Samuraje Chrystusa. Prawdziwa historia kierowanego przez Samurajów buntu Japońskich Chrześcijan

Wojna Amerykanów z Indianami była długa, wyboista i nawet po rozstrzygającej "bitwie" taka oczywista. Aby zrozumieć, o co chodzi w cudzysłowie, trzeba wiedzieć o dwóch amerykańskich kampaniach, które raz, że nie były nieprzygotowane należycie, co zakończyły się klęską i wielkimi stratami. Co gorsza, Indianie nabrali pewności i przekonania, że poradzą sobie z nie tylko z osadnikami jak i wojskiem, które przyjdzie im na pomoc. Dlatego trzecia kampania została powierzona generałowi Anthony Wayne, przystąpił do intensywnego szkolenia i wprowadzenia żelaznej dyscypliny. Taktyka została również całkowicie zmieniona. Wyprawiano się w głąb indiańskiego terytorium, a następnie budowano fort i załogą. Po prawie półtora roku takiego działania miała miejsce tytułowa bitwa. Tutaj tez Amerykanie wzięli na przeczekanie Indian po wykryciu ich pozycji. Krótki, ale intensywny bój zakończył się stratami i stornie Indian i śmiercią kilku wodzów. Skutki były gdzie indziej. W psychice. Brytyjczycy nie przyszli na pomoc Indianom, ci poczuli się zdradzeni. Cała wypracowana wcześniej pewność siebie, ulotniła się gdzieś.

56/2023 Tytuł książki jest mocno mylący, ponieważ same walki w Beer Szewie zajmują ok. 40 stron. Tytułowe miasto jest tylko przyczynkiem do opisu zmagań na całym bliskowschodnim teatrze działań wojennych podczas I wojny światowej. Przejęcie Kanału Sueskiego było najlepszym sposobem rzucenia na kolana nie tylko Wielkiej Brytanii, ale całego obozu Ententy. Tego zadania mieli się podjąć Turcy osmańscy kierowani przez niemieckich generałów. Niestety słabo wyekipowane i wyszkolone wojska nie były w stanie przeciąć brytyjskiej życiodajnej arterii. Ofensywa Osmanów zatrzymała się niedaleko kanału, ale nie starczyło sił i środków (najbardziej bolesny był brak wody dla licznej armii maszerującej przez pustynię),w przeciwieństwie do Brytyjczyków. Wszystkie późniejsze wydarzenia to powolny odwrót Turków ku północy, ze sporadycznymi sukcesami. Niezaprzeczalnie takimi sukcesami było dwukrotne odparcie brytyjskich ofensyw na Gazę. Szczególnie druga okazała się sromotną klęską, po której zmieniono dowództwo i okazało się to strzałem w dziesiątkę. Oddanie dowództwa Edmundowi Allenby'emu było świetną decyzją, która zaważyła na sukcesie kampanii. Jednak zatrzymajmy się na chwilę i pochylmy się nad tym czemu Wielkiej Brytanii tak bardzo zależało na pokonaniu Osmanów, skoro po odparciu ich ofensywy Kanał Sueski był praktycznie niezagrożony? Pierwszy powód był typowo symbliczny. Rok 1917 był bardzo słaby dla Ententy. Mimo dołączenia do wojny Stanów Zjednoczonych, z obozu Ententy wykruszyła się Rosja, którą ogarniała rewolucja bolszewicka, walki na froncie zachodnim nie przejawiały perspektyw na sukces, który mógłby podnieść nastroje w społeczeństwie, podobnie było na froncie włoskim. Społeczeństwo i wojsko potrzebowało pozytywnego impulsu. Drugi powód jest o wiele bardziej prozaiczny. Mianowicie Wielka Brytania pojmowała basen Morza Śródziemnego jako swoją strefę wpływów i zamierzała wypracować jak najlepszą pozycję podczas wojny. Czynnikiem, który niezaprzeczalnie podniósł nastroje w społeczeństwie było zdobycie tytułowej Beer Szewy — najważniejszego ośrodka miejskiego na pustyni Negew. Zdobycie Beer Szewy Brytyjczycy zawdzięczają... dwóm nieudanym próbom zdobycia Gazy. Turcy i ich niemieccy dowódcy byli pewni, że cały wysiłek wojsk brytyjskich zostanie skierowany ponownie ku Gazie. Na atak ku Beer Szewie byli kompletnie nieprzygotowani. Symbolem błyskotliwego sukcesu jest sześciokilometrowa szarża australijskiej kawalerii na Turecką linię obrony, która jest najbardziej legendarnym wydarzeniem I wojny światowej na Bliskim Wschodzie. Jeden z niemieckich oficerów, który trafił do niewoli podczas bitwy tak określił Australijczyków: „Oni w ogóle nie są żołnierzami, to istni szaleńcy”. Jak widać w tym wypadku, w szaleństwie zdecydowanie była metoda i to szaleństwo oraz agresja i ułańska fantazja przesądziły o wielkim sukcesie. Kampania na tym bardzo ciekawym froncie Wielkiej Wojny trwała jeszcze rok, ale był to rok klęsk osmańskich i sukcesów Ententy, jak zdobycie Jerozolimy, Ammanu czy Damaszku. Osmanowie nie byli pierwszymi, którzy próbowali przeciąć Kanał Sueski. Nieco ponad dwadzieścia lat później tej sztuki spróbowali dokonać z drugiej strony Niemcy i Włosi, ale rezultat był nawet gorszy od dziś opisywanego... Mam pewien problem z tą książką. Jako publikacja o zmaganiach na bliskowschodnim teatrze Wielkiej Wojny jest to bardzo dobra pozycja. Niestety, tak jak napisałem na początku, w tytule widnieje Beer Szewa i nie bardzo rozumiem ten zabieg, ponieważ sam opis wydarzeń dotyczących miasta zajmuje jakieś 40-50 stron na 250. O wiele bardziej przemówiłby do mnie tytuł „Synaj—Palestyna 1916-1918”. Czytając tę pozycję poniekąd dostajemy coś innego niż się spodziewaliśmy i tytuł mocno wprowadza w błąd. Natomiast sama książka, jako wprowadzenie do często pomijanego tematu I wojny światowej na Bliskim Wschodzie jest świetnym wyborem.

