Strażnik domu Momochi 12

Manga skupia się na perypetiach pary bohaterów. Ashiya jest wprowadzany do różnych zagadnień a temat demonów i dziwnych stworzeń przez Abeno, który jest mistrzem w tym fachu. Tak się złożyło, że dwójka uczęszcza do tej samej klasy w liceum, więc chłopaki mają też odrobinę perypetii szkolnych. Z tym, ze tutaj w tle są nadprzyrodzone stworzenia i masa nietuzinkowych osobników. Schemat trzech pierwszych tomów mangi Posępny Mononokean wprowadza nas w funkcjonowanie egzorcysty i to jak wyglądają typowe sprawy, jakimi zajmuje się Abeno. Mykiem jest tutaj, to, że bohaterowie nie wykonują egzorcyzmów dla ludzi, tylko dla demonów. Para załatwia przeróżne sprawy dla potworów, po to by żyło im się lepiej lub mogły wrócić do swojego wymiaru i żyć tam w spokoju. Jest to bardzo ciekawy pomysł sprawiający, że to, co wydaje się z początku potworami, jest bardzo ludzkie. Dzięki temu świat mangi wydaje się jeszcze bardziej magiczny, a sprawy, z którymi muszą się uporać młodzi bohaterowie, są nietuzinkowe i ciekawe.

Bohaterem tytułu jest nastolatek Ashiya. Młodzieniec napotyka pewnego dnia stworzonko, które myli z zagubioną pluszową zabawką. Okazuje się, że jest to demon, który uczepił się chłopaka i wysysa jego energię życiową. To sprawia bohaterowi olbrzymie problemy w życiu. Dlatego Ashiya decyduje się na skorzystanie z usługi egzorcysty. Tak trafia on na Abeno, który wrabia chłopaka w gigantyczny dług, który bohater będzie musiał odpracować, pomagając egzorcyście. Tak zaczyna się niezwykła i barwna przygoda nastolatka dowiadującego się o istnieniu demonów i wszelkiej maści dziwacznych stworów, które są niewidoczne dla większości ludzi.

Komiks Ori Mity widziałam kilkukrotnie na listach pozycji BL, które można określić jako 'wholesome'. Dzięki temu wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć, bo właśnie do takich współczesnych historii miłosnych mam słabość. Jednotomówka opowiada o dwóch, dwudziestokilkuletnich mężczyznach. Yutaka wiedzie samotne życie pracownika korporacji, natomiast Minoru mieszka razem z ojcem i młodszym bratem. Pewnego dnia bohaterowie spotykają się właśnie dzięki chłopcu, który zostaje poczęstowane przez Yutakę onigiri. Od tej pory obdarzony kulinarnym talentem Yutaka zaczyna przychodzić do domu braci, by nauczyć ich gotować. Między nim i Minoru nawiązuje się przyjaźń, która z czasem przeradza się w coś więcej. Często, gdy czytam mangi, odkładam je co 1-2 rozdziały i wracam do nich między innymi zajęciami. Jednak „Przy wspólnym stole” pochłonęłam od razu w całości. Komiks mnie wciągnął, a przeszłość bohaterów bardzo wzruszyła. Sam związek Yutaki i Minoru był natomiast zdrowy i nie obfitował w dramatyczne momenty, co doceniam. Pod względem wizualnym manga również mi się podobała. Kreska ma pewną lekkość, a rysunki nie są przeładowane szczegółami.

