Strach stary i nowy

„Strach stary i nowy” to początek przygody w Archeonie – i od razu widać, że autor nie bawi się w małe formy. Świat jest ogromny, pełen tajemnic i bohaterów, którzy wpakowują się w kłopoty szybciej, niż zdążysz zapamiętać ich imiona 😉
Akcja rozgrywa się w różnych częściach tego samego imperium, chociaż mamy oczywiście głównego bohatera i jego towarzysza, to widzimy co dzieje się w podobnym czasie na wschodzie, zachodzie i tak dalej.
Elementem trochę irytującym są dialogi antagonistów - ciężko wyjaśnić, ale jak co chwilę czytam/ słucham, co kto komu urwie, na co wbije i tak dalej to raczej wzbudza to uśmiech politowania 🙂
Podsumowując: dobry start serii, jest trochę akcji, powoli dowiadujemy się kto za wszystkim stoi, człowiek jest ciekawy co będzie dalej.

„Strach stary i nowy” to początek przygody w Archeonie – i od razu widać, że autor nie bawi się w małe formy. Świat jest ogromny, pełen tajemnic i bohaterów, którzy wpakowują się w kłopoty szybciej, niż zdążysz zapamiętać ich imiona 😉
Akcja rozgrywa się w różnych częściach tego samego imperium, chociaż mamy oczywiście głównego bohatera i jego towarzysza, to widzimy co...

Jak można to można książka jest fantasty brawo brawo i mocno brawo
początek nudny bez polotu a potem brawa jest moc
rasy walki magia

zdania pisane po prawnie szczegóły interpunkcji
od razu wiem co czytam
bytność postaci dobrze obsadzona jak trzeba to humor jak trzeba to bytność mroku transcendelny
to mroczne fantasty z humorem by nas bawić brawo

Jak można to można książka jest fantasty brawo brawo i mocno brawo
początek nudny bez polotu a potem brawa jest moc
rasy walki magia

zdania pisane po prawnie szczegóły interpunkcji
od razu wiem co czytam
bytność postaci dobrze obsadzona jak trzeba to humor jak trzeba to bytność mroku transcendelny
to mroczne fantasty z humorem by nas bawić brawo

Czuć wpływ Martina :D Książka ciekawa, idzie do przodu, bez przestojów i zbędnego gadania. Spodobał mi się pomysł imerytu i Kasarak- miasta więzienia. Zaczęło się z przytupem, ciekawie, ale w pewnym momencie tego "przytupu" zrobiło się za dużo, za to finał przyszedł trochę za łatwo. Hagan i Brion, jak dla mnie, najciekawsze postacie i czuję niedosyt co do Briona. Mimo wszystko, z chęcią sięgam po kolejny tom.

Czuć wpływ Martina :D Książka ciekawa, idzie do przodu, bez przestojów i zbędnego gadania. Spodobał mi się pomysł imerytu i Kasarak- miasta więzienia. Zaczęło się z przytupem, ciekawie, ale w pewnym momencie tego "przytupu" zrobiło się za dużo, za to finał przyszedł trochę za łatwo. Hagan i Brion, jak dla mnie, najciekawsze postacie i czuję niedosyt co do Briona. Mimo...

Miłe zaskoczenie Książka warta przeczytania.

Miłe zaskoczenie Książka warta przeczytania.

Jest to całkiem niezła powieść mało znanego polskiego pisarza, na którą natknęłam się przypadkowo podczas targów książki w Krakowie. Archeon to świat, w którym przeplata się surowy etos średniowieczny z elementem magii, która żywa w legendach, dla bohaterów zdaje się być jedynie odległym echem przeszłości, aż do czasu, gdy na kraj spada widmo najazdów przybranych na czarno wojowników.
Chociaż fabuła powieści nie jest rewolucyjna i mogłabym porównać ją do dziesiątek podobnych jej tytułów fantasy, to jest w niej jednak coś, co mnie cieszy, gdyż nie zawiera ona wulgaryzmów ani obscenicznych zwrotów, którymi tak wypchana potrafi być polska fantastyka. Sam początek może wydawać się odrobinę chaotyczny i źle zaplanowany, jednak kiedy czytelnikowi uda się przebić przez wstęp i pojawia się zarys problemu, z którym borykać się będzie główny bohater. Wtedy właśnie lektura od razu staje się przyjemniejsza i wciągająca. 
„Legendy Archeonu” to pierwszy tom cyklu, po który z pewnością jeszcze sięgnę, aby przekonać się, jakie pomysły na swój świat ma autor, niemniej jednak mam nadzieję, że odpuści sobie te sentymentalne prawdy objawione na początku każdego rozdziału, które z czasem sprawiają wrażenie tandetnych.