Jak na HB jest to świetna pozycja. Posługując się przyjemnym, prawie gawędziarskim stylem autor przekazuje mnóstwo wiedzy z zakresu dziejów wojen węgiersko-tureckich. Samej tytułowej bitwie poświęcone jest ledwie kilka stron, również wcześniejsza kampania opisana jest dość pobieżnie, co może być minusem dla zagorzałych miłośników serii. Z drugiej strony Rek nadrabia to w opisach wcześniejszych starć. Sama bitwa jest jedynie pretekstem do opisania dłuższego konfliktu pozbawionego większych starć. Ciekawostką jest stosunek autora do Władysława Jagiellończyka, króla Czech i Węgier. Przeszedł on do historii jako "Król-Dobrze", nieudolny władca, który doprowadził do upadku Węgier i wrogiego przejęcia obu królestw przez Habsburgów. W tej książce Władysław zostaje przedstawiony w dużo lepszym świetle. Chociaż dalece mu do bycia władcą wybitnym, to nie można mu zarzucić nieudolności. Miał po prostu pecha bycia "średniakiem" w czasie i miejscu wymagającym geniuszu.

Całkiem ciekawa pozycja. bitwa siemiatycka jest jedną z lepiej opracowanych w powstaniu styczniowym ale dalej posiada sporo luk i nieścisłości. Autor poprawnie przedstawia historie powstania w ogóle i w regionie nawet znośnie umiejscawiając miejsce Podlasia i jego znaczenie w tymże zrywie insurekcyjnym. Autor stara się też nie tworzyć prostej kompilacji kilku wcześniejszych książek ale stara się wyciągać własne wnioski i analizować relacje uczestników tak by czytelnik miał pojęcie skąd pojawiły się pewne założenia i opinie. niestety są też braki. Najbardziej rażącym i dość standardowym dla prac polskich jest absolutne lekceważenie źródeł rosyjskich dla tej kampanii. Jest to do tego stopnia nagminne, że nie znajdziemy nawet opisu uzbrojenia i ekwipunku żołnierzy rosyjskich, ich organizacji, taktyki etc. Absolutnie nic a niestety taka wiedza mocno wpływa na to jak należy rozumieć pewne sformułowania polskich pamiętnikarzy. Po drugie duża doza bezrefleksyjnego przyjmowania pamiętników polskich, zwłaszcza Rogińskiego, za prawdziwe. Autor prawidłowo odczytał, że Rogiński jest nieco megalomanem i furiatem który własne przewagi wysławiał pod niebiosa a cudze zniesławiał. Wyciąganie więc wniosków, ze siły rosyjskie które w drugim dniu bitwy siemiatyckiej flankowały pozycje polskie i o 11 weszły w kontakt z oddziałem Rogińskiego były równie duże co siły użyte w centrum - bo Rogińskiemu wydały się głównym atakiem - jest śmieszne. Rogiński to megaloman, jakby mógł napisać w swoich wspomnieniach, ze był tam sam to by to zrobił. Tu się też kłania brak wykorzystania źródeł rosyjskich i rosyjskich regulaminów wojskowych z tego okresu. Standardowo też mapy mogły by być nieco lepsze choć i tak w mojej ocenie są wystarczająco czytelne.