Aoi odwzajemnia uczucia Himari, jednak ich sielankowa miłość zostaje brutalnie przerwana. Dziewczyna z każdą następną nocą, ma coraz bardziej realistyczne i mroczniejsze sny dotyczące domu, w którym żyją. Jak się okazuje, dom skrywa więcej tajemnic, niż mogła się tego spodziewać. W posiadłości pojawia się czarny Nue - poprzednik Aoi. Jednak problemem jest to, że dwóch Nue nie może istnieć. Aoi traci swoje moce. Dodatkowo przyjaciel Aoiego z lat młodości, zapadł w dziwny sen, z którego nie może się obudzić i przeżywa cały czas ten sam dzień w szkole. Jak poradzi sobie z całą sytuacją Aoi? Czy Himari znajdzie sposób by odzyskać władzę nad posiadłością? Mam wrażenie, że autor mangi wkłada w każdy następny tom oraz więcej akcji i wątków, które wręcz brutalnie nas wciągają i nie pozwalają wrócić do rzeczywistości, kiedy nadchodzi koniec. Nie można powiedzieć, że bohaterowie kompletnie się nie zmieniają - byłoby to kłamstwo. Po każdej historii, w którą zostali wplątani, ich charakter i sposób życia się zmienia. Mam wrażenie, że najlepiej widać tym razem po chłopaku - na początku miałam wrażenie, że była to postać bez charakteru, teraz widzę, że z każdą kontynuacją dowiaduje się czegoś nowego o nim. Co więcej, to w jaki sposób uświadamia sobie, kim się staje - bezcenne. Kreska nie zmienia się - dalej jest na bardzo wysokim poziomie. Postacie są pięknie narysowane. Jeżeli coś lub ktos ma wyglądać strasznie, tajemniczo, słodko albo dziwnie - tak właśnie jest! Czasami żałuję, że właśnie TEN komiks nie jest kolorowy. Dodatkowym plusem są dialogi i relację między bohaterami. Ich zabawne odzywki i niespodziewane zwroty akcji - czyli to co Bukku uwielbia!Jednak najbardziej boję się tego, że zakończenie całej sagi będzie banalne i zepsuje całą tą otoczkę i magię. Na razie nie wiem co z następnym tomem, bo zakończenie 12 części jest tak mocne, że sama nie wiem co z tym zrobi autorka mangi. Nie pozostaje mi nic innego jak śledzić jej twittera i czekać na zapowiedź Polskiego wydawnictwa Waneko. Czy polecam? Pewnie że tak. Magia, miłość, przystojne demony, piękna kreska i wiele wiele więcej. To obowiązkowa pozycja dla mangowców shoujo, ale również dla tych, co poszukują ciekawego komiksu, który porusza dużą ilość wątków w tym historię różnych bohaterów, które nie zawsze kończą się pozytywnie.

Sympatyczna manga o nietypowym fetyszu i grupce znajomych z liceum. Ładna kreska, pozornie bardzo oszczędna, ale z pięknymi detalami, np. oczu. Niezła fabuła i sympatyczne postacie. Co ciekawe, jak na yaoie, dużą rolę odgrywa siostra głównego bohatera i jest świetnie skonstruowana - charakterna, sympatyczna, nieoczywista. Takie kobiety rzadko kiedy goszczą w tym gatunku, więc tym większe brawa dla autorki. Bardzo fajnym dodatkiem było też jednostronicowe posłowie, w którym dosłownie w pojedynczych kadrach Beriko podsumowała losy naszych bohaterów. Zwykle brakuje takich dodatków. Polecam miłośnikom MLM, w wydaniu bardziej dla dorosłych.

Tomik jak najbardziej w porządku, czytało się bardzo sprawnie i z zainteresowaniem, a przy szóstym tomie czasem ciężko utrzymać akcję i ciekawość czytelnika. Złe moce zostały rozwiane i wszystko się dobrze skończyło, miłosna para odnalazła siebie na nowo. Jedna uwaga tylko... Czemu kiedy nagle wszyscy bohaterowie założą okulary to są nie do rozpoznania i stają się brzydcy i niewidzialni ? Trochę to stereotypowe i mam nadzieję, że więcej mang w przyszłości będzie wprowadzało odwrotny stosunek do okularników.

