Piłsudski, Dmowski i niepodległość. Osobno, ale razem

„Dom umarłych. Syberyjska katorga w czasach carów” autorstwa Daniela Beera to analiza historii syberyjskiej katorgi w Imperium Rosyjskim. Książka skupia się na losach więźniów skazanych na wygnanie i ciężkie warunki w Syberii, które od czasów carskich stanowiły jedną z głównych form represji politycznych i społecznych. Autor przedstawia zarówno codzienne życie więźniów, trudne warunki pracy i życia, jak i mechanizmy funkcjonowania systemu karnego, ukazując szeroki kontekst historyczny, polityczny i społeczny. Książka ukazuje, jak Syberia była miejscem zarówno fizycznego, jak i symbolicznego wykluczenia, a także jak katorga wpływała na losy jednostek, społeczeństwa i historii Rosji. To ważne dzieło dla tych, którzy interesują się historią represji, polityką carskiej Rosji oraz losami ludzi skazanych na wygnanie na dalekim wschodzie imperium.

Książka- kalendarium wydarzeń roku 1683, w którym Imperium Osmańskie oblegało Wiedeń, a Jan III Sobieski brawurowym atakiem uwolnił miasto oraz odniósł zwycięstwo pod Parkanami przyczyniając się do wyparcia turków z Austrii. Nie do końca zrozumiałem idei tej książki, opisy starć są dość lakoniczne, brak też głębszej analizy politycznej czy socjologicznej wydarzeń. Faktycznie jest to zapis dzień po dniu wybranych wydarzeń- nie zawsze tych związanych z kampanią wiedeńską. Myślę, że są lepsze książki o tamtych wydarzeniach.

Wyczerpuje temat dla osoby, która interesuje się rodami arystokratycznymi oraz historią. Jednak czytelnik oczekujący naukowego ujęcia tematu będzie musiał sięgnąć po dodatkowe źródła. Całość czyta się bardzo przyjemnie, ponieważ informacje zostały podane w przystępnej formie.

Odpowiedź do Brauera od Andrzeja Chwalby: Dziękuję za opinię i sugestie. Jak tytuł dowodzi nie jest to książka z historii wojskowości, a uwagi na temat działań wojennych mają charakter propedeutyczny, siłą rzeczy uproszczony, tak jak w syntezie. Dodajmy w pierwszej syntezie tego rodzaju w Polsce. O syntezie wojskowej nie myślałem, gdyż brakuje u nas prac podstawowych, a te które są, mają charakter często archaiczny. Polska historia wojskowości niestety nie jest partnerem w badaniach europejskich nie mówić o światowych ze względu na swój anachroniczny warsztat. Co do Przemyśla: zgadzam się: świadomie używam forty, bo trudno tłumaczyć drobiazgi militarne, a twierdzę/ czy też co z niej pozostało/ zwiedzałem z fachowcami wielokrotnie. Natychmiast czytelnik, poza nielicznym gronem zainteresowanych, taką książkę odrzuciłby z niesmakiem. Coś o tym mi wiadomo, bo byłem z książką na spotkaniach autorskich w kilkudziesięciu miastach Polski. Natomiast czy był trzecią, czy piątą czy dziesiątą twierdzą - to wszystko zależy do metodologii. Z pewnością Pan, jak rozumiem osoba znająca się na militariach, rozumie o czym mówię. Z pewnością w nowym wydaniu zachowam opinię o Przemyślu. Map i ilustracji nie ma i nie będzie w przyszłości. Taka jest decyzja wydawcy. To nie jest wydawnictwo albumowe. Każde ma swoją specyfikę. Zapraszam zatem Pana do napisania dzieła syntetycznego i znalezienia odpowiedniego dla Pana wyobrażeń wydawcy. Powodzenia. Z poważaniem i podziękowaniami za sugestie co do błędów w nazwiskach. Zgadzam się i obiecuję poprawę. Andrzej Chwalba Ps. Książka chyba nie jest najgorsza, skoro otrzymała m.in.trzy prestiżowe nagrody w Polsce, w tym jako Historyczna Książka Roku im. Oskara Haleckiego. Niebawem w USA i Wielkiej Brytanii ukaże się jej tłumaczenie na język angielski a w czerwcu na język niemiecki; co jak Panu wiadomo, wydawcy zachodni polskich autorów sporadycznie wydają. Po pandemii, zgodnie z planem, wybieram się na spotkania autorskie poza Polską. Dostrzeżone błędy w książce zostały usunięte. Ale zapewne pozostały. I jeszcze jedno. Zdaniem Pana twierdza Przemyśl , którą była twierdzą w Europie i według jakich kryteriów? AC

