Kuroko's Basket 30

Kolejne rozdziały historii ujawniają tajemnice z życia Araty. Okazuje się, że życie bohatera rozsypało się z powodu tragedii, do jakiej doszło w pracy. Jego mentorka była ofiarą przemocy psychicznej i innych okropnych zachowań zazdrosnych współpracowników. Bohater na prośbę koleżanki nie reagował i sytuacja trwała przez dłuższy czas. Jednak pewnego dnia Arata nie wytrzymał i zainterweniował. Następstwem tego było nasilenie się negatywnych zachowań i tragedia. Bohater nie był w stanie wrócić do normalnego życia po tym zdarzeniu i dopiero udział w ReLife i ponowna młodość stały się okazją do powrotu normalności. Czy Arata będzie w stanie pokonać duchy ze swojej przeszłości i będzie funkcjonował normalnie w świecie dorosłych?

Szósty tom mangi ReLife skupia się na wakacyjnym okresie romansów. Arata wraz ze znajomymi zauważa, że dwójka osób ze szkoły darzy sobie uczuciami. Jednak oboje nie potrafią sobie z tym poradzić i chyba nie zdają sobie sprawy z kwestii sercowych. Dlatego Arata postanawia zadziałać i wspomóc parę tak by nie zaprzepaścili najlepszych lat swojego życia i nie żałowali tego w przyszłości. https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-relife-tomy-4-6-czyli-sporo-traumy

Dziewiąty tom Akame ga Kill! kontynuuje misje bohaterów w zwalczaniu skorumpowanej organizacji religijnej. Okazuje się, że przywódca wyzwania, który posiada moce i chce dobra ludzi, jest manipulowany przez swoich zachłannych i skorumpowanych doradców. Planem jest więc wykończenie ich i wstawienie w ich miejsce ludzi, który pokierują silna i liczną organizacją w odpowiednim kierunku. Zyskanie takich współpracowników przy rewolucji przeciwko imperium byłoby potężnym krokiem w stronę zwycięstwa. Dlatego misja zabójstwa celów musi się powieść i nie ma znaczenia, jakie będą tego koszty. Dochodzi więc do starcia z samą panią generał Esdeath. Okazuje się, ze jej siła jest nieporównywalna do innych wojowników. Do tego posiada ona umiejętność, która jest totalnym asem w rękawie. Czy w takiej sytuacji uda się wypełnić niezwykle ważną misję? Czy kolejni członkowie ekipy Night Raid będa musieli złożyć swoje życie w ofierze rewolucji, która ma obalić imperium?

KUROKO WRACA NA BOISKO Chociaż "Kuroko's Basket" dobiega już końca (przed nami jeszcze tylko dwa tomy),jego akcja pędzi do przodu z taką prędkością i rozwija się w taki sposób, że trudno jest uwierzyć w bliski finał. Trochę szkoda też kończyć serię, z którą spędziło się tyle czasu, niemniej jedno muszę docenić: że ani na chwilę całość nie schodzi poniżej pewnego poziomu i wciąż dostarcza naprawdę znakomitej rozrywki. Finałowy mecz nadal trwa. Druga kwarta dobiegła końca, zawodnicy mogą chwilę odpocząć, ale dla Seirin nie jest to moment wytchnienia. Przegrywają w końcu aż 25 punktami, każdy wie, jaką przepaścią staje się taka różnica, a jakby tego było mało Hyuuga musi grać z czterema faulami na koncie. Mimo to nikt nie zamierza się poddawać. Wręcz przeciwnie. Zmotywowany działaniami przyjaciół Kuroko wraca na boisko. Nie odzyskał co prawda swojej niewidzialności, ale ma pewien plan. Czy jednak będzie w stanie cokolwiek zdziałać? Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/07/kurokos-basket-28-fujimaki-tadatoshi.html

Dużo scen walki, biustów i humoru. Murcielago to naprawdę specyficzna seria, która z jednej strony odpycha, a z drugiej strony czytelnik chce wiedzieć, co stanie się w kolejnym rozdziale. Drugi tom utrzymał moją ciekawość, chociaż nie dowiadujemy się jeszcze zbyt wiele na temat bohaterów. Jest za to dużo krwawej sieczki. Coraz bardziej podoba mi się ten tytuł, polecam sprawdzić :)

