Wiedźmin - Zbiór opowiadań

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora i żałuję że tak późno ją odkryłem. Wartka akcja, szczegółowo dopracowany świat oraz wyraziści bohaterowie są kwintesencją tego czym powinna być dobra fantastyka. Autor wrzuca czytelnika w wir ciągłej akcji i nie daje mu chwili wytchnienia. Mogę stwierdzić iż Wiedźmin zasługuje w 100% na swoją renomę. Polecam...

Drugi tom komiksowego cyklu Wiedźmin, obejmujący tomy 4-6, wprowadza czytelnika w adaptacje kultowych opowiadań Sapkowskiego – Mniejsze zło, Ostatnie życzenie oraz Granica możliwości. Każda z tych historii niesie ze sobą wyjątkowy klimat i rozbudowuje świat Geralta z Rivii o kolejne moralne dylematy, intrygujące postacie i, oczywiście, elementy magii. Komiks stara się oddać bogactwo prozy Sapkowskiego, co czasem udaje się w pełni, a czasem napotyka na trudności związane z ograniczeniami medium i specyficznym stylem ilustracji. Na pierwszy plan wysuwa się historia Mniejsze zło, w której komiks dobrze oddaje moralne rozterki Geralta i wątek konfliktu z Renfri, postacią pełną niejednoznaczności. Adaptacja tej opowieści buduje klimat i napięcie, a Polch w swoich ilustracjach uchwycił mroczną atmosferę świata, w którym trudno jednoznacznie określić, co jest dobrem, a co złem. Niemniej jednak, wizualizacja walki pozostawia nieco do życzenia – sceny te wydają się czasem zbyt sztywne i brakuje im płynności, co może wpływać na odbiór dynamicznej narracji oryginału. Niemniej jednak, sama treść jest przekazana wiernie, a mroczna kreska dobrze współgra z charakterem opowiadania. Ostatnie życzenie, mimo swojego potencjału, jest adaptacją, która spotkała się z mieszanymi opiniami. Choć komiks stara się oddać relację Geralta i Yennefer, postać czarodziejki jest tutaj przedstawiona w sposób budzący kontrowersje. Yennefer wypada jako postać bardziej chłodna i egoistyczna, co utrudnia pełne zrozumienie jej więzi z Geraltem i nie odzwierciedla złożoności ich związku, jaką znamy z prozy Sapkowskiego. Czarne kontury i surowa estetyka rysunków zdają się nadawać Yennefer cechy zimnej manipulantki, co odbiera jej część magnetyzmu i tajemniczości, tak charakterystycznej dla tej postaci. Tym niemniej, ilustracje dobrze oddają złożoność sceny z dżinem, choć tutaj również sceny akcji miejscami wydają się zbyt uproszczone. Granica możliwości to bez wątpienia najmocniejszy punkt tej części cyklu, wzbogacający fabułę o wątek przygody ze smokiem, filozoficzne dialogi i intrygujące postacie drugoplanowe. Polch, choć nie każdemu przypadł do gustu, potrafił uchwycić urok krasnoludów, charyzmę Borcha Trzy Kawki oraz egzotyczność Zerrikanek, które wprowadzają wątek egzotycznych kultur i różnorodności fantasy świata Wiedźmina. Polowanie na smoka, moralne dylematy Geralta oraz głęboka refleksja nad wartością życia każdej istoty – nawet potwora – są tutaj oddane z dużą wiernością względem oryginału. Sceny te wprowadzają emocje i napięcie, które czynią z tej historii prawdziwy majstersztyk. Pod względem graficznym Polch pozostaje wierny swojemu stylowi, który choć surowy, świetnie oddaje brutalność i mrok świata Geralta. Jednak specyficzna estetyka nie zawsze trafia w gusta wszystkich czytelników – stylizowane twarze i sztywność scen walki bywają dla niektórych trudne do zaakceptowania. Z drugiej strony, ilustracje mają swój charakter i nadają serii niepowtarzalnego klimatu, a surowość rysunków dobrze współgra z brutalnością wiedźmińskiego świata. Drugi tom komiksów Wiedźmin to ciekawa propozycja dla fanów Sapkowskiego, którzy chcą przeżyć przygody Geralta w nieco innej formie. Komiks zachowuje wierność oryginałom pod względem fabularnym, choć czasem ograniczenia medium i specyficzna kreska Polcha mogą wpływać na odbiór poszczególnych scen. Niemniej jednak, dla miłośników wiedźmińskiego uniwersum będzie to gratka, a różnorodność adaptowanych opowiadań sprawia, że każdy tom dostarcza nieco innych emocji i intryguje w odmienny sposób.

