Opowieści o Wiedźminie, tom 1

Kupiłam na lotnisku w Edynburgu na koniec wakacyjnej podróży po Szkocji i szkockich księgarniach... Przedłużyłam mi pobyt w Innym Świecie, serwując niecodzienne krajobrazy i historie pisane sercem z mądrością wzbudzającą zaufanie. Zaraz po tym pochłonął mnie materialny świat warszawskich korporacji. Na spodzie okładki znalazł się cytat Neila Gaiman'a "Her words are written on my soul" . I tak się stało ze mną, przeczytana wciąż emanuje ciepłem głęboko w mojej duszy.

Lekka i niezobowiązująca jednotomowa fantasy dla młodzieży. Przygoda jest, magia jest, Humor jest, Wątek romantyczny jest. Przemocy brak, treści watpliwych dla dzieci brak. Nie wiem czego moznaby oczekiwać więcej od przygodowego, optymistycznego fantasy, w starym stylu, kierowanego do młodzieży.

Przed przeczytaniem tej powieści na pewno w jakimś stopniu przydatna jest względna znajomość dzieła Tolkiena. Ja sam "Władcę pierścienia" czytałem dość dawno, dawno temu, a nawet gdyby to uczynił nie w tak odległej przeszłości to i tak nie mam pamięci do imion. Trochę to przeszkadzało bo czasami nie byłem pewny o jakiej postaci jest mowa - ratował to może trochę film, ale ten przecież też oglądałem (ostatni raz) ponad kilka lat temu. Początek, gdzie opisywana jest bitwa o Śródziemie, faktycznie nie jest zbytnio ciekawy - tzn. dla kogoś kto dobrze się orientuje w przebiegu całej wojny może to być interesujące. Dla mnie niestety pewna część nie była jasna albo nie potrafiłem się połapać w tych wszystkich nazwach krain czy postaci. Podobnie zresztą jest w dalszej części książki, kiedy do gry wchodzą przeróżne organizacje i wywiady. Kto i dla kogo pracuje - można się w tym pogubić (może gdybym nie robił przerw w czytaniu byłoby łatwiej to ogarnąć?). Tak czy inaczej, pomijając niejasne dla mnie fragmenty, książka bardzo mi się podobała. Akcja była wartka a i losy poszczególnych postaci (z baronem Tangornem na czele) bardzo mnie interesowały. Tym samym zdecydowanie polecam.

