczyć lub kupić na przecenie.

“Oczy pełne szumu” to dla mnie pierwsza styczność z Dawidem Kainem, jednocześnie jest to początek wspaniałej przygody z wytworami niespotykanej wyobraźni autora, po której przeczytałem praktycznie wszystko co wyszło spod jego ręki. Książka zaczyna się od szoku poprzez przedstawienie makabrycznej i chorej sceny. Nie zdziwiłbym się, gdyby kogoś to na samym starcie odrzuciło, mnie jednak tylko zachęciło do czytania dalej. Jest to książka w której tak naprawdę nie wiadomo co jest iluzją, a co rzeczywistością i nieustannie wywołuje pytanie czy bohaterowie oszaleli przez ich bez perspektywiczne żywota czy może ktoś się bawi nimi jak w teatrze lalek. Przez całą książkę czytelnik siedzi w “głowach” kilku różnych bohaterów, przez co jest w stanie bardzo dobrze poznać profil charakterologiczny wszystkich postaci. Natomiast, intryga i dziwaczne wydarzenia trzymają cały czas w napięciu do samego końca, jednocześnie, czuć jakiś taki klimat beznadziei w wersji polskiej. Takiego zakończenia się nie spodziewałem, jednak pasuje do ogólnej konwencji książki, w której przedziwne rzeczy wydają się normą. Zostałem przekonany do sięgnięcia po tę książkę przez @W_witrynach_horroru na Dniach Fantastyki. Dzięki Ci za to!

To sentymentalna, refleksyjna i nastrojowa, momentami wręcz oniryczna opowieść, która przyciąga uwagę od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć aż do finału. Między wierszami odnajdujemy niemal filozoficzne rozważania o naturze człowieka -o tym, czym jest dobro, czym zło i jak łatwo zatrzeć granicę między nimi. To historia dojrzała i przemyślana, co zaskakuje tym bardziej, że mamy do czynienia z pierwszą pełnowymiarową powieścią autora. Narracja rozwija się powoli, z wyraźnym naciskiem na miejsca, atmosferę i wspomnienia. Istotną rolę odgrywa kontrast między teraźniejszością a rzeczywistością sprzed wojny. Jeśli ktoś oczekuje dynamicznej akcji i gwałtownych zwrotów fabularnych, może poczuć niedosyt – to opowieść, którą raczej się smakuje, niż pochłania w pośpiechu. Świat przedstawiony uległ głębokiej przemianie. Kraj rządzony jest twardą ręką przez Partię. Media społecznościowe w znanej nam formie przestały istnieć, zrezygnowano z maili na rzecz listów, choć te podlegają ścisłej kontroli. Państwowy konglomerat spożywczy przejął po wojnie większość polskich marek. Te elementy rzeczywistości, pokazujące skalę zmian, należą do najmocniejszych punktów powieści, jednocześnie fascynują i budzą niepokój. „Partia czuwa. Partia patrzy. Partia widzi wszystko.”

Antologie słowiańskiej grozy to już stały obraz, taka trochę „świecka tradycja” polskiego fandomu fantastycznego. Wydana przez Wydawnictwo IX „Żertwa” to kolejny tytuł z tej rodziny. Tom gromadzi same tęgie pióra polskiego horroru - w efekcie wyszedł zbiór udany, pełen dobrych, ciekawych tekstów, balansujących - co wynika z samego tematu - pomiędzy grozą a fantasy, a jako że wydawnictwo też przyłożyło się do roboty, to i od strony edycyjnej i redakcyjnej jest pozytywnie (no, z małymi wyjątkami, o których dalej). Jak to zwykle bywa z antologiami, teksty lepsze przeplatane są tymi mniej udanymi, a może inaczej - różni czytelnicy mają różne temperamenty i oczekiwania, zatem podobać im się będą różne opowiadania dla siebie. Poniższy moja osobista perspektywa : Zacznę od trzech najlepszych (kolejność zgodna z książkową) : Michał Stonawski - Lalunia Mroczna opowieść o dziewczęcym domu poprawczym, do którego trafia obdarzona tajemniczą siłą, umiejętnością kontaktowania się z siłami przyrody dziewczyna. W ośrodku panują klimaty znane z filmów Jesusa Franco - przemoc, lesbijski seks, lubieżni opiekunowie, „fala” wśród więźniarek (opowiadanie nie unika