Irytowały nieustanne próby schodzenia na tematy polityczne, natychmiastowo gaszone przez Sapkowskiego (i dobrze). Kilka razy prowadzący popełnił też proste błędy merytoryczne - cytując nieprawdziwe wypowiedzi, podpierając się wątpliwymi wynikami badań. Poza tym przyjemna lektura. Bereś nadał dyskusji odpowiedną temperaturę, aczkolwiek były momenty, gdzie moim zdaniem mógł przycisnąć jeszcze mocniej. Wcześniej przesłuchałem conajmniej kilka (raczej kilkanaście) wywiadów z ASem, zazwyczaj podczas spotkań z fanami, więc myślałem, że usłyszałem już wszystkie poglądy, jakimi ma ochotę dzielić się z szerszą publiką, ale jednak nie - tutaj też było z czego się zaśmiać i co zapisać do notatnika. Kilka wybranych cytatów: "Tylko złe książki mówią coś o swych autorach. Dobre mówią o bohaterach." "Fabuła nie jest z gumy, trzeba ją czyścić z rzeczy fabule zbędnych. Powieść to nie jest wór na świetne pomysły autora." "Jestem pieczarką i wyrosłem na wielkiej kupie końskiego nawozu, którym jest literatura światowa i rodzima." "Nigdy nie miałem aspiracji do bycia twórcą światów, pochłaniała mnie fabuła i losy bohaterów." "Jeśli książka się nie sprzedaje, to nie znaczy, że jest arcydziełem przerastającym czytelnika. To znaczy, że jest gówno warta."