Jest to chyba najlepsza synteza historii Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, obejmująca okres od słynnej rewolucji październikowej 1917 roku aż po rozpad tego państwa w 1991 roku. Książka stanowi niezwykle solidne opracowanie, pokazujące uniwersalne spojrzenie na ZSRR. Miałem poczucie, że całość ma formę eseju, jednak w żadnym momencie nie używa języka akademickiego – styl jest naprawdę przyjazny, a autor trzyma się kanonów naukowych. Jego opowieść nie jest kronikarskim opisem funkcjonowania państwa, a pokazuje bardziej na węzłowe momenty jego historii. Paweł Wieczorkiewicz pisze zarówno o sytuacji wewnętrznej, jak i międzynarodowej polityce ZSRR. Z oczywistych względów najwięcej miejsca poświęca funkcjonowaniu partii (monopartii) oraz mechanizmom sprawowania przez nią władzy. Jest sporo na temat kultury, społeczeństwa – w kapitalny sposób łączy wszystkie te obszary. Atrakcyjny styl narracji sprawia, że książkę czyta się naprawdę bardzo dobrze. Dla osób specjalizujących się w tej tematyce publikacja może wydawać się ogólna, choć nie miałem takiego poczucia – mimo że nie tonie w szczegółach, wskazuje naprawdę na kluczowe momenty w historii ZSRR. Książka może służyć zarówno osobom, które ten obszar znają tylko ze słyszenia, jak i tym, którzy chcą w sobie uświadamiać, że historię nie budują przypadkowe fakty, lecz przełomowe momenty wytyczające kierunki kolejnych zmian. Wieczorkiewicz w kapitalny sposób pokazuje metody zdobywania i utrzymywania władzy, fundamenty funkcjonowania systemu totalitarnego, w szczególności aparat bezpieczeństwa wewnętrznego oraz wpływ ideologii państwowej na zwykłe życie obywateli. Bardzo polecam lekturę tej książki – to doskonały punkt wyjścia do dalszych poszukiwań i refleksji nad historią XX wieku.