najbardziej drastycznych opisów - scena gwałtu jest wyjątkowo dosłowna i sugestywna). Tycmzasem w pobliskim małym kościółku, jak głosi legenda, straszy Czarna Dama… Na końcu czeka na czytelników efektowny lynchowski twist, i mimo tego, że sam finał wydaje się nieco niedopracowany i chaotyczny (w sumie nie do końca wiadomo, co się wydarzyło),to i tak ogólne wrażenie pozostaje wyborne. Lalunia” to naprawdę wspaniałe opowiadanie, wspaniale przede wszystkim napisane. Przez tekst leci się jak na magicznym dywanie, szybko, wygodnie, elegancko. Łatwość umiejętnego opowiadania to gigantyczna umiejętność Stonawskiego. Byłoby wspaniale, by, obok „okołowarrenowskich” docu-horrorów, które przyniosły mu popularność, znalazł czasami czas na fikcję, szkoda bowiem takiego pióra tylko na reportaże. Dodatkowe kudosy za świetnie dobraną lokalizację opowiadania - krakowskie Podgórze i wzgórze Lasoty z austriackim fortem i kościołem św. Bartłomieja to znakomita sceneria tej mrocznej historii (Paweł Majka doceni, mimo pewnej umowności lokalną topografię). Jakub Bielawski - Na Zażar Bielawski to już klasa sama w sobie - w „Zażarze” powraca do swoich ulubionych klimatów i tematów - wczesne lata powojenne, emigranci ze wschodu usiłują zbudować nową rzeczywistość w poniemieckiej wsi leżącej u stóp mrocznych Gór Sowich, tymczasem między domy wkrada się śmierć. Ojciec zmarłego chłopca zwraca się z prośbą o wyjaśnienie tragedii do okolicznego nauczyciela. Ten w trakcie badań natyka się na dziwny zwrot - „na zażar”, rodem z ludowej piosenki o jakichś „nocnicach”. Być może przybyła ze wschodu staruszka, „wiedząca”, będzie mu mogła pomóc? Znakomite, bardzo straszące, mocno słowiańskie, do tego doskonale, pięknym językiem napisane - mogłoby stanowić szczególny dodatek do powieści „Dunkel” (opisuje zbliżony okres historyczny) . Piotr Borowiec - Tylko Trzy Noce Zadręczany przez koszmarną żonę- jędzę, zamieniającą mu życie w piekło mężczyzna w końcu nie wytrzymuje i w chwili gniewu chce uderzyć kobietę. Trzeba pecha, że trafiona w ramię kobieta spada ze schodów i ginie. Sprawca wzywa na pomoc swego przyjaciela, policjanta. Ten pomaga ukryć ślady zbrodni i pozoruje wypadek. Dla całej okolicy śmierć kobiety jest wielką ulgą - tragicznie zmarła była bowiem jędzą nie tylko w przenośni, ale i naprawdę. Dokładniej była „bisurkanią”, łemkowską wiedźmą i nie cieszyła się ona dobrą sławą ani sympatią. Wiecznie wściekła, zgorzkniała, nienawidząca całego świata, była, nie bez podstawy, posądzana o wyrządzenie wielu nieszczęść. Kiedy wiedźma umiera, zaświaty nie przyjmują tego spokojnie. By uniknąć koszmaru, zemsty piekieł, trzeba nad jej grobem przez trzy dni odprawiać rytuał… Przedłużające się milczenie twórcze Piotra Borowca to duża szkoda dla polskiego horroru, Borowiec bowiem to świetny pisarz, umiejętnie łączący współczesność z motywami, wątkami i klimatem wywodzącym się z klasycznej grozy. Tym razem zabawił się formułą arcysławnego gogolowskiego „Wija”, ozdabiając to słowiańskimi wierzeniami ludowymi, klimatem wschodniej Polski i dużą dawką grozy. Wspaniałe! Te trzy teksty najbardziej się wyróżniają, ale bardzo dobrych opowiadań w „Żertwie” jest naturalnie dużo więcej, a wśród nich : Dagmara Adwentowska - „Pani Piękna Jak Księżyc” - znakomita klimatyczna mieszanka horroru i fantasy - pogańska kochanka księcia Mieszka, walcząc o jego względy z przybyłą z Czech Dobrawą gotowa jest do skorzystania z mrocznej słowiańskiej magii, Agnieszka Kwiatkowska - „Panienka Z Okienka” - dziennikarka na tropie ciekawego tematu, położona na uboczu wieś, tajemniczy dom na skraju lasu i dziewczyna w oknie próbująca, niczym lovecraftowski Erich Zann, powstrzymać koszmary lęgnące się w