Opowieści o Wiedźminie, t. 2 to zbiór, który zdecydowanie oddaje pełen wachlarz talentu Sapkowskiego – od wnikliwej obserwacji ludzkiej natury po mistrzowską grę z konwencjami fantasy. W tomie znajdziemy zarówno emocjonujące przygody, jak i opowieści o głębszej wymowie, które z jednej strony trzymają w napięciu, a z drugiej pozwalają poznać bohaterów na bardziej osobistym poziomie. Oto moje refleksje na temat każdego z opowiadań. Coś się kończy, coś się zaczyna – Mimo że to alternatywna rzeczywistość, traktowana przez Sapkowskiego nie do końca na serio, jest w tym tekście pewna magia. To lżejsza, bardziej humorystyczna wersja świata Wiedźmina, pełna aluzji i mrugnięć okiem do fanów. Choć odbiega od tradycyjnych opowieści o Geralcie, daje satysfakcję tym, którzy chcieliby zobaczyć Wiedźmina i Yennefer w innych rolach, trochę odmienionych, ale wciąż wiernych swojemu charakterowi. Opowiadanie jest jak moment oderwania się od trudniejszych historii, a jednocześnie stanowi dowód na wszechstronność autora. Coś więcej – To dla mnie jedno z najmocniejszych opowiadań, które z kunsztem eksploruje temat przeznaczenia i więzi międzyludzkich. Sapkowski bardzo umiejętnie buduje emocjonalne napięcie, które prowadzi nas do wzruszającej, głębokiej refleksji nad losem Geralta i Ciri. Przez pryzmat spotkań i decyzji bohatera, historia ta stawia pytanie o to, co oznacza rodzina i jak trudne może być znalezienie „czegoś więcej” w brutalnym świecie. Granica możliwości – Opowiadanie, które cenię za wprowadzenie niesamowitych postaci, takich jak Borch Trzy Kawki i jego towarzyszki z Zerrikanii. Napięcie wynikające z moralnych dylematów Geralta oraz fascynująca paleta postaci, które z nim podróżują, to idealna mieszanka akcji, humoru i głębi. Sapkowski tworzy tu wyjątkowo udane połączenie konwencji fantasy z refleksyjną opowieścią o wartości życia – nawet tego, które większość nazwałaby „potwornym”. Miecz przeznaczenia – Kolejne opowiadanie, które mocno rezonuje. To spotkanie Geralta i Ciri daje nam poczucie nieuchronności, związanej z ich przeznaczeniem. Autor pozwala nam się wczuć w emocje bohaterów, nadając tym wydarzeniom wielką wagę. Relacja, która rozgrywa się na oczach czytelnika, jest zarówno przejmująca, jak i skomplikowana – sprawiając, że „Miecz przeznaczenia” to coś więcej niż tylko fantasy. To głębsza opowieść o więzi, nadziei i ludzkości. Okruch lodu – Ten utwór wyróżnia się dramatyzmem i emocjonalną intensywnością, szczególnie w kontekście trójkąta Geralt-Yennefer-Istredd. Sapkowski doskonale oddaje subtelne napięcia i ból, wynikający z niemożliwości spełnienia miłości. Bohaterowie są pełni ludzkich słabości i sprzeczności, przez co historia ta jest jedną z najbardziej przejmujących – ukazując Geralta jako osobę zmagającą się z uczuciami, które pozostają poza jego kontrolą. Trochę poświęcenia – Opowiadanie, w którym autor sprawnie łączy humor z melancholią, a refleksja nad moralnością miesza się z akcją. Geralt, balansujący pomiędzy kodeksem wiedźmińskim a własnym sumieniem, staje tu przed dylematem – czego i kogo poświęcić, by wyjść z sytuacji z poczuciem, że postąpił właściwie. Historia ta, choć nie jest najcięższa w wymowie, pozwala nam głębiej zajrzeć w świat wartości Geralta. Wieczny ogień – Tu Sapkowski przeplata elementy humorystyczne z akcją, wprowadzając motyw chciwości i oszustwa. Opowieść ta, lekka i dynamiczna, pokazuje wiedźmina w zupełnie innym świetle – jako uczestnika zaskakujących sytuacji w miejskim świecie, wśród kłamstw i nieczystych interesów. Cenię tę historię za sprawne posługiwanie się ironią oraz wprowadzenie wątku o zmiennokształtnym Dudu, co nadaje opowiadaniu charakter bardziej rozrywkowy, ale i z nutą refleksji. Podsumowując, drugi tom Opowieści o Wiedźminie to wyjątkowa kolekcja opowieści, które ukazują głębię i wszechstronność wiedźmińskiego uniwersum. Każde opowiadanie jest na swój sposób unikatowe, odważnie poruszające zarówno przyziemne sprawy, jak i wielkie dylematy moralne. Sapkowski w pełni wykorzystuje swoje mistrzowskie umiejętności, balansując między mrokiem a humorem, realizmem a baśniową poetyką, co czyni ten zbiór prawdziwą ucztą dla fanów i osób ceniących wielowymiarowe fantasy.

„KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE” miała rzec personifikacja śmierci, bohater Świata Dysku sir Terrego Pratchetta. Są miłe. Są tajemnicze, nigdy do końca nie ułożone i nieprzewidywalne, a przy tym uwodzicielskie, zwinne, szybkie i magiczne – generalizując, oczywiście. Nic dziwnego, że od lat inspirują twórców fantastyki do wplatania ich w swoje historie. Zebrano zatem trzynaście – wszak tylko tak przewrotna liczba pasowała do tych istot – kocich opowiadań w antologię, która przyciągać ma czytelnika czarnym futrzakiem umieszczonym na okładce i nazwiskiem Andrzeja Sapkowskiego. Czy warto sięgnąć po ten zbiór? Krótkie historie mają to do siebie, że są krótkie, co ma swoje plusy i minusy. Są świetnym wyborem, kiedy chcemy sięgnąć po coś na chwilę. I rzeczywiście, gdy tak o tym myślę, stwierdzam jedno – opowiadania są trochę jak koty. One też pozwalają nam się głaskać tylko przez określony czas i towarzyszyć sobie podczas swoich kocich podróży na własnych warunkach. „Trzynaście kotów” to zbiór treści bardzo różnych i dziwnych, a ich poziom jest także nierówny – od świetnego opowiadania Andrzeja Sapkowskiego „Złota dolina” w dość przewrotny sposób opisującego losy Alicji z Krainy Czarów, po naprawdę mierny jak na moje subiektywne gusta twór jakim jest „Ale kyno” Piotra Goraja (przepraszam). Reprezentują odmienne gatunki i sposoby pisania. Nie w sposób włożyć ich do jednego wora, tak jak nie w sposób ujarzmić gromady kocurów. Wszystkie łączy jednak (oprócz kotów oczywiście) świat metafizyczny – czy to reprezentowany przez motywy horroru, czy mistycyzm. Wypadałoby napisać – dobre, niedobre. Nie mogę. Z całą pewnością jednak stwierdzam, że opowiadania te są warte uwagi, choć nie dla każdego. Wiele z nich budzi swego rodzaju niepokój i cechuje dość mrocznym klimatem. Uderzają w nuty nostalgiczne, bardzo romantyczne, ale nierzadko smutne. Nie brak w nich brutalności – czy to dosłownej, czy w kontekście surowości świata. Zbiór ten z całą pewnością nie jest dla wrażliwców – uprzedzam, ostrzegam, odradzam. Kto nie zniesie opisów brutalnych morderstw i nieszczęścia – niech nie czyta. Kocie pazurki, choć urocze, potrafią drapać do krwi. Komu polecam? Tym, których powyższe motywy nie odstraszają, a którzy lubią fantastykę. Nie powiem, czy w antologii się zakochacie, na pewno jednak znajdziecie w niej coś dla siebie i niejeden tytuł skłoni was do refleksji nad naszym postępowaniem wobec zwierząt i siebie nawzajem, a także życiem – i tym kocim, i ludzkim.

Pięknie przeczytane, pięknie napisane. Rozprawka na temat ludzkich wyborów i konsekwencji z nimi związanych, na temat mniejszego zła i wiary w przeznaczenie. A to wszystko w fantastycznej oprawie, pełnej potworów, krasnoludow i magów. Gerald, jak na silnego wojownika przystało, nie uważa by jego losy były zapisane w kartach. Idzie przez życie z własnym kodeksem moralnym, wierząc, że każdy odpowiada za swoje czyny. W opowiadaniu z Cintry oraz w tym ostatnim dostajemy jawny pokaz zaprzeczajacy jego tezom. Przeznaczenie na stałe związuje jego losy nie z jedną, a dwiema osobami, sprytnie grając mu na nosie. Fantastyka dla dorosłych z morałem - kto jeszcze nie czytał tego flagowego, polskiego dzieła, musi koniecznie nadrobić.

