Najpopularniejsze książki dla dzieci napisane po angielsku, „Alicję w Krainie czarów”, „O czym szumią wierzby” oraz „Kubusia Puchatka”, choć powstałe w różnych czasach, mają wspólną cechę. Zaczęły się od historyjek, które dorośli, improwizując, opowiadali bliskim sobie dzieciom. Mimo literackiego opracowania, „O czym szumią wierzby” zachowuje cechy bajek do poduszki opowiadanych przez autora swemu synowi: pełnych ciepła i humoru, gdzie bohaterem kolejnych przygód jest raz jeden, raz inny z przyjaciół, zaś fabuła czasem snuje się niespiesznie, a czasem pędzi w zawrotnym tempie.
Oto Kret, który pewnego wiosennego dnia, zniecierpliwiony nużącym robieniem porządków w mieszkaniu, rzuca wszystko i wychodzi na zewnątrz. W górze wzywa go nieznany świat! Wałęsając się po okolicy, dociera do brzegu Rzeki, czegoś, czego nigdy wcześniej nie widział. Mieszkający w pobliżu Szczur Wodny namawia go na wspólną przejażdżkę łodzią. Tak zaczyna się ich przyjaźń. Dzięki Szczurowi po pewnym czasie Kret zyskuje nowych znajomych: zarozumiałego i impulsywnego Ropucha, właściciela Ropuszego Dworu, oraz żyjącego na uboczu mądrego Borsuka. Przyjaciół czeka wiele przygód.
Szukamy ofert..."O czym szumią wierzby" to moja kolejna przeczytana książka dla dzieci, wybrana ze znanej listy BBC. Największą zaletą jest bliskość przyrody. Zwierzęta kochają ją, czują jej zew, korzystają z darów, które im daje, znają jej jasne i ciemne strony, mają świadomość - ulotną - nieznanej rządzącej siły. Z kart tej historii unosi się lekka mgiełka tajemnicy, pasji i zadumy. Równolegle Borsuk, Kret, Szczur i Ropuch stanowią stadium człowieczych zachowań, żyją w pewnym zakresie jak ludzie, marzą i błądzą. Żaba to zresztą najbarwniejsza postać. Ach te jej przygody. Takie są właśnie bajki, choć ta się trochę wyróżnia - w tej chwili nie przypominam sobie żadnej, która kładłaby taki nacisk na naturę. Jej się tu po prostu doświadcza. The Wind in the Book.
1825 
193 
OPINIE i DYSKUSJE o książce O czym szumią wierzby
Trochę "Kubuś Puchatek", a trochę "Trzech panów w łódce (nie licząc psa)". Świat przedstawiony odbija stosunki społeczne w XIX-wiecznej Anglii: bohaterowie są niczym posiadacze ziemscy (zwłaszcza Ropuch): nie wytwarzają dóbr, po prostu nie pracują, spędzają dnie na wycieczkach, piknikach, spacerach, spożywaniu smakowitych śniadań, obiadów i kolacji, o podwieczorkach nie zapominając i grzaniu się przy kominku. Zabawna jest segregacja zwierząt: Kret, Szczur, Borsuk i Ropuch są osobami, ale koń i kanarek to już tylko zwierzęta bez charakteru. Ale to, co najpiękniejsze w tej opowieści, to pochwała życia takiego, jakie jest, to kontemplacja codzienności. Leśno-łąkowa przyroda ukazuje się jako świat archetypiczny: dom-przyjaciel-spacer-kolacja przy kominku-bezpieczne schronienie-zapasy na zimę. Nic więcej nie trzeba. "O czym szumią wierzby" to lektura, która daje oparcie. Wszystko jest na swoim miejscu. PS. Czytajcie koniecznie wydania z ilustracjami Ernesta Sheparda!
Trochę "Kubuś Puchatek", a trochę "Trzech panów w łódce (nie licząc psa)". Świat przedstawiony odbija stosunki społeczne w XIX-wiecznej Anglii: bohaterowie są niczym posiadacze ziemscy (zwłaszcza Ropuch): nie wytwarzają dóbr, po prostu nie pracują, spędzają dnie na wycieczkach, piknikach, spacerach, spożywaniu smakowitych śniadań, obiadów i kolacji, o podwieczorkach nie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOkej do przesłuchania w autobusie, ale na pewno jestem już na nią za stara - momentami za bardzo mi się dłużyła albo mnie nudziła.
Okej do przesłuchania w autobusie, ale na pewno jestem już na nią za stara - momentami za bardzo mi się dłużyła albo mnie nudziła.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak na historię o zwierzętach, w której nie za bardzo jest jakaś główna fabuła, to książka była w porządku. Nie zrobiła na mnie większego wrażenia, ale to już klasyka i do tego krótka, więc cieszę się, że w końcu ją przeczytałam. Była taka niezobowiązująca, do przeczytania i raczej zapomnienia.
Jak na historię o zwierzętach, w której nie za bardzo jest jakaś główna fabuła, to książka była w porządku. Nie zrobiła na mnie większego wrażenia, ale to już klasyka i do tego krótka, więc cieszę się, że w końcu ją przeczytałam. Była taka niezobowiązująca, do przeczytania i raczej zapomnienia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzasem warto być jak Kret: rzucić wiosenne porządki i ruszyć ku przygodzie. Nigdy nie wiadomo, kogo spotka się po drodze, co razem przeżyje i jak zapisze na językach mieszkańców Puszczy.