mrocznym borze. Wojciech Gunia - „W Dół Rzeki” - pięknie napisany, przejmujący moralitet; ludzkie okrucieństwo wobec oskarżonej o czary dziewczyny zostaje surowo ukarane przez mszczącą się przyrodę. I jeszcze, last but not least, Mariusz Wojteczek - „Gdybym Tylko Mogła Latać”. Inspirowana obrazem Jakuba Różalskiego historia nadprzyrodzonego romansu wiejskiej dziewczyny z leśną demonicą (samowiłą). Na plus ciekawy pomysł osadzenia historii w czasach PRL. Wśród pozostałych opowiadań znajdziemy jeszcze m.in. Annę Marię Wybraniec - „Czerwona Grządka, Białe Kurczątka” - jak zwykle zachwycającą pięknem polszczyzny magiczną opowieść rustykalną opisującą losy pewnej studentki przygotowującej na wsi pracę dyplomową, Marka Zychlę - „Zawżdy Zwyciężny”, z zabawnym opowiadaniem fantasy, w którym znany już czytelnikom Wi@rus (taki neo-wiedźmin ze spuchniętymi od wdeptywania Złego w ziemię stopami) pokonuje zarażający mieszkańcom pewnego osiedla spisek dwu nieśmiertelnych guślarzy, czy Artura Grzelaka - „Brnąc Przez Kosodrzewiny” - ponownie bardziej fantasy niż groza; zagubiony górski wędrowiec błąka się wśród mgieł i kosodrzewiny otoczony prastarą słowiańską magią. Nieco mniej do mnie przemówiły : Bartłomiej Fitas - „Kondukt Chorych Dusz” (trochę jak tytuł doom metalowej płyty). Stylizowany na dawną, klasyczną grozę, ociekający wręcz Lovecraftem tekst, w którym zaintrygowany listem przyjaciela narrator przybywa do odległej wioski, by tam przekonać się, panujący na miejscu mór zaraz rozprzestrzeni się po całym świecie. Niestety, „Kondukt” napisany jest niezgrabnie, męcząco, chwilami wręcz irytujący czytelnika swoistą nieporadnością narracji i dziwacznymi sytuacjami/zdaniami/zwrotami (a zestawienie szorstkiego tekstu Fitasa z poetyckim pięknem języka AnMariWybraniec - oba opowiadania sąsiadują ze sobą - zakrawa na złośliwość wydawcy…). O ile w debiutanckiej „Potępionej” ta surowość warsztatowa autora rekompensowana była wyobraźnią i energiczną fabułą, o tyle w „Kondukcie” tego zabrakło. Już lepiej jeszcze raz przeczytać „Maskę Czerwonego Moru”. PS. Ale cieszę się, że w swej ostrej krytyce jestem odosobniony (sporej części czytelników z LC opowiadanie się podobało). i Maciek Kazmierczak - „Świat Się Zmienia”. Romans człowieka z leśną boginką nie może prowadzić do niczego dobrego. On ją namawia do porzucenia swego życia, ale okazuje się łasy na podszepty pięknych rusałek. Niestety, małe rozczarowanie. Pal sześć, że raczej fantasy niż horror (to dotyczy wielu innych opowiadań zbioru),ale fabuła niezbyt mnie przekonała a zezłościł, podobnie jak u Fitasa, niezbyt przekonujący styl (tutaj chyba nawet redakcja nieco przyspała, bo parokrotnie tekst wręcz „grzęźnie” a trafić można nawet na kwiatek w rodzaju „ponad nimi widniał szeroki choć wąski balkon”). Również w przypadku Kaźmierczaka uważam, że lepiej wypada w większej formie (np. Weirdowy „Wszechmocny”). + Na koniec chwila osobistego „się krygowania”. Lista autorów, których prawie wszystkich mam przyjemność i zaszczyt znać osobiście, wydawnictwo, któremu życzę jak najlepiej i chcę wspierać - oczywiste było, że „Żertwę” kupię w dniu jej premiery. Gorzej jednak z upublicznianiem wrażeń z lektury - z tychże samych względów. Czytelnikiem jestem kapryśnym, łatwo mnie zachwycić, ale i łatwo wkurzyć czy zniechęcić a ostrze krytyki niełacne jest oszczędzać znajomych czy kolegów. Jakby było overall kiepsko, to zmięte w ustach przekleństwa schowałbym chyba do laptopowej szuflady. Na szczęście „Żertwa” okazała się zbiorem nad wyraz udanym pełnym ciekawych, świeżych, efektownych tekstów. Jej lektura przyniosła mi dużą frajdę, którą chętnie dzielę się z fanami polskiej grozy w niniejszym raporcie czytelniczym.