Pierwszy tom uważam za udany. Jaka okaże się reszta, jeszcze się przekonam, a wszystkim zainteresowanym sugeruję przynajmniej spróbować J

Jest to całkiem niezła powieść mało znanego polskiego pisarza, na którą natknęłam się przypadkowo podczas targów książki w Krakowie. Archeon to świat, w którym przeplata się surowy etos średniowieczny z elementem magii, która żywa w legendach, dla bohaterów zdaje się być jedynie odległym echem przeszłości, aż do czasu, gdy na kraj spada widmo najazdów przybranych na czarno...

Prawie nigdy dotychczas nie czytałam fantastyki ale czytałam Thomasa Arnolda. Książka jest mega!!! Strasznie spodobało mi się przepiękne wprowadzenie o legendach dotyczących bóstw świata Archeonu a później historia króla postanawiającego odciąć się od bóstw co będzie miało swoje straszne konsekwencje w przyszłości oraz jego trzech wnuków (braci),konkurujących ze sobą co jest kanwą całej opowieści. Na Archeon napadła czarna horda. Z pogromu uratował się przypadkiem syn króla i dotychczasowy więzień, były strażnik olbrzymi Hagan. Razem podróżują po krainach próbując dociec prawdy. Wciągająca, barwna, monumentalna opowieść okraszona niesamowitym poczuciem humoru. Zdecydowanie polecam, także antyfanom fantastyki. Mnie urzekła. Nie sądziłam, że fantastyka może być tak dobra!

Prawie nigdy dotychczas nie czytałam fantastyki ale czytałam Thomasa Arnolda. Książka jest mega!!! Strasznie spodobało mi się przepiękne wprowadzenie o legendach dotyczących bóstw świata Archeonu a później historia króla postanawiającego odciąć się od bóstw co będzie miało swoje straszne konsekwencje w przyszłości oraz jego trzech wnuków (braci),konkurujących ze sobą co...

Długo odkładałam lekturę tego tomiszcza i z czasem trochę straciłam nim zainteresowanie. Kiedy w końcu sięgnęłam byłam pod wrażeniem tego, jak sprawnie mknę przez kolejne rozdziały.
Historia stworzona przez pisarza tworzącego w innym gatunku zaskoczyła mnie rozmachem - Strach stary i nowy jest wielowątkowy, złożony i ciekawy. Podoba mi się pewna niesztampowość w prowadzeniu fabuły. Kilka niespodziewanych zwrotów akcji, mnóstwo postaci i nieprzewidywalność. Do tego mamy sporo brutalnych fragmentów, wielu bohaterów na stronach tej historii żegnamy i wielokrotnie te nagłe zabójstwa szokują.
Jestem całkowicie świadoma, że powieść ma kilka niedociągnięć, a redakcji wymknęło się kilka nielogiczności, dziur fabularnych czy błędów stylistycznych, ale zdecydowanie nie ujęło mi to zabawy podczas czytania. Miałam sporo satysfakcji z elementów magicznych świata przedstawionego i dalszy ciąć zapowiada się według mnie interesująco.

Długo odkładałam lekturę tego tomiszcza i z czasem trochę straciłam nim zainteresowanie. Kiedy w końcu sięgnęłam byłam pod wrażeniem tego, jak sprawnie mknę przez kolejne rozdziały.
Historia stworzona przez pisarza tworzącego w innym gatunku zaskoczyła mnie rozmachem - Strach stary i nowy jest wielowątkowy, złożony i ciekawy. Podoba mi się pewna niesztampowość w prowadzeniu...

