Nie mieszkam w igloo

Bardzo ładne zdjęcia.
Nie chciałabym krytykować książki, bo autor opisuje swoje życie na Grenlandii, takie jakie jest. Ale jakoś tak wychodzi, ze miałam po prostu kiczowate wyobrażenie o tamtym życiu; w sensie psie zaprzęgi, biel, przestrzeń, natura.
I zwyczajnie przykro mi było, po przeczytaniu, ze to była tylko taka moja iluzja.

Bardzo ładne zdjęcia.
Nie chciałabym krytykować książki, bo autor opisuje swoje życie na Grenlandii, takie jakie jest. Ale jakoś tak wychodzi, ze miałam po prostu kiczowate wyobrażenie o tamtym życiu; w sensie psie zaprzęgi, biel, przestrzeń, natura.
I zwyczajnie przykro mi było, po przeczytaniu, ze to była tylko taka moja iluzja.

Mimo, że Grenlandia nie jest ciepłym klimatycznie miejscem to to jest bardzo ciepła i szczera opowieść pokazująca realia życia na wcale nie tak dalekiej Grenlandii. Piękne zdjęcia

Mimo, że Grenlandia nie jest ciepłym klimatycznie miejscem to to jest bardzo ciepła i szczera opowieść pokazująca realia życia na wcale nie tak dalekiej Grenlandii. Piękne zdjęcia

Za sprawą pewnego ryżego perukarza z USA o Grenlandii jest dziś głośno. W największy popłoch wpadli dziennikarze, bo żeby o jakimś kraju/regionie cokolwiek powiedzieć/napisać, to trzeba coś o nim wiedzieć, i suche definicje z Wikipedii tu nie wystarczą. Tak więc pismaki, ale myślę, że nie tylko oni, rzucili się na książki w języku polskim opisujące Grenlandię. Oczywiście nie chodzi o "Anaruka, chłopca z Grenlandii", bo to dziełko powstało niemal 100 lat temu. Najlepiej gdyby o tej wyspie napisał jakiś współczesny Polak, który tam zamieszkał. I bang! Jest taki gość. Nazywa się Adam Jarniewski i od 19 lat mieszka w Sisimiut, na zachodzie Grenlandii. Mało tego, ten człowiek popełnił nawet 2 książki. Nic zatem dziwnego, że cena niszowych onegdaj publikacji skoczyła do absurdalnych rozmiarów. Za debiut literacki Jarniewskiego, historię "Nie mieszkam w igloo. Dekada życia na Grenlandii" na największym polskim portalu aukcyjnym trzeba zapłacić... 180 zł, wiedząc przy tym, że jest to egzemplarz używany. Pytanie, czy warto? Moim zdaniem nie.
O ile literacko nie ma co oczekiwać arcydzieła, i słusznie, bo przecież nikt od anonimowego do tej pory nauczyciela niemieckiego z Kaszub nie oczekuje by w opisach przyrody dorównał np. Reymontowi, to informacyjnie jest bryndza. Taka grenlandzka bryndza, choć z książki nie dowiemy się, czy miejscowi w ogóle jadają ser. Przeczytamy natomiast peany na temat polowania (a więc i zabijania!) na zwierzęta i tego, jak to wspaniale gdy facet zapewnia taki pierwotny wikt swojej rodzinie. Do tego zachwyty nad skuterami śnieżnymi, łodziami i wszelakim podobnym sprzętem. Problem w tym, że pochodzący z zadupia autor jest po prostu samcem alfa, a z tymi osobnikami nigdy nie było mi po drodze. Podobnie jak z osobami utyskującymi na duże miasta i lubiącymi żyć na kompletnym zadupiu, w domkach przypominającymi z zewnątrz kolorowe sławojki.
O samych Grenlandczykach jest w tej publikacji niewiele, np. nie znalazłem nic na temat tego jaki procent ludzi bardziej przypomina jasnowłosych Duńczyków a jaki rdzennych mieszkańców. O kuchni jest sporo, bo samce alfa uwielbiają jeść, a najlepiej jeść to, co sami upolują, natomiast mnie kulinaria mało interesują.
W "Nie mieszkam w igloo" znalazłem także dwa antyislamskie fragmenty, co idealnie wpasowuje się w charakterystykę polskiego macho (zakompleksiony typek bojący się tego, czego nie zna, bo poznać nie chce). Radość z tego, że pewnemu Turkowi z Nuuk nie udało się utrzymać lokalu serwującego całą dobę pizzę jest po prostu żenująca i jak najbardziej zbyteczna. Podobnie arcydziwne jest zamieszczenie na końcu książki rozmowy z jakimś lokalnym zespołem rockowym, zwłaszcza, że w całym tekście Jarniewski zaledwie kilka razy krótko wspomniał o preferencjach muzycznych miejscowych. Publikacji bronią za to zamieszczone zdjęcia, i tu dużym plusem jest to, że samego autora widzimy na nich jak najmniej.
Podsumowując, do końca zeszłego roku "Nie mieszkam w igloo" było książką niszową, dla koneserów lub ogólnie ludzi, którzy chcą liznąć jakiś temat. Ale nie jest to publikacja, z której moglibyśmy czerpać autentyczną wiedzę na temat współczesnej Grenlandii. Chyba, że jesteśmy fanami polowań i coniedzielnego chodzenia do kościoła.