Grupa polskich archeologów wybiera się do Rosji w celach badawczych. Już od pierwszego dnia nic nie idzie po ich myśli a lawina dziwnych zdarzeń zaczyna ich przygniatać swoją nadzwyczajności. W tym samym momencie w Polsce prowadzone jest śledztwo. Ktoś brutalnie okalecza twarze kobietom. Historia podzielona na trzydzieści części. Pierwsza dotyczy wykopalisk i tego co się dzieje w Rosji, druga śledztwa w Polsce a trzecia spina wszystko w całości. Dla mnie to była ciekawa przygoda, ale do książki warto podejść z rezerwą dlatego, że w moim odczuciu to hybryda gatunkowa. Horror, groza i fantastyka. Nie sposób przyporządkować tej książki do jednego gatunku. Potrzebowałam czasu, żeby wciągnąć się w tą lekturę, ale im dalej tym lepiej. Początek wydaje się chaotyczny, żeby nie powiedzieć niezrozumiały. Nie wiadomo jak wydarzenia w Rosji łączą się ze śledztwem w Polsce. Wszystko jest bardzo tajemnicze. Autor zaserwował nam historię z piekła rodem z iście diabelskimi bohaterami. I to co się tam dzieje wykracza poza ramy mojego racjonalnego myślenia. Bohaterowie jeszcze za życia przeżywają piekło, a ich nieprzyjemne doznania potęgują wspomnienia pełne wyrzutów sumienia. Jeśli lubicie gatunkowy misz masz z dreszczykiem to książka jak najbardziej dla was😊

Twórczość Józefa Jankowskiego łączy dwa motywy, które dziś powszechnie uchodzą za niemożliwe do pogodzenia – okultyzm i duchowość katolicką. Jankowski z okultysty stał się katolickim mistykiem nie poprzez odrzucenie okultyzmu, a poprzez jego chrystianizację. Dlatego jest postacią fascynującą – szkoda że zapomnianą. Jego Historje niezwykłe są zbiorem opowiadań w stylu Opowieści tajemniczych Turgieniewa, czy Opowieści niesamowitych Poego. W porównaniu z tamtymi dwoma dziełami są znacznie wyraźniej naznaczone rysem duchowości chrześcijańskiej. Celem tej książki jest nie tyle zszokowanie czytelnika, co jego duchowe uformowanie. Autor prezentuje własną interpretację zdarzeń nadprzyrodzonych i ostrzega przed pułapkami czekającymi na adeptów nauk tajemnych

Książka ma lepsze i gorsze fragmenty. Początek wydaje się trochę rozwleczony ale od momentu nagrania przez bohaterów filmu akcja zaczyna się rozwijać, po czym niestety zakończenie nie satysfakcjonuje. Dla zainteresowanych tematyką młodzieńczego buntu połączonego z aurą grozy i tajemniczości, zdecydowanie mogę polecić. Osobom, które po opisie nastawiają się na elementy kryminału czy rozwiązywania zagadek osobiście bym nie polecił. Książka może nie wybitna, ale na jesienne wieczory w sam raz :)

„Opowieści dziwnej treści” Przyznam się na początku, że nic nie wiedziałem o Helenie P. Bławatskiej. Dlatego chwalę sobie obszerny wstęp do książki, w którym przybliżono życiorys autorki. Można dodać, że ów życiorys był niezwykle bogaty i stanowiłby gotowy scenariusz do filmu przygodowo-podróżniczego. Autorka była zaangażowana religijnie i interesowała się magią i okultyzmem, co znajduje odbicie w jej opowiadaniach. Była wszechstronna i otwarta na inną kulturę i wierzenia. W historiach znajdziemy opisy rytuałów z Indii, Turcji, Rosji i innych krajów. Same opowiadania są podporządkowane szerzeniu przekonań autorki. Musimy się przygotować na sporą nie zawsze strawną dawkę informacji. Same opowiadania są z gatunku tych niesamowitych i przypominają klimatem romantyczne opowieści o duchach, z niekiedy zaskakującym zakończeniem. Język autorki jest bogaty ale nie tak staranny jak innych pisarzy w tym samym okresie. Pomocny bywa Krzysztof Grudnik, który przełożył i opracował ten zbiór. Jest on odpowiedzialny za wiele pożytecznych przypisów, rozjaśniających mroki ówczesnego nazewnictwa i czasami bujnej fantazji autorki. Czytelnik jest prowadzony za rękę i takie podejście sobie bardzo chwalę. Co znajduje się w środku? „Czy sobowtór może zabić?” - opowiadanie z gatunku „ghots story” z wątkiem kryminalnym. Jest tajemnica i jest napięcie. Dobrze się czyta. „Nierozwiązana