Przesympatyczna komedia szkolna, która gdyby była rozrysowana na więcej tomików (nie koniecznie na tasiemca, wystarczyłoby tak do 5) mogłaby pokazać lepiej rozwój relacji bohaterów. A tak mamy historię przyjemną ale dryfująco po płyciźnie, lekko naiwną choć nadal przyjemną. Różnica wieku nie jest dla mnie niczym szokującym ani "fantastycznym" i jestem w stanie dość sporo zrozumieć z zachowania bohaterki na podstawie własnych doświadczeń z okresu końca liceum ( w moim przypadku było to 7 lat różnicy). Także powspominałam sobie, po uśmiechałam pod nosem, oczy nakarmiłam ładną kreską i jedynie żałuję tak krótkiego rozwiązania tej opowieści ;)

Zakończenie tomiku bardzo pozytywnie odbieram, przyjemny ostatni tom, ostatnie sprawny, który były nierozwiązane zostały tu zawarte. Myślę, że każdy coś znajdzie dla siebie w tej serii, dla mnie z pewnością było to odwrócenie ról zakochanych na którą czekałam od drugiego tomiku, kiedy już tylko o tym wspomnieli. W pewnym momentach można było zauważyć gorszą jakość kreski, tak jakby przy ostatnim tomiku autorzy się spieszyli i nie do końca wszystko dopracowali, mimo tych niuansów, tomik na wysokim poziomie tak jak i cała seria. Pozytywnie będę wspominać to yaoi.

Manga dość karkołomna w swoim pomyśle, ale wyszła naprawdę dobrze. Otóż młody pracownik dziekanatu otrzymuje zadanie zajęcia się przybyszem z bliżej nieokreślonej wyspiarskiej społeczności, który przyjeżdża uczyć się na uniwersytecie. Qaltaqa nie zna ani słowa w języku angielskim lub japońskim, boi się samochodów i w przerażenie wprawia go toaleta. Ale równocześnie szybko uczy się nowego języka, stopniowo też przywiązuje się do swego opiekuna. Ryo traktuje swoje zadanie jak dopust boży, ale także do czasu, kiedy lepiej poznaje Qaltakę. Ich miłość rozwija się bardzo powoli i nie jest pozbawiona zabawnych czy romantycznych scen, które naprawdę chwytają za serce. Kreska bardzo ładna, psychologicznie postaci dość realistyczne. Również tło jest dość szerokie, zwłaszcza związane z plemieniem Ruta. Manga jest zdecydowanie przeznaczona dla dojrzałego czytelnika. Polecam :)