Oddając ostatnio książki do Mediateki w Malborku, znalazłem na półkach tę antologię. Będąc po lekturze „Rozdroży Kruków” Andrzeja Sapkowskiego potrzebowałem odtrutki, więc pomyślałem: „Czemu nie, kto w końcu jak nie Słowianie ma zrozumieć, co gra w duszy ich rodaka?” i szczerze mówiąc nie jestem zawiedziony. Pomijając, że niegdyś czytałem niezbyt pochlebne opinię „fanatyków” Wiedźmina na „Lubimy Czytać” to postanowiłem samemu przeczytać i wyrobić zdanie. Powiem tak, zdecydowanie antologia poprawiła mi smak na świat Sapkowskiego niż wyżej wspomniana jego książka. Wiem, że jeszcze jest nasza antologia pod tytułem „Szpony i Kły”, kiedyś czytałem fragmenty w Empiku i szczerze mówiąc nie spodobała mi się, być może za brak „klimatu”, a może za „toporną” narrację? Być może kiedyś z kronikarskiego obowiązku się z nią zapoznam, ale kupić na wyłączność nie kupię… Zwłaszcza, że tytułowe opowiadanie to tak naprawdę „przeróbka” opowiadania „Wiedźmin” Andrzeja Sapkowskiego, więc jest to pójście na łatwiznę, a czegoś takiego nie toleruje… Zanim przejdę do krótkiego omówienia każdego opowiadania, dodam tylko jeszcze jedno: mój kolega Roman (pozdrawiam!)) powiedział mi ostatnio pewne mądre słowa: Rosjanie kochają Polską kulturę, łakną jej, co widać w ich dziełach. Gdybyśmy jako Naród nie spieprzyli za mocno relacji z nimi, bylibyśmy ich oknem na świat. Coś w tym jest, a ta antologia przekonuje mnie, że mielibyśmy spore szanse na kulturowy podbój wschodu, zwłaszcza, iż poza Sapkowskim posiadamy sporą bazę świetnych autorów, których twórczość warto byłoby eksportować, coby budować nić porozumienia między dwoma narodami (w dzisiejszych czasach to bardzo ważne!) Zbiór liczy osiem tekstów, a wydany został przez Wojciecha Sedeńkę i jego wydawnictwo „Solaris”. Raczej zbioru nie dorwiecie w normalny sposób, także pozostają antykwariaty oraz biblioteki. Od razu mogę powiedzieć, że cztery początkowe opowiadania wchodzą w wiedźmiński świat, pozostałe natomiast zbytnio nie powiązane, ale o tym później. 1. Leonid Kudriawcew „Ballada o Smoku” Bohaterem opowiadania jest bard Jaskier, jak zwykle wpada w kłopoty, choć tym razem nie może liczyć na wiedźmina, więc robi to, co potrafi najlepiej, czyli ucieka, gdzie pieprz rośnie. Wybawicielem od rabunku okazuje się czeladnik kowala imieniem Raido. Z dalszej historii czytelnik dowie się, że obaj mają zmierzają do miasta Dżakas, gdzie grasuje smok. Rzecz jasna bardem kieruje chęć napisania ballady oraz zbadanie pogłosek o tym, czy rzeczywiście mieszkańcy nie chcą śmierci gada, gdyż dzięki niemu opływają w dostatek, a natomiast uczeń chce znaleźć w mieście pracę, więc wspólnie docierają do miasta. Myślę, że więcej nie trzeba pisać o treści. O samym tekście powiem tyle: tłumacz wykonał rzetelnie swoją pracę, ba podoba mi się narracja, jest taka w stylu Sapkowskiego, w dodatku bard ma okazję popracować intelektualnie, gdzie zazwyczaj od myślenia był Geralt, a tu wychodzi na to, że pozornie głupawy bard potrafi samodzielnie rozwiązać zagadkę i dotknąć „nienazwanego”. Moim zdaniem tekst zasługuje na włączenie do oficjalnego kanonu, co byłoby wyróżnieniem dla autora. Chętnie dowiedziałbym się, co mieszkańcy zrobili z „nowym fantem”. 2. Michaił Uspienkskij „Jednooki Orfeusz” Jest to humorystyczna wariacja na temat znanej baśni o szczurołapie, a przynajmniej tak myślę, że była ona inspiracją dla autora do napisania owego tekstu. Być może także inspirował się mitem o Oryfeuszu i Eurydyce, na co wskazywałby tytuł oraz fakt, że tytułowy bohater porywał swą grą istne tłumy. To chyba zadanie dla polonisty, ale sądzę, iż mogłem odgadnąć wszystko, co się dało. Raczej nikogo nie zdziwi obecność w tym opowiadania Jaskra oraz Essi Daven zwanej „Oczkiem” no i Geralta, ale pokolei. Wiedźmin wraz z bardem tradycyjnie są spłukani, lecz Jaskier dowiaduje się o konkursie poetyckim, a ponieważ organizatorzy na czas trwania konkursu obiecują wikt i opierunek, wówczas trubadur namawia przyjaciela na zbadanie tematu i rzecz jasna On, Jaskier zawalczy o nagrodę pieniężną. Dalej nie będę opowiadać, lecz sądzę, że znajomość mitu trochę może wam zdradzić mniej więcej przebieg, aczkolwiek powiem tak, autor zachował się jak Sapkowski i porąbał mit oraz baśń do własnych celów. Natomiast ciekawi mnie, czy autor wymyślił humorystyczne wstawki pokroju „(…) wiedźmin złożył palce w znak Fuck You”, czy było to raczej dzieło tłumacza? Co prawda wybijało z rytmu, ale jeśli ktoś jest fanem dzieł Walaszka, to może mu się spodobać. 3. Maria Galina „Lutnia, i to wszystko” Ponownie Jaskier występuje w roli głównego bohatera, zaś Geralt zostaje wspomniany w krótkiej rozmowie. Natomiast drugą istotną postacią w tej historii jest znana nam Essi Daven, która zamierza wyjść za pewnego bogatego kupca, co rzecz jasna nie przypadło Jaskrowi do gustu. Bohaterowie przebywając w Cintrze odbywają kilka rozmów, o przeszłości, przyszłości jak i teraźniejszości. Widać po Jaskrze, że mu w niesmak decyzja Pacynki, ale nie jest w stanie nic z tym zrobić, w końcu Essi chce normalnego życia jako żona oraz matka, ale niestety los (autorka) chciał inaczej. Do cintryjskiego portu przybija statek na którego pokładzie są zarażone tajemniczą chorobą szczury. Okręt nosi nazwę „Catriona”, więc pozorna opowieść z gatunku nieszczęśliwej miłości zamienia się w tragiczną walkę o życie, gdzie przyzwoitość czy jakakolwiek moralność odchodzą w niebyt i liczy się tylko przetrwanie. Jak się pewnie domyślacie niewiele osób przetrwa. A byłbym zapomniał, tekst bazuje na opowiadaniu „Trochę poświęcenia” Andrzeja Sapkowskiego, w pewnym momencie zostaje wykorzystany jego fragment. Rzecz jasna na potrzeby tego opowiadania zmieniono miejsce w którym przyszło umrzeć jednej z wymienionych postaci. 