KUROKO I BONUS Co prawda do końca serii pozostał już tylko jeden tom, ale akcja w "Kuroko's Basket" wciąż nie zwalnia ani na moment. Nie traci także tego, za co czytelnicy pokochali ten tytuł, choć od początku do końca, z drobnymi wyjątkami w postaci retrospekcji, opowiada niezmiennie o tym samym i w ten sam sposób. Dodatkowo, jak okazuje się w tym tomie, autor ukrył dla czytelników pewien bonus rozrzucony po wszystkich tomikach, więc po skończeniu całości warto zdjąć je z półki i przekonać się co tam Fujimaki dla nas przygotował. W finałowym meczu Seirin powoli zaczyna odrabiać straty, ale choć gra wychodzi im całkiem nieźle, to jedynie kropla w morzu potrzeb. Niestety ich przeciwnicy robią wszystko, by zachować różnicę punktów i zwyciężyć w jak najlepszy sposób. Nie doceniają jednak kolegów Kuroko. Kiedy na parkiet wkracza Koga, wydaje się, że nie ma najmniejszych szans w meczu. A jednak, jego działania zaskakują Rakuzan, a to dopiero początek. Ponieważ Seirin nie wygra bez rzutów za trzy, do akcji wraca Hyuuga. Zagrania Kuroko tracą na sile, ale i on jakoś sobie radzi. Co jednak się stanie, kiedy ich najgorszy wróg wejdzie w zone? Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/08/kurokos-basket-2-fujimaki-tadatoshi.html

"Murciélago" to tytuł dla osób pełnoletnich i to już od pierwszych stron mangi. Nawet jeśli masz 18+, to dalej nie jest tytuł dla każdego. Sama musiałam przebrnąć przez pierwszy tom, żeby wczuć się w klimat, jaki serwuje nam tutaj autor. To manga z gatunku yuri, okraszona dużą ilością pojedynków między luźdzmi spod ciemnej gwiazdy. Mamy sztampową historię (przynajmniej na początku),szczyptę ecchi i dużo przemocy. I najdziwniejsze w tej mandze jest to, że o ile powinna mnie ona odpychać, to jest wręcz przeciwnie - chcę wiedzieć, jak potoczy się historia głównej bohaterki. A jest nią seryjna morderczyni Kuroko Koumorii, która ma na swoim koncie aż 715 przestępstw, które dla jej ofiar skończyły się w oczywisty sposób. Przed najsurowszą karą ratuje są propozycja, aby od teraz pracowała dla rządu i pomagała w usunięciu poza literą prawa najgroźniejszych przestępców. W misjach towarzyszy jej urocza Hinako. Fabuła jest mimo wszystko lekka, mangę czyta się płynnie - dużą ilość akcji uzupełniają humorystyczne sceny.

Kulinarne Lisioły tom 10. . 10 tom robi się bardzo poważny. Ostatnia finałowa walka przed super finałem. Przeciwko sobie staje mistrz kuchni włoskiej – Takumi Aldini oraz wielki goryl-stalker Subaru Mimisaka. Lisioł wcale nie żartuje nazywając Mimisake stalkerem. Przed starciem podgląda on przeciwnika z lornetką, ustala o nim dosłownie wszystko, aby na koniec wyprowadzić go z równowagi i wyzwać na pojedynek. W ramach wygranej żąda ulubionego narzędzia w kuchni np. noża. Prawdziwy potwór. Dzięki tym informacjom ustala jakie składniki wybiera przeciwnik, a przez to może wydedukować, jakie danie będzie gotować oponent. W trakcie pojedynku małpuje jego danie, ale z ulepszeniami. W ten sposób właśnie wygrywa. Zwycięstwo ponad wszystko. Ten tom był przez to dość brutalny. Lisioł trzyma jednak kciuki za Soume Yukihure, aby chłopak stał się odpowiednim narzędziem zemsty. . Oprócz głównego wątku, który przecieka na kolejny tom, pojawia się też pretendujący młody dziennikarz. Zdaniem Lisioła bardziej przypomina pieska, podążając za Soumą krok w krok. No trudno, jak będzie dalej tak przeszkadzać w fabule to już Lisioł się z nim policzy!

