Diary of a Wimpy Kid: Rodrick Rules

Ostatnio polubiłam czytać takie książki, które jednocześnie są w formie pamiętnika, ale też... komiksem. Niedawno zrecenzowana powieść właśnie w takim typie - "Dzienniki Nikki. Chcę zostać gwiazdą!" - niezbyt była ciekawa, ale nie mówię, że najgorsza. Gdzieś na wakacjach sięgnęłam po którąś tam z kolei część "Dziennika cwaniaczka", pamiętam, że czytało mi się miło, a ogólnie książka była bardzo zabawna. W dzisiejszej recenzji chcę zaprezentować Wam publikację podobną, aczkolwiek równie zabawną jak "Dziennik cwaniaczka" - jeden tomik z serii "Zapiski luzaka". Natan Wright zostaje kapitanem drużyny fleeceballu. W tym samym czasie chłopiec musi wykonać projekt naukowy, ale w parach. Jego nauczycielka wybiera pary losowo, wskutek czego Natan musi pracować z... Giną - jego śmiertelnym wrogiem! A on tak jej nie znosi...! Czy praca z Giną ma swoje pozytywne strony? Co w tej sytuacji zrobi Natan? Darzę sympatią takie książki, przy których - choć są na jeden wieczór - można się pośmiać. A "Natan znowu w akcji" właśnie zalicza się do takich powieści. Pełno tu zabawnych wątków, a jak nie wątków - to rysunków. Publikacja jest do połowy książką, do połowy komiksem - takie dwa w jednym :) Znajduje się tu wiele, wiele ilustracji, które są naprawdę czadowe ;) oraz przy niektórych są tak zwane dymki z tekstem - i od razu poznać można, iż to komiks. Książkę szybko się czyta - świadczy o tym fakt, że publikację tę pochłonęłam w około dwie godziny. Historyjki są przezabawne - przy niektórych ryczałam ze śmiechu :D Jednak w tej książce denerwowało mnie kilka rzeczy. Po pierwsze - tajemnicze szyfry. Znajdują się one na niektórych stronach powieści, zaś na początku umieszczony jest alfabet oraz przyporządkowany do każdej literki jakiś znaczek bądź obrazek. Po prostu nie chciało mi się szukać tych literek i przewracać za każdym razem kartki, gdzie znajdował się ten szyfr. Taak, ale ze mnie leniuch, nie? :D Po drugie - niektóre postacie. A dokładnie jedna - Gina. Totalnie rozumiem głównego bohatera, że jej tak nie lubi! Nie dziwię się mu - Gina wydaje się pyszna, rządząca się oraz zachowuje się tak... dziwnie. Jakby to ona była najważniejsza... Natan to natomiast fajny oraz bardzo zabawny chłopak, mający poczucie humoru. Miewa świetne przygody oraz ma masę ciekawych pomysłów. Za to właśnie go polubiłam. Jeśli chcecie sięgnąć po coś lekkiego oraz odprężyć się po ciężkim dniu w szkole bądź pracy - koniecznie przeczytajcie serię "Zapiski luzaka". Jest to bardzo zabawny oraz ciekawy cykl, co sądzę po przeczytaniu Natana znowu w akcji. To nie tylko seria dla dzieci. Ja na pewno sięgnę po resztę części - jeśli tylko nadarzy się okazja. Polecam :) http://ksiazki-moim-zyciem.blogspot.com/2013/02/lincoln-peirce-zapiski-luzaka-natan.html

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.

Meeeega książka. Wątek kłótni pomiędzy Gregiem a Rowleyem, nie porozumienia z rodzicami, nowy członek rodziny, wspólne wakacje, manipulacja Rodricka i albumy ze zdjęciami, to wszystkie momenty które strasznie mi się spodobały. Uwielbiam tą serię, każda książka jest coraz lepsza i śmieszniejsza, a widząc że seria liczy 19 książek o wiele bardziej chce czytać następne. Moim ulubionym momentem jest, podrzucenie przez tatę członków rodziny do domu, odjechanie i powrót po kilku godzinach z psem ✨. Super książka 🌟.