Gdy kilka miesięcy temu zamawiałam komiksy, brakowało mi niewiele do darmowej dostawy – zamiast zaczynać dłuższą serię, uznałam, że równie dobrze mogę przy okazji kupić coś krótkiego, co szybko będzie można przeczytać. Tak w moje ręce trafił „Doctor Mephistopheles”. Manga ta powstała przy współpracy Hideyukiego Kikuchi (znanego przede wszystkim za sprawą „Vampire Hunter D”) oraz rysowniczki Kairi Shimotsuki. Opowieść ta zainspirowana jest postacią Mephisto z powieści „Demon City Shinjuku” autorstwa właśnie Hideyukiego Kikuchi – doczekała się ona nawet wersji animowanej w 1988 roku! Trzęsienie ziemi tworzy wyrwę między Shinjuku i pozostałą częścią Tokio. Na powierzchnię wychodzą demony oraz niespotykane kreatury, których nie można spotkać nigdzie indziej niż w przeklętym mieście. Szczególną sławą cieszy się doktor Mephisto, wedle relacji niektórych mogący uleczyć każde schorzenie. Pewnego razu w progi jego szpitala wkracza wróżbita twierdzący, iż w mieście zgromadzą się Nieśmiertelne Trzewia, mające według legend należeć do samego Boga. Przybysz pragnie wskrzesić nieśmiertelną istotę, co zdecydowanie nie podoba się diabelskiemu lekarzowi. Między Megedem i Mephistophelesem rozpoczyna się wojna, gdy demon wbrew prośbom zaczyna gromadzić pradawne artefakty na własną rękę… Opowieść pierwszego tomu nie jest szczególnie odkrywcza, lecz niewątpliwie miło się ją czyta. Oklepane motywy nie przeszkadzały mi w zaangażowaniu się w lekturę. Elementy grozy pojawiają się tu i ówdzie, niezwykły lekarz przykuwa uwagę swymi poczynaniami. Intryguje także pozbawiony pamięci Soyogi, którego zachowania są nieoczywiste, nieprzewidywalne, wprowadzają wiele chaosu, a także krzyżują plany wszystkich wokół. Wątek Trzewi może być dobrze wykorzystany, choć patrząc na objętość całej serii, nie oczekiwałabym tak naprawdę szczególnie wiele. Ubolewam przy tym odrobinę nad tym, że znalezienie pierwotnej powieści o Shinjuku będzie problematyczne – naprawdę chętnie dowiedziałabym się więcej o tym świecie. Poziom wizualny tej mangi jest… różny. Statyczne sceny prezentują się dobrze, postaci wyglądają charakterystycznie, zgrabnie, intrygująco. Gdy jednak pojawiają się jakiekolwiek sceny pełne dynamiki, walki i pędzącej na oślep akcji – idzie się po prostu zgubić w tym chaosie. Niby się człowiek przygląda, jednak nie sposób stwierdzić, co faktycznie się dzieje, ponad to, że widocznie dzieje się dużo. Dość udanie odwzorowana została anatomia narządów wewnętrznych, choć dostrzegam w niej trochę niekoniecznie udanych zabiegów ilustracyjnych. Ich obecność jednak miewa iście groteskowy wydźwięk, wszak urocza dziewczynka z jelitem grubym w koszyczku to dość nietypowy widok, mogący powodować pewien dyskomfort. „Doctor Mephistopheles 1” udanie wprowadza do niezwykłego świata Shinjuku. Nie stanowi może jakiejś szczególnie wybitnej opowieści, lecz jako krótka rozrywka sprawdza się dobrze. Ode mnie zyskuje ocenę 7/10 – wkrótce zajmę się kolejnymi tomami tej historii, by sprawdzić, czy jako całość również jest warta uwagi.

Brutalna, ale mimo to sympatyczna manga yaoi. Wiem, że to brzmi prawie jak oksymoron, ale taka jest rzeczywistość. Mimo dużej dawki przemocy, w tym seksualnej, jest w niej ciepło i po przeczytaniu ma się silne poczucie, że dalej będzie tylko lepiej. Nie zapominajmy, że jest to tytuł czysto rozrywkowy, nie ma skłaniać do przemyśleń, nie ma zmieniać życia... To tylko solidnie zabarwiona erotyką manga o yakuzie. Niby są poważniejsze wątki, jak przemoc wobec dzieci, ale cała reszta jest czysto rozrywkowa. Biją się, uprawiają seks, jeszcze trochę się biją i knują, a na koniec znów się migdalą. Paradoksalnie w tym całym bajzlu jest jeszcze miejsce na humor i jakąś, taką nadzieję na lepsze jutro dla wszystkich występujących postaci. Bardzo podoba mi się kreska Beriko. Główny bohater wyglądał trochę jak wkurzony elf, czy demon. Jego chłopak był odpowiednio słodki i niewinny, choć pokazał swój pazur kiedy trzeba było. Główna knuja przypominała główną knuję. Panowie są przystojni, tła są, momenty są odpowiednio pikantne. I zdecydowanie nie dla nieletnich. Nie jest to wybitne dzieło, ale bardzo dobra sztampowa robota biegłej rysowniczki. Ja bawiłam się dobrze, odpoczęłam i zresetowałam głowę. Pora wracać do poważnych lektur.

Sympatyczna ładnie narysowana nowa wersja opowieści o Śnieżce, która musi uciekać przed grożącym jej niebezpieczeństwem... chociaż nie ze strony macochy tylko zepsutego arystokraty. Choć ten tomik mangi spodobał mi się, to jednak mnie nie oczarował. Nie wiem czy zabiorę się za kolejne tomiki.