Niedawno miałam przyjemność przeczytać dwa pierwsze tomy mangi "Marcowy lew", które dostałam od przyjaciółki. Ta manga to prawdziwa perełka wśród dramatów i okruchów życia, pełna głębokich emocji i przemyślanych postaci. 😍 Historia zaczyna się od 17-letniego Reia Kiriyamy, zawodowego gracza w shogi, który mieszka samotnie w Tokio po tragicznej utracie rodziny. Jego codzienność wypełnia samotność, aż do momentu, gdy przypadkiem poznaje trzy siostry: Akari, Hinatę i Momo. Ich ciepło i troska zaczynają stopniowo zmieniać jego życie. 🥺 Pierwszy tom to zlepek codziennych historii, które wprowadzają nas w życie Reia i trzech sióstr. Narracja jest subtelna i pełna emocji, co sprawia, że szybko zaczęłam czuć się związana z bohaterami. Drugi tom skupia się bardziej na wewnętrznych zmaganiach Reia – jego motywacji do gry w shogi i niechęci do przegrywania. Wątek ten jest niezwykle ciekawy i pokazuje, że każdy z nas zmaga się z własnymi demonami, niezależnie od okoliczności. Styl rysunków Umino jest charakterystyczny i momentami chaotyczny, ale ma w sobie urok i prostotę, która idealnie pasuje do tej historii. Szczególnie spodobało mi się wytłumaczenie zasad gry w shogi w drugim tomie za pomocą kotów – to było bezcenne! 🐱🐾 Manga porusza ważne tematy w subtelny i poetycki sposób, co jest typowe dla japońskiej narracji. Doceniam delikatność, z jaką autorka opisuje emocje i codzienne życie. To, co u nas mogłoby zostać powiedziane wprost, tutaj jest ukryte między wierszami, co dodaje historii głębi i tajemniczości. Ten styl narracji może nie trafić do każdego, jednak jeśli lubicie klimaty dramatów i okruchów życia, to zdecydowanie warto dać tej mandze szansę.

Piętnasty i zarazem ostatni tom mangi Akame ga Kill! to w gruncie rzeczy dwie gigantyczne potyczki z masą ofiar. Pierwszą jest starcie gigantycznego teigu, które przypomina jakiegoś kosmicznego mecha o rozmiarach Godzilli. Tatsumi poświęca swoje ja i staje się w pełni smokiem, by powstrzymać bestialską maszynę, która masowo zabija rebeliantów, żołnierzy imperium i cywilów. Drugim pojedynkiem jest ostateczne starcie z panią generał Esdeath , która zmierzy się z Akame. Będzie to najtrudniejsza walka dla bohaterki, która przelała tyle krwi, bo sadystyczna pani generał idzie na całość i użyje najsilniejszej ze swych lodowych mocy. Tylko czy ona w pojedynkę może jeszcze zatrzymać rebeliantów, którzy osiągnęli prawie wszystkie swoje cele? No i czy ten sukces wart był tak wielkiego przelewu krwi i poświęcenia ze strony Night Raid?