Jak zwykle rzetelnie, z ogromną wiedzą i zaangażowaniem (również emocjonalnym) Leszek Żebrowski przedstawia nam Powstanie Warszawskie "w pigułce" oraz ogrom zagadnień z nim powiązanych. Znajdujemy tu nie tylko podstawowe wiadomości na temat zrywu, lecz również bogactwo informacji, których próżno szukać u innych autorów. Przedpowstaniowe plany komunistów, nastroje w Warszawie tuż przed wybuchem , przebieg samego powstania wraz z tragicznym zakończeniem (w tym m.in. błędy popełniane przez dowództwo od samego początku, ciekawe i smutne dzieje nieudanych alianckich zrzutów oraz gehenna i utrata zaufania ludności cywilnej do powstańców),omówienie kadry dowódczej AK i NSZ oraz przepychanek (oględnie mówiąc) i nieporozumień pomiędzy nimi (ciekawy rozdział o planach operacyjnych NSZ ukazujący trzeźwość i rozsądek jego dowództwa i zupełnie odmienne podejście do zagadnień niż niekompetentnego dowództwa AK),zachowanie Rosjan i Niemców w czasie i po zakończeniu powstania (od razu stanęła mi przed oczami wypowiedź autora, którego mama była świadkiem straszliwych okrucieństw, i w której relacji "krew płynęła ulicami nie zastygając"...) oraz często żałosne (by nie powiedzieć haniebne) zachowanie polskiej kadry dowódczej, "bohaterska" rola AL, obrzydliwa rola "mafii polityczno-legionowej" w późniejszym dezawuowaniu zasług NSZ ("zryw faszystów") - to tylko niektóre z zagadnień. Mamy tu ciekawe informacje o zakończonym sukcesem Powstaniu w Paryżu 19.08.44 oraz wcześniejszych polskich powstaniach w Wilnie i Lwowie (mało kto o nich dziś wspomina) oraz próbach wywoływania innych powstań w XX-wiecznej Polsce (przez Józefa Piłsudskiego w 1914r oraz Jacka Kuronia w 1982r) oraz oczywiście o losach powojennych uczestników i bohaterów (cały rozdział poświęcony mordom komunistycznym, wraz z nakreśleniem sylwetek ofiar). Jak zwykle u tego autora nie mogło tez zabraknąć odniesień do kłamstw i manipulacji z powstaniem związanych. Autor omawia mało znany temat postaw ludności żydowskiej w gettach przed jego wybuchem, historię pojawienia się mitu "dwóch powstań", kłamstwa i manipulacje oraz korzystanie z niewiarygodnych źródeł przez pseudo historyków związanych ze środowiskiem GW. Nie są niespodzianką również obszerne informacje o mordercy sądowym Stefanie Michniku oraz całej nie-świetlanej rodzince Szechterów-Michników. W pełni zgadzam się też z opinią Leszka Żebrowskiego na temat Piotra Zychowicza. Kiedyś wielka fanka zarówno jego książek (kilka jest naprawdę dobrych, trzeba przyznać) oraz pisma, którego jest red. naczelnym, w pewnym momencie uznałam go za historycznego niechluja i przestałam czytywać. Książki bez przypisów , wydawane w tempie karabinu maszynowego muszą budzić podejrzenia... "Warszawę'44" polecam jako kontynuację wydanego wiele lat wcześniej "Paszkwilu Wyborczej". To książki, które koniecznie trzeba przeczytać. Szczególnie, że obie pisane są językiem bardzo "przyjaznym", w sposób porywający, który sprawia, że zarówno zamiłowani historycy jaki i Ci, którzy po prostu chcą się czegoś o powstaniu dowiedzieć przeczytają je z zapartym tchem. Dodam jeszcze, że jest w niej zamieszczonych wiele fotokopii zdjęć, dokumentów, rozkazów, które są zarówno potwierdzeniem słów autora jak i ciekawą lekturą (czasem wymagającą lupy co prawda...). PS. Dobrze byłoby, gdyby ktoś z adminów dopisał brakującą część tytułu książki: "Propaganda wokół powstania jako narzędzie dawnej i współczesnej polityki". Nie wiem dlaczego wydawca nie zamieścił go na okładce tylko dopiero wewnątrz, a jest to przecież ważna informacja, która z pewnością będzie zachętą by po tę właśnie a nie inną pozycję dotyczącą Powstania Warszawskiego sięgnąć.

Jak zwykle w przypadku „Opowieści niepoprawnych politycznie” lektura nie jest linearną czy też spójną opowieścią, a dość chaotyczną mozaiką, która jednak, o dziwo, wciąga i robi mocne wrażenie. Moc opowieści nie wynika z odkrywania nieznanych szerzej faktów, ale raczej z komasacji już znanych, ale skutecznie „zamilczanych”. No i sprawnego, wciągającego stylu opowieści.

Zychowicz jest przede wszystkim publicystą, i to konserwatywnym, ale gdy odrzucony jego odautorskie komentarze, otrzymany kompleksową krytykę samej idei"życia prawem wilka". To największa wartość tej kontrowersyjnej, bo argumentacyjnie nierzadko karkołomnej pozycji.

Historia legionów jest fascynująca, a kiedy zabiera się za jej przedstawienie tak wybitny historyk, jak Andrzej Chwalba, to efekt jest naprawdę arcyciekawy. Oczywiście, trochę miejsca trzeba było poświęcić strukturze organizacyjnej, ale na szczęście autor zachował proporcje pomiędzy opisem chronologicznym, analizą sytuacji politycznej oraz społecznej i działaniami militarnymi. Nie brakuje anegdot. Większość legionistów odmówiła, mimo nacisków, złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec. W przypadku Beliny-Prażmowskiego, legendarnego dowódcy pierwszego z oddziałów ułańskich, wyglądało to tak (za przeproszeniem delikatnych pań): "Berbecki zapytał: - Przysięgniesz więc pan? - Ni chu... - miał odpowiedzieć Belina-Prażmowski - To jest wpływ tych socjalistów z pierwszego pułku! - skomentował Berbecki. - Socjalistów, bo socjalistów, ale nie zdrajców i sprzedawczyków." A poza tym, niech żyje Piłsudski