4. Władimir Arieniew „Wesoły, niewinny i bez serca” Kolejna historia będąca przeróbką innego dzieła w stylu Andrzeja Sapkowskiego. Autor napisał ciekawą wariacje na temat „Piotrusia Pana” Jamesa Matthew’a Barrie’a. Bohaterem, który bierze udział w tej przygodzie to wiedźmin Stefan ze szkoły Czapli. Historia ogólnie nie jest zła, dzieje się w dalekiej przyszłości, gdzie funkcjonuje coś takiego jak „kodeks Białowłosego”. Więcej nie muszę mówić, całość ma charakterystyczny sznyt dla Sapkowskiego, więc powinno się wam spodobać. 5. Władimir Wasiliew „Barwy Braterstwa” Świetny tekst, który nie został osadzony w świecie wykreowanym przez Andrzeja Sapkowskiego, natomiast pochodzi od z uniwersum właśnie wspomnianego wyżej Władimira Wasiliewa, gdyż napisał on książkę „Wiedźmin z Wielkiego Kijowa”, którą namaścił sam ojciec Geralta. O samym świecie powiem tak, jest to alternatywna rzeczywistość, gdzie maszyny zyskały rozum i życie, a wiedźmini są właśnie kimś w rodzaju łowców androidów czy innych terminatorów, jeśli chcecie więcej informacji musicie niestety poszukać w Internecie, zaś sam egzemplarz książki jest dostepny na dzień dzisiejszy na Allegro za 119 złotych lub mniej o ile poszukacie w antykwariatach. Co do fabuły opowiadania, imiennik naszego Geralta zostaje zrekrutowany w charakterze ochroniarza imprezy. Ma otrzymać niezłą zapłatę plus rzecz jasna wikt i opierunek. Z pozoru spokojna praca zostaje przerwana, gdy dochodzi do morderstwa. Podejrzanymi mogą być członkowie różnych okolicznych gangów. Geralt 2.0 ma ręce pełne roboty. Zakończenia nie zdradzę, powiem tylko, że chce przeczytać więcej opowiadań o takim wiedźminie. 6. Aleksandr Zołotko „Okupanci” Bardzo dobry tekst, który raczej na pierwszy rzut oka powinien trafić do antologii poświęconej tematyce Słowian niż wiedźmińskiego siedliszcza. Jeżeli przyjmiemy, że autor musiał trochę nazwy pozmieniać, aby prawnicy Sapkowskiego go nie ścigali, wówczas ma to sens. Akcja dzieje się w naszej rzeczywistości, gdzie grupka radzieckich żołnierzy trafia w ręce polskich "partyzantów". Szybko okazuje się, że to nie są do końca zwykli ludzie, ale o tym przekonacie się sami. Co mogę więcej powiedzieć? Tutaj znajdziecie potwierdzenie tego, co pisałem we wstępie. Czuć tu znajomość Polskiej historii oraz Polskiej kultury, głównemu bohaterowi jeden z Polaków kojarzy się z (niestety świętej pamięci) Franciszkiem Pieczką). Podobały mi się dialogi pomiędzy postaciami, zwłaszcza pomiędzy Polką, a Ukraińcem, gdzie obrzucali się historycznymi przewinieniami obu narodów oraz ciekawe spojrzenie na dziwożony oraz „inny świat”. 7. Andriej Bielanin „Zawsze byliśmy odpowiedzialni za tych, których…” Dowcipne, krótkie opowiadanko w którym widać, że autor doskonale zna mentalność Polaków, a może kraje postsowieckie zachowują się tak samo? W każdym razie tutaj Geralt i Yennefer są Polakami i żyją w Polsce. Nasz bohater zachowuje się jak typowy Polak, w dodatku został policyjnym, czy może wręcz wojskowym konsultantem i opowiedział pewnemu pisarzowi swoje przygody, przez co tłumy nastolatków postanowiło pójść jego śladem, co spowodowało silną redukcję potworów. Natomiast Yennefer postanowiła wieść życie przykładnej żony, a Ciri posłali do ekonomika. Więcej nie powiem, bo to krótkie, ale myślę, że uśmiechnięcie się parę razy. 8. Siergiej Legieza „Gry na serio” A z tym opowiadaniem mam problem. Poniekąd tekst jest osadzony w wiedźmińskim świecie, aczkolwiek jest to bardziej świat wirtualny innymi słowy jest to MMORPG (tak przypuszczam),w dodatku elementy z naszej rzeczywistości przeplatają się z historią, więc miałem problem połapać się z tym, co jest od czego. Najprawdopodobniej zawiniła redakcja, bo można byłoby to jakoś oddzielić, ale cóż, nie porwała mnie ta historia pomimo obecności jakiegoś tam wiedźmina. Może kto inny powinien zamknąć tę antologię? Tego nigdy się nie dowiem. PODSUMOWANIE: Wbrew powszechnej opinii dla mnie ta antologia była wyjątkowa. Jasne, może nie wszystkie opowiadania zostały osadzone w wiedźmińskim uniwersum, aczkolwiek niektóre z nich powinny znaleźć się w oficjalnym kanonie. Na pewno będę polować na książkę „Wiedźmin z Wielkiego Kijowa” oraz na egzemplarz omawianej przeze mnie antologii. Na pewno ogromnym plusem jest, że autorzy w większości przypadków czują i rozumieją na czym polega urok świata wiedźmina, czy jego bohaterów. Zwróćcie choćby uwagę na „Balladę o smoku” czy „Lutnia, i to wszystko”. Ogólnie szkoda, że żadne wydawnictwo nie wpadło na pomysł, aby taki zbiorek wydać, na pewno jest już więcej ciekawych tekstów, które fanom „Wiedźmina” mogłoby przypaść do gustu! Jeżeli mieszkasz w Malborku lub okolicy odwiedź Mediatekę i wypożycz tę antologię. A tymczasem do zobaczenia i polecam serdecznie przeczytać „Opowieści ze świata Wiedźmina”. Polecam, życzę miłej lektury! Karol Król