Ponieważ jestem ojcem moich córek, zachęcam je łamane zmuszam do zapoznawania się z moimi fenomenami kulturowymi, dzięki którym stałem się takim człowiekiem jakim się stałem (to jest doprawdy banał, wystarczy tysiąc razy zobaczyć bambi disneya i tysiąc razy gwiezdne wojny, i bumc, ja). Dziewczyny potrafią poprawnie wymienić wszystkich x-menów z co ważniejszych składów (na spin offy też przyjdzie pora), wiedzą który trans formers jest który, jak się nazywają żółwie ninja, i całkiem nieźle potrafią zidentyfikować dwadzieścia statków kosmicznych, od uss enterprise po tie interceptora. Lubię im sprzedawać te moje bzdury i patrzeć jak im się zapalają oczy, mogę wtedy trochę przeżyć jeszcze raz ten pierwszy raz, a przecież pierwszy raz tak naprawdę można przeżyć tylko jeden raz. Kupiłem niedawno taki niemożliwy zestaw planszowych gier fabularno- fantastycznych, jako pisklę tak właśnie wyobrażałem sobie ostateczny etap ewolucji wszechświata. Pomyślałem: sprzedam im Tolkiena. To się może wciągną i tym lepiej im wejdzie wcielanie się w druidki i zabójczynie, do czego być może nigdy nie dojdzie. No i zaczęliśmy czytać razem. Wróć. Najpierw przeszedłem ze trzy fora fantastyczne na których ludzie wyzywali się od najpodlejszych kłócą się, czy Łoziński czy Skibniewska. Mam kolosalny sentyment do Skibniewskiej, ale nie jestem głuchy na rozsądne słowa. Wziąłem Łozińskiego. Niech mnie Elendil bije! Jakie to jest naprawdę bez przesady niezaprzeczalnie wspaniałe. Jak to jest dobrze napisane. Jaki jęk się wydobył z gardeł kiedy w Morii, czy ktoś jeszcze nie wie co w morii? Może ktoś tu trafi przed lekturą, niech wie, że w Morii, och, jej, w tej morii. Więc jęk się wydobył spod kołdry. W Lothorien obydwie mendki zastygły w takim złocistym beztrwaniu, a może mi się tylko tak wydawało. Nad Anduiną przywarły do dna łodzi. Przejął je trupim chłodem upiór z kurhanów. Tylko, ten Boromir, tatko, wszystko jest w porządku z tym Boromirem? Nie wiem, córko, nie wiem. Zobaczy się gdzieś koło Amon Hel. Dziękuję moim córkom, jeżeli kiedykolwiek to przeczytają, ale pewnie nie, za to że sobie to przeżyłem jeszcze raz, a teraz wam o tym opowiadam w gospodzie "pod rozbrykanym kuckiem". A, tłumaczenie. No więc, Łazik jest dla mnie nadal dziwny, też dziwi maniera tłumaczenia niektórych nazwisk a niektórych nie, ja bym wszystko zostawił, z drugiej strony, ja bym tego w ogóle nie tłumaczył, bo to jest pięknie napisane. Ale , z całym szacunkiem dla moich pięknych wspomnień, tłumaczenie Łozińskiego jest bezapelacyjnie lepsze, a ile lepsze to się przekonałem jak kiedyś w aucie polecał audiobook w tłumaczeniu Skibniewskiej właśnie. No, podyskutowali, ale prawda jest z nami. A teraz zjeżdżam poczytać jak ten Frodo to jednak do tego mordoru lezie zamiast do minas tirith, kto to widział, co to będzie, że tego Sama ma chociaż, tyle dobrego.

Kupiłam na lotnisku w Edynburgu na koniec wakacyjnej podróży po Szkocji i szkockich księgarniach... Przedłużyłam mi pobyt w Innym Świecie, serwując niecodzienne krajobrazy i historie pisane sercem z mądrością wzbudzającą zaufanie. Zaraz po tym pochłonął mnie materialny świat warszawskich korporacji. Na spodzie okładki znalazł się cytat Neila Gaiman'a "Her words are written on my soul" . I tak się stało ze mną, przeczytana wciąż emanuje ciepłem głęboko w mojej duszy.

Przeczytałam kilka lat temu, wtedy nawet mi się podobało. Jednakże, gdybym czytała te opowiadania, po raz pierwszy dzisiaj, raczej bym nikomu nie poleciła. Co mi się nie podoba najbardziej to fakt, że "Czarownice" Andrzej Ziemiański, z małymi modyfikacjami, zawarł również w swojej innej książce. Chociaż samo w sobie było interesujące.

Mam wrażenie, że Tolkien w literaturze fantasy jest jak Pele w piłce nożnej. W swoim czasie stworzył coś wspaniałego. Wyróżniał się na tle innych, a jego osiągi są wspominane do dziś. Ale gdyby Pele miał zagrać dziś na jednym boisku z Messim czy Ronaldo to wyglądałby na ich tle słabo. Czy gdyby Władca Pierścieni wyszedł dziś to wyróżniłby się na tle innych? Dzisiejsze fantasy jest bardziej rozbudowane z większą ilością akcji w porównaniu do dość nudnych i prostych Dwóch wież. Nie oceniam całego świata, powieści pobocznych czy mitologii tylko tę konkretną pozycję.