Nie jest to możliwe, aby być miłośnikiem dość rozległej formami, podgatunkami, mediami, które ją opowiadają (a rozchodzi się głównie o fantastykę naukową) i nie twierdzić, że… zwana ona inaczej ,,Science-Fiction”, spełnia swą szczególną rolę jeśli chodzi o wybitne kreowanie poczucia życia w idealnym świecie, który z pozoru wydaje się być idyllą, a koniec końców okazuje się błędem, jałowością, koszmarem, z którego ciężko się wydostać, czymś co nie powinno być rzeczywiste. Nie da się wobec takiego elementu fantastyki naukowej przejść obojętnie – w takim futurystyczno-profetycznym akcencie, czy to w literaturze, czy to w mediach: filmie oraz serialach sprawdza się znakomicie, stanowiąc coraz częstszą tematykę do rozważań wśród współczesnych twórców niniejszego, wszechobecnego już gatunku, w którym autorzy mogą nie tylko opowiedzieć daną fikcyjną fabułę i całe jej tło wraz z postaciami, wydarzeniami etc., ale i nawiązać dialog z odbiorcą, rzucić mu wyzwanie, do czegoś zmusić, coś uświadomić. Sci-fi, tak rozległe jak tylko to można sobie wyobrazić i bodaj jeszcze, jeszcze dalej, owszem to ocean twórczych możliwości w popkulturze i niekończących się relacji na linii: ,,popyt-podaż”, jednakże z pewnego punktu widzenia, jest to ot niepewny, grząski grunt, w który nie można zbyt głęboko, jeśli chodzi o kreatorów w tym gatunku wdepnąć – w fantastyce naukowej z pierwiastkiem futurystycznym i profetyczno-wizjonerskim na dodatek, cóż, na pewno trzeba umieć wiedzieć jak powinno posługiwać się swoją wyobraźnią, talentem, technikami, stylem, aby ,,nie wypluć” jak z jakiegoś automatu czegoś co zniechęci odbiorcę w przyswojeniu i zrozumieniu tego, co chciało się przekazać jako ten ambitny reżyser, pisarz, scenarzysta, rysownik etc. Talentu i odwagi oraz rozsądku w tej kwestii na pewno nie zabrakło twórcom pewnego Uniwersum w obrębie anime oraz mangi, Świata Psycho-Pass. To w rzeczywistości tej produkcji i jej odsłony komiksowej fikcja wchodzi w tango z odniesieniem się do naszej, typowej znanej nam i namacalnej: rzeczywistości, będąc dość blisko owemu realizmowi. Najlepiej ,,Psycho-Pass” sprawdza się jako serial oraz filmy w konwencji anime – w tej formie Uniwersum to się dość dawno zakończyło, mając na swoim koncie wiele sezonów jako serialu i co najmniej 3 konkretne pełnometrażowe tytuły. Będąc czymś ,,żywym”, jako byt filmowo-serialowy ten Świat atakuje zmysły widza wieloma bodźcami naraz – cała ta opowieść o świecie rządzonym przez jednolity zdaje się i nadrzędny System cyber-informatyczny, Sybil, w formie animowanej kreuje się jako bardziej przystępna i akceptowalna dla odbiorcy – pokłosie tego, co Psycho-Pass prezentuje jest więc żywe i zapadające w pamięć; to o ten wydźwięk i ,,drugie dno”, ot omawiany profetyzm w tym wymiarze nie aż tak fikcyjnej jak by się mogło wydawać rozrywki jest w przypadki ,,P-P” najistotniejszy. A co ma do powiedzenia w takim razie manga Uniwersum? W przypadku bardzo popularnego Psycho-Passa, w Polsce dość szczególnie!, jako formie narracji obrazkowych, ten Świat zaczyna nabywać wtedy dziwnej właściwości: opowieść obrazem ,,zatrzymanym w ruchu” który w akceptowalny sposób spójnie pokrywa się z wydarzeniami z treści anime tegoż to Świata, to możliwość dłuższego obcowania z określonymi odcinkami danej serii anime – można to porównać do sytuacji, gdy dany tom mangi zawiera w sobie akcję z 3 odcinków, a my czytamy ów komiks, przykładowo, około dwóch godzin. Jest to o wiele dłuższe wyobrażenie sobie tego w projekcji naszego umysłu co przedstawia odcinek, a w przypadku tak trudnej i problematycznej w gatunku ,,future sci-fi” osnowy tematycznej Psycho-Passa: dłuższe zobrazowanie i analiza tego, co chciał przekazać autor i co ,,to coś” (jego idee, spostrzeżenia, lekcje dla nas samych) powinno oznaczać w kontekście realności ,,a gdyby tak… taki a taki motyw miał jednak mieć w naszym świecie miejsce”. Manga jest przystępniejsza w indywidualnym doświadczeniu tego, jak twórca opisuje – w przypadku omawianego Uniwersum - jaki jest i jak powinien wyglądać obecny XXI wiek, i kolejne przyszłe stulecia, czy to (choć nie wybrzmiewa to w mangach Psycho-Pass bezpośrednio; to czytelnik musi umieć to dostrzec),jakie czekają nas, ludzkość, w przyszłości wyzwania na drodze rozwoju gospodarczego, nauki, wzrostu (albo i nie!) poziom wiedzy, zmian religijno-politycznych, czy napotykanych po drodze przez Cywilizację epok postępu technologicznego. Dlatego też lepsza po raz kolejny, po raz trzeci w serii ,,psycho-passowych” mangowych tworów!, okazała się manga ,,Inspektor Akane Tsunemori”, a dokładniej rzecz biorąc jej niezwykły tom 3. Jak to się mówi ,,do trzech razy sztuka” – w przypadku tego tomu, tego rodzaju japońskiej formy popkultury, z takim zacięciem fantastyki-naukowej w tle, której na pewno nie powstydziłby się P. K. Dick, gdyby dziś żył, trzecie podejście okazało się tak samo cenne, tak samo obfite w pozytywne wrażenia z mangi, jak tomy 1 i 2, które nie aż tak dawno czytałem i recenzowałem. I mam nadzieję, że tak samo sprytnie fabularnie