Dziś już chyba trochę zapomniana książka, a przed laty bawiłem się przy niej całkiem nieźle. Lekka, nieco zabawna, z przymrużeniem oka, pozwalająca nadal pozostać w klimatach fantasy... to była ciekawa odskocznia od świata stworzonego przez Sapkowskiego. Oczywiście Sapkowskiemu nie dorównuje, ale całkiem fajnie się to czytało.

Książka Śmierć Magów z Yara nie przynosi uniesień intelektualnych i rozkmin literackich, ale od fantastyki przygodowej nie tego wymagam. Tego typu literatura ma przynieść czystą rozrywkę i wciągnąć. Dębski spełnia obydwa te warunki. Fabuła tej książki nie jest szczególnie skomplikowana. Opiera się na pomyśle łączenia postaci z różnych wymiarów i czasów. Wszystko zaczyna się od pękniętego antycznego miecza, który przez przypadek odnajduje się we współczesności. Jeden z bohaterów, których poznajemy na początku bierze go do ręki i nieświadomie go aktywuje. ⚔️ Magiczne miecze są fajne Miecz ten okazuje się być magiczny i przenosi czytelnika (głównie) do alternatywnego świata, w którym zło przybrało postać trzech magów, ukrytych w tajemniczej krainie Yara. Główny bohater, młody król Malcon, jest już ostatnim potomkiem tego rodu, który może ich pokonać. Naiwny i omnipotentny władca rusza w niebezpieczną podróż, podczas której trawa bywa ostra jak nóż, rośliny agresywne bądź trujące, woda zatruta, podczas snu pod gołym niebem czyha wiele niebezpieczeństw i w ogóle prawie wszystko tam chce człowieka zabić. Młody król jednak ma wsparcie w swojej wiernej wilczycy i rumaku, oraz niespodziewanie spotyka kilku sprzymierzeńców. Dzięki nim niemożliwe staje się możliwe, a niebezpieczne przygody stają się mniej niebezpieczne. ⚔️ Śmierć Magów z Yara Pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał, niestety wykonanie jest tylko dobre. Owszem, książka wciąga i zapewnia dobrą rozrywkę – jest sprawnie napisana. Natomiast brakowało mi wyraźniejszego rozrysowania niektórych wątków, np. lepszego połączenia historii współczesnej z główną – alternatywną. Gdyby tak bohater współczesny był jakoś świadomy połączenia jaźni, odniósł się bardziej do przygód, byłabym opowieścią zachwycona. A tak, mam wrażenie, że Dębski pisał końcówkę w pośpiechu, skazując czytelnika na zbyt wiele domysłów, dziur fabularnych i naciągnięć. Postacie też nie są jakoś szczególnie wyjątkowe, pokazane raczej pobieżnie. Ale mają fajne przygody i to właśnie o to tu chodzi, żeby się działo. I Śmierć Magów z Yara taką akcję zapewnia, co mz jest wystarczające, żeby tę książkę potraktować jako niewymagającą opowieść, w sam raz do relaksu po ciężkim dniu w pracy. Magiczne miecze są po prostu fajne, chociaż trudno mi właściwie wyjaśnić dlaczego.

„KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE” miała rzec personifikacja śmierci, bohater Świata Dysku sir Terrego Pratchetta. Są miłe. Są tajemnicze, nigdy do końca nie ułożone i nieprzewidywalne, a przy tym uwodzicielskie, zwinne, szybkie i magiczne – generalizując, oczywiście. Nic dziwnego, że od lat inspirują twórców fantastyki do wplatania ich w swoje historie. Zebrano zatem trzynaście – wszak tylko tak przewrotna liczba pasowała do tych istot – kocich opowiadań w antologię, która przyciągać ma czytelnika czarnym futrzakiem umieszczonym na okładce i nazwiskiem Andrzeja Sapkowskiego. Czy warto sięgnąć po ten zbiór? Krótkie historie mają to do siebie, że są krótkie, co ma swoje plusy i minusy. Są świetnym wyborem, kiedy chcemy sięgnąć po coś na chwilę. I rzeczywiście, gdy tak o tym myślę, stwierdzam jedno – opowiadania są trochę jak koty. One też pozwalają nam się głaskać tylko przez określony czas i towarzyszyć sobie podczas swoich kocich podróży na własnych warunkach. „Trzynaście kotów” to zbiór treści bardzo różnych i dziwnych, a ich poziom jest także nierówny – od świetnego opowiadania Andrzeja Sapkowskiego „Złota dolina” w dość przewrotny sposób opisującego losy Alicji z Krainy Czarów, po naprawdę mierny jak na moje subiektywne gusta twór jakim jest „Ale kyno” Piotra Goraja (przepraszam). Reprezentują odmienne gatunki i sposoby pisania. Nie w sposób włożyć ich do jednego wora, tak jak nie w sposób ujarzmić gromady kocurów. Wszystkie łączy jednak (oprócz kotów oczywiście) świat metafizyczny – czy to reprezentowany przez motywy horroru, czy mistycyzm. Wypadałoby napisać – dobre, niedobre. Nie mogę. Z całą pewnością jednak stwierdzam, że opowiadania te są warte uwagi, choć nie dla każdego. Wiele z nich budzi swego rodzaju niepokój i cechuje dość mrocznym klimatem. Uderzają w nuty nostalgiczne, bardzo romantyczne, ale nierzadko smutne. Nie brak w nich brutalności – czy to dosłownej, czy w kontekście surowości świata. Zbiór ten z całą pewnością nie jest dla wrażliwców – uprzedzam, ostrzegam, odradzam. Kto nie zniesie opisów brutalnych morderstw i nieszczęścia – niech nie czyta. Kocie pazurki, choć urocze, potrafią drapać do krwi. Komu polecam? Tym, których powyższe motywy nie odstraszają, a którzy lubią fantastykę. Nie powiem, czy w antologii się zakochacie, na pewno jednak znajdziecie w niej coś dla siebie i niejeden tytuł skłoni was do refleksji nad naszym postępowaniem wobec zwierząt i siebie nawzajem, a także życiem – i tym kocim, i ludzkim.