Uwielbiam twórczość Jacka Dukaja, mimo że ta pozycja ma już wiele lat, naprawdę przyjemnie się czyta. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

Jeden z najlepszych cyberpunków jakie ostatnio wpadły mi w ręce. Bardzo fajny i ciekawy paszkwil na wolną Polskę, w której niby zmieniło się wszystko, ale jednocześnie zmieniło się bardzo niewiele. Kilka słów krytyki i refleksji nad tym jak wygląda codzienność i społeczeństwo. Czytanie tego w latach 90. musiało być świetnym doświadczeniem. I pod wieloma względami nadal takie jest - to nadal jest polski cyberpunk, przełożony na polskie realia. Nie mamy generycznego amerykańskiego świata bezprawia i beznadziei, tutaj świat jest znacznie bardziej zniuansowany, a jego problemy - bliższe czytelnikowi, zrozumiałe i realne. No i ma dużo ciekawsze opisy technologii niż standardowy cyberpunk. Już nawet sam tytułowy koncept Kataryniarzy zdradza, że autor stworzył tutaj coś subtelnie swojego i oryginalnego. Szkoda tylko że wiele zawartych w książce komentarzy społeczno-politycznych jest tak wycelowanych w problemy współczesne Ziemkiewiczowi, przez co nie wszystkie są dziś (przynajmniej dla mnie) aż tak czytelne. Z takim warsztatem, autor mógłby stworzyć świat o wiele ciekawszy niż Cyberpunk 2077. Mógłby to być naprawdę świetny pomnik polskiego cyberpunku. Naprawdę szkoda że nie ciągnął dalej tego uniwersum, albo że nie kontynuuje go dzisiaj. Czytałbym.

Nie jestem ekspertem, nie znam wszystkich książek na świecie, ale Dukaj to najlepsze powieści fantastyczne, jakie czytałem. Bez dwóch zdań. Jestem oczarowany. I tylko jedno spostrzeżenie. Ta książka Dukaja, z tych które czytałem, wydaje się najbliższa naszym czasom i naszej cywilizacji. I patrzę na lata jej napisania... W świetle tego, kiedy się ją czyta w 2026 r. niektóre wątki, spostrzeżenia, pomysły ocierają się wręcz o wizjonerstwo.

To jest jedna z moich ulubionych guilty pleasure osi fabularnych kiedy jest taki skazany na sukces protagonista, no po prostu Harry Potter albo luffy albo ender i oprócz wciągającego świata jest do rozkminiania warstwa moralna tego jak to jest być narzędziem w rękach systemu czy jakichś innych „ich”

Są pewni autorzy, których "postępowy świat" nienawidzi. Przypadek Andrzeja Pilipiuka na konwencie fantastyki, kiedy usłyszał "paszoł won", Jacka Komudy opowiadanie NF za które "postępowe elity" kalały się oraz wyroki dla naszego autora za wypowiedzi. Jeśli oni ich nienawidzą, to warto ich czytać. Za komuny najlepszą reklamą była krytyka Trybuny Ludu (dziś GW). No więc czytam. Z Pilipiukiem jestem na bieżąco, Komudę zacząłem czytać. Teraz Piekara. Arivalda dobrze się czy czytało, choć zdobyłem ebook bez polskich liter, ale dało się. Wesołe (klimaty Johna Morressy'a - Kedrigern lub Scotta Martina - Thraxas) i przyjemne.