Książka zawiera rys historyczny z osobistymi relacjami świadków, którzy byli zmuszeni przesiedlić się i trafili na Ziemie Odzyskane. Autor ukazuje różne perspektywy, tło historyczne jest bogate i stanowi dobry kontekst opowieści. Mnie osobiście lepiej podobała się druga część, w której mówią ludzie, ale może dlatego, że jako mieszkanka Ziem Odzyskanych interesuję się tym tematem i trochę już czytałam opracowań historycznych.

To książka tak wciągająca, jak najlepszy kryminał. Dla Polaka niezwykle interesująca, bo wiele wątków porusza niejako z polskiej perspektywy. Sporo cytatów, interpretacji, ilustracji. Ród, ktory niespecjalnie mnie interesował, okazal się fascynujący. Wielka w tym zasługa autora.

Największa wartość książki ukazała sie po wielu dziesięcioleciach. Nie tylko ze względu na głos rozsądku autora , trafne spostrzeżenia i obiektywne dane. Przede wszystkim na wartość pschycho-społeczną, ukazuje bowiem ignorancje zmanipulowanej masy oraz katastrofalną niekompetencje wybieranych elit. Książka aktualna na czasy współczesne.

"Nie błagamy o wolność, my walczymy o wolność" gen. Witold Urbanowicz Piękna ilustracja, twarda okładka, czuć moc naszej historii Polski. Opisy, obrazy, relacje z bitew, kroniki - wszystko w pigułce. Bibliografia na końcu każdej bitwy. Brakowało mi trochę rozrysowania taktyk armii na szczegółowych mapkach, ale zbytnio się czepiam. Smutny wniosek odnośnie naszego narodu - często brakowało "wbicia klina" po skończonych potyczkach, aby wykorzystać wygraną maksymalnie - politycznie i w zajmowaniu terytorium. Pozytywny wniosek - nie można odmówić nam jako narodu wartości bojowej i odwagi. Często w bilansie strat to przeciwnik tracił kilkukrotnie więcej żołnierzy.

„Bilans Krzywd” to książka, która zostawia czytelnika z ciężarem refleksji na długo po odłożeniu jej na półkę. Dariusz Kaliński sięga po temat trudny i niewygodny – rozliczenie z przeszłością, który po tylu latach wciąż wywołuje ogromne emocje. Idealnie obrazuje „zwykłych ludzi” w najczarniejszych czasach.

Opis książki i opinie są wystarczające. Wypunktowane są też minusy, z którymi się zgadzam, ale uważam, że w dużej mierze niezasłużone. Należy pamiętać, że książka była wydana w 1966r, Prawdopodobnie młodzi czytelnicy nie wiedzą, co to była cenzura w PRL-u. Cud, że książkę wydano i to nawet w dużym nakładzie, 30 tyś. To była pierwsza książka na ten temat. Czy ktoś z was słyszał o wsi Przebraże? Warto ją poznać. To świadectwo bohaterstwa Polaków walczących o swoje życie z zdegenerowanymi bandami motłochu ukraińskiego, pędzonego do mordowania przez fanatycznych sadystów spod znaku UPA. Jedna z nielicznych zorganizowana obrona, nieuzbrojona, bez doświadczonego dowództwa. Do ok. 2000 tyś. mieszkańców wioski dołączyło ok. 25 tyś. uciekinierów z sąsiednich wsi, można sobie wyobrazić warunki jakie tam panowały. Heroiczną obronę opisuje jej dowódca. Stworzoną w latach 1943- 44 tzw. " Republikę Przebraską ", ze swoją administracją, władzami wojskowymi, okopami, bunkrami. Przetrwali kilka ataków, tysięcy morderców, uzbrojonych m/in w siekiery i widły. Nie do wiary!!! Dziś nie ma już Przebraża. Ukraińcy zatarli ślady o polskiej tam obecności. Dlatego tak ważne jest, abyśmy o tym wszystkim pamiętali. Również czytając tą ( i inne ) książkę. Polecam.