Druga część zdecydowanie bardziej mi się podobała. Niestety nadal nie jestem fanem tego stylu prozy i historii. Podział na dwie zupełnie oddzielone od siebie historie był spoko, jedyne początek części z Frodo trochę zajął zanim coś się ruszyło. Nie oglądałem filmów więc szczerze jestem ciekawy jak to wszystko się skończy.

Irytowały nieustanne próby schodzenia na tematy polityczne, natychmiastowo gaszone przez Sapkowskiego (i dobrze). Kilka razy prowadzący popełnił też proste błędy merytoryczne - cytując nieprawdziwe wypowiedzi, podpierając się wątpliwymi wynikami badań. Poza tym przyjemna lektura. Bereś nadał dyskusji odpowiedną temperaturę, aczkolwiek były momenty, gdzie moim zdaniem mógł przycisnąć jeszcze mocniej. Wcześniej przesłuchałem conajmniej kilka (raczej kilkanaście) wywiadów z ASem, zazwyczaj podczas spotkań z fanami, więc myślałem, że usłyszałem już wszystkie poglądy, jakimi ma ochotę dzielić się z szerszą publiką, ale jednak nie - tutaj też było z czego się zaśmiać i co zapisać do notatnika. Kilka wybranych cytatów: "Tylko złe książki mówią coś o swych autorach. Dobre mówią o bohaterach." "Fabuła nie jest z gumy, trzeba ją czyścić z rzeczy fabule zbędnych. Powieść to nie jest wór na świetne pomysły autora." "Jestem pieczarką i wyrosłem na wielkiej kupie końskiego nawozu, którym jest literatura światowa i rodzima." "Nigdy nie miałem aspiracji do bycia twórcą światów, pochłaniała mnie fabuła i losy bohaterów." "Jeśli książka się nie sprzedaje, to nie znaczy, że jest arcydziełem przerastającym czytelnika. To znaczy, że jest gówno warta."

Autor coraz mniej skupia się na akcji, a coraz bardziej na rozważaniach na temat relacji z rozumnymi obcymi, możliwości dopuszczenia agresji, tego, kto w danym społeczeństwie powinien podejmować kluczowe decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Nawet jeśli pojawia się moment zwrotny w historii, to sam opis wydarzeń jest zdawkowy i wydaje się tylko pretekstem do dalszych rozważań natury moralno filozoficznej. Część 2 podobała mi się bardziej.

Ciekawy zbiór opowiadań z krótkimi formami od bardzo ciekawych autorów. Niektóre fajne i pomysłowe, inne zwyczajne, część krótkich, a część dość długich. I tak, wiem, że książka ma tylko 192 strony, ale spokojnie, mogłaby mieć 400 - czcionka to jakiś koszmar (czułam się, jakbym czytała jakąś ściągę, a nie pełnoprawną książkę). To naprawdę ciekawa pozycja, zwłaszcza dla kogoś, kto lubi krótkie formy w klimatach grozy.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora i żałuję że tak późno ją odkryłem. Wartka akcja, szczegółowo dopracowany świat oraz wyraziści bohaterowie są kwintesencją tego czym powinna być dobra fantastyka. Autor wrzuca czytelnika w wir ciągłej akcji i nie daje mu chwili wytchnienia. Mogę stwierdzić iż Wiedźmin zasługuje w 100% na swoją renomę. Polecam...

To jest jedna z moich ulubionych guilty pleasure osi fabularnych kiedy jest taki skazany na sukces protagonista, no po prostu Harry Potter albo luffy albo ender i oprócz wciągającego świata jest do rozkminiania warstwa moralna tego jak to jest być narzędziem w rękach systemu czy jakichś innych „ich”

Powrót do Władcy Pierścieni po ponad 25 latach okazał się czystą przyjemnością. To wciąż literatura fantasy najwyższej próby – dopracowana, klimatyczna i ponadczasowa. Kiedyś rozbudziła we mnie miłość do tego gatunku i dziś, czytana z zupełnie innej perspektywy, znów robi ogromne wrażenie. Niewiele książek potrafi tak dobrze się zestarzeć i jednocześnie dać się odkryć na nowo.