FABUŁA========= Vuko wyrusza na planetę Midgaard. Jego cel? Zmierza na ratunek ekspedycji naukowej, która została tam wcześniej wysłana. Nasz samotny wilk nie może ingerować w rozwój tej nieznanej, człekopodobnej cywilizacji. Czy jest to w ogóle możliwe? Zwłaszcza, gdy na planecie trwa wojna bogów? KILKA SŁÓW======= Nie wiedziałem, w co się pakuję. Po książkę sięgnąłem z dwóch powodów: chciałem wyjść ze swojej warhammerowej strefy oraz była mi polecana przez Corvereofbooks i Wiedzmaka. Pierwszy rozdział, widzę przygotowanie i podróż na obcą planetę... Mówię sobie "no dobra, to będzie scifi... Może się do niego przekonam", a Potem dostaję na twarz kubeł zimnej wody. Okazuje się, że Vuko trafił na planetę, na której istnieje magia i nagle wbijamy się w dark fantasy. Nowoczesna technologia w zestawieniu ze światem na etapie średniowiecza. Mam takie "co jest?", ale mimo wszystko brnę w to dalej z zaciekawieniem. W książce pojawiły się dwa wątki, zacznę od tego, który dotyczy Vuko Drakkainena Jego historia skupia się na poszukiwaniu zaginionych naukowców, gdyż po przybyciu na Midgaard dowiaduje się, że z całej ekspedycji została tylko czwórka. Przemierzamy lasy, pustkowia, zdobywamy konia (przypadkowo również kruka), zwiedzamy miasta i ładujemy się na łajbę. Vuko idzie z jedną myślą w głowie: "misja jest najważniejsza!". W międzyczasie walczy z wieloma przeciwnikami i pokazuje swoją potęgę. A... no i nasz bohater ma zboostowane statystyki dzięki Cyfralowi. Vuko jest Wiedźminem! (nawet audiobooka czyta Jacek Rozenek!) Czułem się, jakby Geralt opowiadał mi historię w karczmie xD Drugi wątek dotyczy Tochimona, przyszłego władcy jednej z krain. Mamy pokazane jego szkolenie z przeróżnych zakresów. W jednym momencie dostał on w ramach ćwiczeń wyspę ze zwierzątkami, którą miał za zadanie jak najlepiej zarządzać. Jego wątek wydaje się spokojniejszy, niż ten Vuko (do czasu) Co zasługuje na wyróżnienie? Klimat, zbudowanie świata i sposób jego przedstawienia. Czytelnik zapoznaje się z perspektywą Tochimona oraz Vuko, którzy również podczas akcji poznają ten świat. Dzięki temu czytelnik nie ma takiego poczucia, że zostaje wrzucony bez wyjaśnień w zawiłe uniwersum. Jednocześnie te wytłumaczenia są płynnie wprowadzone w narracje. Mówię sobię... Przesłucham książkę w audio i będzie git. No... tak było do połowy xD Audiobook jest mega, ale musiałem kupić książkę w wersji fizycznej. Potrzebowałem jej na półce! No i książkę dokończyłem w wersji fizycznej, a później... skończyłem audiobooka xD Wydanie książki jest na wysokim poziomie! Mamy tu mapy, ilustracje oraz piękną okładkę. Chciałbym skompletować całą serię w tym wydaniu. No ten... Recenzja, a o książce gadam tylko dobrze i dobrze. No tak, bo autentycznie nie ma tu rzeczy, które mi się nie podobały. Niektórzy mogą odebrać zakończenie jako trochę drewniane, ale mi się serio podobało... bo zachęciło mnie od razu do przeczytania kolejnego tomu!

Przed przeczytaniem tej powieści na pewno w jakimś stopniu przydatna jest względna znajomość dzieła Tolkiena. Ja sam "Władcę pierścienia" czytałem dość dawno, dawno temu, a nawet gdyby to uczynił nie w tak odległej przeszłości to i tak nie mam pamięci do imion. Trochę to przeszkadzało bo czasami nie byłem pewny o jakiej postaci jest mowa - ratował to może trochę film, ale ten przecież też oglądałem (ostatni raz) ponad kilka lat temu. Początek, gdzie opisywana jest bitwa o Śródziemie, faktycznie nie jest zbytnio ciekawy - tzn. dla kogoś kto dobrze się orientuje w przebiegu całej wojny może to być interesujące. Dla mnie niestety pewna część nie była jasna albo nie potrafiłem się połapać w tych wszystkich nazwach krain czy postaci. Podobnie zresztą jest w dalszej części książki, kiedy do gry wchodzą przeróżne organizacje i wywiady. Kto i dla kogo pracuje - można się w tym pogubić (może gdybym nie robił przerw w czytaniu byłoby łatwiej to ogarnąć?). Tak czy inaczej, pomijając niejasne dla mnie fragmenty, książka bardzo mi się podobała. Akcja była wartka a i losy poszczególnych postaci (z baronem Tangornem na czele) bardzo mnie interesowały. Tym samym zdecydowanie polecam.

Jest to całkiem inna książka niż pierwsza część. Czytając pierwszy rozdział zastanawiałem się co to ma wspólnego z Ederem. Później się wszystko wyjaśnia. Książka pokazuje że życie jakiego szukamy w kosmosie może wyglądać trochę inaczej, mogą być inne formy rozmnażania, postrzegania świata. Prosiaczki pokazują, że można mieć inne spojrzenie na świat, co nie znaczy że gorsze, coś co dla jednych jest złe dla innych wręcz odwrotnie. Do tego ciekawy wątek kryminalny jeśli można tak to nazwać. A do tego słowo klucz - prawda, może zranić wiele osób, ale może rozwiązać też wiele problemów.