Historia o miłości dziewczyny patrzącej w gwiazdy i chłopaka z głową blisko ziemi, która za szybko się skończyła. Teraz, po 5 latach od jej śmierci Daichi wyrusza w wyprawę mającą przywołać ich zacierające się w jego pamięci wspólne wspomnienia. Nie wie, że będąca w niebie Akari zrobi wszystko by w końcu o niej zapomniał i żył dalej. "Dar..." to bardzo smutna i wzruszająca opowieść o stracie z którą trudno się pogodzić, gdy przysięga "na zawsze" staje się przekleństwem a nie błogosławieństwem. Obserwując wspomnienia bohaterów nagromadzone na przestrzeni całego ich życia, od dzieciństwa po studia, czytelnik coraz bardziej odczuwa rozpacz pary i siłę ich uczucia. Dla dobra drugiej osoby są gotowi ranić samych siebie. Jednak może ta wędrówka stanie się dla nich katharsis i pozwoli uwolnić się od żalów. By zrównoważyć ciężar historii manga zawiera też trochę humoru. Dodatkowo koncepcja zaświatów zaprezentowana przez autora jest bardzo interesująca. Według niej wartość duszy wzrasta w zależności ile o zmarłym mówi się po jego śmierci. Od tego zależy czy spędzisz wieczność w luksusach czy harując za grosze. Ta opowieść jest piękna treściowo i wizualnie. Mnie ujęły w szczególności kadry nocnego nieba, choć narysowane dość prosto, zachwycają i każą na dłużej zatrzymać się na stronie. https://bazgrolyokulturze.blogspot.com/2022/10/stosik-czerwcowo-lipcowy-2020.html https://www.instagram.com/p/CjnrpV2oAQq/

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/10/manga-tez-ksiazka-niesamowite-opowiesci.html Wiesz, że obok ciebie żyją duchy? „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to dość stara manga. No dobra, pierwsze polskie wydanie jest z 2016 roku, zatem dwuletnia, ale w natłoku mang wydawanych na polskim rynku, ta jest już stara. Sięgnęłam po nią z czystej ciekawości, bo nie miałam jeszcze do czynienia z mangą gatunku horror, kryminał. Tytułowy pan Shiranui to włóczęga, który zwiedza Japonię. Jest stosunkowo niegroźny i wygląda na dość sympatycznego jegomościa, aczkolwiek za każdym razem jak kogoś spotyka prosi go o opowiedzenie historii nawiązującej do folkloru, bądź posłuchanie podobnej, którą on sam opowie. Jest oddanym słuchaczem, a każda kolejna opowieść, czy to przerażająca, czy lekka przynosi mu wielką radość. Manga ta jest jednotomówką, która zawiera w sobie siedem oddzielnych opowieści, niełączących się ze sobą. Jedyne co jest w nich stałe i niezmienne to pan Shiranui, który w każdej z nich bierze udział. Opowiada je, bądź wysłuchuje. W środku tego tomiku można znaleźć najprzeróżniejsze historie, z których każda sięga do korzeni kultury japońskiej. Co ciekawe, w mandze tej mamy uczucie zwątpienia, przerażenia, ale nie ma tutaj żadnej jawnej przemocy. Każda historia wciąga w swój świat i za każdym razem można poczuć dziwne ciarki na plecach, kiedy się ją kończy. Nie da się ukryć, że atmosfera grozy jest tutaj niemalże namacalna, a niepewność w jakiej Kaoru Inai trzyma czytelnika jest niepozorna, ale bardzo odczuwalna. Nie jestem w stanie opisać Wam bohaterów, gdyż ciągle się oni zmieniają, a sam Shiranui jest tutaj mało rozwinięty. Fabuła tej mangi skupia się na opowieściach, które są przekazywane z ust do ust, co też uważam za bardzo ciekawy zabieg. Gdybym miała ocenić bohaterów, to zdecydowanie mogę stwierdzić, że są przekonujący i bardzo szybko można im uwierzyć, we wszystko, co powiedzą. Może i jest to manga na jeden raz, ewentualnie na odświeżanie jej sobie co pięć, czy dziesięć lat, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiło się spod ołówka pani Inai więcej takich opowieści u nas. Schludna i przejrzysta kreska, może nie rozbudza wyobraźni, ale za to nie męczy wzroku i pozwala dokładnie przyjrzeć się demonom, czy innym istotom nadprzyrodzonym. Czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko, aczkolwiek to uważam, za minus, bo manga kończy się zdecydowanie za szybko. „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to manga, która opowiada klasykę w nowoczesnym wydaniu. Historie potrafią zaskoczyć i zszokować, a atmosfera jest pełna napięcia podczas każdej kolejnej przygody. Jest to lekka manga, idealna na szybką podróż do pracy, albo do domu. Jestem też ciekawa, czy jako osoba, która nie przepada za horrorami, podczas czytania tej mangi w nocy odczułabym większy niepokój, niż za dnia, ale raczej długo będę dojrzewać do sięgnięcia po nią właśnie, kiedy niebo jest ciemne. Zatem jeżeli nie masz co ze sobą począć przez godzinkę, albo dwie i chcesz spróbować czegoś nowego, albo poczuć trochę strachu to historia pana Shiranui jest dla ciebie idealnym wyborem.