Drugi tom komiksowego cyklu Wiedźmin, obejmujący tomy 4-6, wprowadza czytelnika w adaptacje kultowych opowiadań Sapkowskiego – Mniejsze zło, Ostatnie życzenie oraz Granica możliwości. Każda z tych historii niesie ze sobą wyjątkowy klimat i rozbudowuje świat Geralta z Rivii o kolejne moralne dylematy, intrygujące postacie i, oczywiście, elementy magii. Komiks stara się oddać bogactwo prozy Sapkowskiego, co czasem udaje się w pełni, a czasem napotyka na trudności związane z ograniczeniami medium i specyficznym stylem ilustracji. Na pierwszy plan wysuwa się historia Mniejsze zło, w której komiks dobrze oddaje moralne rozterki Geralta i wątek konfliktu z Renfri, postacią pełną niejednoznaczności. Adaptacja tej opowieści buduje klimat i napięcie, a Polch w swoich ilustracjach uchwycił mroczną atmosferę świata, w którym trudno jednoznacznie określić, co jest dobrem, a co złem. Niemniej jednak, wizualizacja walki pozostawia nieco do życzenia – sceny te wydają się czasem zbyt sztywne i brakuje im płynności, co może wpływać na odbiór dynamicznej narracji oryginału. Niemniej jednak, sama treść jest przekazana wiernie, a mroczna kreska dobrze współgra z charakterem opowiadania. Ostatnie życzenie, mimo swojego potencjału, jest adaptacją, która spotkała się z mieszanymi opiniami. Choć komiks stara się oddać relację Geralta i Yennefer, postać czarodziejki jest tutaj przedstawiona w sposób budzący kontrowersje. Yennefer wypada jako postać bardziej chłodna i egoistyczna, co utrudnia pełne zrozumienie jej więzi z Geraltem i nie odzwierciedla złożoności ich związku, jaką znamy z prozy Sapkowskiego. Czarne kontury i surowa estetyka rysunków zdają się nadawać Yennefer cechy zimnej manipulantki, co odbiera jej część magnetyzmu i tajemniczości, tak charakterystycznej dla tej postaci. Tym niemniej, ilustracje dobrze oddają złożoność sceny z dżinem, choć tutaj również sceny akcji miejscami wydają się zbyt uproszczone. Granica możliwości to bez wątpienia najmocniejszy punkt tej części cyklu, wzbogacający fabułę o wątek przygody ze smokiem, filozoficzne dialogi i intrygujące postacie drugoplanowe. Polch, choć nie każdemu przypadł do gustu, potrafił uchwycić urok krasnoludów, charyzmę Borcha Trzy Kawki oraz egzotyczność Zerrikanek, które wprowadzają wątek egzotycznych kultur i różnorodności fantasy świata Wiedźmina. Polowanie na smoka, moralne dylematy Geralta oraz głęboka refleksja nad wartością życia każdej istoty – nawet potwora – są tutaj oddane z dużą wiernością względem oryginału. Sceny te wprowadzają emocje i napięcie, które czynią z tej historii prawdziwy majstersztyk. Pod względem graficznym Polch pozostaje wierny swojemu stylowi, który choć surowy, świetnie oddaje brutalność i mrok świata Geralta. Jednak specyficzna estetyka nie zawsze trafia w gusta wszystkich czytelników – stylizowane twarze i sztywność scen walki bywają dla niektórych trudne do zaakceptowania. Z drugiej strony, ilustracje mają swój charakter i nadają serii niepowtarzalnego klimatu, a surowość rysunków dobrze współgra z brutalnością wiedźmińskiego świata. Drugi tom komiksów Wiedźmin to ciekawa propozycja dla fanów Sapkowskiego, którzy chcą przeżyć przygody Geralta w nieco innej formie. Komiks zachowuje wierność oryginałom pod względem fabularnym, choć czasem ograniczenia medium i specyficzna kreska Polcha mogą wpływać na odbiór poszczególnych scen. Niemniej jednak, dla miłośników wiedźmińskiego uniwersum będzie to gratka, a różnorodność adaptowanych opowiadań sprawia, że każdy tom dostarcza nieco innych emocji i intryguje w odmienny sposób.

Są pewni autorzy, których "postępowy świat" nienawidzi. Przypadek Andrzeja Pilipiuka na konwencie fantastyki, kiedy usłyszał "paszoł won", Jacka Komudy opowiadanie NF za które "postępowe elity" kalały się oraz wyroki dla naszego autora za wypowiedzi. Jeśli oni ich nienawidzą, to warto ich czytać. Za komuny najlepszą reklamą była krytyka Trybuny Ludu (dziś GW). No więc czytam. Z Pilipiukiem jestem na bieżąco, Komudę zacząłem czytać. Teraz Piekara. Arivalda dobrze się czy czytało, choć zdobyłem ebook bez polskich liter, ale dało się. Wesołe (klimaty Johna Morressy'a - Kedrigern lub Scotta Martina - Thraxas) i przyjemne.