Porządny, kompleksowy tytuł w którym dostaliśmy wszystko potrzebne do zrozumienia tej bitwy oraz jej tła. Przemiany w Turcji, osłabienie z powodu Wojen Bałkańskich, sojusz z Niemcami w nadziei na wzmocnienie Imperium. Gallipoli to starcie symboliczne, wynikające z błędnych założeń i pobożnych życzeń co do realizacji. Tutaj to widać doskonale. Najpierw mamy próbę "morskiego rajdu" na Istambuł, która zakończyła się poważnymi stratami wśród okrętów liniowych. Następnie przechodzimy do kwietniowego desantu, "walenia łbem" o tureckie umocnienia aż do sierpnia i wreszcie grudniowo-styczniowego odwrotu wojsk alianckich. Najbardziej podobają mi się fragmenty poświęcone Turkom oraz wspierającym je Niemcom (np. U-21 z jego dwoma "zatopieniami" okrętów liniowych). Powiew świeżości. Map jest dość choć sam raczej chciałem mieć ogólne wyobrażenie. Za wyjątkiem desantu w zatoce Suvla nie zobaczymy tutaj żądnych manewrów ponieważ Alianci nie byli w stanie wyjść z przyczółków. Druga strona także nie dawała rady wyprzeć ich do morza. Ostrzał artyleryjski i karabiny maszynowe bardzo skutecznie masakrowały ludzi, a niedostatki w zaopatrzeniu, amunicji i ludziach nie pozwalały wypracować sukcesu.

Bitwa o Maltę to obok rekonkwisty i odsieczy wiedeńskiej najważniejsze zwycięstwo chrześcijańskiej Europy nad Islamem. Obrona Malty przed siłami muzułmańskimi ukształtowała podział Morza Śródziemnego, który przetrwał do dziś, na chrześcijańskie północ i zachód oraz muzułmańskie południe i wschód. Książka historyczna, ale napisana jak powieść. Czyta się lekko i przyjemnie.

Solidna książeczka. Wnoszę po licznych przykładach używania formy jednoosobowej ("mym zdaniem") iż to praca doktorska autora. Dodatkowo opatrzył on swe dzieło licznymi ilustracjami własnym sumptem stworzone. "Kadesz" to przykład stworzenia czegoś z niczego czyli bardzo wątłego materiału źródłowego. O samej bitwie jest tu raczej mało informacji, a pozycję rozbudowano o informacje o regionie, lokalnych siłach, sytuacji wewnętrznej i przede wszystkim o wojskowości stron walczących. Być może stylistycznie owe dziełko nie olśniewa ale dla każdego zainteresowanego będzie ona dość poręcznym repozytorium wiedzy.

Przeczytałem jako e-book. Więc do map na końcu książki dotarłem po jej przeczytaniu. Mapy nie powalają. Ale to już tradycyjny minus tej kieszonkowej serii. Dla mnie to był pierwszy kontakt z rosyjską wojną domową. Właśnie dlatego byłem jej ciekawy. Książka ma sporo detali, przedstawia genezę powstania sił "białych". Od początków jeszcze w centralnej Rosji przez przedzieranie się na południe. Siły bolszewickie mam wrazenie są potratkowane nieco po macoszemu. Ale jeśli dochodziło do starć propagandowych, wiecowych czy zbrojnych to są opisane działania obu stron. Właściwie po przeczytaniu to już nie dziwi mnie czemu to "czerwoni" wygrali w tamtym kozacko-ukraińskim rejonie Rosji. Jeśli ktoś się interesuje tym konfliktem czy rejonem Europy w początkach XX w to polecam tą książkę.

