Wirus Demokracji

Sprawa Iwony Wieczorek, Dziewczyny z Dubaju, czysta pornografia, policja w policji, polityka niedawno odsuniętej formacji a nawet sam biskup gdański, tworzą przedziwny konglomerat. W tym wszystkim obok zbyt wielkiej ilości wątków, ciekawa, dobrze poprowadzona postać komisarza policji w stylu "Dirty Harry" ,plus oryginalne historie kryminalne, ubarwione i fantazyjnie rozwinięte przez pisarza. Nie wiem czy to świetna interpretacja pana Borysa Szyca, czy rzeczywista treść książki, powodują odczucie, że z tej mąki będzie jeszcze chleb w kolejnych seriach, szczególnie przy "zawieszonym" zakończeniu.

Mateusz Kaufman specjalista od analizy przyszłości jest jak Thomas Rasmussen z Czarnego Delfina. Analizuje zjawiska, które mogą mieć wpływ na przyszłość. Na podstawie tych analiz przewiduje co się wydarzy. Cóż tak analizuje? Otóż statystyki GUS-u i NBP-u, raporty firm konsultingowych, fakty z prasy, wszelkie źródła internetowe, jednym słowem, wszystkie dostępne źródła. Przeprowadza tzw. biały wywiad. Prowadzi też internetowe śledztwa, szuka wzorców i powiązań, rozwiązuje zagadki. Pracuje na modelach matematycznych pozwalających przewidzieć przyszłość. Triangulacja danych internetowych to dla niego małe piwko z sokiem jest. Podobnie jak Thomas, Mateusz też nie przewidział swojego upadku. A potknął się o zlecenie na zbadanie kondycji firmy Ubik pod nowym dyrektorem. Firmę gigant z Irlandii specjalizującą się w elektronice konsumenckiej: okulary do wirtualnej rzeczywistości, inteligentna odzież itp. Zginął człowiek. Mateusz jest szantażowany. Boi się o życie brata. W grę wchodzą ogromne pieniądze. Mateusz, Alicja i Oksana contra siły wielkie i zdeterminowane. Kto kogo? Kim czym? W tle duch epoki, symulator świata, symulator ludzkości – Zeitgeist. Cdn. Polecam bardzo. Akcja szybka, postaci wyraziste, różnorodne. Tematyka nowoczesna, język sprawnie oddaje dynamikę treści. Porównania zabawne. Obraz hakera stereotypowy albo gigantycznie gruby mężczyzna albo wycofany Asperger.

Podczas górskiej wędrówki, zaskoczony przez burzę śnieżną Marek Linde gubi orientację w terenie. Resztkami sił dociera do oświetlonej gospody, w której ma nadzieję znaleźć schronienie. Niestety przytulny schron okazuje się pułapką. Przypadkowo odkryte zwłoki wzbudzają panikę wśród turystów. Wzajemne oskarżenia, nieufność nakręcają spiralę przemocy. Nim nadejdzie pomoc z zewnątrz, Marek Linde postanawia znaleźć mordercę na własną rękę. Biel to iście filmowa historia. Mroczny kryminał w klimacie Agathy Christie, w którym dużo się dzieje. Choć akcja dzieje się w zaśnieżonej okolicy, to po przesłuchaniu tego audiobooka oprócz skojarzeń z dziełami Christie, wpadł mi też do głowy film Pulp Fiction. Nie wiem, czy to dobre skojarzenie, ale coś musi być na rzeczy, skoro akurat ta pozycja wpadła mi do głowy. Może to zasługa tego, że niektóre sceny dobrze wyglądałyby na ekranie, bo niektóre momenty wydały mi się naciągane, a filmie nawet lot w kosmos samochodem wydaje się czymś, co można łatwo zaakceptować. Ode mnie 6/10.

„- Kopernik była kobietą!” (POPularne dzisiaj hasło) Nie chcę spojlerować fabuły Seksmisji XD „- Sfiksowałyście, boście chłopa dawno nie miały! Chłopa wam trzeba!” Całość jest niepoprawna z dzisiejszej perspektywy. Fabuła pełna żartów, które dzisiaj nazwano by szowinistycznymi, i aluzji wyraźnie seksistowskich, które podpadałyby pod definicję molestowania. Ale kij z tym wszystkim, będąc dzieckiem swojego pokolenia nadal mam utrwalone schematy żartów, które bawią mimo swojej niepoprawności. Pewnie też dlatego lubię stand-up. „- Jakim prawem mnie dotykasz? - Odwiecznym prawem natury!” Natomiast nawet jak starzeje się tło fantastyczne, to nadal pozostaje wątek społeczeństwa, które dzisiaj oddane zostało chociażby w takich pozycjach jak Silos czy Snowpiercer. Taka jest też Seksmisja ze swoją wersją społeczeństwa totalnego. „- Jakim prawem mnie dotykasz? - Odwiecznym prawem natury!” Wciąż zabawna, mimo upływu lat. Czy nadal „aktualna”? „- Liga broni, liga radzi, liga nigdy was nie zdradzi” Do czynienia mamy ze scenariuszem, więc prym wiedzie film. Ale wysłuchanie audiobooka tez było przyjemne.

