Ścieżkami jogi

Mam mieszane uczucia na temat tej książki. Z jednej strony jestem nią zachwycona, z drugiej trochę zniesmaczona. To pierwsza książka tego autora, którą czytałam i mam zamiar przeczytać kolejne. Od wielu lat praktykuję samodzielnie jogę, dodatkowo od kilku próbuję medytować z aplikacją i książkami. Nigdy nie ciągnęło mnie do guru i nie poświęcałam im dużo uwagi, więc ta pozycja przedstawiła mi ten temat z innej perspektywy. Autor pojechał do Indii właśnie po to, by spotkać się osobiście z tamtejszymi przewodnikami duchowym. Przygody zostały opisane zdaniami ułożonym w nienaturalny dla mię szyk, przez co trudno mi się je czytało, ale chyba z czasem przywykłam i z zaciekawieniem śledziłam kolejne wyrażenia. Przez to, że to stara książka pojawiły się elementy, które obecnie by nie przeszły np. wielokrotne używanie słów uznawanych za rasistowskie. Niesmak też wzbudzało ocenianie inteligencji ludzi po wyglądzie i komentarze na temat biustu kobiet w różnym wieku.

W tej książce nie tyle interesowały mnie osoby, których niesamowite umiejętności autor nie był w stanie wytłumaczyć, ile postać milczącego guru. Jako osobie wychowanej w kulturze europejskiej, bycie czyimś nauczycielem kojarzy mi się z mówieniem, pokazywaniem i korygowaniem, natomiast w Indiach zdarzają się guru, od którego można sobie "ściągnąć" oświecenie po prostu "podpinając" się do niego swoim strumieniem świadomości. Wizja czerpania od kogoś mądrości przez samo przebywanie przy nim w milczeniu jest dla mnie bardzo intrygująca.

Mimo wszystko uważam, że ta książka jest warta przeczytania, jeżeli interesuje się jogą lub medytacją.

Mam mieszane uczucia na temat tej książki. Z jednej strony jestem nią zachwycona, z drugiej trochę zniesmaczona. To pierwsza książka tego autora, którą czytałam i mam zamiar przeczytać kolejne. Od wielu lat praktykuję samodzielnie jogę, dodatkowo od kilku próbuję medytować z aplikacją i książkami. Nigdy nie ciągnęło mnie do guru i nie poświęcałam im dużo uwagi, więc ta...