Półki uganiają się o książkach dotyczących Napoleona. I to nie tylko te z działu historia, ale również rozwój osobisty. Natomiast książek odnośnie działań na naszym terenie w epoce napoleońskiej jest mało. Autor niniejszej książki w głównej mierze bazuje na pozycjach Jamesa R. Arnolda i Ralpha R. Reinertsena. Po wstępie, gdzie jest ogólny zarys, jak wyglądała ówczesna Europa, przechodzimy do krótkiej historii Prus oraz Rosji. Nie zabrakło opisu uzbrojenia, zwłaszcza pruskiego, gdyż w rozdziale o polskich oddziałach, głównie ta broń była używana. Następnie szereg bitew, czy oblegań twierdz i pokój w Tylży. Trochę zabrakło oceny działań Napoleona jak i działań polskich wojsk. No i te mapy na końcu.

Wyśmienity habek, jeden z lepszych, jakie czytałem. Autor bardzo dobrze radzi sobie z niełatwą sztuką pisania tak, aby warsztat historyka nie ucierpiał, a czytelnik-amator nie umarł z nudów. Poza tym nie ogranicza się tylko do łopatologicznego przedstawiania faktów czy raczej hipotez sformułowanych w oparciu o nasze mizerne źródła, ale bardzo dobrze przedstawia tło i odpowiada na pytania "po co" i "dlaczego". Pozostałe habeki dotyczące samego Aleksandra i epoki diadochów ("Gaugamela" i "Ipsos") są niestety właśnie takimi suchymi opisami, co tym bardziej wpływa na pozytywną ocenę książki M. Piekarskiego.

Muszę przyznać, że Habek mnie pozytywnie zaskoczył. Nie ma tutaj zbyt długiego wstępu, raczej niezbędne minimum o organizacji Legionów i praktycznie od razu wejście do walki, tak, że praktycznie cała książka jest poświęcona działaniom wojennym. Te są opisane całkiem przyzwoicie, autor wykorzystał sporo fragmentów listów czy wspomnień, dzięki czemu narracja jest dynamiczna i ma sporo interesujących fragmentów. Podobało mi się zwłaszcza zwrócenie uwagi na relacje polsko-węgierskie, kontakty z Hucułami i ich udział w Legionach czy postawa ludności rusińskiej na froncie karpackim. Na minus trzeba natomiast przyznać, że nie ma tu zbyt wielu informacji o armii rosyjskiej. W pozycji jest to raczej bezkształtna i anonimowa masa, o której czytelnik nie dowie się zbyt wiele. Pierwsze skrzypce grają tu zdecydowanie Legiony Polskie, ale muszę przyznać, że sam teren walk (Karpaty) był dla mnie mało znany, więc jestem zadowolony z lektury.

Książka o zmaganiach w Galii Belgijskiej ukazała się w 2020 roku, kilkanaście dni temu ukazała się pozycja tego samego autora o wydarzeniach rozgrywających się rok wcześniej (Bibracte - Wogezy 58 p.n.e.). To trochę dziwny zabieg, bo chronologia jest tu zaburzona, a ja postawiłem, żeby czytać obie książki nie w kolejności wydania, lecz w porządku chronologicznym. No i pierwsza rzecz, która się rzuca w oczy, to autoplagiat we wstępie czy w fragmentach dotyczących armii rzymskiej. Ok, pewnie gdybym czytał te pozycje w odstępie trzech lat, to nawet bym nie zwrócił uwagi, ale, że sięgnąłem po te pozycje dzień po dniu, to czuję lekki niesmak, że czytam prawie identyczne, powtarzające się akapity. Książki są napisanie bardzo podobne, obie opowiadają o kampaniach Cezara, więc oczywiście źródła się powtarzają z dominującą rolą jego "Wojny galijskiej". Styl autora jest również zbliżony, chociaż odniosłem wrażenie, że w "Bibracte - Wogezy" było więcej obszernych przypisów, stąd też tamta pozycja wydaje mi się odrobinę dojrzalsza od "Galii belgijskiej".

Generalnie udana książka, analizująca jak w tytule starcia falangi i legionu w starożytności. Jeśli ktoś posiada szerszą wiedzę o starożytnej strategii i ówczesnych wojskach, to czytając publikację może odnieść wrażenie, że jest ona trywialna w wielu momentach. Autor jest żołnierzem i z tego wynika ten jego styl pisarski, że chce nawet najprostszą rzecz wyjaśnić, by nie było nieporozumień. To jak szkolenie rekruta, któremu pokazuje się, którą stroną trzymać karabin :) Niektórych bardziej obeznanych z tematem może to irytować, że ktoś mu wyjaśnia czym się różni np. szereg od rzędu, ale mi to nie przeszkadzało. Same bitwy są zanalizowane zwięźle i przystępnie. Jest też trochę informacji rysu historycznego epoki i biografii najważniejszych postaci. Jedyny minus to, że autor umieścił plany starć na początku książki i trzeba było do nich wracać podczas lektury. Sporo się dowiedziałem o tych dwóch formacjach, wiele informacji przypomniałem, mam pewne refleksje i chęć poszerzenia wiedzy, więc sumarycznie publikacja na plus.