Normalnie nie wystawiam dziesiątek... ale tutaj zrobię wyjątek. Znam pióro Marcina Ciszewskiego z kilku książek z cyklu o Jakubie Tyszkiewiczu czy, jak kto woli, cyklu meteo. Ta książka to zwrot od 540 stopni, zwieńczony znakomitym piruetem. Dlaczego? Ano dlatego, że autor trochę się bawi swoimi bohaterami z innych książek a do tego buduje nam dość autoironiczne alter ego w osobie umierającego na tętniaka mózgu Jerzego. Historia nie należy do najwybitniejszych ale to nie ona jest rdzeniem tej książki. Rdzeniem tej książki są jej bohaterowie, a tutaj Ciszewski przeszedł samego siebie. Mamy więc świetnie narysowane postacie ze swoimi słabościami i atutami, które jednoczesnie są momentami bardzo surowe. W każdym razie - audiobooka pochłonąłem, co ostatni raz zdarzyło mi się na studiach... 14 lat temu. Ogromny plus za narratora o głosie anioła... znaczy, Cezarego Pazurę ;)

Książka ogólnie momentami bardzo nużąca, trochę głupiutka. Drażniąca bohaterka, wkurzający jej były mąż. Zleceniodawca ciekawy przypadek. Można by było wymieniać różne prztyczki w kierunku książki, mimo to książką jestem zachwycona, warto było poczekać na koniec książki. Takiego twistu na końcu się nie spodziewałam. To dodało znacznie więcej zrozumienia i smaczku dla głównej bohaterki. Książkę można polecać, ale pamiętajcie że trzeba trochę cierpliwości, bo najlepsze jest na końcu :)

Świetna. Czasami nieco przewidywalna i niekonsekwentna, ale mimo to świetna. Chętnie sięgnę po kontynuację. Poza tym w wersji audio czytana przez nieżyjącego już niestety Miłogosta Reczka, który moim zdaniem był jednym z najlepszych lektorów. Kolejne części z innym lektorem to już nie będzie to samo...

Zbuntowana nastolatka znika w niejasnych okolicznościach. Ojciec, który sam ma nieliche problemy z dostosowaniem się do otoczenia stara się metodycznie podążać jej śladami bijąc się z myślami czy odnajdzie ją jeszcze żywą czy tylko potwierdzi najgorsze obawy. Mroczna fabuła, pełna rezygnacji i złudnych nadziei, do tego zagmatwane zakończenie. Nie wiem jaki jest pomysł autora na kontynuację w takich okolicznościach, ale niewątpliwie warto będzie czekać.

O ile postać Augustyna Glińskiego jest autentyczna, to raczej nie należy wiązać jego nazwiska z określeniem policjantów. Etymologii słowa glina można dopatrywać się w przyczepności tej skały osadowej do obuwia lub nazwie metalu, z którego robiona była odznaka policyjna, czyli glinu, co byłoby analogiczne do nazwy z krajów anglosaskich - cop od copper, czyli miedzi, z której tam wykonywano odznaki. Nie jest to powieść historyczna, a kryminał w stylu retro. Sam pomysł, po kryminałach Marka Krajewskiego, już nie tak oryginalny, ale zgrabnej opowieści nie można Sawiskiemu odmówić. Świetnie rysuje tło historyczne i prawie wszystkich bohaterów. Prawie, bo najsłabszą postacią jest główny bohater, nic w jego charakterze nie sugeruje, że byłby w stanie zgromadzić tak niezwykły wydział śledczy. Samo słuchowisko, jak każde przygotowane przez Storytel Original, jest świetnie nagrane, a czytający Chyra jest doskonałym lektorem.