Za sprawą pewnego ryżego perukarza z USA o Grenlandii jest dziś głośno. W największy popłoch wpadli dziennikarze, bo żeby o jakimś kraju/regionie cokolwiek powiedzieć/napisać, to trzeba coś o nim wiedzieć, i suche definicje z Wikipedii tu nie wystarczą. Tak więc pismaki, ale myślę, że nie tylko oni, rzucili się na książki w języku polskim opisujące Grenlandię. Oczywiście...

Rewelacyjna dziennikarsko-pamiętnikarska relacja z Grenlandii.
Książka na pewno jest i będzie "solą w oku" dla "wegańskich terrorystów"

Rewelacyjna dziennikarsko-pamiętnikarska relacja z Grenlandii.
Książka na pewno jest i będzie "solą w oku" dla "wegańskich terrorystów"

Wybitna, wciągająca, ciekawa. Dostajesz dokładnie to po co sięgasz.

Wybitna, wciągająca, ciekawa. Dostajesz dokładnie to po co sięgasz.

Czyta się świetnie . Jedna gwiazdka więcej za unikatowość, bo to w zasadzie jedyna tego typu pozycja o Grenlandii w Polsce (Wiśniewskiej nie liczę bo to raczej turystyka reportażująca )

Czyta się świetnie . Jedna gwiazdka więcej za unikatowość, bo to w zasadzie jedyna tego typu pozycja o Grenlandii w Polsce (Wiśniewskiej nie liczę bo to raczej turystyka reportażująca )

Lekko się czyta, dobry reportaż ale bardziej skupia się na początkach pobytu głównego bohatera i poznanych zwyczajach rodziny. Trochę zabrakło mi pokazania perspektywy grenlandczyka.

Lekko się czyta, dobry reportaż ale bardziej skupia się na początkach pobytu głównego bohatera i poznanych zwyczajach rodziny. Trochę zabrakło mi pokazania perspektywy grenlandczyka.

Adama Jarniewskiego obserwuję od lat na instagramie, gdzie wrzuca piękne zdjęcia z Grenlandii. Od dłuższego czasu też chodziła za mną jego książka o tej wyspie, aż w końcu zabrałam się za lekturę. Nie zaprzeczę, z pewnymi obawami, bo już niejednokrotnie "przejechałam się" na książkach blogerów, napisanych tak, jakby był to kolejny - tym razem nieco dłuższy - wpis na blogu. Nieco podobnie było z "Nie mieszkam w igloo", jednak Jarniewski uporządkował swoją książkę w miarę składną całość - będącą jego historią wyprowadzki na Grenlandię i życia tam. Owszem, wiele rozdziałów nie jest ze sobą powiązanych ani ułożonych chronologicznie, inne idealnie pasują do blogowych ciekawostek, ale całość czytało się całkiem przyjemnie :).
Autor mieszka na Grenlandii już od kilkunastu lat, "Nie mieszkam w igloo" to książka powstała po dziesięciu latach spędzonych na wyspie. Jarniewski przeprowadził się na Grenlandię do swojej ciężarnej dziewczyny i dzięki jej pomocy mógł dość szybko i w miarę bezboleśnie poznać ten - tak inny od polskiego - świat. Długie zimy, polowania, mieszanka języków, lokalne tradycje... Sporo tu fajnych ciekawostek, a do tego - co uwielbiałam już na instagramie, więc musiało spodobać mi się też w książce - wiele pięknych zdjęć ukazujących surowe piękno grenlandzkich krajobrazów. "Nie mieszkam w igloo" to przyjemna i ciekawa lektura, przybliżająca czytelnikowi życie codzienne na jednej z najbardziej interesujących wysp na świecie ;).

Adama Jarniewskiego obserwuję od lat na instagramie, gdzie wrzuca piękne zdjęcia z Grenlandii. Od dłuższego czasu też chodziła za mną jego książka o tej wyspie, aż w końcu zabrałam się za lekturę. Nie zaprzeczę, z pewnymi obawami, bo już niejednokrotnie "przejechałam się" na książkach blogerów, napisanych tak, jakby był to kolejny - tym razem nieco dłuższy - wpis na blogu....

Interesujący obraz innej kultury oraz rzeczywistości, z którą spotkał się autor.

Interesujący obraz innej kultury oraz rzeczywistości, z którą spotkał się autor.

Spora dawka informacji o innym świecie. Napisane przyzwoicie w kategorii literatury przepisanej z bloga, choć zabrakło redakcji - uporządkowania materiału i języka.

Spora dawka informacji o innym świecie. Napisane przyzwoicie w kategorii literatury przepisanej z bloga, choć zabrakło redakcji - uporządkowania materiału i języka.