Zapowiadało się naprawdę solidne fantasy, lecz z czasem przeszło w srogi banał. Przeczytałem pierwszy tom, zacząłem czytać drugi, ale już go nie dokończyłem. Raczej opowiastka dla dzieci i młodszej młodzieży, choć stworzony świat jest naprawdę ciekawy i mógł stanowić fundament dla mocnej powieści.

Zapowiadało się naprawdę solidne fantasy, lecz z czasem przeszło w srogi banał. Przeczytałem pierwszy tom, zacząłem czytać drugi, ale już go nie dokończyłem. Raczej opowiastka dla dzieci i młodszej młodzieży, choć stworzony świat jest naprawdę ciekawy i mógł stanowić fundament dla mocnej powieści.

Dawno mi tak długo nie zeszło z jedną książką. 🙈 Wiem, wiem to nie jedna, a trzy książki i w dodatku słusznej postury jak sam Hagan, a może i Jer. Pomimo tych wszystkich faktów uważam, że spędzenie ponad dwóch tygodni nad dwa tysiące pięćset osiemdziesięcioma stronami to zdecydowane przegięcie. Dobra w międzyczasie przeczytałam… sześć? siedem? innych książek, ale je czytałam wyłącznie wtedy, gdy nie mogłam sięgnąć po papierową książkę.

Z powyższego można wysnuć tezę, że książka czyta się fatalnie, ale wcale tak nie jest. Styl autora bardzo mi odpowiada. Duża ilość opisów otoczenia i miejscami leniwe tempo idealnie wpasowują się w moje preferencje.

Coś kompletnie innego wpłynęło na tempo czytania Legend Archeonu. W pewnym momencie złapałam się na tym, że wieszam się podczas lektury i zamiast grzecznie czytać dalej, gapię się w tekst, a w myślach snuję się na granicach scen z książki – głównie zajmując się kopaniem złoli po piszczelach. Diagnoza może być tylko jedna: padło mi na mózg, a próba "przelecenia" książki zakończyła się zażyłym związkiem.

Dawno żaden świat nie wciągnął mnie tak, jak ten wykreowany przez autora Legend. Mimo tego, że nie jest to raj – momentami bardziej przypomina ostatni krąg piekła – nie potrafiłam wyzbyć się chęci, by się w nim bezgranicznie zatracić. Swoją kompletnością i rozbudowaniem przypomina mi trochę świat stworzony przez Tolkiena.

Czytelnik zostaje zapoznany z historią bogów, konfliktu, który ich podzielił, a także stworzenia istot rozumnych i ich upadków. Niziny, wyżyny, góry, pustynie, wyspy i morza przemierzane przez zastępy bohaterów zdają się nie mieć końca.

Autor "Legend Archeonu" postawił na "staroszkolny" sposób budowy bohatera. Trzecioosobowy narrator ma spory dystans i rzadko zagłębia się w myśli bohaterów, przez co na kartach powieści nie uświadczymy głębokich "rozkmin", a poszczególne postacie oceniać i odbierać możemy praktycznie jedynie na podstawie ich słów (zdarza im się bujać) i czynów.

W Legendach Archeonu zdecydowanie dominują panowie – zarówno ci źli, troszkę źli, jak i nie do końca dobrzy (dobrzy dawno wyginęli). Rola kobiety w tym quasi średniowiecznym świecie sprowadza się do: rozkładania nóg, rodzenia dzieci, pracy, stania przy garach i rozkładania nóg. Sprawia to, że silne kobiece postaci można policzyć na palcach jednej, no góra dwóch, dłoni: Unarki (grupa ciemnoskórych wojowniczek),Ahava (kapłanka władająca żywiołem),Kobe (piratka),Lejdia (córka handlarza niewolnikami). Księżniczki Vaali za silną postać nie uważam, chociaż bym chciała. 🤷‍♀️

Legendy Archeonu to powieść wielowątkowa. Tych wątków jest naprawdę multum i w każdym prym wiodą panowie, więc wspomnę tylko o moich ulubieńcach.

Hagan ❤️ – podstarzały, były dowódca królewskiej gwardii, bezwzględny dla wrogów, a dla przyjaciół ciut milszy.

Jer ❤️ – olbrzym nieprzepadający za ludźmi i uważający ich – na ogół słusznie – za barany.