Za to bycia jak Pan Ropuch nie polecam.
Czasem warto być jak Kret: rzucić wiosenne porządki i ruszyć ku przygodzie. Nigdy nie wiadomo, kogo spotka się po drodze, co razem przeżyje i jak zapisze na językach mieszkańców Puszczy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZa to bycia jak Pan Ropuch nie polecam.
Przyjemna baśń, dzięki której moja wyobraźnia pracowała nieprzerwanie przez całą lekturę.
Sielankowe życie nad Rzeką przeplatane jest różnymi przygodami, które uczą bohaterów wartosci prawdziwej przyjaźni, wierności i wsparcia. Ukazują również szereg wad typowo ludzkich, których uosobieniem jest Ropuch.
Kazdy znajdzie tu cos dla siebie, niezaleznie od wieku, a krótki odpoczynek od codzienności nad Rzeką przyda sie i dzieciom i zmęczonym szarością życia dorosłym.
Przyjemna baśń, dzięki której moja wyobraźnia pracowała nieprzerwanie przez całą lekturę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSielankowe życie nad Rzeką przeplatane jest różnymi przygodami, które uczą bohaterów wartosci prawdziwej przyjaźni, wierności i wsparcia. Ukazują również szereg wad typowo ludzkich, których uosobieniem jest Ropuch.
Kazdy znajdzie tu cos dla siebie, niezaleznie od wieku, a krótki...
2025: Gdyby ludzie mieliby kojarzyć mnie z jedną tylko książką, błagam - niech będzie to "O czym szumią wierzby".
Chciałam po raz kolejny rozwodzić się nad pięknem tej nadrzecznej opowieści, ale widzę, że swoje już napomknęłam. Kocham. Końca zachwytów nie widać.
2024: Kolejny, -enty (i jakże owocny) reread, który uświadomił mi, jak silnie związana jestem z konceptem utopijnej wizji świata, w którym prym wiodą antropomorficzne zwierzęta. Nieważne, że w głównej mierze odpowiada za to czysta nostalgia (tą kartą oddalam wszelkie zarzuty zbytniego moralizatorstwa i niezręcznych ustępów - jednocześnie zdając sobie sprawę z niejakiej ich słuszności).
Mam ochotę po raz kolejny kłócić się z każdym, kto dzieło Grahame'a klasyfikuje jako literaturę dziecięcą. Interpretacje omawiać i kształtować można na bieżąco, pod czujnym okiem "doświadczonego życiem", żeby jednak do nich przeniknąć, konieczne jest posmakowanie słowa w jego czystej formie. Piękno, jakie kryje się na płaszczyźnie językowej - konsumowane w nieodpowiedniej porze - znużyć może najdojrzalszego czytelnika; nie wyobrażam sobie 8-latka z wypiekami śledzącego metafizyczną przygodę w "Głosie piszczałki o świcie" (notabene, jest to nadrozdział, który za każdym podejściem odczytuję inaczej).
Czystej radości dostarczyło mi również wypatrywanie najdrobniejszych szczegółów, przewijających się niczym echa w bodaj najpiękniejszej kontynuacji, jaka mogła wyjść spod cudzego pióra - panie Horwood, o panu mowa.
Kocham, kocham "Wierzby".
/i tak, nadal marzy mi się wtłoczenie do mózgownicy słowo po słowie całej historii; plan na 2025 zakłada wyuczenie przynajmniej pierwszego rozdziału/
2025: Gdyby ludzie mieliby kojarzyć mnie z jedną tylko książką, błagam - niech będzie to "O czym szumią wierzby".
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChciałam po raz kolejny rozwodzić się nad pięknem tej nadrzecznej opowieści, ale widzę, że swoje już napomknęłam. Kocham. Końca zachwytów nie widać.
2024: Kolejny, -enty (i jakże owocny) reread, który uświadomił mi, jak silnie związana jestem z konceptem...
Nie, nie i jeszcze raz nie. Nudna, niby książka dla dzieci, ale bardzo się umęczyłam.
Nie, nie i jeszcze raz nie. Nudna, niby książka dla dzieci, ale bardzo się umęczyłam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCoś wspaniałego, lektura tej książki to naprawdę dobra rozrywka - trochę melancholii, trochę zadumy, a trochę złośliwego humoru, ironii i akcji. Świetna rzecz
Coś wspaniałego, lektura tej książki to naprawdę dobra rozrywka - trochę melancholii, trochę zadumy, a trochę złośliwego humoru, ironii i akcji. Świetna rzecz
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPamiętam film oraz bajkę fajnie powrócić to dzieciństwa chociaż książka bardziej do dorosłych skierowana mym zdaniem jest.
Pamiętam film oraz bajkę fajnie powrócić to dzieciństwa chociaż książka bardziej do dorosłych skierowana mym zdaniem jest.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiązka jest po prostu nudna. Moje dzieci w połowie poprosiły o zmianę książki bo tej nie da się słuchać.
Ksiązka jest po prostu nudna. Moje dzieci w połowie poprosiły o zmianę książki bo tej nie da się słuchać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to