Świetna książka poświęcona jednej z najlepszych formacji militarnych w dziejach wojskowości (specjaliści pewnie by powiedzieli, że to trochę na wyrost). Pisana przez patriotę dla patriotów (dobrze, że i takie książki powstają). Jej wartością jest bardzo eleganckie wydanie (w twardej możnej oprawie) i świetna szata graficzna – sporo ilustracji, diagramów, tabelek. Książka fajnie porządkuje naszą wiedzę dotyczącą husarii – poznajemy samego żołnierza (jego ubiór, elementy umundurowania, ekwipunek),zasady walki, organizacje chorągwi. Bardzo ciekawie jest opisana sztuka walki husarii – zarówno na poziomie taktyki pojedynczego żołnierza jak i strategii całej formacji, interesująca jest część poświęcona morale wojskowemu. Szczegółowo opisano broń jaką posługiwali się husarze, na czynniki pierwsze rozebrano mityczne skrzydła, a w końcu przeanalizował przyczyny zmierzchu tej formacji (wcale nie broń palna). Książka zdecydowanie do przeczytania, a dla leniwych przynajmniej do przejrzenia.

Odkładając książkę miałem dość mieszane uczucia. I do tej pory mam. Z jednej strony dość wyczerpujące przedstawienie losów polskich wyższych oficerów okresu II WŚ, z drugiej dość wikipedyczne w formie. Z jednej strony dobór bohaterów wydaje się dość przypadkowy, z drugiej en masse robi wrażenie różnorodnością ich losów, zarówno wojennych, jak i powojennych. Z jednej strony męczą pojawiające się dość często niezręczności, czy wręcz błędy językowe, z drugiej lektura mimo wszystko sprawia przyjemność. Wrócić z pewnością nie wrócę, ale mimo wszystko nie był to stracony czas.

Bardzo ciekawa forma opowieści o III Rzeszy. Autor przedstawił 100 przedmiotów charakteryzujących nazistowskie Niemcy. Ale przedmioty były jedynie punktem wyjścia dla pokazania historii III Rzeszy . Książka była interesująca, chociaż nie wszystkie z tych przedmiotów w sposób oczywisty kojarzyły się z Niemcami. Niektóre omawiane rzeczy były dla mnie zaskoczeniem , ale absolutnie nie podważam wiedzy i kompetencji autora, to raczej wynikało z mojej niewiedzy. Przeczytałam z zainteresowaniem, książka godna polecenia.

Świetna lektura. Jestem w szoku, jak wielu Polaków wspomagało wygraną Rewolucji Październikowej, jak wielu wspierało bolszewicką partię w jej drodze do władzy. Nie wiedziałem również, że w Rosji/ZSRR istniały tak duże formacje wojskowe, mające zrobić z naszego kraju Polską Republikę Radziecką. Bardzo ciekawa pozycja, czyta się szybko, sporo ilustracji. Temat mało opracowany i znany szerzej, zatem warto sięgnąć po tą wartościową pozycję.

Gorąco polecam książkę wszystkim zainteresowanym II W.Ś., w szczególności tym, którzy jak ja, interesują się szkoleniem i "pracą" snajperów na polu walki. Prócz ww. wątków, które dla mnie są zawsze interesujące, poruszyły mnie wątki dotyczące relacji międzyludzkich i życia zwykłych ludzi rzuconych w wir wydarzeń, a w tym przypadku na pastwę losu. Uderzający w historiach kobiet-żołnierzy jest to, że one poświęcały swą młodość i oddanie dla ojczyzny, a w zamian otrzymały lekceważenie i pogardę społeczeństwa, a nawet najbliższych. Po powrocie z wojny wyzywano je od "frontowych żon" (czyt. prostytutek) i szydzono z ich heroizmu. Bagatelizowano i wyśmiewano. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że czasy się zmieniają, a stosunek władzy do obywatela (człowieka) w ZSRR (Rosji) zostaje nadal taki sam, co widać w podejściu do żołnierzy rosyjskich obecnie. To nadal masy i mięso armatnie, nic więcej. Według mnie lektura obowiązkowa.