Szkoła to nie tylko nauka. Szkoła to też zabawa, a jak zabawa to szkolne dyskoteki. Oczy wysmarowane na niebiesko cieniami mamy, chichoty po ścianą i odwieczny dylemat, czy ten który mi się podoba poprosi mnie do tańca. Może lepiej, żeby nie prosił bo zapadnę się pod ziemię. Ja sobie powspominam, a was zapraszam na recenzję drugiej książki z cyklu "Dzienniki Nikki". Ty razem "Zapraszam na party!". Fabuła Zbliża się Halloween. Całą szkoła ekscytuje się zbliżającą się imprezą. Kto podejmie się jej organizacji? Kto kogo zaprosi? Za co się przebrać, żeby wygadać strasznie i stylowo? Wszyscy oczekują, że to będzie epickie wydarzenie. Nikki marzy o tym żeby pójść na imprezę z Barandonem. Chłopak okazuje jej sympatię, ale czy taki przystojniak zaprosi taką, jak bohaterka sama się określa, ofiarę losu. Zanim dojdzie do szkolnego przyjęcia Nikki daje wmanewrować się w pomoc na balu dla małych dzieci i dołączenie do ekipy sprzątającej po szkolnej imprezie. Do tego wszystkiego psuje urodziny królowej szkoły. Dużo jak na jedną nastolatkę. Nikki Maxwell Kto czytał moją recenzję pierwszej części przygód Nikki, wie, że polubiłam tę bohaterkę. Przy jej pomocy Rachel Renee Russell, w bardzo zabawny, ale nie prześmiewczy sposób, ukazuje lęki zwykłej nastolatki. Jakie problemy może mieć piętnastolatka? Jedynka ze sprawdzianu, nie ma pieniędzy, żeby kupić szałowy ciuch, palnęła głupstwo przy chłopaku, który jej się podoba, posprzeczała się z przyjaciółkami itp. Głupoty? Może, ale takie są dramaty wieku nastoletniego i oby nikt nie miał ich więcej. Każdy inaczej radzi sobie z problemami. Nikki to typ panikary. Jak coś się dzieje to mocno to przeżywa, a oczami wyobraźni widzi katastrofę. Nikki to też sprytna dziewczyna. Kiedy się wykrzyczy, zaczyna rozmyślać w jaki sposób rozwiązać problem. Jej pomysły bywają niekonwencjonalne, ale najważniejsze, że działają. Podsumowanie Przeczytałam dwie książki, będące początkiem cyklu "Dzienniki Nikki" i widzę, że to bardzo fajna propozycja dla dorastających dziewczyn. Nie porusza kontrowersyjnych tematów, ani wielkich tragedii. Z Nikki można się utożsamiać, bo ma podobne rozterki jak inne dziewczyny w jej wieku. Bywa zakręcona i pakuje się w tarapaty, ale nadaje to bohaterce i książce koloru.

Kolejna część przygód Grega zaczyna się dla niego niezbyt miło. Jego tata chce z niego zrobić prawdziwego mężczyznę i wysłać go do szkoły wojskowej. Na szczęście w końcu pojmuje, że szczęście syna jest najważniejsze. Najbardziej podobało mi się jak Greg próbował załatwić sobie dziewczynę. Greg ma zawsze dużo przygód i kiedy czytam te książki to jest mi zawsze wesoło. Ciągle wpada w jakieś tarapaty i mnie rozśmiesza. Michał lat 10

Nikki występuje w zawodach na lodzie, ale konkurs tuż-tuż a Nikki nawet nie umie podstaw, jak się jeździ na łyżwach! Więc Brianna - młodsza siostra Nikki obdarowuje jakąś Wiktorię (królewnę tego całego konkursu) kwiatami i Wiktoria jest tak zachwycona kwiatkami, że przegapiła cały wytęp, który o dziwo nie był występem tylko przewracankami Nikki. Mimo to Wiktoria uznała przejście do następnego etapu konkursu. Bardzo polecam jest na trzecim miejscu od ulubionych. KocieLiterki;)