tajemnica” – kolejne z cyklu „duchy i zjawy”. Tym razem akcja ma miejsce w Paryżu. Do końca brniemy wraz z autorką, by odpowiedzieć sobie na pytanie „w jaki sposób?”, które to jest mottem przewodnim. „Karmiczne wizje” – to moim zdaniem najtrudniejsze i najbardziej niezrozumiałe przeze mnie opowiadanie w tym zbiorze. „Przygody” duszy Ego – są wykładem na temat pewnych dogmat i trzeba mieć dużo samozaparcia, by to spożyć. „Zaczarowane życie” – to wycieczka w arkana kultury ówczesnej Japonii. Znakomita historia, pokazująca, że zbytni sceptycyzm może zabić. Autorka osiągnęła równowagę pomiędzy interesującą i wciągającą akcją a równie frapującym tłem. Opowiadanie mogące wiele nauczyć. „Lśniąca tarcza” – to tureckie klimaty. Prosta historia z przebogatym opisem rytuałów magicznych (?) snuje się leniwie do samego końca. „Jaskinia Echa”- tym razem odbywamy wycieczkę do Rosji. Sama historia nieco bardziej skomplikowana. Dość ciekawie zaaranżowana na początku, utrzymuje czytelnika w niepewności i napięciu do końca. Zakończenie lekko zasugerowane. W sumie kolejne z gatunku – „duchy, zjawy i prawda wyjdzie na jaw”. Gdzieś tam w tle zły, z gatunku Szatan. „Z polarnej krainy” – krótka i ciepła historia. Taka do opowiadania wieczorem. Z gatunku „niemożliwe a jednak”, bez udziału duchów. No chyba... ale musiałbym zaspojlerować. „Skrzypce z duszą” – mistrzowska opowieść nosząca w sobie okruchy horroru ekstremalnego. Czytelnik nie musi się bać zniesmaczenia, bowiem wszystko jest podane zgodnie z ówczesnymi normami, delikatnie ale sugestywnie. Pracuje nasza wyobraźnia podsycana przez legendy. Chyba najlepsze w tym zbiorze. „Skrzypce z duszą” zamykają zbiór „Opowieści okultnych”. Na koniec warto wspomnieć o wydaniu za które odpowiada Wydawnictwo IX. Po pierwsze bardzo dobrze merytorycznie opracowany zbiór. Dzięki przypisom dostajemy sporą dawkę wiedzy na temat czasów w których dzieje się akcja. Przypisy pod tekstem, nie zaburzają czytania. Twarda oprawa z interesującą i klimatyczną ilustracją. Robi wrażenie. Ciekawie zaaranżowana czcionka tytułowa to drobiazg, ale wiele takich drobiazgów sprawia, że zbiór prezentuje się pięknie na półce. Wartościowa, choć miejscami niełatwa w odbiorze pozycja. Dla osób, które oczekują czegoś więcej od książki...

Bardzo ciekawe jednak wadą tej książki jest cenzor z warszawy. Cenzor powinien byc ze wsi, Cenzorem powinna być osoba ze wsi a nie warszawiak typu ą ę i kurcze pieczone, bo takiego płytkiego języka wtedy się nie używało!!. Normalnje jak na wsi cza pisać a nje wydziwjać. To niesamowicie psuje klimat. Tym bardziej audiobook jest okropny - to jak horror czytany przez dziewczynkę córkę biskupa typu ą ę - aż mdli !!! . Niemniej jednak daje 9 bo uwielbiam słowiańskie klimaty chociaż same opowiadania zasługują średnio tak na jakieś 7.

Książka czytaj audio-książka (audiobook) który czytał Jakub Kamieński jest naprawdę ciekawa. W mojej skromnej ocenie fajnie opisany świat (ultrakatolicki) jak i bohaterowie oraz same opowieści. Choć jedna mi nie gra dlatego ocena 6 a nie 7 nie napisze która bo nie chce roić spojlerów bo po prostu tego nie lubię. Na koniec dodam że niemiał bym nic przeciwko jak by były kolejne części.

Horror rządzi się swoimi prawami, albo wręcz ich brakiem, jednak wciąganie w to wszystko tej osoby to niezłe przekroczenie granic XD Gdy pojawiła się jeszcze jedna postać to już śmiałam się na głos XD (Ci co czytali bardzo dobrze wiedzą o kogo chodzi) To powiedziawszy to ta książka mi się podobała. Opisy tych katastrof są świetne. To jak ten demon postępuje, że nie zabija nikogo, tylko zadaje im masę cierpienia jest zdecydowanie bardziej przerażające niż gdyby ich mordował masowo. Wolałabym dłuższe zakończenie, dowiedzieć się kto przeżył, a kto nie. Jak sobie radzą ze wszystkim. Jak inni ludzie próbują wytłumaczyć sobie co zaszło. Było tyle ciekawych postaci, o których bym chciała dowiedzieć się więcej.