ŻYCIE, ŚMIERĆ I MIŁOŚĆ Nie ma nic na pół – szybko po tym się ubierasz Jak kiedyś Yves Montand, jak Edith Piaf Żadne z nas już się na to nie nabiera Strachy na lachy „Half & half” to kolejna jednotomówka od Waneko, która tak naprawdę stanowi zbiorcze wydanie dwóch oryginalnych tomików. Rozwiązanie to dobre, bo w ręce czytelników trafia solidna cegiełka w cenie niewiele wyższej od standardowego tomiku. A to cieszy w szczególności, gdy czytelnik otrzymuje dobrą lekturę, a taką właśnie jest manga Koujiego Seo. Sympatyczna i bardzo przyjemna w odbiorze opowieść miłosna z nutą fantastyki i sporą szczyptą erotyki, choć z nie do końca wykorzystanym potencjałem. Zazwyczaj śmierć kończy wszystko, w tym wypadku wszystko od śmierci się zaczyna. Yuuki ma dość życia i postanawia popełnić samobójstwo. Wchodzi na wysoki budynek, skacze z niego i… Jak w „Amelii”, spada na przechodzącego poniżej Shin’ichiego. Oczywiście oboje giną, ale trafiwszy do czegoś w rodzaju czyśćca, ze względu na wyjątkowe okoliczności, otrzymują swoistą drugą szansę. Na tydzień wrócą do świata żywych, zmuszeni przebywać blisko siebie. Przez ten czas mają zdecydować które z nich po upływie tego czasu umrze, a które wróci do życia. Wybór wydaje się prosty, ale samobójstwo pozwoliło Yuuki spojrzeć na swój los z innej perspektywy i teraz wcale nie ma zamiaru opuszczać tego świata. Skazani na własne towarzystwo, dzieląc ze sobą wszystko – łącznie z odczuciami – zaczynają poznawać się coraz bliżej. A wraz z tym, zaczyna także między nimi iskrzyć. Tylko czy w ich sytuacji rodzące się uczucie ma w ogóle sens? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/02/half-half-kouji-seo.html

Ciekawy pomysł dzięki , któremu jest szansa na rozbudzenie ciekawości o azjatyckich literatach, w śród tych, którzy mogliby nawet nie pomyśleć do tej pory o ich istnieniu. Z drugiej strony smaczek dla zaznajomionych już bardziej w literaturze. Mimo to kompletnie nie poczułam się kupiona podaną historią. Możliwe, że jest to kwestia tego, że nie przepadam za wątkiem "super hero". Tom pierwszy przeczytany i na tym raczej jak na razie zostanę :)