i dynamicznie w tempie akcji wydarzy się a’la ,,po raz czwarty” w czwartym tomie właśnie. Bo w ,,trójeczce” konsekwentność fabuły i jej odniesienie do naszej rzeczywistości (ta realność profetyczno-futurystyczna) dalej utrzymuje swój dość dobry poziom; ,,Nowy Świat” władany przez Sybil jest tak samo intensywny, trudny, w tej fikcji jałowy i inwigilowany jak to miało miejsce w poprzednich mangach z cyklu. Problemy z którymi jak się okaże w tym tomie ma zmierzyć się Akane i jej nazwijmy to ,,rówieśnicy po fachu” z typowej rządowej Agencji Bezpieczeństwa stają się jeszcze bardziej zawiłe (czasami odczuć można podczas lektury, że polityka, której trochę tu jednak jest, staje się tak samo fascynująca jak sceny dynamiczne – czy tak się nie pisze scenariusza, który ma być futurystyczny w sci-fi i bardziej realny dla naszej ,,normalnej życiowej przestrzeni”?),wymagające chociażby większego skupienia niż ,,przy typowej mandze, którą się przekartkuje, bo takie kolorowe obrazki i mało tekstu!”. I gdybym miał użyć jednego słowa, który określa główne postaci fabuły tomu, ich motywację i charakter: wyzwanie. To rzucenie się w tryb typowej pracy dla Agencji i częściowo wewnętrzna potrzeba wyjaśnienia problemów (z którymi zresztą Sybil ma sporo wspólnego),to cel nadrzędny dla najważniejszych postaci tomu! Bohaterowie, którym rzuca się wyzwanie sami napędzają fabułą, sami wypluwają z siebie nici, które łączą inne wątki i je wiążą ze sobą. Wyzwanie rodzi ,,pościg”, ,,pościg” ma wiele wspólnego z ,,tajemnicą”, a ta tajemnica z tomu 3 łączy się z działaniem (nie spoilerując) wiadomego nam Systemu Psycho-Passa i jego pewnego... pokłosia, o którym za chwilę. Rzeczywistość omawianego Uniwersum w takim wydaniu mangi to ani nie rozległy Wirutalny Świat, ani nie ,,fantasmagoryczna anty-utopia”; Psycho-Pass poprzez mangę kreuje się na polityczno-noir-thriller antyutopię, ale dość bliską nam samym, jakby z klimatem ,,true story”, ,,opartą na faktach”. Przekonać nas może do tego, choć to bardziej subiektywne spostrzeżenie, faktyczna objętość tomu 3 i jego jakość rysunku. To ponad, i ów ,,objętościowy fakt” dla serii mangi tego wydania Uniwersum Psycho-Pass (bo jeszcze mamy drugi cykl komiksów dla tej rzeczywistości, nazwany od jej tytułu) mnie co najmniej pozytywnie zaskoczył, bite 230 stron ,,mięska treści”, które można przyswajać, omawiać, analizować, poddać się swoistemu rozważaniu w kontekście futurologicznym, mimo iż owa futurologia może nie wydawać się niniejszym aż tak bezpośrednia, jakby to ująć, tak namacalna ,,na pierwszy rzut oka”. Surowe ,,future sci-fi” tańczy harmonijnie w parze z wartką thrillerową akcją, bo jak to przy Świecie Psycho-Passa bywa, i w tym tomie mangi pojawił się wątek śledczo-kryminalno-spiskowy, sądzę, nawiązujący delikatnie do serialowego ,,Hannibala” z Madsem Mikkelsenem w tytułowej, przerażającej i podstępnej roli. Dość specyficzne, ,,wysmakowane” z perspektywy mordercy zbrodnie, z rytualnie można by sądzić traktowanymi zwłokami ofiar – to chyba najbardziej niespodziewany wątek w tych 230 stronach cyklu no.3 z serii o odważnej choć delikatnie zdystansowanej w stosunku do świata ,,pisanego przez System Sybil” Inspektor Akane; to również wątek najbardziej przykuwający uwagę – czytelnik podświadomie może się zastanawiać, kto i dlaczego dokonuje tego rodzaju aktów zbrodni w czasach, w których moje, twoje, czy jego życie definiuje to, jaki ma się ,,kolor współczynnika ewentualnej zbrodni”, tak zwanego ,,wyznacznika Psycho-Pass”. Z biegiem fabuły, z jej rwanym troszku rozwojem, odbiorca może wpaść w swego rodzaju refleksję: ,,fakt, dowiedziałem się, że w tym Uniwersum trzeba uważać na wszystko, żeby nie zrobić dosłownie czegoś choćby minimalnie niepotrzebnego, co sprawiło by, że własny Psycho-Pass ulegnie zmętnieniu, a my staniemy się kandydatami do resocjalizacji, odrzucenia ze społeczeństwa bądź eliminacji”. Czy to oddział Tsunemori i Ginozy wraz z egzekutorami, czy to podstępni i chłodno kalkulujący ,,asystemowi” A-Sybilanci, złoczyńcy – wokół całej gamy postaci tomu orbituje jeden czynnik, z którymi – nazwijmy to – muszą oni na swój sposób sobie poradzić. Chodzi o dość istotny motyw, warunek, który zdaje się napędzać cały kocioł wydarzeń tomu – w Świecie, z którym się tu stykamy istnieje coś takiego jak ,,brak eustresu”. To choroba, bardziej nieoficjalna, o której niechętnie się mówi, wywoływana brakiem jakiegokolwiek stresu, chociażby minimalnego, motywującego do działania, do pracy nad sobą, do walki np. o lepszą posadę w pracy, na zawodach sportowych etc.. To powoduje u ludzi zapaść własnego istnienia, swego rodzaju degenerację, ot brak chęci do życia i rozwoju... powoduje zanik Psycho-Passa, a to nie przelewki! Tak, to ciekawa zagwozdka, ważna dla ewolucji fabuły serii ,,Inspektor Akane Tsunemori” – dzięki świadomości istnienia ,,eustresu” czytelnik lepiej przyswaja ciekawie prezentujące się treści w grafice tomu, gdy jej dynamika naprawdę zaskakuje, co w pewnym sensie jest pokłosiem walki ,,Agentów Biura” ze skutkami eustresu.