Antologia, więc oceniam każde opowiadanie osobno, bo potrafią się różnić dość mocno między sobą. Plus dodałem, czy dzieje się współcześnie, bo to też trochę wpływa na klimat (chociaż niektóre opowiadania pokazują, że współcześnie też może być bardzo dobrze i czuć słowiańskość). - Potępieńczy Poemat (Krzysztof Dzieniwszewski) - Jak tytuł wskazuje - to jest poemat, mowa wiązana a nie proza. ;-) Fajne. Można się przyczepić do tego czy ona powinna umieć pisać, pisać w taki sposób i mieć na to czas, ale ... licentia poetica. Bo poza tym bardzo fajnie napisane. - Czarne Żagle Wolina (Silke Brandt) - bardziej tu wyszedł klimat wikingów niż słowiański moim zdaniem. Fajnie pokazane trzy "stronnictwa": wikingów, słowian i chrześcijan. Może gdyby to była dłuższa forma to byłoby lepiej. Jak mi wpadnie coś w ręce od tego autora to sprawdzę. - Anus Mundi (Piotr Barej) - (współczesne) Moim zdaniem złe. Może by się broniło pomysłem, gdyby to nie był pomysł żywcem wzięty z np. "Życie Pi" tylko przeniesiony w inne realia - usprawiedliwianie swojego złego postępowania przez odczłowieczenie kogoś (zrobienie z niego słowiańskiego potwora). Tylko w "Życiu Pi" to był sposób na poradzenie sobie później z całą sytuacją, a tutaj nie czułem jakiejś refleksji, końcówka bez puenty. A dodatkowo napisane moim zdaniem bardzo słabo. Dzieciak słuchający historii kompletnie niewiarygodny - jego myśli czasami w ogóle nie pasują do 8 latka. Poza tym - przecież tu można było zrobić o wiele więcej, lepiej dobrać kto jest tym złym - wtedy dostalibyśmy jeszcze więcej niejednoznaczności. Jedno z tych opowiadań w których "słowiańskość" jest doczepiona trochę "na siłę". - Jędza (Maciej Szymczak) - nie ogarniam tej kuwety. Nie potrafię sobie wyobrazić np. tego rycerza wspinającego się po drzewie. Tak samo jak zachowania woźnicy, ani nawet tego kapłana który uwierzył w swoją misję. Mam wrażenie, że tu się nic "nie klei". Może "nie jestem targetem" dla takiego pisania, bo to zdecydowanie bardziej horror, mimo, że umieszczenie w słowiańskich realiach akurat całkiem sensowne. Trochę się czułem jakby czytał zapis sesji rpg w którym gracze zakładają się "kto zrobi większą głupotę". Pomysł dobry, czasy dobre do takiego pisania, ale realizacja mi nie siadła. - Wodnik (Camille Gale) - (współczesne) pomysł dobry, napisane trochę gorzej, miałem wrażenie że po prostu "po łebkach". Tym bardziej, że w ogóle nie mamy wytłumaczonej motywacji tej "wiedźmy". Rozumiem znak zodiaku, ale to jest tylko sposób, a nie motywacja. - Czarny, Bardzo Czarny Bór (Tadeusz Oszubski) - fajne, ale gdzie jest dalszy ciąg? Bo tu nie furtka, tylko ogromna brama do dalszego ciągu jest otwarta, jeden wątek który się ciągnie przez większość tekstu jest nie rozwiązany a zdecydowanie o rozwiązanie się prosi. To przez Oszubskiego sięgnąłem po tę antologię i widzę, że trzeba sięgnąć po więcej. - Puste Oczy (Małgorzata Lewandowska) - (współczesne ... chyba ;-) ) Bardzo fajnie napisane. podobało mi się to pisanie jakby to były opisywane kolejne kadry z komiksu/filmu. Bardzo ładne budowanie klimatu w ten sposób. Może samo rozwiązanie trochę za proste. Możliwe, że nie każdemu się spodoba, bo opiera się mocno na niedopowiedzeniach. Ale ja bym polecił do przeczytania. - Zakochani na Zabój (Jacek Pelczar) - fajne, chociaż trochę przewidywalne, trochę naiwne, początek sugerował inny klimat. Podobnie jak z pierwszym opowiadaniem (nie poematem) - jeśli mi coś innego autora w ręce wpadnie to sprawdzę, ale jakoś mocno szukać nie wiem czy będę. - Szkodniki (Flora Woźnica) - (współczesne) przepraszam, ale co to jest? Ktoś po znajomości wcisnął to do tego zbiorku? Gdybym napisał, że to poziom wattpada, to bym ludzi piszących na wattpadzie obraził. Polecam ominąć szerokim łukiem. Horror i to taki z klasy G. Gdyby wymienić nazwy potworów to nic by w opowiadaniu się nie zmieniło - słowiańskość właściwie tu nie istnieje. Jeśli to miała być jakaś parodia, to jej nie wyłapałem. - To Złożona Kwestia (Magdalena Zawadzka-Sołtysek) - fajne, bardzo fajne, można by się pewnie do czegoś przyczepić, ale po co skoro dobrze się czyta. Tu też z chęcią bym poczytał więcej. Autorka ląduje na liście do poszukania. Furtka jest, a właściwie po prostu nie rozwiązany główny wątek. - Powrót (Franciszek M. Piątkowski) - (współczesne) Trochę zaskakujące, bo to nie fantasy i nie horror, tylko sensacja, ale na moje oko całkiem zgrabnie napisane, motyw słowiański sensownie wpleciony i fajna klamra spinająca całość. Widać że autor miał pomysł na to opowiadanie. - Co Kryje Toń? (Artur Grzelak) - chyba najbardziej fantasy w całym zbiorku i mocno zalatujące wiedźminem. Żadne arcydzieło, ale przeczytałbym coś więcej. - Liszec (E. Raj) - (współczesne) Dobrze napisane, słowiańskość mocno