Nie chce się powtarzać jak w setkach opinii na temat obu dzieł. Oba robią kolosalne wrażenie, czytając w dzisiejszych czasach, mając doświadczenie w sf widać geniusz mistrza Lema. Napiszę tylko co najbardziej mnie ujelo i co zapamiętam. Niezwyciężony. Pytania dotyczącego do czego mamy prawo jako ludzie, czy możemy bezkarnie zdobywać światy, sądzić tamtejsze stworzenia i przedmioty, nadawać im chociażby nazwy. Czy można mścić się na prawach natury, kapitalne.

Niewątpliwie Ziemkiewicz ciekawe książki pisze, była okazja tym razem przeczytać dość ciekawą książkę fantasy. Oryginalną raczej nie, bo wiadomo był ktoś taki w naszej rodzimej literaturze jak Sapkowski i głównie ten pan, mówiąc lekko potocznie, porobił system w tej bajce, co nie znaczy, że nie warto poznać twórczości innych pisarzy i prób doścignięcia mistrza. Próba Ziemkiewicza daję słowo, jest udana. Schemat jest podobny do „Wiedźmińskiej sagi”, do pewnej prowincji królestwa przybywa wędrowny żołnierz/poszukiwacz przygód czyli charakternik, wypisz wymaluj ktoś podobny do Geralta lub Eskela, Lamberta, jego kumpli, aż kusi napisać fraszkę „ Żegost, Żegost, ty ch...” . Żegost, tak nazywa się główny bohater, dałby sobie zapewne radę w szermierce słownej z kolegami wiedźminami, a i w siłowych sparringach pewnie bez szans by nie był. Podobnie jak wiedźmini mają zwyczaj pakować się w każdą awanturę, również Żegost nie unika barwnych przeżyć, które dzisiaj byśmy nazwali dramami, a że to również świat fantasy, to i potwory do ubicia jakieś się znajdą. Nasz wędrowiec szybko przekonuje się, że raczej mile widzianym gościem nie jest, no ale, że śpieszy się powoli to pakuje się w kolejne kabały. Są one na tyle solidne, że omal na stryczku nie kończy po tym jak gołymi rękoma praktycznie ubija książęcego gwardzistę. Niewątpliwie dla kogoś stworzonego, żeby umierać na polach bitewnych za bardzo honorowa śmierć to nie była. No ale dzięki temu trafił na polityczne rozgrywki na dworze książęcym. Były to spory między księciem a księżniczką, widać, że nawet w najlepszych związkach takie rzeczy się zdarzają. Księcia Zamborga podejrzewano o to, że jest szalony, księżniczkę, że całkiem normalna to ona nie jest. Żegost oprócz zawodowych obowiązków ochrony swojej wybawczyni, księżniczki, ma troszkę detektywistycznej roboty, co tu jest grane? No i nie zapomniał o potworze morskim, przez którego sam mógł poczuć stryczek lub toporek na szyi, bo wtedy gdy badał sprawę potwora doszło do zwany z gwardzistą. Potworem morskim, poza cudzoziemcem, nikt się nie przejął, bo oczywiście władza miała inne kłopoty niż zainteresować się losem rybaków, co mogło skończyć się sporym deficytem w diecie w całym księstwie, finansowym zapewne również. I to wszystko było na głowie dzielnego wojaka. Akcja nie pędzi jakoś bardzo szybko w tej książce, ale jakoś bardzo to nie przeszkadza, bo czytelnik z zainteresowaniem przewraca kolejne karteczki aż do końca książeczki. Sporo jest dialogów tutaj, widać Żegost jest bardzo wygadany, a interlokutorów do dysput mu nie brakuje. Świat fantastyczny literacko wykreowany jest dobrze opisany, co niewątpliwie zachęca do czytania. Książka jest odrobinę mroczna, wybory w zasadzie też są, co siłą rzeczy do uniwersum Wiedźmińskiego nawiązują. Także też sceny w karczmach gdzie można pić do nieprzytomności, stłuc profilaktycznie gości z karczmy, a i pewnie chętne panny się znajdą, żeby przyjemności awanturniczego życia były kompletne. To jest po prostu dobra książka i dlatego polecam.