Główna zaleta książki (cyklu opowiadań rozgrywających się w tej samej rzeczywistości i połączonych osobą głównego bohatera) to udana kreacja „powieściowego” uniwersum. To w istocie nasz własny świat XV-XVI w, bez broni palnej, za to z obecnością magii oraz odwróconym układem geograficznym (Autor zamienił miejscami wschód i zachód Europy). Wypada to dość udanie, a wyszukiwanie i rozpoznawanie różnych, dowcipnych niekiedy, smaczków historycznych, geopolitycznych, kulturowych itp. dostarcza odrębnej rozrywki. Cóż więc wypada słabo? Po pierwsze, główny bohater - jakiś taki nijaki. Niby sympatyczny ale bez przesady, ani szczególnie mądry, ani szczególnie odważny. Pozostawia czytelnika obojętnym. Same opowiadane historie nawiązują często do znanych baśni (Kopciuszek) albo motywów literackich (don Kichot),bez większej jednak finezji (tu zwłaszcza historia Kopciuszka). Wspólna wada wszystkich opowiadań to przeszarżowanie, zarówno od strony językowej (dziwaczny sposób prowadzenia dialogów oraz narracji utrudnia często zrozumienie, o co właściwie Autorowi chodzi) jak i fabularnej (nagromadzenie mnóstwa wątków i wydarzeń, niekoniecznie spójnych i logicznych). Puenty także nie rzucają na kolana. Lektura pozostawia mieszane uczucia, więcej niedosytu niż zadowolenia. Cóż, wbrew zapowiedziom Wydawnictwa Supernowa, nowy Wiedźmin to nie jest.

To trzecia książka tego autora jaką czytałam. Nadal nie mogę wyrobić sobie o nim zdania. Ta książka miała kilka naprawdę wciągających momentów i kilka nudnych też. Najbardziej irytowały mnie zakończenia. Zawsze są niedopowiedziane, nie zawsze jest do dobry zabieg. Niestety mam często wrażenie, że brak pomysłu zamaskowany jest niedopowiedzeniem. Na pewno przeczytam jeszcze jakąś książkę tego autora, by móc wyrobić sobie zdanie, czy lubię go czytać czy nie. Co do książki, to jest ona średnia. Można przeczytać jeśli nie ma się czegoś ciekawszego na półce. Na pewno nie należy spisywać tej pozycji na straty, bo kilka koncertów było w niej kozackich :)

Całościowy zbiór opowiadań Ostatnie Życzenie Andrzeja Sapkowskiego, stanowiący fundament cyklu wiedźmińskiego, to kawałek literatury pełen złożonych wątków moralnych, legendarnych postaci i przyciągającej atmosfery. Zawiera opowiadania takie jak Droga, z której się nie wraca, Głos rozsądku, Kraniec świata, Kwestia ceny, Mniejsze zło, Ostatnie życzenie, Wiedźmin i Ziarno prawdy. Te historie układają się w fascynujący kalejdoskop, oferując unikatowe spojrzenie na świat fantasy Sapkowskiego – surowy, moralnie dwuznaczny, a jednocześnie przenikliwie ludzki. Zbiór otwiera Droga, z której się nie wraca, opowiadanie z innej perspektywy niż historia Geralta, ale równie ważne dla poznania korzeni tego świata. Późniejsze opowiadania, takie jak Wiedźmin i Ostatnie życzenie, pozwalają bliżej poznać Geralta z Rivii, postać pełną sprzeczności – czułego, choć pozornie zimnego wojownika. Opowieści balansują na granicy mitologii i psychologii, szczególnie, gdy Geralt zmaga się z problemami nie do końca definiowalnymi w czerni i bieli. Na przykład Mniejsze zło to subtelny przykład konfliktu moralnego, w którym wybór nigdy nie jest oczywisty ani prosty. Sapkowski świetnie operuje humorem i ironią, co widać choćby w opowiadaniu Kraniec świata, gdzie klimat baśniowy zderza się z surową rzeczywistością. Jednocześnie pokazuje głęboki szacunek dla ludowych podań, ale bez idealizacji – bohaterowie, choć fantastyczni, toczą walki osadzone w bardzo ludzkich emocjach. Kwestia ceny, natomiast, to nie tylko polityczna intryga, lecz także wgląd w sposób, w jaki Geralt postrzega swój zawód i rolę w świecie, gdzie jego wpływ rzadko zostaje uznany. Głos rozsądku, będący ramą dla całego zbioru, spina wszystkie te opowiadania w jedną, nieco luźną, ale porywającą całość. Jako zbiór opowiadań Ostatnie życzenie oferuje zarówno epizodyczne potyczki z potworami, jak i głębokie rozważania nad naturą dobra i zła, które są kluczowe dla Geralta, a także dla świata Sapkowskiego. Zaletą jest z pewnością wyjątkowy styl autora, który zaskakuje zarówno humorem, jak i głębią. Mimo że każda historia posiada swoją unikatową wartość, struktura zbioru sprawia, że książka miejscami może wydawać się fragmentaryczna, a niektóre opowiadania odstają od reszty pod względem intensywności. Całościowo jednak, Ostatnie życzenie stanowi imponujące wejście w świat Wiedźmina i pozostawia czytelnika z poczuciem niedosytu – zachęcając do sięgnięcia po kolejne tomy sagi.