trzymająca się w treści, nie wsadzona na siłę. Nie tego się spodziewałem po tej antologii, ale dobre. - Drzewa (Olaf Pajączkowski) - (współczesne) Takie trochę nie wiadomo co. Słowiańskości jako takiej mało, spokojnie można by wymienić "potwora" i nic by w treści nie zmieniło. Końcówka jakby autor chciał już szybko zakończyć. IMHO można pominąć. - Siedlisko Dariusa (Paweł Famus) - (współczesne) Bardzo czuć że to jest wyrwane z większej całości, bo autor napisał już całą powieść. Nie przekonało mnie. Jakieś takie mocno chaotyczne. Możliwe, że gdyby przeczytać tę powieść to się lepiej broni. Ale nie mam przekonania czy chcę. - Ona o Dwóch Duszach (Jarosław Dobrowolski) - (współczesne) Dobrze napisane, znowu nie spodziewałem się czegoś takiego w tej antologii. Tylko to nie mój klimat. Bo to właściwie jest czysty horror i to taki bardziej gore. Podsumowując. Jak to bywa w antologiach - teksty mocno zróżnicowane. Przy czym mam wrażenie, że więcej horroru niż tej słowiańskości. Jeśli ktoś oczekiwał klimatów średniowiecza, albo i wcześniej, fantasy itp, to jest tego realnie mało. W niektórych opowiadaniach wyglądało, jakby słowniańskość była dodana na siłę. Ale jest kilka tekstów dobrych i na pewno sprawdzę sobie inne utwory tych autorów.

“Laudetur, laudetur! Maledicatur autem Satanas, creatura Gehennae (łac.) - Zelżony zaś niech będzie szatan, nędzny pomiot piekła.” „Niebezpiecznie jest mieszkać w przestrzeni wypełnionej po brzegi ludzką myślą.” „Wywabiony z zaułków, wywołany z głuchych ostępów diabeł zdawał mścić się za przerywanie mu wiekowej drzemki i rozpuścił z pasją swe wściekłe zagony.” „Umbra benedicentis Maledictus adumbratur. (łac.) - Cień (ręki) błogosławiącego rysuje (postać, kontur) Przeklętego.” „Cień Bafometa” padł na moją twarz, zachęcając do ponownej lektury powieści Grabińskiego. Wprawdzie nie minęło dużo czasu odkąd czytałem wersję z wydawnictwa C&T jednak zwyczajnie nie mogłem przejść obojętnie obok prezentowanego wydania z IX, stanowiącego kolejny tom zwartej serii dzieł zebranych autora. Prezentowana powieść to efekt i następstwo starcia ideowego dwóch odmiennych żywiołowych dusz, będąca przykładem historii, którą śmiało można opisać słowami „śmierć to dopiero początek” oraz „uważaj czego sobie życzysz”. Narrator - artysta Tadeusz Pomian, stający w obliczu śmierci swojego zaciekłego przeciwnika Kazimierza Pradery, dostaje dokładnie to, o czym skrycie marzył od lat, jednak szybko zrozumie, że nagła i nieoczekiwana śmierć jego nemesis niczego nie skończyła, a zamiast tego rozpoczęła wir wydarzeń, w który zostanie wciągnięty Pomian. Historia zaczynająca się od dość niecodziennego akcentu, mianowicie spisywania testamentu oraz przygotowań do pojedynku honorowego obu Panów, trwale została naznaczona przez pocałunek śmierci, która już do ostatniej strony będzie towarzyszyła Tadeuszowi. W każdym kolejnym kroku, w zakamarku miasta, podczas codziennych czynności - cień snuje się tuż za jego plecami, odliczając kolejne minuty do nieuchronnego fatum. Pisząc o powieści Grabińskiego, warto się skupić na ideologicznej walce Panów Pomiana i Pradery, a także gorącej nienawiści, która wyrosła między nimi niczym mur. Podczas trwania narracji minister Kazimierz Pradera był już martwy, jednak nie przeszkodziło to autorowi, by w niesamowicie sugestywny sposób oddać ich walkę, kontrasty, odmienne żywioły a także nienawiść, przebijającej się przez śmierć i naszą rzeczywistość. Pomian, artysta z krwi i kości, wrażliwy na świat zewnętrzny nieświadomie reprezentował tu siły, które znacznie wybiegają poza nasze pojmowanie. Na osobną uwagę zasługuje postać żony Kazimierza Pradery, piękna temme fatale, która pojawia się w życiu Tadeusza, z niejasno określonymi zadaniami i w atmosferze nieoczekiwania. Amelia, bo tak na imię ma owa gwiazda z nieba, niesie za sobą początkowo dobrze ukryty erotyzm powieści, wulgarność połączoną z delikatnością pięknego kwiatu, ostatecznie reprezentując wewnętrzne rozdarcie, które przypieczętowało jej losy. Nie będę wam mówił o co dokładnie mi chodzi, ale myślę, że tak jak ja, będziecie zafascynowani ich dynamiczną relacją. „Cień Bafometa” to połączenie grozy, kryminału i dramatu psychologicznego, więc zakładam, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, odbierając powieść na swój indywidualny sposób. Mniej intensywna niż opowiadania Grabińskiego, zawieszona pomiędzy rzeczywistością a międzywojennym snem, w dalszym ciągu może was zaintrygować i ostatecznie zachwycić. Polecam. Grabiński to mistrz grozy, który robi wrażenie nawet dziś. Gwarantuje że nie znajdziecie piękniejszego wydania niż prezentowana seria z Wydawnictwo IX. p.s. Przez całą powieść mówi się o Bafomecie. Gdzie on jest? Ciężko powiedzieć. Trzeba przeczytać.