Hej Kochani dzisiaj przychodze do was z książką "Przypadek" której autorem jest Maurycy Nowakowski. Książka jest bardzo ciekawa i wciągająca zawiera wiele tajemnic oraz mrocznych sekretów które doprowadzaj do dziwnych wydarzeń, intryg i tajemniczych śmierci które mrożą krew w żyłach oraz trzymają w napięciu do samego zaskakujące końca książki. Ale przyznam szczerze że pod koniec książki udało mi się przewidzić kto to wszystko robi. Ogólnie książka dobra Polecam przeczytać. Autor stworzył i opisał świetna historie którą otoczył aurą tajemniczość oraz zawarł w niej wiele różnych emocj a w połączeniu z nieoczekiwanym zakończeniem, łączy się w świetna i ciekawą historię. Jest to moje pierwsze spotkanie z Panem Maurycy Nowakowski które bardzo mnie miło zaskoczyło i bardzo udona na pewno sięgne po kolejne książki tego autora. Polecam A wy co ciekawego czytacie? Miłego dnia 🤗 Pozdrawiam 🤗😉

Początek nie zachwycił mnie za pierwszym razem, więc książka czekała na swoją kolej na półce. Okazało się, że chyba ją sama potrzebowałam czasu na tego typu lekturę, bo przy kolejnym podejściu do niej całość szybko przeczytałam. Bardzo szczegółowo została opisana wyprawa i przygotowania do wyprawy, na najwyższą górę świata. Tego właśnie oczekiwałam czytając tę książkę. Pogłębiła ona moje zainteresowanie tematyką górską do tego stopnia, że zaczęłam rozglądać się za podobnymi pozycjami. Żeby nie było tak kolorowo, to szczerze mówiąc wolałabym, aby niektóre wątki zostały szerzej rozwinięte. Część z nich tylko na moment wzbudza naszą ciekawość, bo autor w dalszej części lektury już dni nich nie wraca, więc na końcówce trochę pozostał niedosyt. Niemniej książkę polecam. Bardzo mnie zaciekawiła!

Co za przeskok czasowy. Zmiana na głównym planie. Musze przyznać ze na poczatku mocno raził styl. A moze własnie tak ma być! Powinien być innych. Bo jak ktos chce czytać Mroza to czyta Mroza, a jak Leśmiana to bierze Leśmiana. Dwa tomy kupiłam od ręki, na trzeci czekałam ponad rok. Mi pomysł sie podoba. Co do wykonania- uznaję go za oryginalny autorki sie przyzwyczaiłam. Pani Leno słyszałam że debiutanci maja jakoś pod górkę. Ja czekam na kolejne Pani ksiażki.

Pierwsza połowa książki jest bardzo rozwleczona. Spokojnie można by było skrócić ja do jednego, dwóch rozdziałów. Miałam już ochotę zostawić ją, przekonana, że raczej się już nie rozkręci. Cieszę się że tego nie zrobiłam, ponieważ druga połowa jest bardzo ciekawa, w końcu zaczyna się coś dziać i naprawdę można się wczuć w perypetie bohaterów. Po przeczytaniu opisu, o czym jest książka, spodziewałam się jednak czegoś innego. Uważam, że temat pozyskiwania organów nie wybija się na pierwszy plan. Niby jest on głównym wątkiem, dookoła ktorego obudowana jest historia, ale w moim odczuciu pierwsze skrzypce gra intryga- czy główny bohater zostanie skazany za czyny, których się dopuścił (lub nie dopuścił:). Czy to źle? Wg mnie nie, ale zainteresowana tematem sprzedaży organów, nie znalazłam w tej książce zaspokojenia swojej ciekawości.