Bazak ❤️ – przywódca ludu północy (tacy trochę wikingowie) odważny, ale nie do szaleństwa, brutalny i honorowy.

Kazamar 💔 – pirat, kłamca, za miedziaka sprzedałby własną matkę, gdyby żyła…

Agon – złol, ale niegłupi i całkiem ciekawy.

Magia w Legendach Archeonu sprowadza się do władania żywiołami, którego to uczą się kapłani i pewnego rodzaju ??nekromancji??.

Głównym motywem występującym w Legendach Archeonu jest walka dobra ze złem, przy czym to zło jest mega potężnym koksem, a dobro skapcaniałym dziadkiem z demencją. Historia zaczyna się w momencie, gdy w królestwie Archeonu zjawia się tajemnicza Horda. Jej oddziały pojawiają się znikąd, atakują wsie, wykopują groby i znikają bez śladu.

Bardzo się cieszę, że w tym konkretnym przypadku wybrałam wersję papierową. Jak dotąd byłam przekonana, że to, jak wydana jest książka, nie ma dla mnie zbyt dużego znaczenia. Oszukiwałam samą siebie. 🙈 Faktura okładki, papier, wszyta zakładka… Czytając pierwszy tom, powiedziałam sobie, że jakby jeszcze były ilustracje, to byłby ideał. W drugim i trzecim tomie są obecne… 😍

Mam objawy kaca czytelniczego. Ledwie skończyłam czytać, a już tęsknie za Haganem (szczególnie w duecie z Bazakiem 😅). Tym bardziej cieszy mnie dopisek obecny na ostatniej stronie trzeciego tomu:

Świat Archeonu powróci…

Od siebie dodam: Byle szybko!

Czy mi się podobało? Co to w ogóle za pytanie… Nie, nie podobało się! Zakochana jestem! 😍

Czy polecam? Tak. Choć pewnie nie każdemu się spodoba. Jest dość brutalnie i zdarzają się dłużyzny.

Po więcej recenzji zapraszam na: https://m.facebook.com/people/Czytelnicza-Norka/100093693897871/

Dawno mi tak długo nie zeszło z jedną książką. 🙈 Wiem, wiem to nie jedna, a trzy książki i w dodatku słusznej postury jak sam Hagan, a może i Jer. Pomimo tych wszystkich faktów uważam, że spędzenie ponad dwóch tygodni nad dwa tysiące pięćset osiemdziesięcioma stronami to zdecydowane przegięcie. Dobra w międzyczasie przeczytałam… sześć? siedem? innych książek, ale je...

"Droga do prawdy bywa kręta,ale gdyby zakręty wyprostować,wcale nie byłaby krótsza."

Totalnie dawno nie czytałam fantastyki, a już na pewno tak rozbudowanej w bohaterów, w krainy i w akcje.
Pierwsze co mi przychodzi na myśl, gdy patrze na Strach Stary i nowy to myśl co zemsta potrafi zrobić z człowiekiem. Jak bardzo potrafi się zakorzenić w nas, by dać nam siłę na przetrwanie i później zmotywować do działania.
722 strony porządnie wykreowanego świata, w którym mamy do czynienia z wieloma krainami, zarówno pustynnyki, jak i zielonymi dżunglami czy skalistymi szczytami.
A w tych miejscach akcji rozgrywa się wojna jakiej jeszcze nikt nie widział. Wróg jest tajemniczy i niesie spustoszenie jakiego nie widział nikt.
Chwilami gubiłam się pomiędzy kolejnymi bohaterami ale finalnie jestem bardzo zadowolona z wprowadzenia i jestem bardzo ciekawa co może zadziała się dalej.
Czytajcie bo to kawał dobrej fantasy.

"Droga do prawdy bywa kręta,ale gdyby zakręty wyprostować,wcale nie byłaby krótsza."

Totalnie dawno nie czytałam fantastyki, a już na pewno tak rozbudowanej w bohaterów, w krainy i w akcje.
Pierwsze co mi przychodzi na myśl, gdy patrze na Strach Stary i nowy to myśl co zemsta potrafi zrobić z człowiekiem. Jak bardzo potrafi się zakorzenić w nas, by dać nam siłę na...