Książka Artura Foryta Zawichost 1205 to publikacja z serii „Historyczne Bitwy”, która przybliża jedno z mniej znanych, ale istotnych starć w dziejach Polski średniowiecznej. Autor skupia się na bitwie stoczonej między wojskami książąt polskich Leszka Białego i Konrada Mazowieckiego a księciem halickim Romanem. Największą zaletą książki jest to, że Foryt potrafi ukazać tło historyczne — polityczne i społeczne — które doprowadziło do konfliktu. Dzięki temu czytelnik rozumie, że nie była to tylko „jedna z bitew”, lecz wydarzenie mające znaczenie dla równowagi sił w Europie Środkowo-Wschodniej. Autor dobrze tłumaczy, jakie ambicje mieli książęta polscy oraz dlaczego ekspansja Rusi Halickiej stanowiła zagrożenie. Język książki jest przystępny, a mimo to rzetelny. Widać, że autor korzystał z materiałów źródłowych i próbował ukazać różne punkty widzenia. Dużym atutem są opisy samego starcia — klarowne, a jednocześnie żywe, pozwalające niemal zobaczyć przebieg bitwy. Pewnym minusem może być to, że dla czytelników nieobytych z historią polityczną wczesnego średniowiecza mnogość postaci i skomplikowanych relacji dynastycznych bywa trudna do ogarnięcia. Jednak dla pasjonatów historii jest to raczej zaleta niż wada. Podsumowując, Zawichost 1205 to książka wartościowa, łącząca walor edukacyjny z narracyjną płynnością. Pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego zwycięstwo nad księciem Romanem miało znaczenie nie tylko militarne, ale także symboliczne — dało Polsce chwilę oddechu w trudnym okresie rozbicia dzielnicowego.

„Nikopolis 1396” to opowieść, która przenosi czytelnika w czasy późnego średniowiecza, kiedy Europa drżała wobec rosnącej potęgi Imperium Osmańskiego. Rek rekonstruuje wydarzenia związane z wyprawą krzyżową zakończoną bitwą pod Nikopolis — jedną z najbardziej dramatycznych i zarazem przełomowych klęsk rycerstwa zachodniego. To, co w powieści szczególnie zwraca uwagę, to dbałość autora o szczegół historyczny. Rek nie przedstawia bitwy w sposób jednowymiarowy; ukazuje nie tylko starcie militarne, ale i splot ambicji, pychy oraz błędnych decyzji, które doprowadziły do katastrofy. Postacie, choć zanurzone w realiach XV wieku, wydają się bliskie współczesnemu czytelnikowi — targane emocjami, pragnieniem sławy, lękiem i rozczarowaniem. Mocną stroną książki jest również język — sugestywny, chwilami surowy, ale zawsze podporządkowany epickiemu nastrojowi. Opisy bitew są dynamiczne, a momenty refleksji nadają całości powagi. „Nikopolis 1396” nie jest tylko kroniką historyczną, ale też opowieścią o dumie i jej cenie. Książka może spodobać się zarówno miłośnikom literatury historycznej, jak i tym, którzy szukają uniwersalnych opowieści o losie człowieka w obliczu wielkich przemian.

Książek polskojęzycznych autorów o tematyce Japonii czy samej Okinawy nie ma zbyt wielu. Dlatego książka dr. S. Meyera świetnie uzupełnia zaistniałą lukę na polskim rynku wydawniczym związanym z tym tematem. Autor w sposób zwięzły wiedzie czytelnika przez poszczególne epoki od czasów najdawniejszych aż do współczesności. Ze względu na małą objętość książki wiele tematów nie zostało tam z pewnością w pełni rozwiniętych, ale najważniejsze rzeczy zostały uwzględnione, stąd książka jest bardziej zarysem do tematu Okinawy (tego związanego z istnieniem Królestwa Riukiu oraz tego jako jedna z prefektur Japonii) Na szczególną uwagę zasługuje bogata bibliografia, zarówno anglojęzyczna oraz japońska. Autor zastosował liczne przypisy, umożliwiające czytelnikowi pogłębienie tematu. Poza licznymi plusami takimi jak wiedza zarówno historyczna, kulturalna czy językowa (j. japoński czy angielski) autora minusem może być sam język książki, typowy dla książek akademickich, przeznaczonych raczej dla pasjonatów i znawców tematu a nie osób dopiero rozpoczynających swoją podróż z Japonią oraz Okinawą.