Kit A. Rasmussen jest wspołczesną (ur. 1982) duńską pisarką, której nazwisko było mi całkowicie obce aż do momentu, gdy moją uwagę zwróciła notka wydawcy audiobooka z jej powieścią RAM. Firma Mnemosyne Inc. opracowała rewolucyjną technologię, która pozwala oczyszczać umysł z bezwartościowych informacji, na zalew których jesteśmy narażeni każdego dnia. Pracuje w niej były haker, Jason, do którego zadań należy nadzorowanie snu klientów i usuwanie śmieci z ich pamięci za pomocą specjalnych algorytmów. Pewnego dnia dzieje się coś, co wzbudza niepokój Jasona – na ekranie jego komputera pojawia się komunikat o treści: „Jeżeli pamiętasz dlaczego, kliknij tutaj”. Problem polega na tym, że Jason nie pamięta. Dwudziestoletnia Kassandra miała trudne dzieciństwo. Teraz uczestniczy w terapii Mnemosyne Inc., w ramach której psycholog Saga stara się pomóc jej wrócić na właściwy tor i stanąć na nogi. Podczas rozmowy z psycholog Kassandra odkrywa, że w jej pamięci kryje się tajemnicze wspomnienie, a po wyjściu z sesji jest świadkiem brutalnego napadu na Sagę. W tej samej chwili Jason widzi na swoim ekranie, że znaczna część pamięci Sagi znika – a on w żaden sposób nie jest w stanie temu zapobiec. Zrób krok w niedaleką przyszłość i poznaj świat, w którym problem stresu i przesytu informacji stał się fundamentem sukcesu firmy Mnemosyne Inc. Przygotuj się na thriller psychologiczny, który zhakuje Twój mózg. Serial Storytel Original czytają Paulina Holtz i Marcin Bosak. Zacząłem słuchać i co tu dużo ukrywać – wsiąkłem od pierwszych chwil. Przyszłość, ale sądząc z poziomu technologicznego świata przedstawionego wcale nie tak daleka, więc nie jest to klasyczny hard SF. Fabuły oczywiście nie będę bardziej przybliżał i ograniczę się do stwierdzenia, że całość jest oryginalna, wprost pachnie świeżością pomysłu, a autorce należy się wielkie uznanie za kreatywność. I nie tylko za to. Do grzebania w mózgu i do innych zabaw w Boga chętnych nigdy nie brakuje. Tych, którzy nie mają zakodowanej w głowie prawdy, że na ogół nic dobrego z takich działań nie wynika, i których nie przekonuje ludowa prawda, iż piekło dobrymi chęciami jest wybrukowane, odsyłam choćby do historii lobotomii. Z oczywistych jednak powodów marzenia o czyszczeniu mózgu z jednej strony i zapisywaniu w nim tego, co się chce z drugiej, są wiecznie żywe, a przoduje tu wojsko i inne służby oraz biznesmeni i politycy, choć ci ostatni przy pomocy mediów tak skutecznie grzebią w głowach pospólstwu, że już im żadne inne technologie tak naprawdę nie są potrzebne. Oczywiście metody są różne; mniej i bardziej inwazyjne, a badania wciąż trwają. Kit A. Rasmussen w swej powieści pokazuje jak bardzo niebezpieczne mogą być wszelkie, z pozoru nawet bardzo pożądane i pożyteczne ingerencje w ludzki mózg. Dydaktyczny wydźwięk powieści jest nie do przecenienia, zwłaszcza w świetle lawinowego postępu w takich dziedzinach jak cybernetyka i chemia oraz badania mózgu. Mam wrażenie, że dla polskiego czytelnika to propozycja szczególnie interesująca, gdyż o ile umiłowanie prymitywnie rozumianej wolności mamy we krwi i deklarujemy, że do odparcia brutalnego na nią zamachu zawsze jesteśmy gotowi i walczyć będziemy nie oglądając się na cenę, to jednak z wyczuleniem na subtelne, podstępne zniewolenia nie jest już u nas najlepiej. O ile świetnie na przykład walczyliśmy z cenzurą instytucjonalną, to jak się okazuje z cenzurą ekonomiczno-polityczną, którą można wręcz nazwać autocenzurą, radzimy sobie nieporównanie gorzej. Podobnie jest i z innymi aspektami wolności. A czy można być wolnym, gdy ktoś grzebie nam w głowie? Już z powodu samej tematyki książka byłaby więc warta polecenia, ale muszę powiedzieć, że poza tym jest to po prostu świetny thriller tylko lekko muśnięty science-fiction. Przekonujące, kompetentnie i nieszablonowo skonstruowane postacie, zarazem wiarygodne psychologicznie i bez zbytniego dzielenia mózgowego włosa na czworo są kolejnym atutem, a mistrzowsko narastające napięcie, niepowtarzalny klimat i perfekcyjnie poprowadzona akcja o dynamicznie narastającym tempie sprawiają, iż słuchacz bez trudu opuszcza rzeczywistość i przenosi się w świat przedstawiony. Lektorzy też się wykazali i całość jest dla odbiorcy prawdziwą powieściową ucztą. Dzieło ma tylko jeden minus. Nie jest zamkniętą całością - stanowi pierwszą część zapowiadanego cyklu. Choć... prawdę mówiąc, nawet gdyby sprawa miała pozostać bez kropki nad „i”, i tak byłoby świetnie. Jeśli szukacie dobrej, wciągającej rozrywki z poważnym dylematem moralno-technologicznym w tle, to jest to pozycja dla Was. Polecam gorąco i z pełnym przekonaniem źródło: http://klub-aa.blogspot.com/2021/02/pokusy-zabaw-w-boga-czyli-ram-kit.html

Książka pisana przez scenarzystę i to widać, słychać i czuć. Przewija nam się przed oczami serial kryminalny z wątkiem głównym i historiami z których każda ma zmieścić się w jednym odcinku. Na koniec wątek główny przyspiesza i zmierza do finiszu, który ma kilka odsłon. Dialogi są dobre (takie filmowe, rysują postacie),ale narrator słabo wypada, mnie drażnił ten styl. Nie jest to zła pozycja, taka serialowa książka byłaby czymś ciekawym gdyby jeszcze autor bardziej myślał o pisaniu książki, a nie obrazu filmowego.