Opowieści o Wiedźminie, t. 2 to zbiór, który zdecydowanie oddaje pełen wachlarz talentu Sapkowskiego – od wnikliwej obserwacji ludzkiej natury po mistrzowską grę z konwencjami fantasy. W tomie znajdziemy zarówno emocjonujące przygody, jak i opowieści o głębszej wymowie, które z jednej strony trzymają w napięciu, a z drugiej pozwalają poznać bohaterów na bardziej osobistym poziomie. Oto moje refleksje na temat każdego z opowiadań. Coś się kończy, coś się zaczyna – Mimo że to alternatywna rzeczywistość, traktowana przez Sapkowskiego nie do końca na serio, jest w tym tekście pewna magia. To lżejsza, bardziej humorystyczna wersja świata Wiedźmina, pełna aluzji i mrugnięć okiem do fanów. Choć odbiega od tradycyjnych opowieści o Geralcie, daje satysfakcję tym, którzy chcieliby zobaczyć Wiedźmina i Yennefer w innych rolach, trochę odmienionych, ale wciąż wiernych swojemu charakterowi. Opowiadanie jest jak moment oderwania się od trudniejszych historii, a jednocześnie stanowi dowód na wszechstronność autora. Coś więcej – To dla mnie jedno z najmocniejszych opowiadań, które z kunsztem eksploruje temat przeznaczenia i więzi międzyludzkich. Sapkowski bardzo umiejętnie buduje emocjonalne napięcie, które prowadzi nas do wzruszającej, głębokiej refleksji nad losem Geralta i Ciri. Przez pryzmat spotkań i decyzji bohatera, historia ta stawia pytanie o to, co oznacza rodzina i jak trudne może być znalezienie „czegoś więcej” w brutalnym świecie. Granica możliwości – Opowiadanie, które cenię za wprowadzenie niesamowitych postaci, takich jak Borch Trzy Kawki i jego towarzyszki z Zerrikanii. Napięcie wynikające z moralnych dylematów Geralta oraz fascynująca paleta postaci, które z nim podróżują, to idealna mieszanka akcji, humoru i głębi. Sapkowski tworzy tu wyjątkowo udane połączenie konwencji fantasy z refleksyjną opowieścią o wartości życia – nawet tego, które większość nazwałaby „potwornym”. Miecz przeznaczenia – Kolejne opowiadanie, które mocno rezonuje. To spotkanie Geralta i Ciri daje nam poczucie nieuchronności, związanej z ich przeznaczeniem. Autor pozwala nam się wczuć w emocje bohaterów, nadając tym wydarzeniom wielką wagę. Relacja, która rozgrywa się na oczach czytelnika, jest zarówno przejmująca, jak i skomplikowana – sprawiając, że „Miecz przeznaczenia” to coś więcej niż tylko fantasy. To głębsza opowieść o więzi, nadziei i ludzkości. Okruch lodu – Ten utwór wyróżnia się dramatyzmem i emocjonalną intensywnością, szczególnie w kontekście trójkąta Geralt-Yennefer-Istredd. Sapkowski doskonale oddaje subtelne napięcia i ból, wynikający z niemożliwości spełnienia miłości. Bohaterowie są pełni ludzkich słabości i sprzeczności, przez co historia ta jest jedną z najbardziej przejmujących – ukazując Geralta jako osobę zmagającą się z uczuciami, które pozostają poza jego kontrolą. Trochę poświęcenia – Opowiadanie, w którym autor sprawnie łączy humor z melancholią, a refleksja nad moralnością miesza się z akcją. Geralt, balansujący pomiędzy kodeksem wiedźmińskim a własnym sumieniem, staje tu przed dylematem – czego i kogo poświęcić, by wyjść z sytuacji z poczuciem, że postąpił właściwie. Historia ta, choć nie jest najcięższa w wymowie, pozwala nam głębiej zajrzeć w świat wartości Geralta. Wieczny ogień – Tu Sapkowski przeplata elementy humorystyczne z akcją, wprowadzając motyw chciwości i oszustwa. Opowieść ta, lekka i dynamiczna, pokazuje wiedźmina w zupełnie innym świetle – jako uczestnika zaskakujących sytuacji w miejskim świecie, wśród kłamstw i nieczystych interesów. Cenię tę historię za sprawne posługiwanie się ironią oraz wprowadzenie wątku o zmiennokształtnym Dudu, co nadaje opowiadaniu charakter bardziej rozrywkowy, ale i z nutą refleksji. Podsumowując, drugi tom Opowieści o Wiedźminie to wyjątkowa kolekcja opowieści, które ukazują głębię i wszechstronność wiedźmińskiego uniwersum. Każde opowiadanie jest na swój sposób unikatowe, odważnie poruszające zarówno przyziemne sprawy, jak i wielkie dylematy moralne. Sapkowski w pełni wykorzystuje swoje mistrzowskie umiejętności, balansując między mrokiem a humorem, realizmem a baśniową poetyką, co czyni ten zbiór prawdziwą ucztą dla fanów i osób ceniących wielowymiarowe fantasy.