Sięgając po „Fulford – Stamford Bridge 1066”, spodziewałem się solidnej, ale dość klasycznej książki historycznej o mało znanych bitwach. Tymczasem dostałem coś więcej – opowieść, która naprawdę pozwala poczuć napięcie roku 1066. Największym odkryciem była dla mnie bitwa pod Fulford – wydarzenie, które zwykle ginie w cieniu późniejszych starć. Namirski pokazuje ją jako dramatyczny wstęp do jeszcze większych wydarzeń, a nie tylko historyczną ciekawostkę. Z kolei opis starcia pod Stamford Bridge czyta się niemal jak scenę z epickiego filmu – jest tempo, są emocje, są bohaterowie z krwi i kości. Szczególnie zapadła mi w pamięć postać króla Norwegii Harald III Srogi – przedstawiony nie tylko jako bezwzględny wódz, lecz także jako człowiek, który do samego końca wierzył w swoje przeznaczenie. Równie ciekawie wypada Harold Godwinson – zwycięzca spod Stamford Bridge, który w gruncie rzeczy już wtedy zapłacił wysoką cenę za swoje zwycięstwo. Czytając, trudno nie myśleć o tym, jak wyczerpujący marsz na północ i wykrwawienie armii wpłynęły na jego późniejszą porażkę pod Hastings. To, co najbardziej cenię w tej książce, to równowaga między faktami a narracją. Autor nie epatuje przesadnym patosem, ale też nie sprowadza historii do suchej analizy źródeł. Widać ogrom pracy i znajomość realiów epoki, a jednocześnie styl pozostaje przystępny. Czyta się to płynnie – momentami niemal zapominałem, że to literatura popularnonaukowa. Po lekturze miałem poczucie, że rok 1066 przestał być dla mnie jedynie datą kojarzoną z jedną bitwą. Stał się sekwencją dramatycznych decyzji, ambicji i błędów, które zmieniły bieg historii Anglii. I właśnie za to najbardziej cenię tę książkę – za pokazanie szerszego obrazu, bez uproszczeń. Jeśli interesujesz się średniowieczem, militariami albo po prostu lubisz historię opowiedzianą w sposób żywy i angażujący, ta książka naprawdę potrafi wciągnąć.

Czytana bezpośrednio po „Filipie i Aleksandrze” autorstwa A. Goldsworthy’ego, stanowi naturalną kontynuację i świetny epilog historii Filipa II Macedońskiego oraz Aleksandra Wielkiego. Miałem obawy, czy dorówna poziomem poprzedniczce, ale okazały się bezpodstawne. To bardzo dobra książka, którą szczerze polecam. Mimo ograniczonej dostępności i cen znacznie wyższych od pierwotnych, zdecydowanie warta każdej złotówki.

Pod względem warsztatu ta książka jest świetna. Nie ma tu żadnych błędów, a do tego autor stosuje krytykę źródeł. W publikacji zawarto mnóstwo szczegółów, danych... choć co do proporcji podawania informacji mógłbym już mieć pewne pretensje. Za mało o samej Operacji Lwowsko-Sandomierskiej (działania RKKA i Wehrmachtu). Pod względem literackim... Lektura tej książki dłużyła mi się niemiłosiernie, a jej koniec przywitałem z radością. Mowa tutaj o tytule, który ma zaledwie ok. 250 stron.

Konkretna i bardzo szczegółowa analiza działań wojennych na Wołyniu w '39 roku. Autor nie ograniczając się do opisu działań wojennych przedstawia także charakterystykę regionu, województwa wołyńskiego, szczegółową dyslokację sił polskich przed 1 września a także poczynania najwyższych władz państwowych i wojskowych podczas ich kilkudniowego pobytu na Wołyniu. Główna część pracy przedstawia starcia z Niemcami oraz walki z Sowietami i dywersantami po 17 września na terenie województwa. Jest to jeden z lepszych HB-eków,z podsumowaniem na końcu każdego rozdziału choć wyliczanie kolejnych batalionów KOP z ich stanami osobowymi może być czasem nużące dla Czytelnika.