Książka akurat na dzisiejsze czasy 🙄 ale powiem, że czytało się wybornie. To była prawdziwa przyjemność. Tym bardziej, że w książce i fikcja literacka i fakty. Dość grube tomiszcze , ale to nie był stracony czas. Na północ od Alaski statek amerykańskiej Straży Przybrzeżnej odnajduje zatopioną łódź podwodną. Badacze, którzy schodzą na jego pokład, znajdują dowody wskazujące że prowadzono tam tajne eksperymenty naukowe. W Atlancie dr Peyton Shaw zostaje wyrwana ze snu przez telefon, którego obawiała się od lat. Jako jedna z czołowych epidemiologów zatrudnianych przez CDC jest w grupie, której zadaniem jest błyskawiczna reakcja w obliczu potencjalnego wybuchu zarazy. W Kenii dwóch Amerykanów zaraziło się patogenem przypominającym zabójczy wirus ebola. Zegar zagłady zaczyna tykać, a Peyton staje na czele zespołu, który dołączy do personelu WHO oraz miejscowych lekarzy. To, co odkryją w odludnej afrykańskiej wiosce, przejdzie ich wszelkie wyobrażenia. Tymczasem w Berlinie Desmond Hughes budzi się w anonimowym pokoju hotelowym, nie pamiętając, jak do niego trafił ani kim jest. Na podłodze leży martwy ochroniarz, pracownik międzynarodowej firmy farmaceutycznej. Nieliczne wskazówki prowadzą Desmonda do Peyton Shaw. Ku swemu zaskoczeniu i przerażeniu mężczyzna dowiaduje się, że może być powiązany z wybuchem epidemii i że prawdopodobnie posiada klucz do jej powstrzymania. Podczas gdy patogen rozprzestrzenia się po świecie, a liczba zarażonych rośnie w przerażającym tempie, Peyton i Desmond ścigają się z czasem, żeby zdemaskować spisek, który może doprowadzić do zagłady ludzkości. Polecam ‼

Znakomita, wciągnęła mnie od pierwszego rozdziału. Gdyby nie to, że napisał ją młody człowiek stosunkowo niedawno, można by nazwać tę powieść starym, dobrym, polskim SF. Jest w niej wszystko: polityka, polskie poczucie humoru, religia, filozofia, czarne interesy, kryminał. Jest to jednak książka dla współczesnego czytelnika, zawiera wiele nowych symboli i odniesień. Czytelnik zagłębia się w w niej niczym w nowym odcinku "Czarnego Lustra" Mieszanina czasów, gadżetów, bohaterów to prawdziwy majstersztyk. Dla każdego kto lubi pobawić się umysłem.

Prawdziwe opowiadanie grozy, niepokojące, mroczne i nastrojowe. Podróż metrem, Paula i Monika jadą na spotkanie z nieznajomym chłopakiem. Kto jest kim, komu zaufać? Cały czas czułam dreszcz niepokoju i czekałam kiedy i skąd padnie cios. Szczerze polecam:)

Skończyłam pewien kryminał. Mamy ulice Paryża. Policjanci, morderca, żigolaki, antysemityzm, ojciec - potwór, kobiety, hipnoza, inna epoka. Mogłabym napisać wiele. Jednak jak napisać i niespojlerować? Raczej się nie da. Dlatego te hasła. Mariusz Bonaszewski uratował książkę. Nie wciągnąłby mnie ten kryminał. Tak wysłuchałam go do końca. I tylko gdzieś z tyłu głowy mam, że niestety w tej książce został zmarnowany potencjał lub niestety przeczytałam zbyt dużo kryminałów, żeby ten mnie zachwycił.

Dzięki tej serii można poznać interesujące i straszne tradycje, wierzenia i zabobony z innych krajów. Bycie "pochowanym" żywcem jest dość częstym odczuwanym strachem przez ludzi, więc nic dziwnego, że opowiadanie z tym jest samo w sobie dość straszne.