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Nie spodziewałam się, ze tak polubię Łebskiego Tomka, że ja "stara baba" będę się świetnie bawić czytając jego przygody. Co prawda nie jest to mój ukochany Mikołajek, ale to i dobrze, autorka nie starała się na siłę powielać schematów, wymyśliła zupełnie nową, oryginalna ale równie zabawną postać. Leń, zawadiaka, kombinator - nie można go nie lubić :) Świetny przekład Patryka Gołębiowskiego. Polecam sięgnąć po audiobooka, który jest urozmaicony w muzykę oraz odgłosy wynikające z treści. Z lektorem Józkiem Pawłowskim całość tworzy niepowtarzalny klimat :)

To dziwne dla mnie, ale naprawdę podobała mi się ta książka. Na początku była zbyt absurdalna, potem trochę męcząca gdy autorzy próbowali wrócić do pisania książki, a ciągle coś (albo oni sami) ich odrywało. Koniec końców, ciągle wracałam do tej książki. Szczególnie po ciężkim dniu czy w stresowej sytuacji. Odrywała mnie bardzo szybko i uśmiechała. Wiele dzieciaków się przy niej świetnie bawi i śmieje w głos. Dla mnie to nie były tego typu żarty, ale myślę, że jak ktoś potrzebuje takiej dawki humoru tego typu, to mu się spodoba i wciągnie.

Ciekawa i wciągająca lektura. Napisana jest bardzo przystępnym językiem, z lekkim humorem. Jako młodej mamie podnosiła mi momentami ciśnienie, ze względu na wykorzystywane metody wychowawcze czy opis jazdy samochodem z dziećmi. Rozumiem, że wydarzenia dzieją się w latach 60. XX wieku, jednak mimo wszystko mocno zwracałam na to uwagę. Pomijając to, podobała mi się ta książka.

Tomek i jego (zazwyczaj) łebskie pomysły znowu bawią! W tej komikso-książce bohater jak zwykle ma wzloty i upadki. Dance coś stało się z włosami, tata kupił sobie obciachowe spodenki rowerowe, a Janek wszystko psuje. W szkole szykuje się konkurs talentów. Oczywiście gdy zgłasza się zespół PZOMBIE coś musiało pójść nie tak. Tomek na dniu sportu wstydzi się strasznie bo rodzice i wapniaki przyszli i wymachiwali chorągiewkami dopingując go. Dodatkowo w szkole chodzi pogłoska że po konkursie talentów ma wystąpić 3Paczka czyli ukochany zespół Tomka. Czy wygrają konkurs talentów lub czy pokonają klasę 5S? I czy naprawdę do ich szkoły ma przyjechać 3Paczka?

Początek 14-tomowej serii "Magiczne drzewo" - moim zdaniem jedna z najlepszych serii przygodowych dla dzieci na rynku. Jak macie lepsze - wyślijcie mi koniecznie polecajkę:) W pierwszym tomie poznajemy trójkę rodzeństwa. Kuki, najmłodszy, odnajduje tytułowe krzesło w rzece. Dzieci na początku nie wiedzą, że jest to magiczny przedmiot. Dopiero po chwili orientują się, że marzenie się spełni, jeśli się je wypowie siedząc na nim. Korzystają z niego, aż do czasu kiedy bardzo niemiła ciotka wyśle rodziców trójki w daleki rejs i sprawi, że kompletnie zapomną oni o swoich pociechach. Tu zaczyna się wielka przygoda. Warto wspomnieć, że powstał polski film na podstawie tej książki pt "Magiczne drzewo" (6/10). Polecam!

Bardzo fajna pozycja dla chłopców w wieku ok 10 lat - tyle ma Jędrek - główny bohater 🙂 jest to książka połączona z komiksem 🙂 opowiada o chłopcu, który ma problemy w szkole - jest wyśmiewany przez innych uczniów, zostaje przyłapany na ściąganiu na matmie, przez co dostaje szlaban od rodziców. Dodatkowo Jędrek "bawi się" w detektywa 🙂 i stara się odkryć tajemnicę nowej szkolnej dentystki 🦷 w mojej ocenie jest to książka, która zachęci niejednego chłopca do dalszej przygody z książkami 🙂