Kulinarne Lisioły tom 8. . Jesienne wybory trwają. Czas na rundę drugą, gdzie startuje Souma Yukihura, a tym razem przyjdzie mu się zmierzyć z mistrzem przypraw Hayamą Akira. Trzeba przyznać, ze facet zna się na rzeczy. Podał odjazdowe danie, aż Lisioła zakręciło w nosku, czy Yukihura wymyśli coś lepszego? . Do finału przechodzi 4 uczestników z bloku A i B, razem ośmiu finalistów, plus Lisioł. Futrzak otrzymuje bilet z marszu jako sędzia główny. Pierwszy pojedynek finału zaczyna się ostro – na arenę wjeżdża ciężarówka laboratoryjna. Dziwny wybór do zrobienia drugiego śniadania *Lisioł drapie się po łebku* jak tak futrzak patrzy na te probówki to mu przechodzi chęć do jedzenia. Ponoć to magia kuchni molekularnej… . Po drugiej stronie barykady bento robione w sposób tradycyjny z sercem na dłoni. Co będzie ważniejsze, idealna perfekcja, czy jednak coś bardziej ludzkiego? . Na koniec Lisioł doda, że wstawka z gotowaniem dla dzieci była mało potrzebna. Oczywiście fani wątków romantycznych z futrzakiem się nie zgodzą, ale Lisioł nic nie poradzi, że w ten mandze interesuje go głównie gotowanie. Bardziej interesujący był dodatek z Eriną, która próbuje iść na basen publiczny. Słowo „próbuje” jest tutaj jak najbardziej adekwatne.

