Legitymizacja polskiej polityki europejskiej. Analiza systemowa

„Krajowa polityka europejska” to termin stosowany do opisu wszystkich złożonych
działań administracji publicznej państwa odnoszących się do wypełniania
obowiązków państwa członkowskiego związanych ze współkształtowaniem UE.
Definicja ta podkreśla dualną naturę krajowej polityki europejskiej, której część
realizowana jest w obszarze polityk wewnętrznych państwa (np. implementacja
prawa unijnego),a część w sferze polityki zagranicznej (np. aktywność na forum
instytucji unijnych).

Krajową politykę europejską, a także wszystkie procesy administracyjne i polityczne
z nią związane, badać można, wykorzystując analizę systemową. Teoretyczny
kontekst dla tej metody tworzy nowy instytucjonalizm, określający
warstwę ontologiczną krajowej polityki europejskiej. Do elementów tej polityki
zaliczają się, po pierwsze, formalne przepisy ustanawiające struktury organizacyjne
powołane w celu realizacji przez Polskę obowiązków członkowskich w UE. Po
drugie, w ramach opisywanej polityki obserwujemy standardowe procedury operacyjne,
do których zaliczamy rutynowe działania stosowane w: implementacji
prawa unijnego na gruncie prawa krajowego, formułowaniu stanowisk Polski na
posiedzenia gremiów unijnych, zagwarantowaniu demokratycznego uzasadnienia
owych stanowisk, a także w reprezentowaniu państwa członkowskiego przed
organami sądowymi UE. Po trzecie, neoinstytucjonalizm do elementów krajowej
polityki europejskiej zalicza także między innymi przekonania, wizje polityczne,
kulturę czy wiedzę. Oddziałują one na sformalizowane standardowe procedury
operacyjne, uzupełniając lub kwestionując ich działanie. Relacje zachodzące
między instytucjami a aktorami politycznymi w krajowej polityce europejskiej
podporządkowane są logice stosowności. Oznacza to, że obserwować możemy wzajemny wpływ na siebie wymienionych podmiotów będący efektem postępowania
stosownie do sytuacji, w której te podmioty funkcjonują i zgodnie z zasadami,
normami i rolą im przypisaną.