Macie ochotę na mroczną podróż w głąb ludzkiej duszy❓️ 27-letni Franek, znudzony życiem kuriera mimo wykształcenia dziennikarskiego, wyrusza na spontaniczny urlop, by uciec od rutyny. Gdy nawigacja zawodzi, trafia do pensjonatu prowadzonego przez gościnne starsze małżeństwo 🚗💨 Szybko okazuje się jednak, że miejsce skrywa mroczne sekrety. Odkryty pamiętnik uruchamia lawinę przerażających zdarzeń, a próby ucieczki zmieniają się w walkę o przetrwanie. Kulminacją jest pojawienie się Michaliny, koleżanki Franka, która fizycznie jest w tym samym miejscu, lecz w innej czasoprzestrzeni. 🔍 Najsilniejsze strony tej książki to atmosfera grozy budowana stopniowo😱 Piotr Łatacz mistrzowsko operuje napięciem, dzieląc narrację na trzy fazy od "niewinnych" dźwięków (skrzypiące drzwi, kroki) przez wewnętrzne rozterki bohatera, po konfrontację z metafizycznym złem. To nie krwawe sceny, a sugestia i cisza wywołują największy lęk. Psychologiczna głębia postaci 💔 Franek to nie typowy "bohater horroru" to człowiek z traumą (niewyjaśnioną przez większość książki!),który buduje mur wobec świata. Jego relacja z psem Mieszko 🐕 dodaje ciepła, a motyw miłości wykraczającej poza granice śmierci (związek z Michaliną) nadaje historii uniwersalnego wymiaru. Minimalistyczny styl z mocnym przekazem ✍️ Aytor nie potrzebuje wielu słów, by przekazać emocje. Jego oszczędne opisy pozwalają wyobraźni samej tworzyć obrazy, a metafora "krzyku ciszy" jako wołania o pomoc ofiar przemilczanych tragedii staje się osią całej opowieści. Zaskakujące zakończenie🤯 Finał dzieli się na dwa etapy, z których drugi rewiduje dotychczasowe postrzeganie rzeczywistości w książce. Koncept przenikania się światów żywych i umarłych poprzez miejsca naznaczone traumą to jedna z ciekawszych interpretacji zaświatów w polskiej grozie! ⚠️ W książce są elementy, które mogły być lepsze. Niedopracowane wątki. Pamiętnik, który uruchamia akcję, nie jest w pełni wykorzystany. Brak też precyzyjnego umiejscowienia akcji. Nawet jako fikcja mogłaby mieć wyraźniejsze ramy. Pierwsza połowa książki bywa nużąca (długie opisy codzienności) podczas gdy finał wydaje się nieco spłycony. Szkoda, że autor nie rozwinął np. relacji Franka z Mieszkiem . Nielogiczności decyzyjne bohaterów (np. izolacja od rodziny z błahych powodów) bywają mało wiarygodne. 🎭 Dla kogo jest ta książka? Polecam miłośnikom grozy psychologicznej (np. fani "Domu z liści" M. Danielewskiego) docenią klimat i metafizyczny wymiar zła. Czytelnikom szukającym głęb, historia bada traumę, samotność i siłę przyjaźni, łącząc horror z dramatem. Książka ma zaledwie 250 stron więc jest idealna na mroczny wieczór! 📖⛈️ "Krzyk ciszy" to więcej niż horror to poetycka opowieść o cierpieniu, które przekracza granicę śmierci. Mimo drobnych niedoróbek autor stworzył przejmujący świat, gdzie cisza krzyczy głośniej niż krew. Jeśli szukasz historii, która zostanie w Tobie na długo po ostatniej stronie sięgnij po tę pozycję. Polecam, szczególnie na wieczory! 🕯️ Moja ocena:7/10🌟 BRUNETTE BOOKS