Jedenasta odsłona serii to kolejny kulinarny pojedynek głównego bohatera. Tym razem jednak potyczka nie będzie łatwa, a Subaru Mimasaka wymusi na nastolatku pokazanie pełnego kunsztu swojej kuchni. Album przeplata w treści zarówno sam „pojedynek”, jak i przygotowania do kuchennej potyczki. Dość dobrze widzimy tutaj również coraz intensywniej rozwijający się geniusz Somy, który jednak jest świadomy tego, że do najlepszych jeszcze mu trochę brakuje. Na kolejnych kartach mangi pojawiają się również inne dobrze znane postacie. Szczególną uwagę zwraca tutaj Erina, która nie chce się do tego przyznać, ale Soma mocno zaczyna ją interesować. Standardowo jak to w przypadku serii bywa, nie zabrakło tutaj również niezłego humoru i kilku scen „z podtekstem”, kiedy to pokazane postacie przeżywają prawdziwy orgazm smaków. https://gameplay.pl/news.asp?ID=131004

Podsumowując całą serię: piękna historia. Jest smutna, opowiada o poważnych tematach takich jak prześladowanie, wykluczenie i wyobcowanie w młodym wieku, ale też o radzeniu sobie z tym i ponownym budowaniem zaufania. Przeczytałam całość w 1 dzień. Szczerze polecam każdemu, komu niestraszne takie historie.