Andy i Terry mieszkają w trzynastopiętrowym domku na drzewie. To ich azyl, ich królestwo. Świat bez dorosłych, w którym chłopcy świetnie sobie radzą, spełniając przy okazji swoje wyszukane marzenia. Ta publikacja to druga część ich przygód. Już nie mieszkają na 13 piętrach. Teraz mają już 26! A w nim pojawiła się arena do zapasów w błocie, wielka lodziarnia z lodami w siedemdziesięciu ośmioma smakami obsługiwana przez robota, Labirynt Śmierci i... O nie! nic już nie zdradę, żeby nie zepsuć Wam zabawy w odkrywaniu ich domu. Może dodam tylko, ze tak jak w pierwszej części, chłopcy mają napisać książkę. Termin ich goni (właściwie to pan Nochal ich pogania) a tu same kłopoty... Domek na drzewie to spełnienie marzeń wielu dzieci. Moich też... Chociaż miałam "statek kosmiczny" w gałęziach wiśni. Ale takie miejsce to mały świat swobody, braku kontroli i nieskrępowanych przygód w świecie fantazji. A tu, dzięki Andy'emu Griffiths i Terry'emu Denton, mamy dostęp do zwariowanych przygód, świetnych wynalazków i masy zabawnych ilustracji.

Ciekawa książka dla młodzieży, która oprócz perypetii tytułowej Odessy zapoznaje czytelnika z ciekawostkami z życia wielkich pisarzy i bohaterów ich książek. Czyli łączy przyjemne z pożytecznym na dobrym poziomie. Czyta się szybko i przyjemnie, rozdziały nie są ani za długie ani nudne, co rusz pojawia się coś nowego, jakaś tajemnica, którą rozwiązujemy wraz z naszą bohaterką, zbuntowaną 13-latką. I choć pewnych wydarzeń można się domyśleć bądź wywnioskować z treści, niemniej stanowi ciekawą lekturę dla czytelnika.

Książka dla młodzieży w wieku 10+. Nie jestem adresatem takiej literatury, ale w dalszym ciągu lubię sięgać po "młodzieżówki", (szczególnie "straszne" opowieści). Fajna, lekka opowieść do poczytania przy kawie. Sądziłam, że będzie to historia związana z nawiedzoną szkołą, ale okazało się, że tematem książki są fobie. Dodatkowe plusy za ładną oprawę graficzną i dodatek przed każdym rozdziałem w postaci nazw różnych fobii.

Dzięki połączeniu niezwykłych przygód oraz komiksu, powstała zachwycająca książka autorstwa polskich twórców, Rafała Skarżyckiego i Tomasza Lwa Leśniaka. Ciekawe perypetie Jędrka, nie pozwalają oderwać się od niej na zbyt długo, a sam Jędrek wzbudza wielką sympatię. Napisana przystępnym językiem, zabawna historia ciągle wpadającego w kłopoty 10-latka na pewno zainteresuje czytelników. Zdecydowanie jedna z lepszych książek na nudę. Gorąco polecam.

Czytamy z ośmioletnią córą, zaśmiewamy się do rozpuku i nie możemy się doczekać co będzie dalej! W drugiej części serii Magicznego Krzesła, mama rodzeństwa niestety nie pozwala dzieciom używać tego magicznego przedmiotu, twierdząc, że jest niebezpieczne. I ma rację! Czy dzieci się mamy słuchają? Oczywiście, że nie! Potajemnie nakłaniają koleżankę Melanię do używania krzesła i mówienia życzeń. Życzenia spełniają się i wszyscy są zadowoleni - do czasu, kiedy Melania rzuca czar na Filipa, by się w niej zakochał. Czar niestety źle skonstruowany powoduje, że Filip zakochuje się w dziewczynie z billboardu. Nieodwracalnie! Jak to naprawić? Dzieciaki mają nie lada zagwozdkę! Książkę się czyta dobrze, szybko, akcja mknie, my ledwo nadążamy, czasami śmiejąc się w głos, czasami chowając się pod kocem z cringe'u. Parę momentów było dla mnie niewiarygodnych i nieprawdopodobnych, jak np samochód spadający w przepaść i niemuśnięty nawet Filip. Chociaż pomniejszony;) Mimo tego, przyjemnie się czyta razem:) Polecam!

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem),za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.