Mangi są baaardzo różne, w tym możemy znaleźć literaturę, która w pewnym stopniu wspomaga stereotypy o tej formie komiksu. Słowem - ecchi. Są to historie mocno podszyte erotyką, ale w formie podtekstów, sprośnych żartów, mocno wyeksponowanych walorów seksualnych u postaci żeńskich i tak dalej. Inaczej mówiąc, skupiają się bardziej na opisywaniu fantazji erotycznych, niż ich urzeczywistnianiu, co robi hentai, czyli japońska pornografia. Oczywiście piszę to w ogromnym uproszczeniu, bowiem wielkim fanem tej formy sztuki nie jestem. I zanim ktoś zacznie krzyczeć, że jestem zboczony lub "taki ze mnie znawca tematu", to niech stuli dziób, bo obstawiam, że sam na strony dla dorosłych wielokrotnie zaglądał, bawiąc się przy tym swoim frędzelkiem. Zaś na moim blogu prezentuję to, na co mam ochotę. W przypadku "Wrobionej w magię" mamy do czynienia z komiksem w kategorii PEGI 16+, choć dla bardziej "bogobojnych" osób pewnie komiks będzie graniczył z twarda pornografią. Nic z tych rzeczy. Tak, są sprośności. Tak, mamy "solidnie" zbudowaną główną bohaterkę i tak, występują dwuznaczne sceny. Niemniej, do erotyki temu daleko. I właśnie w tym materiale postaram się wam pokazać czym tak naprawdę jest ten komiks oraz do kogo adresowany. Zacznijmy od przedstawienia rysu fabularnego tej serii. Otóż magia istnieje, a czarodziejki walczą z morskimi potworami zwanymi wielorybami. Te dziwaczne istoty również są przepełnione magią i potrafią jej używać, jednak w sposób bardzo chaotyczny i często zagrażający ludziom. Jedną z najzdolniejszych czarodziejek jest niejaka Clan, której esencja, o ile wolno mi to tak ująć, zamieszkała w kilkuletniej dziewczynce imieniem Rin. Po wielu latach walk, Clan zostaje zwolniona ze służby, a Rin dorasta stając się dojrzałą nastolatką. Mija 7 lat od czasu tamtych wydarzeń i kult czarodziejki pośród ludzi, a konkretniej jej nerdozowatych fanów, nadal jest ogromny. Pewnego razu do domu Rin i jej dużo młodszej siostry zawitał wyjątkowo brzydki pies z pielucha na dupsku i trampkami na tylnych łapach. W tym momencie Clan musi wrócić do akcji, ale jej ciało.... cóż.... znacznie dorosło. Poziom szydery w komiksie jest naprawdę wysoki. Widać to już po początkowych kadrach, gdy w liceum, do którego uczęszcza Rin, grupa nerdów rozprawia na temat wspomnianej czarodziejki. Zresztą najlepiej obrazuje to obrazek zamieszczony powyżej. Co bardziej "delikatne" osoby mógłby już odstraszyć, a pewnie znalazłaby się spora grupa starych pierników, oskarżająca komiks o szerzenie pedofilii. Nic bardziej mylnego. Mamy tutaj do czynienia z satyrą, rugającą ostro zagorzałych fanów "dziewczynek z anime" i ich słodkich oczek. Przynajmniej tak to odebrałem podczas lektury, bo wybryków pokroju tego, co możecie przeczytać u góry jest cała masa. A i tak ten prezentowany jest jednym z łagodniejszych. Oczywiście Rin traktuje te obleśne gadki z należytą rezerwą, czyli spuszcza łomot napalonym zboczeńcom, wyzywając ich od tego czym są. Prawdziwe jaja zaczynają się jednak , gdy nastolatka przechodzi transformację w czarodziejkę Clan. Wtedy jej, i tak solidny jak na szesnastolatkę, biust wręcz wypływa z gorsetu, a skąpy strój ledwo zakrywa kilka najbardziej, hmm... erotycznych elementów ciała. Oczywiście Rin nie pozostawia suchej nitki na swym pomocniku - wspomnianym wcześniej psie - za swój wygląd. Kundel zresztą nieraz drze koty z główna bohaterką na temat wyglądu obojga. Jest nawet scena jak Clan utknęła w przejściu do jaskini z powodu swojego wielkiego biustu. Naprawdę urocze :) W tym momencie należy sobie zadać pytanie - Czy to na pewno komiks dla mnie? Wybaczcie, że nie używam na okrągło słowa manga, ale tak po prawdzie, średnio go lubię. Wracając do odpowiedzi na pytanie, warto zaznaczy, że całość ma (o dziwo) sensowną fabułę, nawet udane gagi i krytykuje nerdów-zboczeńców na każdym kroku. Niemniej zdaję sobie doskonale sprawę, że jest to jak z filmami Tarantino - nie każdy je lubi. Wydaje mi się, że warto jednak spróbować. Pierwszy tom fabularnie nie jest zły, graficznie podobnie, choć to już baaaardzo subiektywna ocena z mojej strony. Osobiście chętniej obejrzałbym anime (wiem jak to brzmi),ale mimo swych absurdów manga wciągnęła mnie na tyle, że póki co będę kontynuował lekturę tej serii. Czy dotrwam do jej końca? Cóż, to już pytanie na inny materiał.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Podsumowując całą serię: piękna historia. Jest smutna, opowiada o poważnych tematach takich jak prześladowanie, wykluczenie i wyobcowanie w młodym wieku, ale też o radzeniu sobie z tym i ponownym budowaniem zaufania. Przeczytałam całość w 1 dzień. Szczerze polecam każdemu, komu niestraszne takie historie.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Manga nie dla wszystkich, jest bolesna, ukazująca kruche życie, chorobę, która odbiera młodą dziewczynę. Manga ma w sobie dużo uroku, piękna kreskę, choć uważam, że podejście w niej do trudnych tematów nie jest odpowiednio pokazane i temat miał dużo większy potencjał.